(ระราน)
ญี่ปุ่นเดินกลับหอมากับบอย ซื้อขนมระหว่างทางมาหอบใหญ่ ยิ้มระรื่นหัวเราะกันมาตลอดทาง ความสัมพันธ์ของเพื่อนไม่น่าเชื่อว่าจะรู้จักกันไม่กี่วัน ญี่ปุ่นเป็นคนที่เข้ากับคนได้ง่าย บอยเองก็เช่นกัน ทั้งสองสนิทกันอย่างรวดเร็ว พอเดินมาถึงหน้าหอก็ชะงักตกใจ เพราะหมีขาวยืนดักอยู่หน้าหอแล้ว หน้าตาบึ้งแผ่รังสีโกรธแค้นออกมาจนญี่ปุ่นขนลุก
"หวายหมีขาว"
"ไอ้เปี๊ยกกก"
เสียงขู่คำรามดังสนั่น ญี่ปุ่นถอยร่น
"ไปดีกว่า"
"มึงตายแน่ ไอ้เปี๊ยกก มึงจะไปไหน"
เฟียตวิ่งตามญี่ปุ่นทันที
"อ่า ช่วยด้วย หมีขาวอาละวาด"
ญี่ปุ่นแหกปากร้อง วิ่งลัดเลาะไปตามหอต่างๆ
"ไอ้เปี๊ยก หยุดเดี๋ยวนี้ หยุ๊ดด"
แม้จะตัวโตกว่าขายาวกว่าแต่ก็วิ่งตามคนตัวเล็กใส่แว่นไม่ทัน รายนั้นวิ่งลัดเข้าตึกนั้นออกตึกนี้ แล้วไปแอบอยู่ใต้บันไดตึก
"ไปไหนวะ อย่าให้เจอนะมึงไอ้เปี๊ยก ตายแน่"
เสียงขู่คำรามทำให้ญี่ปุ่นเงียบหอบแฮ่กๆอยู่ไม่ยอมเผยตัวออกมา
"หวาย น่ากลัว หลบก่อนดีกว่า"
ญี่ปุ่นหลบอยู่นานพอสมควรพอเฟียตไปจึงออกมา
"เอ๋ แถวนี้ที่ไหนอ่า ไม่คุ้นแฮะ"
ญี่ปุ่นเกาหัวแกรกๆ แล้วเดินไปหน้าตึกมองนั่นมองนี่อยู่
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงมาทำไรแถวนี้"
เสียงทักมาจากข้างหลัง ญี่ปุ่นสะดุ้งตัวโหยง
"อ่า พี่หมีดำ โตะจายหมดเลย"
"มากวนตีนใครแถวนี้"
โฟคเดินเข้ามาใกล้ๆญี่ปุ่น
"เอ๋ ไม่ได้กวนใครน้า มาเดินเล่น"
"กูไม่เชื่อ อย่างมึงเนี่ยนะมาเดินเล่น ไปแหย่ตีนใครมา กูเห็นวิ่งออกจากโรงเรียนตั้งแต่หัวค่ำแล้ว"
โฟครู้ทัน ญี่ปุ่นยิ้มอายๆ
"หนีหมีขาว"
"ฮ่าๆๆ กูว่าแล้ว ไปกวนอะไรพี่เขาอีกล่ะมึง"
โฟคหัวเราะออกมาเสียงดัง ญี่ปุ่นทำหน้าย่น
"ชิ ไม่ได้กวนซะหน่อย หมีขาวล่ะมากวนเค้าเอง"
"แล้วมึงจะไปไหนเนี่ย มายืนด้อมๆมองๆ เดี๋ยวใครเขาก็หาว่ามาขโมยของเขาหรอก"
"หวายๆ ไม่ขโมยอ่า มะใช่โจร พี่หมีดำพาไปเที่ยวหน่อยดิ"
"ไอ้บ้า มึงจะไปเที่ยวไหน กูจะขึ้นไปนอนโว้ย"
"ไปด้วยๆ"
"อ้าวไอ้นี่ มึงไม่กลับไปนอนหอมึงล่ะ"
"อ่า ไม่เอาอ่า เดี๋ยวหมีขาวมารบกวน"
"โอ๊ย ไอ้นี่ มึงเสือกไปกวนตีนพี่เขาทำไมล่ะ"
"ไปทางไหนอ่ะ เดินนำไปดิ หมีดำ พูดมาก"
"โป๊ก"
"โอ๊ย เขกหัวเค้าอีกแล้วอ่า"
"กวนตีนนะมึง"
โฟคทำท่าคิดอยู่ พอคิดตกก็เดินนำหน้าญี่ปุ่นขึ้นหอไป
"มึงอย่ากวนตีนนะมึง เดี๋ยวก็ให้เพื่อนกูรุม"
"รุมไรอ่า เค้าไม่กวนน้า น่าร้ากออก"
โฟคได้แต่ส่ายหน้า นี่กูคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ย พอถึงห้องโฟคก็ดันหลังให้ญี่ปุ่นเข้าห้องไปก่อน มีคนอยู่ในห้องแล้วสามคน หนึ่งในนั้นคือเป้
"อ้าว น้องญี่ปุ่นมาหาพี่ถึงนี่เลยเหรอ"
เป้ร้องทักอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าญี่ปุ่นโผล่เข้าไปในห้อง
"ไม่ได้มาหาพี่ หมีดำชวนมา ไม่ได้อยากมาหรอกนะจะบอก"
"โป๊ก น่านกูว่าแล้ว มึงนี่เหลือเกินจริงๆ"
โฟคเขกหัวญี่ปุ่นทันที ญี่ปุ่นร้องแล้วลูบหัว
"มาทำไรแถวนี้อ่ะไอ้เปี๊ยก"
เพื่อนอีกคนถาม เขากำลังนั่งเล่นเกมอยู่หน้าคอมฯ
"มันเดินเอ๋ออยู่หน้าตึก กูเลยพามันขึ้นมานี่ล่ะ เดี๋ยวก็ไล่มันกลับแล้ว"
โฟคพูดขึ้นแล้วดันหลังญี่ปุ่นให้เข้าห้องไป
"พี่ๆ ทำไรอ่า"
ญี่ปุ่นเดินไปนั่งลงข้างๆ พีที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ห้องของโฟคอยู่กันสี่คน มีเตียงสองชั้นสองหลังคนละฟาก มีเป้ พี แล้วก็ โบ้คนที่นั่งเล่นคอมฯอยู่
"เฮ้ย มึงยื่นหน้ามาใกล้จังวะ"
พีสะดุ้งเพราะญี่ปุ่นยื่นหน้าไปแทบจะติดกับหน้าเขา
"อิอิ อายหรา"
ยังมีหน้าไปพูด
"มึงมานีเลย ไอ้ตัวดีไปกวนพี่เขา มานั่งเฉยๆ"
โฟคเริ่มเห็นถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้น
"ไม่เอาอ่ะ นั่งเฉยๆ ก้เบื่อสิ พี่เป้รูปหล่อทำไรอ่า"
โผเข้าไปหาเป้ที่นั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเตี้ยๆกลางห้อง
"อ้อ พี่ทำการบ้าน มานั่งกับพี่ดิ อย่าไปกวนพวกหนอนหนังสือมัน"
เป้พูดประชดพี รายนั้นหันมาทำตาขวาง
"ให้เค้าช่วยทำไหม เค้าเรียนเก่งน้า"
"จริงดิ มาๆ ช่วยทำโจทย์ฟิสิกส์ข้อนี้หน่อย"
"อ่า ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบฟิสิกส์"
"อ้าวไหนบอกเรียนเก่งไง"
"เก่งดิ แต่ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจ พี่ทำไปเถอะ ไปเล่นเกมดีกว่า"
ว่าแล้วก็เปลี่ยนมุมหันไปหาโบ้
"พี่ๆ สอนญี่ปุ่นเล่นหน่อยดิ นะนะ"
"โอ๊ย ไม่เอา เสียเวลา ไปไกลๆเลยมึงอย่ามากวน"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่น
"ชิ หวงของ"
กัดฟันแต่ยิ้มเหมือนเคย
"อะไรน๊ะ"
"ปะ เปล่า พี่ๆ ผมดูด้วยดินะนะ นั่งดูเฉยๆ"
โบ้ไม่ตอบ ญี่ปุ่นจึงไปลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เอาหน้าซุกไปตรงใกล้จอคอมฯจนโบ้มองไม่ถนัด
"มึงไม่เอาหัวเข้าไปเลยล่ะ ไอ้นี่"
"เอ๋ เล่นก็เล่นไปดิ เค้าจาดู"
"อ้าว กูผิดว่างั้น"
"ไอ้เปี๊ยก ออกมานี่มึงไปกวนเขาทำไม"
"พี่นั่นล่ะกวนเค้าอยู่นิ เห็นไหมว่ากำลังดูพี่เค้าเล่นเกมอยู่ กวนที่หนาย"
"น่าน เอาแล้วไหมล่ะ เดี๊ยวกูให้ไอ้โบ้เขกหัวมึงนะ"
"หวาย ไม่เอาอ่า พี่รูปหล่อ ไม่เขกหัวเค้าเนอะ"
ญี่ปุ่นอ้อนยิ้มกริ่มให้โบ้ รายนั้นกะจะเขกอยู่แล้วพอเห็นญี่ปุ่นยิ้มร่าก็ชะงักมือ หัวเราะร่าแล้วเล่นเกมต่อ
"เล่นไม่เห็นเก่งเลยพี่อ่า เสียเวลา"
พูดแล้วก็ลุกออกจากเก้าอี้ทันที
"อ้าว ไอ้นี่ เดี๋ยวมึงโดน"
"มีอะไรให้ทำบ้างอ่ะ พี่หมีดำ ห้องร๊กรกเนอะ เก็บกวาดบ้างป่ะเนี่ย"
"โห ไอ้นี่ มึงวิจารณ์ห้องกูเลยนะมึง"
"นอนเล่นดีกว่า"
ว่าแล้วก็กระโจนลงเตียงอีกฝั่งที่โฟคนั่งอยู่
"เฮ้ย มึงจะมานอนอะไรตรงนี้ เตียงกู ออกไป๊"
"พี่นั่นล่ะ คนจานอนเล่นน้า เตียงมีไว้ให้นอน ไม่ใช่ให้นั่ง จะนั่งไปนั่งเก้าอี้โน่น"
"โป๊ก นี่แน่ะ กวนตีนนัก"
"อ่า เขกหัวเค้าอีกแล้ว ไปเลยๆ"
ญี่ปุ่นดิ้นดันให้โฟคออกจากเตียงไป
"ฮ่าๆ เอาแล้วไหมล่ะ น้องญี่ปุ่นนี่กวนได้อีก"
"ชิ"
ดิ้นไปดิ้นมาโฟคก็ไม่ยอมลุก ขืนตัวไว้ ญี่ปุ่นก็เริ่มนิ่ง หลับไปแล้ว
"เฮ้ย ไอ้นี่ หลับซะแล้ว เฮ้ย ตื่นๆ กลับไปนอนห้องมึง ไอ้เปี๊ยก"
"มึงอย่าเพิ่งไปปลุกมันดิ ให้มันนอนไปก่อน เดี๋ยวตื่นมากวนกูอีก"
โบ้ร้องห้ามโฟคไม่ให้ปลุกญี่ปุ่น โฟคจึงเดินไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำ เป้นั่งมองญี่ปุ่นที่นอนหลับไปแล้วตากรุ้มกริ่ม
"น่ารักว่ะ เด็กอะไรวะน่ารักเป็นบ้าเลย"
"โห มึงชอบแนวนี้แล้วเหรอมึง ฤทธิ์เยอะนะเนี่ย"
"นั่นดิ ท่าทางคงเอาไม่อยู่"
"ไม่รู้โว้ย มึงดูหน้ามันตอนนอนดิ ไม่รู้เลยนะว่ามีฤทธิ์ อิอิ"
"อย่าให้มันตื่นมาละกันมึง กูขี้เกียจรำคาญ"
โบ้บอกตายังจ้องอยู่ที่จอคอมฯ สักพักโฟคก็ออกมาจากห้องน้ำ พอสวมเสื้อผ้าเสร็จโฟคก็มายืนมองญี่ปุ่นที่นอนหลับปุ๋ย ทำปากจุ๊บจั๊บ
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงจะมานอนที่นี่ไม่ได้นะมึง ลุกๆ กูจะอ่านหนังสือ"
โฟค เขย่าตัวญี่ปุ่นให้ลุกจากที่นอนตัวเอง
"งื๊ดๆๆ"
"ลุกๆ มึง ไอ้เปี๊ยก"
โฟคเสียงดัง
"เฮ้ยมึง ให้มันนอนไปก่อนดิ"
เป้ ร้องห้าม
"งั้นมึงมาเอามันไปนอนเตียงมึงดิ"
"อ้าวไอ้นี่ มึงก็รู้กูนอนดิ้นกลัวจะถีบมันตกเตียงน่ะดิ"
"โอ๊ย ไอ้ตัวยุ่ง ตื่นๆกลับหอมึงไปเร็วๆ"
โฟคนั่งลงข้างเตียงแล้งเขย่าญี่ปุ่นรุนแรงกว่าเดิม
"อี้อ เช้าแล้วหรา"
ญี่ปุ่นงัวเงียมือก็คลำหาแว่นตา โฟคได้แต่ส่ายหัว แต่ก็อมยิ้มอยู่
"เช้าแป๊ะไรล่ะ ไปๆ กลับไปนอนหอมึง"
"ไหนหนมอ่า จากินหนม"
"อ้าวไอ้นี่ เอ๋อนอนเหรอ อะไรวะจะหลับลึกหลับนานขนาดนี้ ลุกๆ มึง"
โฟคยังปลุกญี่ปุ่นเสียงดัง เพื่อนๆก็หันมาดูหัวเราะกันใหญ่
"ขี่หลังๆ พ่อ อิอิ ให้ปุ่นขี่หลังหน่อยน้า"
ยังไม่ลืมตาแต่ยืนมามาโอบเอวโฟคไว้
"ไอ้นี่ ลุกขึ้น"
โฟคเอามือเขย่าหัวญี่ปุ่น แต่ญี่ปุ่นกลับหน้าซุกเข้าที่บ่า คงรู้สึกว่าเป็นหมอน
"เฮ้ย ไอ้นี่ กูจั๊กกะจี้ ออกไป๊"
โฟคหัวเราะดิ้นใหญ่
"กูว่ามึงพามันไปส่งที่หอเถอะไอ้โฟค หรือไม่ก็ให้มันนอนที่นี่"
พีพูดขึ้นเพราะเริ่มรำคาญโฟคที่ส่งเสียงโหวกเหวก เพื่อนทุกคนก็พยักหน้า เป้เองก็คงขี้เกียจที่จะไปส่งเพราะเริ่มหาวนอน และทำท่าเข้าไปอาบน้ำแล้ว โฟคได้แต่ส่ายหัว พยุงญี่ปุ่นให้ลุกขึ้น รายนั้นพาไปไหนก็ไป พอโฟคประคองออกมานอกห้อง ญี่ปุ่นก็กอดรัดไว้แน่น
"เฮ้ย มึงมากอดกูทำไม๊ ปล่อยนะไอ้เปี๊ยก"
"ขี่หลังหน่อยน้า ให้เค้าขี่หลังหน่อย"
ญี่ปุ่นยังอ้อนทั้งที่ยังไม่ลืมตา โฟคยืนตัดสินใจอยู่สักพัก เอาก็เอาวะ โฟคนั่งยองๆแล้วให้ญี่ปุ่นขึ้นหลัง ญี่ปุ่นทำอย่างชำนาญเพราะอยู่ที่บ้านขี่หลังพ่อบ่อย แม้จะอายุป่านนี้แล้ว โฟครีบเดินลงจากหอ พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเพื่อนๆที่อาจจะเดินผ่านมาเจอ ถึงแม้เจอโฟคก็จะบอกว่าญี่ปุ่นไม่สบาย หลากหลายเหตุผลที่จะยกขึ้นมาอ้าง
ถึงหอไอ้เปี๊ยกแล้ว โฟคร้องอยู่ในใจ หนักก็หนักดิ้นอีกต่างหากหน้าของญี่ปุ่นทีพาดอยู่ที่บ่าของโฟค ลมหายใจระบายออกไปอย่างสม่ำเสมอ คนที่แบกอยู่หน้าแดงในใจปั่นป่วน พอถึงห้องของเจ้าตัวดี โฟคก็ผงะเพราะเฟียตนั่งรออยู่ในห้องแล้ว หน้าตายังบึ้งตึง
"อ้าว ไหงคอพับมาอย่างงั้นวะไอ้เปี๊ยก กูว่าจะมาจัดการซะหน่อย"
เฟียตเดินมาดูหน้าญี่ปุ่นที่หลับปุ๋ยอยู่บนหลังของโฟค
"มันหลับพี่ ไปป่วนที่ห้อง ปลุกก็ไม่ตื่น"
โฟคอธิบายหน้ายังแดงระเรื่ออยู่
"มันไม่ตื่นง่ายๆหรอก ไอ้นี่ถ้านอนแล้วน่ะ"
เฟียตบอกเพราะรู้ฤทธิ์ของญี่ปุุ่นแล้ว
"มึงเอามันไปทิ้งลงเตียงดูดิ"
โฟคเดินไปที่เตียงของญี่ปุ่นนั่งลงแล้วพยายามจะทิ้งตัวญี่ปุ่นลงเตียงอย่าง ที่เฟียตบอก แต่ญี่ปุ่นเหมือนตุ๊กแก เกาะเหนียวไม่ยอมปล่อย
"เฮ้ยแกะไม่ออกอ่ะพี่"
"ไหนมานี่ดิไอ้ตัวดี"
เฟียตเดินเข้าไปแกะมือญี่ปุ่นออกพัลวัน บอยกับเอกนั่งดูอยู่หัวเราะพอใจกับอาการของเพื่อน
"งื๊ดๆๆ"
"ดูมัน ออกมานะไอ้เปี๊ยก"
พอปล่อยมือก็ลงไปนอนดิ้นพรวดพราดที่เตียง เฟียตเขกหัวญี่ปุ่นเบาๆไปทีหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังนอนดิ้นอยู่ แล้วก็เด้งตัวขึ้นมานั่งจนทั้งสองตกใจ
"เฮ้ย"
ตามองหน้าทั้งสอง
"ถอดแว่นดิ ถอดๆๆ"
ญี่ปุ่นออกคำสั่งโฟคยื่นมือไปถอดแว่นออกจากหน้า ตาหวานเยิ้มฉ่ำ ทำปากจุ๊บจั๊บ แล้วก็ล้มตัวลงไปนอน ทั้งโฟคทั้งเพียตหัวเราะพอใจ
"กูว่าจะมาชำระแค้น เอาไว้ตอนไปซ้อมละกันมึง กูจะเอาให้น่วมเลย คอยดูนะ"
เฟียตพูดติดตลก
"ตกลงมันยังไม่ได้อาบน้ำเหรอมึง ไอ้สองตัว"
หันไปทำตาดุใส่บอยกับเอกที่ทำหน้าเหรอหราอยู่ ทั้งสองส่ายหัวพร้อมกัน
"ไอ้เน่า"
เฟียตพูดแล้วเดินออกจากห้องไป โฟคเดินตามออกไป
ญี่ปุ่นเดินกลับหอมากับบอย ซื้อขนมระหว่างทางมาหอบใหญ่ ยิ้มระรื่นหัวเราะกันมาตลอดทาง ความสัมพันธ์ของเพื่อนไม่น่าเชื่อว่าจะรู้จักกันไม่กี่วัน ญี่ปุ่นเป็นคนที่เข้ากับคนได้ง่าย บอยเองก็เช่นกัน ทั้งสองสนิทกันอย่างรวดเร็ว พอเดินมาถึงหน้าหอก็ชะงักตกใจ เพราะหมีขาวยืนดักอยู่หน้าหอแล้ว หน้าตาบึ้งแผ่รังสีโกรธแค้นออกมาจนญี่ปุ่นขนลุก
"หวายหมีขาว"
"ไอ้เปี๊ยกกก"
เสียงขู่คำรามดังสนั่น ญี่ปุ่นถอยร่น
"ไปดีกว่า"
"มึงตายแน่ ไอ้เปี๊ยกก มึงจะไปไหน"
เฟียตวิ่งตามญี่ปุ่นทันที
"อ่า ช่วยด้วย หมีขาวอาละวาด"
ญี่ปุ่นแหกปากร้อง วิ่งลัดเลาะไปตามหอต่างๆ
"ไอ้เปี๊ยก หยุดเดี๋ยวนี้ หยุ๊ดด"
แม้จะตัวโตกว่าขายาวกว่าแต่ก็วิ่งตามคนตัวเล็กใส่แว่นไม่ทัน รายนั้นวิ่งลัดเข้าตึกนั้นออกตึกนี้ แล้วไปแอบอยู่ใต้บันไดตึก
"ไปไหนวะ อย่าให้เจอนะมึงไอ้เปี๊ยก ตายแน่"
เสียงขู่คำรามทำให้ญี่ปุ่นเงียบหอบแฮ่กๆอยู่ไม่ยอมเผยตัวออกมา
"หวาย น่ากลัว หลบก่อนดีกว่า"
ญี่ปุ่นหลบอยู่นานพอสมควรพอเฟียตไปจึงออกมา
"เอ๋ แถวนี้ที่ไหนอ่า ไม่คุ้นแฮะ"
ญี่ปุ่นเกาหัวแกรกๆ แล้วเดินไปหน้าตึกมองนั่นมองนี่อยู่
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงมาทำไรแถวนี้"
เสียงทักมาจากข้างหลัง ญี่ปุ่นสะดุ้งตัวโหยง
"อ่า พี่หมีดำ โตะจายหมดเลย"
"มากวนตีนใครแถวนี้"
โฟคเดินเข้ามาใกล้ๆญี่ปุ่น
"เอ๋ ไม่ได้กวนใครน้า มาเดินเล่น"
"กูไม่เชื่อ อย่างมึงเนี่ยนะมาเดินเล่น ไปแหย่ตีนใครมา กูเห็นวิ่งออกจากโรงเรียนตั้งแต่หัวค่ำแล้ว"
โฟครู้ทัน ญี่ปุ่นยิ้มอายๆ
"หนีหมีขาว"
"ฮ่าๆๆ กูว่าแล้ว ไปกวนอะไรพี่เขาอีกล่ะมึง"
โฟคหัวเราะออกมาเสียงดัง ญี่ปุ่นทำหน้าย่น
"ชิ ไม่ได้กวนซะหน่อย หมีขาวล่ะมากวนเค้าเอง"
"แล้วมึงจะไปไหนเนี่ย มายืนด้อมๆมองๆ เดี๋ยวใครเขาก็หาว่ามาขโมยของเขาหรอก"
"หวายๆ ไม่ขโมยอ่า มะใช่โจร พี่หมีดำพาไปเที่ยวหน่อยดิ"
"ไอ้บ้า มึงจะไปเที่ยวไหน กูจะขึ้นไปนอนโว้ย"
"ไปด้วยๆ"
"อ้าวไอ้นี่ มึงไม่กลับไปนอนหอมึงล่ะ"
"อ่า ไม่เอาอ่า เดี๋ยวหมีขาวมารบกวน"
"โอ๊ย ไอ้นี่ มึงเสือกไปกวนตีนพี่เขาทำไมล่ะ"
"ไปทางไหนอ่ะ เดินนำไปดิ หมีดำ พูดมาก"
"โป๊ก"
"โอ๊ย เขกหัวเค้าอีกแล้วอ่า"
"กวนตีนนะมึง"
โฟคทำท่าคิดอยู่ พอคิดตกก็เดินนำหน้าญี่ปุ่นขึ้นหอไป
"มึงอย่ากวนตีนนะมึง เดี๋ยวก็ให้เพื่อนกูรุม"
"รุมไรอ่า เค้าไม่กวนน้า น่าร้ากออก"
โฟคได้แต่ส่ายหน้า นี่กูคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ย พอถึงห้องโฟคก็ดันหลังให้ญี่ปุ่นเข้าห้องไปก่อน มีคนอยู่ในห้องแล้วสามคน หนึ่งในนั้นคือเป้
"อ้าว น้องญี่ปุ่นมาหาพี่ถึงนี่เลยเหรอ"
เป้ร้องทักอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้าญี่ปุ่นโผล่เข้าไปในห้อง
"ไม่ได้มาหาพี่ หมีดำชวนมา ไม่ได้อยากมาหรอกนะจะบอก"
"โป๊ก น่านกูว่าแล้ว มึงนี่เหลือเกินจริงๆ"
โฟคเขกหัวญี่ปุ่นทันที ญี่ปุ่นร้องแล้วลูบหัว
"มาทำไรแถวนี้อ่ะไอ้เปี๊ยก"
เพื่อนอีกคนถาม เขากำลังนั่งเล่นเกมอยู่หน้าคอมฯ
"มันเดินเอ๋ออยู่หน้าตึก กูเลยพามันขึ้นมานี่ล่ะ เดี๋ยวก็ไล่มันกลับแล้ว"
โฟคพูดขึ้นแล้วดันหลังญี่ปุ่นให้เข้าห้องไป
"พี่ๆ ทำไรอ่า"
ญี่ปุ่นเดินไปนั่งลงข้างๆ พีที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ห้องของโฟคอยู่กันสี่คน มีเตียงสองชั้นสองหลังคนละฟาก มีเป้ พี แล้วก็ โบ้คนที่นั่งเล่นคอมฯอยู่
"เฮ้ย มึงยื่นหน้ามาใกล้จังวะ"
พีสะดุ้งเพราะญี่ปุ่นยื่นหน้าไปแทบจะติดกับหน้าเขา
"อิอิ อายหรา"
ยังมีหน้าไปพูด
"มึงมานีเลย ไอ้ตัวดีไปกวนพี่เขา มานั่งเฉยๆ"
โฟคเริ่มเห็นถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้น
"ไม่เอาอ่ะ นั่งเฉยๆ ก้เบื่อสิ พี่เป้รูปหล่อทำไรอ่า"
โผเข้าไปหาเป้ที่นั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะเตี้ยๆกลางห้อง
"อ้อ พี่ทำการบ้าน มานั่งกับพี่ดิ อย่าไปกวนพวกหนอนหนังสือมัน"
เป้พูดประชดพี รายนั้นหันมาทำตาขวาง
"ให้เค้าช่วยทำไหม เค้าเรียนเก่งน้า"
"จริงดิ มาๆ ช่วยทำโจทย์ฟิสิกส์ข้อนี้หน่อย"
"อ่า ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบฟิสิกส์"
"อ้าวไหนบอกเรียนเก่งไง"
"เก่งดิ แต่ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจ พี่ทำไปเถอะ ไปเล่นเกมดีกว่า"
ว่าแล้วก็เปลี่ยนมุมหันไปหาโบ้
"พี่ๆ สอนญี่ปุ่นเล่นหน่อยดิ นะนะ"
"โอ๊ย ไม่เอา เสียเวลา ไปไกลๆเลยมึงอย่ามากวน"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่น
"ชิ หวงของ"
กัดฟันแต่ยิ้มเหมือนเคย
"อะไรน๊ะ"
"ปะ เปล่า พี่ๆ ผมดูด้วยดินะนะ นั่งดูเฉยๆ"
โบ้ไม่ตอบ ญี่ปุ่นจึงไปลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เอาหน้าซุกไปตรงใกล้จอคอมฯจนโบ้มองไม่ถนัด
"มึงไม่เอาหัวเข้าไปเลยล่ะ ไอ้นี่"
"เอ๋ เล่นก็เล่นไปดิ เค้าจาดู"
"อ้าว กูผิดว่างั้น"
"ไอ้เปี๊ยก ออกมานี่มึงไปกวนเขาทำไม"
"พี่นั่นล่ะกวนเค้าอยู่นิ เห็นไหมว่ากำลังดูพี่เค้าเล่นเกมอยู่ กวนที่หนาย"
"น่าน เอาแล้วไหมล่ะ เดี๊ยวกูให้ไอ้โบ้เขกหัวมึงนะ"
"หวาย ไม่เอาอ่า พี่รูปหล่อ ไม่เขกหัวเค้าเนอะ"
ญี่ปุ่นอ้อนยิ้มกริ่มให้โบ้ รายนั้นกะจะเขกอยู่แล้วพอเห็นญี่ปุ่นยิ้มร่าก็ชะงักมือ หัวเราะร่าแล้วเล่นเกมต่อ
"เล่นไม่เห็นเก่งเลยพี่อ่า เสียเวลา"
พูดแล้วก็ลุกออกจากเก้าอี้ทันที
"อ้าว ไอ้นี่ เดี๋ยวมึงโดน"
"มีอะไรให้ทำบ้างอ่ะ พี่หมีดำ ห้องร๊กรกเนอะ เก็บกวาดบ้างป่ะเนี่ย"
"โห ไอ้นี่ มึงวิจารณ์ห้องกูเลยนะมึง"
"นอนเล่นดีกว่า"
ว่าแล้วก็กระโจนลงเตียงอีกฝั่งที่โฟคนั่งอยู่
"เฮ้ย มึงจะมานอนอะไรตรงนี้ เตียงกู ออกไป๊"
"พี่นั่นล่ะ คนจานอนเล่นน้า เตียงมีไว้ให้นอน ไม่ใช่ให้นั่ง จะนั่งไปนั่งเก้าอี้โน่น"
"โป๊ก นี่แน่ะ กวนตีนนัก"
"อ่า เขกหัวเค้าอีกแล้ว ไปเลยๆ"
ญี่ปุ่นดิ้นดันให้โฟคออกจากเตียงไป
"ฮ่าๆ เอาแล้วไหมล่ะ น้องญี่ปุ่นนี่กวนได้อีก"
"ชิ"
ดิ้นไปดิ้นมาโฟคก็ไม่ยอมลุก ขืนตัวไว้ ญี่ปุ่นก็เริ่มนิ่ง หลับไปแล้ว
"เฮ้ย ไอ้นี่ หลับซะแล้ว เฮ้ย ตื่นๆ กลับไปนอนห้องมึง ไอ้เปี๊ยก"
"มึงอย่าเพิ่งไปปลุกมันดิ ให้มันนอนไปก่อน เดี๋ยวตื่นมากวนกูอีก"
โบ้ร้องห้ามโฟคไม่ให้ปลุกญี่ปุ่น โฟคจึงเดินไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำ เป้นั่งมองญี่ปุ่นที่นอนหลับไปแล้วตากรุ้มกริ่ม
"น่ารักว่ะ เด็กอะไรวะน่ารักเป็นบ้าเลย"
"โห มึงชอบแนวนี้แล้วเหรอมึง ฤทธิ์เยอะนะเนี่ย"
"นั่นดิ ท่าทางคงเอาไม่อยู่"
"ไม่รู้โว้ย มึงดูหน้ามันตอนนอนดิ ไม่รู้เลยนะว่ามีฤทธิ์ อิอิ"
"อย่าให้มันตื่นมาละกันมึง กูขี้เกียจรำคาญ"
โบ้บอกตายังจ้องอยู่ที่จอคอมฯ สักพักโฟคก็ออกมาจากห้องน้ำ พอสวมเสื้อผ้าเสร็จโฟคก็มายืนมองญี่ปุ่นที่นอนหลับปุ๋ย ทำปากจุ๊บจั๊บ
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงจะมานอนที่นี่ไม่ได้นะมึง ลุกๆ กูจะอ่านหนังสือ"
โฟค เขย่าตัวญี่ปุ่นให้ลุกจากที่นอนตัวเอง
"งื๊ดๆๆ"
"ลุกๆ มึง ไอ้เปี๊ยก"
โฟคเสียงดัง
"เฮ้ยมึง ให้มันนอนไปก่อนดิ"
เป้ ร้องห้าม
"งั้นมึงมาเอามันไปนอนเตียงมึงดิ"
"อ้าวไอ้นี่ มึงก็รู้กูนอนดิ้นกลัวจะถีบมันตกเตียงน่ะดิ"
"โอ๊ย ไอ้ตัวยุ่ง ตื่นๆกลับหอมึงไปเร็วๆ"
โฟคนั่งลงข้างเตียงแล้งเขย่าญี่ปุ่นรุนแรงกว่าเดิม
"อี้อ เช้าแล้วหรา"
ญี่ปุ่นงัวเงียมือก็คลำหาแว่นตา โฟคได้แต่ส่ายหัว แต่ก็อมยิ้มอยู่
"เช้าแป๊ะไรล่ะ ไปๆ กลับไปนอนหอมึง"
"ไหนหนมอ่า จากินหนม"
"อ้าวไอ้นี่ เอ๋อนอนเหรอ อะไรวะจะหลับลึกหลับนานขนาดนี้ ลุกๆ มึง"
โฟคยังปลุกญี่ปุ่นเสียงดัง เพื่อนๆก็หันมาดูหัวเราะกันใหญ่
"ขี่หลังๆ พ่อ อิอิ ให้ปุ่นขี่หลังหน่อยน้า"
ยังไม่ลืมตาแต่ยืนมามาโอบเอวโฟคไว้
"ไอ้นี่ ลุกขึ้น"
โฟคเอามือเขย่าหัวญี่ปุ่น แต่ญี่ปุ่นกลับหน้าซุกเข้าที่บ่า คงรู้สึกว่าเป็นหมอน
"เฮ้ย ไอ้นี่ กูจั๊กกะจี้ ออกไป๊"
โฟคหัวเราะดิ้นใหญ่
"กูว่ามึงพามันไปส่งที่หอเถอะไอ้โฟค หรือไม่ก็ให้มันนอนที่นี่"
พีพูดขึ้นเพราะเริ่มรำคาญโฟคที่ส่งเสียงโหวกเหวก เพื่อนทุกคนก็พยักหน้า เป้เองก็คงขี้เกียจที่จะไปส่งเพราะเริ่มหาวนอน และทำท่าเข้าไปอาบน้ำแล้ว โฟคได้แต่ส่ายหัว พยุงญี่ปุ่นให้ลุกขึ้น รายนั้นพาไปไหนก็ไป พอโฟคประคองออกมานอกห้อง ญี่ปุ่นก็กอดรัดไว้แน่น
"เฮ้ย มึงมากอดกูทำไม๊ ปล่อยนะไอ้เปี๊ยก"
"ขี่หลังหน่อยน้า ให้เค้าขี่หลังหน่อย"
ญี่ปุ่นยังอ้อนทั้งที่ยังไม่ลืมตา โฟคยืนตัดสินใจอยู่สักพัก เอาก็เอาวะ โฟคนั่งยองๆแล้วให้ญี่ปุ่นขึ้นหลัง ญี่ปุ่นทำอย่างชำนาญเพราะอยู่ที่บ้านขี่หลังพ่อบ่อย แม้จะอายุป่านนี้แล้ว โฟครีบเดินลงจากหอ พยายามหลีกเลี่ยงสายตาของเพื่อนๆที่อาจจะเดินผ่านมาเจอ ถึงแม้เจอโฟคก็จะบอกว่าญี่ปุ่นไม่สบาย หลากหลายเหตุผลที่จะยกขึ้นมาอ้าง
ถึงหอไอ้เปี๊ยกแล้ว โฟคร้องอยู่ในใจ หนักก็หนักดิ้นอีกต่างหากหน้าของญี่ปุ่นทีพาดอยู่ที่บ่าของโฟค ลมหายใจระบายออกไปอย่างสม่ำเสมอ คนที่แบกอยู่หน้าแดงในใจปั่นป่วน พอถึงห้องของเจ้าตัวดี โฟคก็ผงะเพราะเฟียตนั่งรออยู่ในห้องแล้ว หน้าตายังบึ้งตึง
"อ้าว ไหงคอพับมาอย่างงั้นวะไอ้เปี๊ยก กูว่าจะมาจัดการซะหน่อย"
เฟียตเดินมาดูหน้าญี่ปุ่นที่หลับปุ๋ยอยู่บนหลังของโฟค
"มันหลับพี่ ไปป่วนที่ห้อง ปลุกก็ไม่ตื่น"
โฟคอธิบายหน้ายังแดงระเรื่ออยู่
"มันไม่ตื่นง่ายๆหรอก ไอ้นี่ถ้านอนแล้วน่ะ"
เฟียตบอกเพราะรู้ฤทธิ์ของญี่ปุุ่นแล้ว
"มึงเอามันไปทิ้งลงเตียงดูดิ"
โฟคเดินไปที่เตียงของญี่ปุ่นนั่งลงแล้วพยายามจะทิ้งตัวญี่ปุ่นลงเตียงอย่าง ที่เฟียตบอก แต่ญี่ปุ่นเหมือนตุ๊กแก เกาะเหนียวไม่ยอมปล่อย
"เฮ้ยแกะไม่ออกอ่ะพี่"
"ไหนมานี่ดิไอ้ตัวดี"
เฟียตเดินเข้าไปแกะมือญี่ปุ่นออกพัลวัน บอยกับเอกนั่งดูอยู่หัวเราะพอใจกับอาการของเพื่อน
"งื๊ดๆๆ"
"ดูมัน ออกมานะไอ้เปี๊ยก"
พอปล่อยมือก็ลงไปนอนดิ้นพรวดพราดที่เตียง เฟียตเขกหัวญี่ปุ่นเบาๆไปทีหนึ่ง แต่เจ้าตัวยังนอนดิ้นอยู่ แล้วก็เด้งตัวขึ้นมานั่งจนทั้งสองตกใจ
"เฮ้ย"
ตามองหน้าทั้งสอง
"ถอดแว่นดิ ถอดๆๆ"
ญี่ปุ่นออกคำสั่งโฟคยื่นมือไปถอดแว่นออกจากหน้า ตาหวานเยิ้มฉ่ำ ทำปากจุ๊บจั๊บ แล้วก็ล้มตัวลงไปนอน ทั้งโฟคทั้งเพียตหัวเราะพอใจ
"กูว่าจะมาชำระแค้น เอาไว้ตอนไปซ้อมละกันมึง กูจะเอาให้น่วมเลย คอยดูนะ"
เฟียตพูดติดตลก
"ตกลงมันยังไม่ได้อาบน้ำเหรอมึง ไอ้สองตัว"
หันไปทำตาดุใส่บอยกับเอกที่ทำหน้าเหรอหราอยู่ ทั้งสองส่ายหัวพร้อมกัน
"ไอ้เน่า"
เฟียตพูดแล้วเดินออกจากห้องไป โฟคเดินตามออกไป
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น