พอกลับลงไปแข่งอีกทีเต้ก็พลิกกลับมาชนะได้ เต้กระโดดโลดเต้นดีใจ ญี่ปุ่นก็เช่นกัน ซาร่าเต้นตามจังหวะกลองกรี๊ดกร๊าดเสียงดัง ทางอีกสนามแข่งเสร็จไปนานแล้วโฟคเป็นฝ่ายชนะไปทั้งสองเซ็ต แม้คู่ต่อไปจะลงสนามแล้วแต่กองเชียร์ก็ย้ายมาฝั่งที่สีชมพูกับสีเหลือง
"เป็น ไงไอ้เปี๊ยก"
โฟคแทรกเข้ามาสะกิดบ่าของญี่ปุ่น
"อิอิ ชนะแล้ว ชนะแล้ว เต้เก่งไหมอ่าหมีดำ"
ญี่ปุ่นร้องอย่างดีใจ หันมามองโฟคแต่มือยังกอดคอเต้อยู่ ใบหน้ายิ้มแย้มแสดงความดีใจออกมาอย่างเปิดเผย
"เออ เก่งแต่รอบต่อไปมันเจอกูนี่"
"อ่า หมีดำก็ออมมือหน่อยน้า"
ญี่ปุ่น ทำหน้าย่นทันที
"แล้วมึงแข่งเมื่อไหร่ ไม่ไปเตรียมตัว"
"อ่า แข่งต่อเต้นี่อ่ะ ตายล่ะหว่ามัวแต่ดีใจ รองเท้าๆ"
"อ้าวไอ้นี่ เห็นไหมไอ้เบนซ์มันลงสนามวอมร่างกายแล้ว เดี๋ยวก็แพ้หรอกมึง"
"หวายๆ รองเท้าเค้าอ่า รองเท้า"
"อ้าว มึงไม่เอามาวะ"
"เค้ารีบอ่า ตายละหว่ารองเท้ายังอยู่ในล็อกเกอร์อยู่เลยอ่า ทำไงดี"
"อะไรค๊ะ น้องญี่ปุ่นของเจ๊"
"พี่คนสวย ญี่ปุ่นลืมรองเท้าไว้ในล็อกเกอร์อ่า"
"ว๊าย ยังไงกันทีนี้ เจ๊ใส่ส้นเข็มสิคะ จะวิ่งยังไง"
"ไอ้เต้ มึงวิ่งไปเอามาให้มันดิ เร็วๆ เดี๋ยวก็แพ้กันพอดี"
โฟคบอกเต้ที่ กระโดดโลดเต้นอยู่ เต้ยอมผละวิ่งออกไปที่ล็อกเกอร์ ส่วนญี่ปุ่นใจเริ่มเต้นตุ้มๆต่อมๆ หน้าแดงขึ้นมา พอตัวเองจะแข่งก็ประหม่าขึ้นมาทันที
"ใจเย็นๆ ไอ้เปี๊ยก หน้าแดงเชียวนะมึง"
"อ่า เค้าตื่นเต้นอ่ะ"
"มึงนี่นะตื่นเต้น หายใจเข้าลึกๆดิ"
โฟคบอกมือเกาะแยู่บนบ่าของญี่ปุ่นมองด้วยความ ห่วงใย กองเชียร์แน่นขนัดทั้งฝั่งของบอยกับเอกด้านสนามข้างๆกัน เสียงเชียร์เริ่มกระหึ่ม ริต้าเองกับลิ่วล้อก็แต่งตัวไม่แพ้ซาร่าเลย ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดแข่งสีเหลือง ฝ่ายสีฟ้ากองเชียร์ก็แน่นขนัดเป่าลูกหวีดตีกลองอึกทึก สีชมพูเองกองเชียร์ที่เชียร์บาสฯจบก็แห่แหนกันเข้ามา ส่งเสียงแข่งกันไม่ยอมน้อยหน้า
"เป็นไงบ้างไอ้เปี๊ยก ไอ้เต้มันชนะแล้วใช่ไหม"
แบงค์ที่อยู่ในชุดบาสฯเหงื่อเต็มตัววิ่ง เข้ามาจับบ่าญี่ปุ่นอีกข้างถามด้วยความตื่นเต้น ญี่ปุ่นพยักหน้าหงึกๆ
"แล้ว ไม มึงหน้าแดงอย่างนี้วะ เป็นอะไรหรือเปล่า"
"เค้าตื่นเต้นอ่ะพี่ ใจเต้นตุบๆเลยอ่า"
"อ้าว ไอ้นี่ แล้วมึงไม่ลงสนามล่ะ"
"รองเท้า พี่ มันลืมรองเท้าไว้ในล็อกเกอร์ ไอ้เต้วิ่งไปเอาให้อยู่ พี่ไปบอกกรรมการก่อนดีกว่าเดี๋ยวเขาตัดสิทธิ์"
โฟคแนะนำ แบงค์เดินไปหากรรมการทันที
"ใจเย็นๆมึงเดี๋ยวเล่นไม่ได้หรอก เสียงเชียร์มึงเยอะจะตาย จะทำให้กองเชียร์เขาผิดหวังเหรอ"
โฟคพยายาม ปลอบ ญี่ปุ่นหลับตาปริบๆ
"อ่ะ ปุ่นมาแล้วๆ"
เต้วิ่งแทรกฝูงชน เข้ามายื่นรองเท้าให้ ยังกระหืดกระหอบอยู่ ญี่ปุ่นรีบสวมรองเท้าทันที
"อ่า ทำไมใจเต้นแรงกว่าเดิมอ่ะ เค้าสั่น"
"ตายแล้ว น้องญี่ปุ่นขา ทำยังไงดี ดูสิมือสั่นไปหมดแล้ว ว๊าย ทำยังไง"
ซาร่าหันเข้ามาโอบ ญี่ปุ่นไว้
"เอ๊ะ ต้องกินไอติมไหมคะ น้องญี่ปุ่นขา"
ซาร่าคิด ขึ้นมาได้ ญี่ปุ่นยิ้มแฉ่งขึ้นมาทันที
"เอาๆๆ ไอติมๆๆ"
"แหม ก็ไม่บอกเจ๊นะคะ จัดไปค่ะ แต่ตอนนี้น้องญี่ปุ่นไปวอมร่างกายก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ๊จัดให้"
ซาร่าดันหลังญี่ปุ่นให้เข้าสนามไป แล้วผละออกไปซื้อไอติมที่ญี่ปุ่นชอบ พอก้าวลงสนามเสียงเชียร์ก็อึกทึกครึกโครมกว่าเดิม เสียงเป่าปากเสียงกลองดังกลบเสียงอีกฝั่ง
"ญี่ปุ่น ๆๆๆๆ"
สีชมพูร้องเรียกญี่ปุ่น เสียงดังออกไปนอกโรงยิม คณะครูอาจารย์ก็เข้ามาดูไม่มีที่จะยืนเชียร์ พอเริ่มแข่งขันญี่ปุ่นก็เล่นไม่ได้เลย รับลูกง่ายๆก็ไม่ได้ เบนซ์โยนหน้าโยนหลัง ญี่ปุ่นเสียสมาธิอย่างหนัก แต้มนำไป ห้าแต้ม แบงค์ต้องขอเวลานอก
"เฮ้ย มารึยังวะนังซาร่า"
แบงค์มองหาซาร่าที่กำลังฝ่าฝูงชนเข้ามา
"มาแล้วค่า ขอทางหน่อยนะค้า"
ซาร่าแหกปากร้อง พอยื่นไอติมให้ญี่ปุ่นก็แกะไอติมเผือกอันโปรดปรานกินทันที
"อ่า ค่อยยังชั่วหน่อย อิอิ"
ญี่ปุ่นยิ้มร่า ดีใจกัดไอติมทีเดียวครึ่งไม้ เคี้ยวหมุบหมับ เสียงนกหวีดดังหมดเวลานอกแล้ว ญี่ปุ่นรีบรูดไอติมจนหมดไม้ เข้าสนามไปแก้มยังตุ่ยอยู่ เสียงหัวเราะดังทั่วบริเวณ พอเปิดเกมญี่ปุ่นก็เรียกความมั่นใจและสมธิกลับมา
"อิ อิ หยอดเค้าเหรอ นี่แน่ะ"
ญี่ปุ่นโยนลูกไปด้านหลัง เบนซ์โยนกลับมาแต่ลูกอยู่แค่กลางสนามญี่ปุ่นกระโดดตบทันที เสียง อื้อฮื้อดังพร้อมกับเสียงเฮ เพราะลูกตบของญี่ปุ่นเร็วจนมองไม่ทัน แต้มกลับมานำเบนซ์แล้ว
"พี่คนสวยซื้อมากี่อันอ่า"
ยังมีหน้า หันออกมานอกสนามถามซาร่า
"สาม"
ซาร่าชูนิ้วพร้อมเปล่งเสียง ญี่ปุ่นพอใจหัวเราะกิ๊ก ไม่ได้สนใจเสียงเชียร์หรือใจเต้นแรงแล้ว สนใจเกมกับไอติม ญี่ปุ่นเล่นได้ตามแผนจนฝ่ายสีฟ้าแปลกใจเพราะเบนซ์เองที่กดดัน ตียังไงเหวี่ยงซ้ายขวาญี่ปุ่นก็รับได้รู้ทันไปหมด แต่เวลาญี่ปุ่นรุกคืนกลับรับลูกไม่ได้ เพราะการรุกของญี่ปุ่นไม่แรงหนักหน่วงแต่เร็วและแปลก ลูกแย็บที่ถนัดทำงานมีประสิทธิภาพ เสียงเชียร์ดังกระหึ่มทุกครั้งที่ญี่ปุ่นทำคะแนนได้
"เฮ้ย ไอ้แบงค์ไอ้เปี๊ยก น่ากลัวว่ะ มันเก่งขนาดนี้เชียว"
"ดีดิ เราจะได้พอมีลุ้น ไม่เคยเข้ารอบสักที มีลุ้นๆ"
แบงค์หันไปบอกโด่ง
"ญี่ปุ่นๆๆๆ น้องญี่ปุ่นขา ถ้าชนะ เจ๊เหมาไอติมให้ลังนึงเลยค่า"
ซาร่าร้องตาม เสียงเชียร์ออกไป ญี่ปุ่นได้ยินก็หันมายิ้มอย่างพอใจ ทำหน้าเจ้าเล่ห์ เสียงเชียร์ยิ่งดังกระหึ่ม อาจารย์ที่เข้ามาดูก็ลุ้นอยู่ตัวโก่ง เล่าลือกล่าวถึงญี่ปุ่นกันไปเป็นแถบแถว
"ญี่ปุ่นลูกศิษย์ ดิชั้นเองค่ะอาจารย์ ว๊าย ปลื้ม"
อาจารย์วารุณีเนื้อเต้นออกหน้าออก ตา ความปลื้มปีติมันล้นออกมาจนบังคับไม่ได้
"ดูท่าน่าจะมีแววนะครับ ผมว่าน่าจะได้เป็นนักกีฬาโรงเรียน"
"อุ้ย แน่นอนค่ะ แต่โน่นค่ะดูบอยอีกคน รายโน้นก็ฝีไม้ลายมือไม่ใช่ย่อยนะคะอาจารย์ ว๊าย ปลื้มที่สุด"
อาจารย์วารุณีชี้ไปอีกฝั่งที่เอกกับบอยกำลังขับเขี้ยวกันอยู่ แม้ฝั่งโน้นฝีมือของบอยจะเด่นกว่าเอกสู้ไม่ได้เลย แต่เสียงเชียร์ก็กระหึ่มไม่ยอมแผ่ว แม้สีแสดเองจะรู้ว่าเอกไม่มีทางสู้บอยได้แต่กองเชียร์เหมือนแข่งกันเอง ไม่ยอมใคร เพราะริต้าตัวนำกองเชียร์ออกลีลาท่าทาง ฝ่ายของญี่ปุ่นซาร่าเองก็เป็นตัวหลักในการเชียร์ท่าทางก็ไม่ได้น้อยหน้าริต้าเลย เรียกเสียงกรี๊ดโห่ฮาได้ตลอด พอเกมแรกผ่านไปญี่ปุ่นแพ้เบนซ์ไปฉิวเฉียด ญี่ปุ่นก็ออกมาพัก
"เจ๊ว่า ไอติมเฝือกไม่เวิร์คแล้วค่ะน้องญี่ปุ่น เจ๊ให้ไอติมโคน สตอแบรี่เลยค่า ไปจัดมาสิคะน้องเต้"
ซาร่าหยิบเงินให้เต้ แล้วเต้ก็พยักหน้าวิ่งไปทันที
"พอไหวไหมไอ้เปี๊ยก"
แบงค์ถาม นั่งข้างๆ ญี่ปุ่นที่เหงื่อเริ่มไหลออกมาตามหน้า
"ไหวพี่ ไม่ยอมง่ายๆหรอก เค้าต้องสู้ อิอิ"
ญี่ปุ่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แววตามุ่งมั่น แบงค์มองหน้าญี่ปุ่นแล้วยิ้มอย่างพอใจ
"น้ำล่ะ ไอ้โด่ง เอาน้ำมาให้หน่อย"
แบงค์หันไปสั่งโด่งที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
"อย่า กินเยอะ เดี๋ยวจุก สู้ๆ ไอเปี๊ยก กูเชียร์อยู่"
แบงค์บอกแล้วตบบ่า ญี่ปุ่น
"เอ๋ หมีดำๆ อะไรอ่ะ เคี้ยวอะไรอุบอิบ ซ่อนหรา"
ญี่ปุ่น หันไปเห็นโฟคที่นั่งมองอยู่ห่างๆ ก็ทักทันที
"หมากฝรั่งโว้ย"
"แอ่ะ เคี้ยวหมากฝรั่ง ไม่เห็นอร่อย"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ พอดีกับเต้วิ่งกลับมาพร้อมไอติมโคน ญี่ปุ่นเบนความสนใจไปที่ไอติมทันที เคี้ยวตุ้ยๆ ไม่ได้สนใจว่าเย็นหรือร้อน
"อิอิ แบบนี้สิ อร่อย"
พอ กินไปได้ครึ่งอันก็ต้องรีบลงสนาม
"ชนะๆๆๆ เค้าต้องชนะ"
ญี่ปุ่น ตีมือตัวเอง เสียงเชียร์กระหึ่มขึ้นอีก
"ญี่ปุ่นๆๆๆๆ"
ญี่ปุ่น หันไปโบกไม้โบกมือ ยิ่งทำให้เสียงเชียร์ดังเป็นเท่าทวีคูณ พอเริ่มเกมญี่ปุ่นไม่ได้ประหม่าหรือตื่นเต้นแล้ว เล่นอย่างมั่นใจ เกมดีขึ้นกว่าเซ็ตแรก แม้ปลายเซ็ตแรก เบนซ์จะพลิกกลับมาชนะด้วยประสบการณ์ แต่เซ็ตที่สองญี่ปุ่นคุมเกมอยู่ และเป็นฝ่ายป่วนเบนซ์ ฝั่งของบอยชนะเอกไปเซ็ตแรกนานแล้วเซ็ตสองกำลังจะจบบอยแต้มนำขาด พอแข่งสักพักบอยก็ชนะ คู่นี้เป็นคู่สุดท้ายก่อนจะพักเที่ยง นักเรียนจึงแห่มาเชียร์ฝั่งญี่ปุ่นกับเบนซ์ เสียงดังอื้ออึง ซาร่าได้แนวร่วมเป็นริต้าครบแกงค์ เสียงเชียร์จึงมีสีสันขึ้นมาอีกเท่าตัว
"น้อง ญี่ปุ่นขา สู้ๆๆ เจ๊มีช็อกโกแล็ตให้นะค้า ถ้าชนะ"
ริต้าตะโกนออกไป ทั้งเฟียตกับโฟคยืนอยู่คนละฝั่งลุ้นตัวโก่ง เวลาญี่ปุ่นอยู่ในสนามไม่ได้เป็นคนขี้เล่นหน้าเอ๋อ เวลาไม่มีแว่นตามาปิดบังใบหน้า มันช่างเป็นสิ่งดึงดูดให้คนหันมอง เกมการเล่นก็ไม่เยาะแหยะมีลูกพลิกแพลงตลอดเวลา จนเบนซ์เริ่มเสียการควบคุม เซ็ตนี้ญี่ปุ่นชนะไปได้
"เริศศศศศศศ เริศศศ"
เสียงแกงค์ริต้ากรี๊ดอยู่
"เก่งมากไอ้เปี๊ยก ต้องให้ได้อย่างนี้สิวะ"
แบงค์ เข้ามากอดบ่าญี่ปุ่นไว้ สายตาคู่หนึ่งมองอยู่อีกฝั่ง เหมือนจะเผาให้มอดไหม้ไป แต่สายตาอีกคู่ก็มองอยู่ข้างๆ ในใจเต้นระรัวเช่นกัน
"ไอ้เปี๊ยก ลูกหยอดมึงน่ะ โด่งไปนะ"
โฟคพูดขึ้นมาบ้าง
"อ่า จริงหรา เดี๋ยวเอาแบบเฉียดๆ เน็ทเลย อิอิ"
ญี่ปุ่น หัวเราะร่าอย่างดีใจ
"เวลาโยนหลังน่ะ โยนจนกว่ามันจะเสียท่าสิ แล้วค่อยรุก"
โฟคยังแนะต่อ
"อ้าว ไอ้โฟค มึงไม่ไปแนะสีมึงวะ ไอ้นี่ เด็กกูโว้ยกูดูแลเองได้"
แบงค์ถลึงตาใส่หวงขึ้นมาทันที
"อิ อิ ให้เขาบอกล่ะพี่ อิอิ เราจะได้รู้ข้อมูล เวลาแข่งกับหมีดำเค้าก็จะชนะไง อิอิ"
ญี่ปุ่นทำตาเจ้าเล่ห์ใส่
"เออ กูไม่น่าบอกมึงเลย"
"บอก น้า บอกเค้าดิ ไม่บอกเค้าแล้วจะไปบอกใครอ่า"
"ไปแล้วโว้ย ให้ชนะนะมึงจะได้มาแข่งกับกู"
"แน่นอน"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ แล้วหันไปกินไอติมจนหมดโคน พอลงไปแข่งเซ็ตสุดท้ายการแข่งขันก็ดุเดือดมากขึ้นกว่าเดิมเพราะเบนซ์รุกหนัก งัดเอากลเม็ดเด็ดพรายออกมาเล่น แต่ญี่ปุ่นเองก็ตั้งรับ พอเผลอก็รุก ญี่ปุ่นเล่นฉลาดจนน่าทึ่ง ยั่วโมโหฝ่ายตรงข้ามได้ตลอดเวลา โยนหน้าตัดหลัง แย็บสั้นยาว หยอดก็เฉียดเน็ท เบนซ์ต้องขอเวลานอกไประงับสติอารมณ์เพราะต้านแรงยั่วของญี่ปุ่นไม่ไหว ส่วนญี่ปุ่นสายตามุ่งมั่นมาก เสียงเชียร์ก็ดังกระหน่ำจนโรงยิมจะแตก เสียงเรียกชื่อญี่ปุ่นๆๆ อยู่ตลอดเวลา พอกลับลงไปแข่งอีก ญี่ปุ่นก็เป็นฝ่ายรุกคืนบ้าง เป็นการรุกที่ไม่เน้นหนักแต่เป็นการรุกที่เร็วและเฉียบขาด ลูกแย็บก็เร็วมองไม่ทัน ดักหน้าดักหลัง เบนซ์พ่ายไปในที่สุด
"มึงแน่ มากไอ้เปี๊ยก กูยอมแพ้ล่ะ"
เบนซ์จับมือญี่ปุ่นตอนจบเกม
"อิอิ เค้าเก่งใช่ไหมอ่า แพ้แล้วเลี้ยงข้าวด้วยน้า"
ญี่ปุ่นหัวเราะ ทำให้เบนซ์ที่เครียดๆอยู่ปล่อยก๊ากออกมาได้
"ไอ้นี่ มึงนี่เหลือเชื่อจริงๆนะ ห่วงแต่เรื่องแดก"
เสียงเชียร์กระหึ่มไม่ ยอมลงง่ายๆ แม้เกมจะจบแล้ว ยิ่งภาพที่นักกีฬาทั้งสองจับมือกันกลางสนามแล้วหัวเราะอย่างพอใจ ทำให้คนที่เฝ้ามองดูเกมต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า อย่างน้อยก็เป็นการแข่งขันในเกม พอจบเกมไม่ว่าฝ่ายใดจะชนะหรือแพ้ ก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ หัวเราะมีความสุขทั้งสองคน
"เป็น ไงไอ้เปี๊ยก"
โฟคแทรกเข้ามาสะกิดบ่าของญี่ปุ่น
"อิอิ ชนะแล้ว ชนะแล้ว เต้เก่งไหมอ่าหมีดำ"
ญี่ปุ่นร้องอย่างดีใจ หันมามองโฟคแต่มือยังกอดคอเต้อยู่ ใบหน้ายิ้มแย้มแสดงความดีใจออกมาอย่างเปิดเผย
"เออ เก่งแต่รอบต่อไปมันเจอกูนี่"
"อ่า หมีดำก็ออมมือหน่อยน้า"
ญี่ปุ่น ทำหน้าย่นทันที
"แล้วมึงแข่งเมื่อไหร่ ไม่ไปเตรียมตัว"
"อ่า แข่งต่อเต้นี่อ่ะ ตายล่ะหว่ามัวแต่ดีใจ รองเท้าๆ"
"อ้าวไอ้นี่ เห็นไหมไอ้เบนซ์มันลงสนามวอมร่างกายแล้ว เดี๋ยวก็แพ้หรอกมึง"
"หวายๆ รองเท้าเค้าอ่า รองเท้า"
"อ้าว มึงไม่เอามาวะ"
"เค้ารีบอ่า ตายละหว่ารองเท้ายังอยู่ในล็อกเกอร์อยู่เลยอ่า ทำไงดี"
"อะไรค๊ะ น้องญี่ปุ่นของเจ๊"
"พี่คนสวย ญี่ปุ่นลืมรองเท้าไว้ในล็อกเกอร์อ่า"
"ว๊าย ยังไงกันทีนี้ เจ๊ใส่ส้นเข็มสิคะ จะวิ่งยังไง"
"ไอ้เต้ มึงวิ่งไปเอามาให้มันดิ เร็วๆ เดี๋ยวก็แพ้กันพอดี"
โฟคบอกเต้ที่ กระโดดโลดเต้นอยู่ เต้ยอมผละวิ่งออกไปที่ล็อกเกอร์ ส่วนญี่ปุ่นใจเริ่มเต้นตุ้มๆต่อมๆ หน้าแดงขึ้นมา พอตัวเองจะแข่งก็ประหม่าขึ้นมาทันที
"ใจเย็นๆ ไอ้เปี๊ยก หน้าแดงเชียวนะมึง"
"อ่า เค้าตื่นเต้นอ่ะ"
"มึงนี่นะตื่นเต้น หายใจเข้าลึกๆดิ"
โฟคบอกมือเกาะแยู่บนบ่าของญี่ปุ่นมองด้วยความ ห่วงใย กองเชียร์แน่นขนัดทั้งฝั่งของบอยกับเอกด้านสนามข้างๆกัน เสียงเชียร์เริ่มกระหึ่ม ริต้าเองกับลิ่วล้อก็แต่งตัวไม่แพ้ซาร่าเลย ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดแข่งสีเหลือง ฝ่ายสีฟ้ากองเชียร์ก็แน่นขนัดเป่าลูกหวีดตีกลองอึกทึก สีชมพูเองกองเชียร์ที่เชียร์บาสฯจบก็แห่แหนกันเข้ามา ส่งเสียงแข่งกันไม่ยอมน้อยหน้า
"เป็นไงบ้างไอ้เปี๊ยก ไอ้เต้มันชนะแล้วใช่ไหม"
แบงค์ที่อยู่ในชุดบาสฯเหงื่อเต็มตัววิ่ง เข้ามาจับบ่าญี่ปุ่นอีกข้างถามด้วยความตื่นเต้น ญี่ปุ่นพยักหน้าหงึกๆ
"แล้ว ไม มึงหน้าแดงอย่างนี้วะ เป็นอะไรหรือเปล่า"
"เค้าตื่นเต้นอ่ะพี่ ใจเต้นตุบๆเลยอ่า"
"อ้าว ไอ้นี่ แล้วมึงไม่ลงสนามล่ะ"
"รองเท้า พี่ มันลืมรองเท้าไว้ในล็อกเกอร์ ไอ้เต้วิ่งไปเอาให้อยู่ พี่ไปบอกกรรมการก่อนดีกว่าเดี๋ยวเขาตัดสิทธิ์"
โฟคแนะนำ แบงค์เดินไปหากรรมการทันที
"ใจเย็นๆมึงเดี๋ยวเล่นไม่ได้หรอก เสียงเชียร์มึงเยอะจะตาย จะทำให้กองเชียร์เขาผิดหวังเหรอ"
โฟคพยายาม ปลอบ ญี่ปุ่นหลับตาปริบๆ
"อ่ะ ปุ่นมาแล้วๆ"
เต้วิ่งแทรกฝูงชน เข้ามายื่นรองเท้าให้ ยังกระหืดกระหอบอยู่ ญี่ปุ่นรีบสวมรองเท้าทันที
"อ่า ทำไมใจเต้นแรงกว่าเดิมอ่ะ เค้าสั่น"
"ตายแล้ว น้องญี่ปุ่นขา ทำยังไงดี ดูสิมือสั่นไปหมดแล้ว ว๊าย ทำยังไง"
ซาร่าหันเข้ามาโอบ ญี่ปุ่นไว้
"เอ๊ะ ต้องกินไอติมไหมคะ น้องญี่ปุ่นขา"
ซาร่าคิด ขึ้นมาได้ ญี่ปุ่นยิ้มแฉ่งขึ้นมาทันที
"เอาๆๆ ไอติมๆๆ"
"แหม ก็ไม่บอกเจ๊นะคะ จัดไปค่ะ แต่ตอนนี้น้องญี่ปุ่นไปวอมร่างกายก่อนนะคะ เดี๋ยวเจ๊จัดให้"
ซาร่าดันหลังญี่ปุ่นให้เข้าสนามไป แล้วผละออกไปซื้อไอติมที่ญี่ปุ่นชอบ พอก้าวลงสนามเสียงเชียร์ก็อึกทึกครึกโครมกว่าเดิม เสียงเป่าปากเสียงกลองดังกลบเสียงอีกฝั่ง
"ญี่ปุ่น ๆๆๆๆ"
สีชมพูร้องเรียกญี่ปุ่น เสียงดังออกไปนอกโรงยิม คณะครูอาจารย์ก็เข้ามาดูไม่มีที่จะยืนเชียร์ พอเริ่มแข่งขันญี่ปุ่นก็เล่นไม่ได้เลย รับลูกง่ายๆก็ไม่ได้ เบนซ์โยนหน้าโยนหลัง ญี่ปุ่นเสียสมาธิอย่างหนัก แต้มนำไป ห้าแต้ม แบงค์ต้องขอเวลานอก
"เฮ้ย มารึยังวะนังซาร่า"
แบงค์มองหาซาร่าที่กำลังฝ่าฝูงชนเข้ามา
"มาแล้วค่า ขอทางหน่อยนะค้า"
ซาร่าแหกปากร้อง พอยื่นไอติมให้ญี่ปุ่นก็แกะไอติมเผือกอันโปรดปรานกินทันที
"อ่า ค่อยยังชั่วหน่อย อิอิ"
ญี่ปุ่นยิ้มร่า ดีใจกัดไอติมทีเดียวครึ่งไม้ เคี้ยวหมุบหมับ เสียงนกหวีดดังหมดเวลานอกแล้ว ญี่ปุ่นรีบรูดไอติมจนหมดไม้ เข้าสนามไปแก้มยังตุ่ยอยู่ เสียงหัวเราะดังทั่วบริเวณ พอเปิดเกมญี่ปุ่นก็เรียกความมั่นใจและสมธิกลับมา
"อิ อิ หยอดเค้าเหรอ นี่แน่ะ"
ญี่ปุ่นโยนลูกไปด้านหลัง เบนซ์โยนกลับมาแต่ลูกอยู่แค่กลางสนามญี่ปุ่นกระโดดตบทันที เสียง อื้อฮื้อดังพร้อมกับเสียงเฮ เพราะลูกตบของญี่ปุ่นเร็วจนมองไม่ทัน แต้มกลับมานำเบนซ์แล้ว
"พี่คนสวยซื้อมากี่อันอ่า"
ยังมีหน้า หันออกมานอกสนามถามซาร่า
"สาม"
ซาร่าชูนิ้วพร้อมเปล่งเสียง ญี่ปุ่นพอใจหัวเราะกิ๊ก ไม่ได้สนใจเสียงเชียร์หรือใจเต้นแรงแล้ว สนใจเกมกับไอติม ญี่ปุ่นเล่นได้ตามแผนจนฝ่ายสีฟ้าแปลกใจเพราะเบนซ์เองที่กดดัน ตียังไงเหวี่ยงซ้ายขวาญี่ปุ่นก็รับได้รู้ทันไปหมด แต่เวลาญี่ปุ่นรุกคืนกลับรับลูกไม่ได้ เพราะการรุกของญี่ปุ่นไม่แรงหนักหน่วงแต่เร็วและแปลก ลูกแย็บที่ถนัดทำงานมีประสิทธิภาพ เสียงเชียร์ดังกระหึ่มทุกครั้งที่ญี่ปุ่นทำคะแนนได้
"เฮ้ย ไอ้แบงค์ไอ้เปี๊ยก น่ากลัวว่ะ มันเก่งขนาดนี้เชียว"
"ดีดิ เราจะได้พอมีลุ้น ไม่เคยเข้ารอบสักที มีลุ้นๆ"
แบงค์หันไปบอกโด่ง
"ญี่ปุ่นๆๆๆ น้องญี่ปุ่นขา ถ้าชนะ เจ๊เหมาไอติมให้ลังนึงเลยค่า"
ซาร่าร้องตาม เสียงเชียร์ออกไป ญี่ปุ่นได้ยินก็หันมายิ้มอย่างพอใจ ทำหน้าเจ้าเล่ห์ เสียงเชียร์ยิ่งดังกระหึ่ม อาจารย์ที่เข้ามาดูก็ลุ้นอยู่ตัวโก่ง เล่าลือกล่าวถึงญี่ปุ่นกันไปเป็นแถบแถว
"ญี่ปุ่นลูกศิษย์ ดิชั้นเองค่ะอาจารย์ ว๊าย ปลื้ม"
อาจารย์วารุณีเนื้อเต้นออกหน้าออก ตา ความปลื้มปีติมันล้นออกมาจนบังคับไม่ได้
"ดูท่าน่าจะมีแววนะครับ ผมว่าน่าจะได้เป็นนักกีฬาโรงเรียน"
"อุ้ย แน่นอนค่ะ แต่โน่นค่ะดูบอยอีกคน รายโน้นก็ฝีไม้ลายมือไม่ใช่ย่อยนะคะอาจารย์ ว๊าย ปลื้มที่สุด"
อาจารย์วารุณีชี้ไปอีกฝั่งที่เอกกับบอยกำลังขับเขี้ยวกันอยู่ แม้ฝั่งโน้นฝีมือของบอยจะเด่นกว่าเอกสู้ไม่ได้เลย แต่เสียงเชียร์ก็กระหึ่มไม่ยอมแผ่ว แม้สีแสดเองจะรู้ว่าเอกไม่มีทางสู้บอยได้แต่กองเชียร์เหมือนแข่งกันเอง ไม่ยอมใคร เพราะริต้าตัวนำกองเชียร์ออกลีลาท่าทาง ฝ่ายของญี่ปุ่นซาร่าเองก็เป็นตัวหลักในการเชียร์ท่าทางก็ไม่ได้น้อยหน้าริต้าเลย เรียกเสียงกรี๊ดโห่ฮาได้ตลอด พอเกมแรกผ่านไปญี่ปุ่นแพ้เบนซ์ไปฉิวเฉียด ญี่ปุ่นก็ออกมาพัก
"เจ๊ว่า ไอติมเฝือกไม่เวิร์คแล้วค่ะน้องญี่ปุ่น เจ๊ให้ไอติมโคน สตอแบรี่เลยค่า ไปจัดมาสิคะน้องเต้"
ซาร่าหยิบเงินให้เต้ แล้วเต้ก็พยักหน้าวิ่งไปทันที
"พอไหวไหมไอ้เปี๊ยก"
แบงค์ถาม นั่งข้างๆ ญี่ปุ่นที่เหงื่อเริ่มไหลออกมาตามหน้า
"ไหวพี่ ไม่ยอมง่ายๆหรอก เค้าต้องสู้ อิอิ"
ญี่ปุ่นหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แววตามุ่งมั่น แบงค์มองหน้าญี่ปุ่นแล้วยิ้มอย่างพอใจ
"น้ำล่ะ ไอ้โด่ง เอาน้ำมาให้หน่อย"
แบงค์หันไปสั่งโด่งที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
"อย่า กินเยอะ เดี๋ยวจุก สู้ๆ ไอเปี๊ยก กูเชียร์อยู่"
แบงค์บอกแล้วตบบ่า ญี่ปุ่น
"เอ๋ หมีดำๆ อะไรอ่ะ เคี้ยวอะไรอุบอิบ ซ่อนหรา"
ญี่ปุ่น หันไปเห็นโฟคที่นั่งมองอยู่ห่างๆ ก็ทักทันที
"หมากฝรั่งโว้ย"
"แอ่ะ เคี้ยวหมากฝรั่ง ไม่เห็นอร่อย"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ พอดีกับเต้วิ่งกลับมาพร้อมไอติมโคน ญี่ปุ่นเบนความสนใจไปที่ไอติมทันที เคี้ยวตุ้ยๆ ไม่ได้สนใจว่าเย็นหรือร้อน
"อิอิ แบบนี้สิ อร่อย"
พอ กินไปได้ครึ่งอันก็ต้องรีบลงสนาม
"ชนะๆๆๆ เค้าต้องชนะ"
ญี่ปุ่น ตีมือตัวเอง เสียงเชียร์กระหึ่มขึ้นอีก
"ญี่ปุ่นๆๆๆๆ"
ญี่ปุ่น หันไปโบกไม้โบกมือ ยิ่งทำให้เสียงเชียร์ดังเป็นเท่าทวีคูณ พอเริ่มเกมญี่ปุ่นไม่ได้ประหม่าหรือตื่นเต้นแล้ว เล่นอย่างมั่นใจ เกมดีขึ้นกว่าเซ็ตแรก แม้ปลายเซ็ตแรก เบนซ์จะพลิกกลับมาชนะด้วยประสบการณ์ แต่เซ็ตที่สองญี่ปุ่นคุมเกมอยู่ และเป็นฝ่ายป่วนเบนซ์ ฝั่งของบอยชนะเอกไปเซ็ตแรกนานแล้วเซ็ตสองกำลังจะจบบอยแต้มนำขาด พอแข่งสักพักบอยก็ชนะ คู่นี้เป็นคู่สุดท้ายก่อนจะพักเที่ยง นักเรียนจึงแห่มาเชียร์ฝั่งญี่ปุ่นกับเบนซ์ เสียงดังอื้ออึง ซาร่าได้แนวร่วมเป็นริต้าครบแกงค์ เสียงเชียร์จึงมีสีสันขึ้นมาอีกเท่าตัว
"น้อง ญี่ปุ่นขา สู้ๆๆ เจ๊มีช็อกโกแล็ตให้นะค้า ถ้าชนะ"
ริต้าตะโกนออกไป ทั้งเฟียตกับโฟคยืนอยู่คนละฝั่งลุ้นตัวโก่ง เวลาญี่ปุ่นอยู่ในสนามไม่ได้เป็นคนขี้เล่นหน้าเอ๋อ เวลาไม่มีแว่นตามาปิดบังใบหน้า มันช่างเป็นสิ่งดึงดูดให้คนหันมอง เกมการเล่นก็ไม่เยาะแหยะมีลูกพลิกแพลงตลอดเวลา จนเบนซ์เริ่มเสียการควบคุม เซ็ตนี้ญี่ปุ่นชนะไปได้
"เริศศศศศศศ เริศศศ"
เสียงแกงค์ริต้ากรี๊ดอยู่
"เก่งมากไอ้เปี๊ยก ต้องให้ได้อย่างนี้สิวะ"
แบงค์ เข้ามากอดบ่าญี่ปุ่นไว้ สายตาคู่หนึ่งมองอยู่อีกฝั่ง เหมือนจะเผาให้มอดไหม้ไป แต่สายตาอีกคู่ก็มองอยู่ข้างๆ ในใจเต้นระรัวเช่นกัน
"ไอ้เปี๊ยก ลูกหยอดมึงน่ะ โด่งไปนะ"
โฟคพูดขึ้นมาบ้าง
"อ่า จริงหรา เดี๋ยวเอาแบบเฉียดๆ เน็ทเลย อิอิ"
ญี่ปุ่น หัวเราะร่าอย่างดีใจ
"เวลาโยนหลังน่ะ โยนจนกว่ามันจะเสียท่าสิ แล้วค่อยรุก"
โฟคยังแนะต่อ
"อ้าว ไอ้โฟค มึงไม่ไปแนะสีมึงวะ ไอ้นี่ เด็กกูโว้ยกูดูแลเองได้"
แบงค์ถลึงตาใส่หวงขึ้นมาทันที
"อิ อิ ให้เขาบอกล่ะพี่ อิอิ เราจะได้รู้ข้อมูล เวลาแข่งกับหมีดำเค้าก็จะชนะไง อิอิ"
ญี่ปุ่นทำตาเจ้าเล่ห์ใส่
"เออ กูไม่น่าบอกมึงเลย"
"บอก น้า บอกเค้าดิ ไม่บอกเค้าแล้วจะไปบอกใครอ่า"
"ไปแล้วโว้ย ให้ชนะนะมึงจะได้มาแข่งกับกู"
"แน่นอน"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ แล้วหันไปกินไอติมจนหมดโคน พอลงไปแข่งเซ็ตสุดท้ายการแข่งขันก็ดุเดือดมากขึ้นกว่าเดิมเพราะเบนซ์รุกหนัก งัดเอากลเม็ดเด็ดพรายออกมาเล่น แต่ญี่ปุ่นเองก็ตั้งรับ พอเผลอก็รุก ญี่ปุ่นเล่นฉลาดจนน่าทึ่ง ยั่วโมโหฝ่ายตรงข้ามได้ตลอดเวลา โยนหน้าตัดหลัง แย็บสั้นยาว หยอดก็เฉียดเน็ท เบนซ์ต้องขอเวลานอกไประงับสติอารมณ์เพราะต้านแรงยั่วของญี่ปุ่นไม่ไหว ส่วนญี่ปุ่นสายตามุ่งมั่นมาก เสียงเชียร์ก็ดังกระหน่ำจนโรงยิมจะแตก เสียงเรียกชื่อญี่ปุ่นๆๆ อยู่ตลอดเวลา พอกลับลงไปแข่งอีก ญี่ปุ่นก็เป็นฝ่ายรุกคืนบ้าง เป็นการรุกที่ไม่เน้นหนักแต่เป็นการรุกที่เร็วและเฉียบขาด ลูกแย็บก็เร็วมองไม่ทัน ดักหน้าดักหลัง เบนซ์พ่ายไปในที่สุด
"มึงแน่ มากไอ้เปี๊ยก กูยอมแพ้ล่ะ"
เบนซ์จับมือญี่ปุ่นตอนจบเกม
"อิอิ เค้าเก่งใช่ไหมอ่า แพ้แล้วเลี้ยงข้าวด้วยน้า"
ญี่ปุ่นหัวเราะ ทำให้เบนซ์ที่เครียดๆอยู่ปล่อยก๊ากออกมาได้
"ไอ้นี่ มึงนี่เหลือเชื่อจริงๆนะ ห่วงแต่เรื่องแดก"
เสียงเชียร์กระหึ่มไม่ ยอมลงง่ายๆ แม้เกมจะจบแล้ว ยิ่งภาพที่นักกีฬาทั้งสองจับมือกันกลางสนามแล้วหัวเราะอย่างพอใจ ทำให้คนที่เฝ้ามองดูเกมต่างมีความสุขกันถ้วนหน้า อย่างน้อยก็เป็นการแข่งขันในเกม พอจบเกมไม่ว่าฝ่ายใดจะชนะหรือแพ้ ก็ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ หัวเราะมีความสุขทั้งสองคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น