(หมีดำ vs หมีขาว)
พอหายป่วยไข้สร่างญี่ปุ่นก็กลับมาร่าเริงก่อกวนเหมือนเคย ไม่ได้คิดระแคะระคายเฟียตหรือรู้สึกอะไร ไปเรียนตามปกติ ชมรมแบดฯมีการฝึกซ้อมกันแล้วหลังเลิกเรียน ญี่ปุ่นชื่นชอบกับการฝึกซ้อมมาก เพราะรู้สึกสนุกแม้จะโดนแกล้งต่างๆนานา
"บอยๆ รีบไปซ้อมแบดฯป่ะ วันนี้จะฝึกตีลูกหยอด อิอิ"
ญี่ปุ่นกวาดหนังสือลงกระเป๋าตอนเลิกเรียนแล้วชวนบอย
"นายเพิ่งหายไข้จะดีเหรอปุ่น"
"เอ๋ ไม่เป็นไรน่า ปุ่นแข็งแรง"
"แหม พอพื้นขึ้นมาคึกเชียวนะมึงไอ้หญ้าแห้ง เดี๋ยวก็ทรุดหรอก กูไม่เฝ้าหรอกนะคราวนี้"
"เอ๋ ปลาดุก ทำไมไม่เฝ้าล่ะ ถ้าปลาดุกป่วยเราก็ไม่เฝ้าน้า"
ญี่ปุ่นสวนคืนแต่ไม่ได้สนใจจะอยู่ฟังดึงแขนบอยออกจากห้องไป เอกทำหน้าเอ๋อแล้วค่อยตามออกไป ระหว่างทางเดินไปยังชมรมแบดฯ
"เอ๋ หมีดำนิ พี่หมีดำๆ"
ญี่ปุ่นร้องเรียกโฟคที่เดินหน้าดำคร่ำเครียดผ่านหน้าตึกไป โฟคหันมามองแล้วสะบัดหน้ากลับไปเหมือนเดิม
"เอ๋ เรียกก็ไม่หัน พี่หมีดำ"
ญี่ปุ่นตะโกนดังกว่าเดิม แล้ววิ่งเข้าไปหา
"อะไรไอ้เปี๊ยก แหกปากอยู่ได้"
"อ้าว ก็ทำท่าไม่ได้ยินนิ เค้าก็ต้องร้องดังๆ"
"มีอะไร"
"มีขนมไหม อิอิ เลี้ยงหน่อยดิ นะนะ เนี่ยเค้าเพิ่งหายไข้ อยากกินหนม"
ญี่ปุ่นทำท่าอ้อน
"เกี่ยวอะไรกับกู มึงไปขอพี่หมีขาวมึงโน่น"
โฟคทำเสียงฟึดฟัดใส่
"ไม่เอาอ่า จะกินกับหมีดำ นะนะ"
ญี่ปุ่นตื้อไม่เลิกเข้าไปกระตุกแขน
"โว้ย อะไรวะ ไม่เลี้ยงโว้ย"
"อ่า ทำไมโวยวายอ่า เลี้ยงน้องเลี้ยงนุ่งก็ไม่ได้น้า"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่น
"มึงไปอ้อนพี่หมีขาวมึงโน่น"
"เอ๋ พูดไม่รู้เรื่องนิ ก็บอกจะให้หมีดำเลี้ยง ไม่เกี่ยวกะพี่หมีขาวอ่ะ ชิ"
ญี่ปุ่นเดินเลยไปทางชมรมฯ
"เดี๋ยว"
โฟคใจอ่อนไม่รู้ทำไม
"อิอิ ไปๆ เค้าจากินไอติมน้า"
ญี่ปุ่นหันกลับมาดึงแขนโฟคไปทางโรงอาหาร ทำหน้าตาร่าเริงขึ้นมาทันที
"เค้ารู้น่าว่าหมีดำใจดี อิอิ น่าร้ากที่สุดเลย"
"มึงไม่ต้องมาอ้อน จะกินอะไรก็รีบเอา"
"ทำไมหมีดำดูหน้างอๆอ่า ไม่มีความสุขหรา"
ญี่ปุ่นจ้องหน้า โฟคอึกอักทันที
"ปะ เปล่า ไม่มีอะไร มึงอย่าเซ้าซี้ได้ไหม เดี๋ยวกูเปลี่ยนใจนะมึง"
"อ่ะ ไม่ถามก็ได้ เค้าเป็นห่วงนะเนี่ย อิอิ"
ญี่ปุ่นพูดออกไป แต่อีกฝ่ายคิดไปไกลแล้ว
"แล้วมึงหายดีแล้วเหรอถึงจะกินไอติม"
น้ำเสียงห่วงใยยิ่งนัก
"หายแล้ว เค้าหายแล้ว"
ญี่ปุ่นหยิบเอาไอติมแท่งรสเผือกที่ชื่นชอบมาถือไว้แล้วแกะกินทันที โฟคจ่ายเงินแล้วยืนมองอยู่
"หมีดำกินป่ะ"
เลียทั่วแล้วแต่หันมาถาม
"แหวะ ใครจะแดก ดูมึงเลียทั่วแท่งขนาดนั้น"
"อิอิ เค้าแบ่งให้ได้น้า เค้าไม่รังเกียจหมีดำหรอกน่า กินป่ะ"
"หนอยกล้าพูดนะมึง กูสิจะรังเกียจ กินเถอะมึง กูไม่อยากกิน"
"ไปซ้อมแบดฯกันเถอะ วันนี้เค้าฟิตมากน้า จะซ้อมตีลูกหยอด อิอิ"
ญี่ปุ่นเดินกินไอติมตรงไปยังชมรมฯ พอเข้าไปในชมรมฯพี่ๆก็รุมมาถามอาการ
"หายดีแล้วเหรอไอ้เปี๊ยก"
เบนซ์ถาม ญี่ปุ่นยิ้มร่า
"หายแล้ว อิอิ แต่ต้องกินเยอะๆ หมอบอก"
"มึงไปหาหมอมาเหรอ"
ฟอร์ดเดินเข้ามาสมทบ
"อิอิ เหอะน่าพี่ พี่ต้องเลี้ยงข้าวด้วยน้า ญี่ปุ่นจะได้หายไวๆ อิอิ"
"กูได้ข่าว ไอ้เฟียตไปเฝ้ามึงไม่ใช่เหรอ ไอ้เปี๊ยก ทำมาเป็นพูดหมอบอก ไอ้นี่"
เบนซ์รู้ทัน ญี่ปุ่นทำหน้าเหรอหรา
"แล้วหมีขาวไปหนายอ่า ไม่เห็นหน้าเลย"
ญี่ปุ่นเปลี่ยนเรื่องพูดมองหาเฟียต โฟคที่ยืนฟังอยู่เริ่มทำหน้าเครียด
"มันพาน้องไปที่โรงยิมแล้ว มึงรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าดิ"
ญี่ปุ่นวิ่งเข้าไปในล็อกเกอร์ทันที พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ไปที่โรงยิม เห็นเฟียตกำลังให้น้องๆ วิ่งไปวิ่งมา
"หมีขาว พี่หมีขาว"
ญี่ปุ่นร้องทักเสียงดัง
"อ้าว ไอ้เปี๊ยก มึงหายดีแล้วเหรอ"
เฟียตเงยหน้ามาทัก
"หายแล้ว หมีขาวซ้อมท่าไรอ่า"
ญี่ปุ่นเดินไปใกล้ๆยื่นหน้าไปดูเฟียตที่กำลังสอนน้องดันพื้น
"มึงมาลองทำดิ"
"อิอิ ทำอะไรอ่ะ ตล๊ก ตลก"
"ท่านี่จะได้กล้ามเนื้อแขน ที่ให้ลากล้อรถวันนั้นก็จะได้มีพลังขา"
"เอ๋ ตีแบดฯต้องทำทั้งขาและแขนเลยหรา เมื่อยแย่อ่ะดิ"
"อ้าว เกมนึงๆ ไม่ได้ตีข้ามไปแล้วก็จบนะมึง มันต้องวิ่งไปวิ่งมา ตีค่อยตีหนัก ถ้ากำลังไม่ดีจะเอาอะไรไปสู้เขาล่ะ"
ญี่ปุ่นนั่งลงกับพื้นเอามือเท้าคางดูอย่างตั้งใจ เฟียตแอบอมยิ้ม
"แสดงว่าหมีขาวก็แข็งแรงมากอ่ะดิ ได้เป็นหัวหน้าชมรมเลยอ่ะ"
"แข็งแรงดิ"
"ไหนๆ จับขาหน่อย"
เร็วทันคำพูดญี่ปุ่นยื่นมือไปจับต้นขาของเฟียตทันที เฟียตชักขาเข้านอนลงกับพื้น
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงจะมาจับกูทำไม กูจั๊กจี๋"
ญี่ปุ่นหัวเราะคิกคักพอใจ
"เอ๋ อยากจับก็จับซิ ทำไมหรา อายหรา อิอิ"
"อายบ้าอะไรล่ะ กูจักจี๋ โว้ย"
ญี่ปุ่นทำหน้าอยากรู้อยากเห็นมองต้นขาของเฟียตใหญ่
"มึงไปซ้อมได้แล้วไอ้เปี๊ยก ไปๆ ไอ้โฟคมึงมาเอามันไปซ้อมหน่อย"
เฟียตกวักมือไล่ ร้องเรียกโฟคที่ยืนดูอยู่ให้มาเอาตัวป่วนไปฝึก
"ไอ้เปี๊ยกมานี่ มึงมาลองวิดพื้นดิ"
โฟคร้องบอก ญี่ปุ่นลุกขึ้นวิ่งไปหาโฟคทันที
"ทำยังไงอ่า อิอิ"
วิ่งไปถึงก็คว่ำหน้าทำท่าที่เพื่อนๆทำอยู่
"ดันขึ้น แล้วก็ดันลง อ่าหนักอ่า"
"อย่าตูดโด่งดิไอ้เปี๊ยก"
โฟคร้องบอก ญี่ปุ่นรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหวจึงยกก้นขึ้นสูง โฟคเดินมาดันก้นลง
"ทำเหมือนเพื่อนเขาดิมึง อย่ายกก้นสูง"
ญี่ปุ่นพยายามดันได้สองทีก็ลงนอนราบกับพื้น แปลกโฟคกลับหน้าแดง
"อ่า ยากจัง เอาใหม่ๆ"
ญี่ปุ่นลองทำอีกครั้ง ที่โฟคหน้าแดงเพราะไปจับก้นของญี่ปุ่น นุ่มมือวาบไปถึงใจ ญี่ปุ่นไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกลับสนุกสนานกับการดันพื้น
"บอยๆ มาทำดิ หนุ๊กหนุก"
ญี่ปุ่นเหงื่อไหลเต็มหน้า กวักมือเรียกบอยที่ลุกนั่งๆอยู่ข้างๆเอกให้มาทำเหมือนตน
"ไม่เอาอ่ะ ฝึกขาอยู่"
บอยปฎิเสธแล้วหันไปลุกนั่งๆต่อ
"อ่า ไม่หนุกน้าท่านั้นอ่า"
"มึงจะไปชวนมันทำไม มันดูเป็นเร็วกว่ามึงอีก ทำไปไอ้เปี๊ยกอย่าพูดมาก"
โฟคขัดจังหวะ
"เอ๋ หมีดำก็ทำบ้างดิ ยืนสั่งอยู่ได้ ไหนทำดิ ทำเป็นอ่ะเปล่า อิอิ"
"หนอยไอ้นี่ กูเป็นนักกีฬาทีมโรงเรียนนะมึง"
"เอ๋ แล้วงายอ่า ทีมโรงเรียนก็ทำไม่เป็นหรา อิอิ"
ญี่ปุ่นท้าทาย โฟคกัดฟันกรอดคว่ำหน้าลงดันพื้นทันที ญี่ปุ่นลุกขึ้นยืนกอดอกมอง แล้วก็คิดอะไรขึ้นมาได้ก้าวขาคร่อมเอวแล้วนั่งตรงก้นของโฟคทันที
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก ออกไป๊"
"เอ่ ไหนบอกแข็งแรงน้า อิอิ สบายจัง"
ญี่ปุ่นยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นทิ้งน้ำหนักตัวลงบนตัวโฟค รุ่นพี่ตัวใหญ่พยายามรั่งน้ำหนักไว้ แต่ญี่ปุ่นตัวตันๆจึงนอนแผ่ราบลงกับพื้น
"ออกไป๊ กูหนัก"
โฟคร้องอวดครวญพยายามจะป่ายปัดให้ญี่ปุ่นลงจากตัวแต่ญี่ปุ่นกลับหัวเราะอย่างสนุกสนานพอใจเป็นยิ่งนัก
"อิอิ ขี่ม้าดำๆ ไปเล้ย เจ้าม้าดำ"
"โป๊กๆ มึงไปแกล้งพี่เขาทำไม ไอ้เปี๊ยก มานี่เลย"
เสียงเฟียตนั่นเอง ทนดูอยู่นานเพราะหมั่นไส้หรืออะไรไม่รู้เดินปรี่มาเขกหัวญี่ปุ่น แม้น้ำหนักของการเขกหัวเดี๋ยวนี้จะลดลงแต่ญี่ปุ่นก็ยังรู้สึกอยู่ดีว่าโดนเขกหัว
"อ่า เขกหัวเค้าไมอ่า หมีขาว"
"ลุก มึงเห็นไหม มันหน้าแดงแล้วนั่น"
"แดงตรงไหนอ่า ดำออก"
"ไอ้นี่ กูบอกให้ลุก มึงจะลุกไม่ลุก"
"นี่แน่ะ บังคับดีนัก"
"ไอ้เปี๊ยก!!!!!!!!!!"
ญี่ปุ่นหมั่นไส้เฟียตขึ้นมาเอามือผลักไปที่เป้ากางเกงของเฟียตดันออกไปให้พ้นตัว พอมือสัมผัสโดนเฟียตก็สะดุ้งตัวโหยงออกไป ญี่ปุ่นก็ลุกออกจากตัวโฟควิ่งหนีทันที
"พี่เบนซ์!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังก้องโรงยิมจนชมรมกีฬาอื่นๆที่ใช้โรงยิมร่วมกันอยู่หันมามอง ญี่ปุ่นวิ่งไปนั่งลงข้างๆเบนซ์ที่กำลังสอนน้องดันพื้นอยู่
"เฮ้ย มึงไปไกลๆเลย ไอ้เปี๊ยก กูไม่อยากซวย"
"อ่า ใจร้าย พี่ขี้เหร่"
"อ้าว เฮ้ย"
กว่าจะเปลี่ยนท่ามาเป็นจะเขกหัวญี่ปุ่นก็ปลิวไปไกลแล้ว ญี่ปุ่นมองไม่เห็นที่พึ่งแล้วเพราะเฟียตหน้าแดงหน้าดำวิ่งตามมาโฟคเองก็วิ่งกัดกรามกรอดๆตามมา
"โอ้ พี่คนสวยๆ ช่วยด้วย"
โชคเข้าข้างหรือสวรรค์กลั่นแกล้งญี่ปุ่นเหลือบไปเห็นแกงค์ของริต้าที่เดินหน้าขาวเด่นลอยเข้ามาในโรงยิม
"อุ้ยต๊าย น้องญี่ปุ่น ว่าไงค้า"
ญี่ปุ่นวิ่งไปจนถึงตัวริต้าแล้วไปแอบอยู่ข้างหลัง เฟียตวิ่งตามมาทันแต่ก็ต้องหยุดกึกลง
"อร๊าย พี่เฟียตของริต้า"
ริต้าทำจริตหลับหูหลับตาบิดตัวไปมา
"ใครเฟียตของมึง อีตุ๊ด หลไปเลย กูจะตบหัวมัน"
"ว้ายตายแล้ว อย่ารุนแรงสิคะพี่เฟียตขา อย่าทำน้องญี่ปุ่นเลยน้า น้องเขาตัวนิ๊ดเดียว เดี๋ยวช้ำตายก่อน"
ริต้าบีบเสียงเล็กเสียงน้อย ลูกคู่ที่มาด้วยก็ทำเสียงวี๊ดว้ายขานรับเข้าขากันเป็นอย่างดี
"มึงไม่ต้องมายุ่ง ออกมานี่นะไอ้เปี๊ยก มึงโดนดีแน่"
"อุ๊ย ถ้าจะทำน้องญี่ปุ่น พี่เฟียตขา ทำริต้าเถอะค่ะ ริต้าชอบ อุ๊ย อิอิ ริต้ายอมค่า ริต้ายอมพี่เฟียตทุกอย่าง"
ริต้าบิดตัวจนจะเป็นเลขแปดม้วนหน้าม้วนหลังอยู่
"ยอมทุกอย่างใช่ไหม นี่แน่ะ"
"โครม!!!!!!!!! ว้าย!!!!!!!!!!!"
เฟียตถีบเข้ากลางอกของริต้าหงายหลังหมดท่า เสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่นโรงยิม
"หวาย ไปดีกว่า"
ญี่ปุ่นกระโดดออกแทบไม่ทัน
"ใจร้าย พี่เฟียตทำริต้าได้ลงค๊อ แต่ชอบ ริต้าชอบ เอาอีกค่า เอาอีก"
ริต้าพูดประชดแต่เฟียตที่หมั่นเขี้ยวญี่ปุ่นอยู่แล้วเป็นทุนเดิมทำจริง เตะจริงต่อยจริง
"มึงจะไปไหน"
เสียงกัดฟันดังอยู่ข้างๆจับแขนญี่ปุ่นไว้แน่น
"หวาย หมีดำ โอ๊ย ทำไมบีบแรงอ่า เจ็บน้า"
"เจ็บสิมึงถึงจะจำ"
ญี่ปุ่นโดนโฟคลากไปหลังโรงยิม เฟียตตามออกไป ส่วนริต้าหน้าเขียวแดงบวมช้ำอยู่ แต่กลับยินดีปรีดาที่ได้สัมผัสตัวพ่อยอดดวงใจเสียทีแม้จะเป็นการสัมผัสที่ค่อนข้างดุดันไปเสียหน่อย
"อ่า ปล่อยน้า ปล่อยเค้าน้า อ๊ากกกกกกกกกก"
ญี่ปุ่นแหกปากร้องเสียงดังจนโฟคต้องเอามืออุดปากไว้ ญี่ปุ่นดิ้นพรวดพราด เฟียตเข้ามาจับตัวญี่ปุ่นไว้
"ตายแน่มึง ไอ้เปี๊ยก"
ทั้งเฟียตกับโฟครุมทึ้งทั้งหน้าทั้งหลัง ญี่ปุ่นก็ดิ้นร้องอู้อี้อยู่ในคอ กัดมือโฟคจนโฟคต้องบีบปากเอาไว้ ญี่ปุ่นเห็นไม่มีทางรอดจึงยกขาทั้งสองข้างขึ้นเกี่ยวเอวโฟคไว้มือก็กอดคอไว้แน่น
"โอ๊ย ไอ้เปี๊ยก มึงทำอะไร๊ ปล่อย"
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มานี่เลยมึง"
เฟียตพยายามจะดึงร่างของญี่ปุ่นให้ออกจากเอวโฟค แต่ญี่ปุ่นเหมือนติดกาวอย่างดีเอาหน้าซบบี้ๆลงไปบนอกของโฟค จนโฟคต้องนั่งลง ตอนแรกเฟียตเขกหัวแต่พอญี่ปุ่นยกขาขึ้นเขาก็เหมือนอุ้มญี่ปุ่นจากข้างหลัง
"แงๆๆๆ"
ญี่ปุ่นร้องออกมาเสียงดัง
"เฮ้ย มึงร้องไห้เหรอ ไอ้เปี๊ยก"
โฟคตกใจ เพราะญี่ปุ่นสะอื้นอยู่กับอก เฟียตเองก็ตกใจ
"ฮือๆๆ ทำไมต้องตีเค้าอ่า ใจร้าย ไอ้หมีดำ หมีขาวบ้า"
"อ้าว เฮ้ย ร้องจริงหรือหลอกวะ"
"ร้องจริงดิ เค้าเจ็บน้า"
ญี่ปุ่นยังเถียงแม้จะซุกหน้าอยู่บนอกของโฟค เอามือกุมหน้าแล้วลุกขึ้น หมีทั้งสองก็ลุกขึ้นตาม ญี่ปุ่นร้องดังกว่าเดิมถอยออกไปสองก้าว ญี่ปุ่นสะอื้นออกมาจนตัวค้อม พอหมีทั้งสองเผลอญี่ปุ่นก็กระตุกชายกางเกงของทั้งสองลงอย่างแรงด้วยมือทั้งสองข้าง
"เฮ้ย!!!!!"
ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นเข้าโรงยิมไปทันที หมีทั้งสองดึงกางเกงขึ้นแทบไม่ทัน เสียงกรี๊ดกราดดังมาจากกลุ่มของริต้า
"น้องญี่ปุ่น อีโร่ของพี่ริต้า กรี๊ดดดด วันนี้พี่หญิงริต้ามีความสุขมากที่ซู๊ดเพราะน้องญี่ปุ่น กรี๊ดดดดดดด"
เฟียตกับโฟคไม่กล้าวิ่งตามเพราะสายตาของแกงค์ริต้าหน้าขาวหยาดเยิ้มเป็นมันดักหน้าอยู่ ส่วนญี่ปุ่นหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีวิ่งกลับไปดึงแขนบอย
"บอยๆ กลับหอป่ะ"
"อ้าว ทำไมล่ะ"
"เบื่อแล้ว อิอิ ไปอ่านอิ๊กคิวซังดีกว่า นะนะ"
"ไม่เอาอ่ะ กำลังหนุก นายกลับไปก่อน"
"อ่า"
"ไอ้เปี๊ยก มานี่เลยมึง มึงตายแน่"
เสียงขู่ข้ามโรงยิมดังก้องมา ยี่ปุ่นรีบวิ่งแจ้นออกไปจากโรงยิมทันที
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น