My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ).....(นี่แน่ะ หมีดำ)

ภาวะกดดันตกไปอยู่ทางฝ่ายของทีมสีแดง สีหน้าของโฟคและดิวเครียดอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่นั่งหลังพิงเก้าอี้ไม่พูดกัน ผิดกับทางฝ่ายของญี่ปุ่นที่ทั้งกินทั้งคุย มีผู้คนรายล้อมอยู่เต็ม ญี่ปุ่นกินไอติมลอดช่องที่เหลือจุ๊บจั๊บ เต้เองก็กินน้ำหวาน ซาร่าบีบนวดให้ญี่ปุ่นอยู่ เฟียตพัดให้ข้างหน้า แบงค์พัดให้เต้อยู่ข้างๆกัน โด่งเป็นคนนวดให้เต้ช่างเป็นนักกีฬาวีไอพีเสียจริง


"อ่า หมีขาวพัดแรงๆหน่อยดิ ร้อนนะเนี่ย"

"ไอ้นี่ เดี๊ยะ"

"เดี๊ยะไรอ่า จะไม่ดูแลเค้าเหรอ"

ญี่ปุ่นยังดูดเลียไอติมอยู่ ไม่ได้สนใจเฟียตเลย

"ไอ้เปี๊ยก เซ็ตนี้มึงต้องระวังหน่อยนะ ท่าทางไอ้โฟคมันไม่ยอมง่ายๆแน่ มึงดูหน้ามันดิดำๆแดงๆ"

"เอ๋ ระวังไรอ่า อิอิ หมีดำก็ดำอยู่แล้วนิ"

"ไอ้นี่ มึงเคยเห็นเวลามันจวนตัวหรือเปล่าล่ะ นี่ไม่เคยมีใครสู้มันได้เลยนะตั้งแต่มันแข่งแบดฯมา มีมึงนี่ล่ะ"

เฟียตขู่แต่ดูเหมือนญี่ปุ่นจะไม่ได้สะทกสะท้านกลับกินน้ำหวานตามไอติม

"เอิ๊ก"

"เฮ้ย ไอ้นี่ เรอเสียงดังเชียว"

"อุ๊หว่า อิอิ อิ่มเนอะ"

ญี่ปุ่นทำท่าอายแล้วลุกขึ้นหยิบไม้แบดฯแก้เขิน ยืดแข้งยืดขาก่อนเต้ พอลงสนามเซ็ตสุดท้าย เสียงเชียร์ดูจะเกรียวกราวดังกว่าเดิม เพราะนักเรียนที่แข่งกีฬาชนิดอื่นดูเหมือนจะแข่งเสร็จแล้วต่างพากันแห่เข้ามาดูการแข่งแบดฯของเด็กหน้าเอ๋อที่ร่ำลือกันว่าเล่นได้ประทับใจคนดูนัก ส่วนอีกสนามจบไปแล้วสีฟ้าชนะไปตามฟอร์ม กองเชียร์ทั้งสองฝ่ายก็ลงสนามมายึดคอร์ททางฝั่งโน้นไว้ทันที ผู้คนเกือบทั้งโรงเรียนมาเต็มโรงยิม

"อ่า ปุ่นคนเยอะจังอ่ะ เริ่มตื่นเต้นอีกแล้ว"

เต้เข้ามาเขย่าแขน

"เอ๋ ตื่นเต้นอารายอ่า อิอิ ดีซะอีกเราจะได้มีคนเชียร์เยอะๆงายเต้"

ญี่ปุ่นหัวเราะคิกคักพอใจ พอเริ่มเกมสุดท้าย ทางงฝ่ายสีแดงเป็นคนส่งลูกเปิดลูกแรกโด่งไปหลังเต้ถอยกลับไปรับดีดข้อมือให้ลูกโด่งกลับไป โฟคที่เตรียมแผนมาเผด็จศึกอยู่แล้วถอยไปเหยียบรอที่เส้นท้ายคอร์ทกระโดดหวดลูกแรงทันที ญี่ปุ่นยื่นไม้ไปรองลูกไว้ ลูกกระเด้งข้ามไปดิวจ้องอยู่แล้วแย็บลูกลงข้างหลังญี่ปุ่นทันที กองเชียร์ส่งเสียงอื้อึงอึกทึกขึ้นทันที

"อ่า บุกเลยอ่า"

"คราวนี้กูเอาจริงนะมึงไอ้เปี๊ยก"

โฟคเองก็พูดงึมงำอยู่คนเดียว ตบหลังดิวแล้วพยักหน้าให้กัน

"ปุ่นๆ ดูเขาจะเตรียมแผนมาดักเราอ่ะ เอาไงดี"

"อ่า งั้นเราพยายามตีเฉียงเข้าไว้ อย่าหยอดให้ยิงหลัง อยากตบก็ให้ตบให้พอจายไปเลยอิอิ นายรอดักหวดคืนด้วยน้า อย่ารอถ้ามีโอกาส มาๆเต้ สู้เว้ย สีชมพู"

ญี่ปุ่นกอดคอกับเต้แล้วก็ส่งเสียงดังพร้อมกัน เรียกเสียงปรบมือเกรียวกราว พอโฟคส่งลูกโด่งมาหลังญี่ปุ่นก็ถอยไปรับแต่ตีตัดเฉียงลงเปลี่ยนเกม ดิวถลาเข้ามาหยอดเบาทันที เต้เองก็ตวัดหน้าไม้ให้ลูกลอยเฉียงข้ามไป โฟคตบไม่ถนัดนอกจากหยอดกับตีโด่ง โฟคตัดสินใจโยนลูกโด่งมาหาญี่ปุ่น

"เต้ หลอกดาว"

ญี่ปุ่นพูดแล้วกระโดด เต้ถอยมายืนระดับเดียวกันแต่ไม่ได้กระโดด ญี่ปุ่นจั่วลมพอขาถึงพื้นก็รีบนั่งลงเพราะกลัวว่าเพื่อนจะตีหัวเอา เต้ยืนตบกดลูกลงหน้าดิว แม้จะไม่ได้กระโดดตบแต่ความแรงของการหวดที่ยืนในตำแหน่งตบพอดี ทำให้ดิวรับลำบากต้องงัดลูกข้ามมา ญี่ปุ่นที่นั่งลงก็โผล่ขึ้นมากระโดดพอเป็นพิธีฟาดลูกลงระหว่างโฟคกับดิว

"กรี๊ดดดดดดด อย่างนี้ค่า ต้องอย่างนี้"

เสียงของซาร่ากับแกงค์แนวร่วมดูจะเบาไปทันทีเพราะเสียงของนักเรียนที่เข้ามาดูส่งเสียงดังกว่าทั้งเป่าปากปรบมือโห่ร้องเรียกชื่อ สารพัด สีหน้าแววตาของญี่ปุ่นไม่ได้ยอมแพ้แม้แต่น้อยจ้องหน้าโฟคไม่ละสายตา โฟคเองก็จ้องหน้าญี่ปุ่นต่างฝ่ายไม่ยอมยี่หระให้กัน ญี่ปุ่นแลบลิ้นให้ทันที

"แฮ่ๆๆ เค้าไม่ยอมง่ายๆหรอกน้าหมีดำ ชิ"

ญี่ปุ่นทำหน้าทำตาใส่ โฟคได้แต่กัดฟัน คนที่เห็นก็พากันหัวเราะชอบใจ พอได้มาเป็นฝ่ายส่งลูกญี่ปุ่นก็ดีดลูกสั้นเร็วไปยัดใส่หน้าไม้ของโฟค ซึ่งญี่ปุ่นคิดว่าเขาต้องแย็บเร็วกลับมาแน่ๆ เป็นไปตามคาดเพราะโฟคไม่มีทางเลือกมากนอกจากหยอดกับแย็บ พอแย็บเร็วกลับไปญี่ปุ่นที่เป็นคนวางเกมให้เป็นไปตามใจตัวเองก็ก้าวขาไปรอทันทีที่ลูกพ้นตัว พอโฟคแย็บลอยลูกแค่ข้ามเน็ทมา ญี่ปุ่นก็ตวัดไม้เร็วแย็บใส่ตัวทันที แต่โฟคเองก็ไม่ใช่อ่อน ดีดลูกออกลอยข้ามมา ญี่ปุ่นไม่ยอมก้าวตามไปฟาดลูกลงใส่ระหว่างดิวกับโฟค แต่โฟคเองเหมือนตื่นตัวเต็มที่ไม่ยอมให้ลูกลงพื้นง่ายๆงัดลอยข้ามมาอีกญี่ปุ่นเม้มปากกระโดดขาเดียวฟาดลูกลงข้างตัวโฟค เสียงเฮทุกครั้งที่ญี่ปุ่นฟาดลูก และก็ยิ่งเฮดังกว่าเมื่อโฟครับลูกได้ กองเชียร์สีชมพูกระโดดโลดเต้นดีใจส่งเสียงเกรียวกราว ไม่มีใครนั่งเก้าอี้สักคนเดียวแม้แต่อาจารย์วารุณีเองก็ลุกๆนั่งๆ

"นี่แน่ เหนียวนักใช่ไหมหมีดำ ชิ"

ญี่ปุ่นกัดฟันพูด

"ลูกนี้โด่งแน่ๆเลยเต้ เอาแผนหลอกดาวสลับกับ นินจาขโมยขวดน้า"

ญี่ปุ่นที่กระโดดกอดคอเต้พูดข้างหู เต้พยักหน้า พอญี่ปุ่นส่งลูกสั้นอีกดิวก็โยนมาหลังตามที่คาดไว้ เต้ก็กดลูกลงไม่พยายามโต้แล้ว เพราะบังคับให้เกมตกอยุู่ในการควบคุม โฟครองลูกหยอดมา ญี่ปุ่นดีดลูกไปหลังคอร์ท ดิวต้องเอียงตัวไปตีลูกโด่งกลับมา

"นินจา"

ญี่ปุ่นร้องบอก เต้ยิงลูกโด่งไปอีกมุมเพื่อให้ทางดิวได้วิ่ง ดิวเองก็โยนกลับมาได้ ญี่ปุ่นโยนกลับไปอีก

"หลอกดาว"

พอญี่ปุ่นตะโกนเต้ก็ถอยหลังไปเส้นหลังสุด ญี่ปุ่นก็ถอยลงอีกก้าวหนึ่ง พอดิวโต้ลูกโด่งกลับมา เต้ก็กระโดดตีลูกกดลงไป โฟคงัดโด่งขึ้นมา ญี่ปุ่นทำท่ากระโดด แต่จั่วลมพอเท้าถึงพื้นก็รีบก้มตัวลงทันที เต้กระโดดเหย่งขึ้นอีกทีหนึ่งหวดลูกลงตรงกลาง แต่โฟคงัดลูกข้ามมาได้ญี่ปุ่นถลาเข้าเข้าไปเง้อไม้ทำท่าฟาดเต็มแรงแต่กลับหยอดลงเลียดเน็ท โฟคกับดิวยืนเสียจังหวะอยู่เพราะนึกว่าญี่ปุ่นจะตบ ลูกลอยลงพื้นอย่างช้าๆ จนเสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้น โฟคกับดิวถึงรู้สึกตัวว่าเสียแต้มไปแล้ว

"แน่มากไอ้เปี๊ยก"

เฟียตพูดแล้วยิ้มอย่างพอใจ เสียงซาร่ากับแนวร่วมเริ่มหายแล้วเพราะเสียงเริ่มแหบพร่า ยังคงอยู่แต่เสียงกลองกับเสียงเป่าปากปรบมือของกองเชียร์ ญี่ปุ่นกระโดดกอดคอเต้เช่นเคย ปาดเหงื่อออกจากหน้ายิ้มร่าดีใจทั้งสองคน

"สู้น้าเต้น้า เราต้องสู้"

ญี่ปุ่นร้องออกมา เป้นเกมที่สูสีกันมากบอกไปไม่มีใครเชื่อว่าญี่ปุ่นเพิ่งจะซ้อมเล่นแบดฯ การเล่นที่โดดเด่น การเล่นที่ฉลาดเกินกว่าที่เด็กเพิ่งเข้าชมรมจะทำได้ขนาดนี้ เกมผลัดกันทำแต้มไล่บี้กันอยู่ตลอดเวลา เต้เองก็เกินความคาดหมายของใครหลายคนเพราะเต้เองในชมรมเป็นคนที่เล่นอ่อนที่สุด แต่ด้วยความมุ่งมั่นของญี่ปุ่นที่ทำให้เต้มีกำลังใจฝึกซ้อมหนักหน่วง มีทักษะดีขึ้นจึงสร้างความประหลาดใจให้เพื่อนๆเป็นอย่างมาก เกมมาถึงโค้งสุดท้ายสีชมพูแต้มนำอยู่หนึ่งแต้ม นักกีฬาทั้งสองข้างก็ดูโรยราแม้จะมีน้ำหวานให้ดื่มอยู่ไม่ขาด แต่ด้วยเล่นกันสามเกมตั้งแต่บ่ายโมงจนจะสี่โมงเย็นแล้วเกมยังไม่จบ

"อ่า เหนื่อยจังปุ่นเราหิวน้ำ"

เต้ครางออกมาหายใจทางปากกันทั้งคู่

"อดทนน้า เราก็หิวน้ำ อีกแต้มเดียวน้า สู้ๆ"

ญี่ปุ่นพยายามเรียกความมั่นใจกลับมาให้เต้ เพราะญี่ปุ่นเองก้หายใจพะงาบๆอยู่เช่นกัน

"หายใจลึกๆน้า หายใจลึกๆ"

ญี่ปุ่นทำให้เต้ดูเป็นตัวอย่าง เต้ทำตาม พอเริ่มส่งลูกเต้ก็ยิงลูกไปหลังคอร์ทดิวโต้กลับมาญี่ปุ่นก็โต้กลับไปหลังคอร์ทเช่นกัน ดิวกระโดดตบทันทีเพราะลูกที่ญี่ปุ่นโยนไปไม่ถึงเส้นหลังดี พอเปิดเกมรุกใส่ เต้ก็งัดลูกกลับคืน โฟคที่คอยโฉบอยู่แล้วก็ดักแย็บลงญี่ปุ่นขึ้นหน้าไปงัดลูกไปหลังคอร์ท ดิวกระโดดหวดลงมาอีก เต้สอยลูกโด่งขึ้น ดิวก็กระโดดตบลงมาอีกญี่ปุ่นงัดตีเฉียงเฉียดเน็ทไป โฟคก้าวไปงัดโด่งไปหลังคอร์ท เต้ถอยวิ่งตามตวัดลูกกลับไป ดิวก็กระโดดตบอีกที ญี่ปุ่นงัดลูกลอยไปให้ดิวตบอีกรายนั้นก็บ้าระห่ำตบท่าเดียว ฝ่ายญี่ปุ่นก็งัดลูกโด่งยั่วให้ตบ โฟคเห็นดิวกระโดดตบอยู่นานไม่เป็นผล พอโด่งลอยมาอีก

"กูเอง"

โฟคร้องเสียงดังแล้วกระโดดตบลูกลงมาทางเต้ เต้เองพุ่งไปรับลูกลอยข้ามไปได้แต่ตัวเองม้วนหน้าออกนอกสนามไปแล้ว ลูกลอยไปดิวหวดซ้ำรอยเดิม ญี่ปุ่นก็เขย่งไปรับเสียหลักล้มลงก้นจ้ำเบ้า ลูกลอยโด่งอยู่กลางคอร์ทโฟคปรี่เข้ามาซ้ำดาบสองทั้งๆที่ฝ่ายสีชมพูยังล้มลุกคลุกคลานอยู่ "ฟิ้ว" เสียงลูกขนไก่ฝ่าลมมาญี่ปุ่นกระดื้บตัวไปรับลูกด้วยแขนข้างที่ถือไม้อยู่ตัวนอนพาดอยู่กลางสนาม ตีลูกโด่งข้ามไป เสียงเกรียวกราวดังกระหึ่ม เต้ลุกขึ้นแล้วเข้ามาในสนาม จังหวะที่ดิวกระโดดหวดลูกลงมาอีกเต้เข้าไปรับลูกเด้งข้ามไป ญี่ปุ่นลุกขึ้นมาโฟคแย็บเร็วมาทันที ญี่ปุ่นตวัดไม้เฉียงไปทางดิว ดิวหยอดข้ามมาญี่ปุ่นตีโด่งไปหลังคอร์ท

"หลอกดาว เต้"

ญี่ปุ่นตะโกนกัดฟันแน่น พอโฟคกระโดดตบมาเต้รับโดยเอาไม้รองลูกไว้เฉยๆ ลูกขนไก่จึงเด้งกลับไปเป็นหยอด ดิวก้าวขามารับแต่ต้องงัดโด่งมา เต้กระโดดขึ้นทันที แต่ทำท่าตีเหมือนทุกครั้งพอเท้ากระทบพื้นก็ก้มตัวลง ญี่ปุ่นที่กระโดดไล่เลี่ยกัน พอพ้นหัวของเต้ก็หวดลูกลงตรงกลางคอร์ท เต้กับดิวยืนนิ่งอยู่ เสียงเฮดังครืน

"อ๊ากกกกกกกก ชนะแล้ววววว"

ญี่ปุ่นล้มตัวลงไปกอดเต้

"ฮึกๆ เราชะ ชนะแล้วปุ่น"

เต้ร้องไห้ออกมาเพราะตื้นตัน ทั้งสองนอนกลิ้งกอดกันอยู่

"กรี๊ดดดดดดดด น้องญี่ปุ่น น้องเต้ สุดยอดค่าา"

เสียงแหบพร่าแตกดังมาแต่ไกล ซาร่าวิ่งเข้ามาในสนาม เฟียตแบงค์ก็วิ่งเข้ามาพยายามจะแย่งตัวญี่ปุ่นไปกอด แต่ญี่ปุ่นไม่ยอมปล่อยเต้ที่ร้องไห้อยู่

"เก่งมากไอ้เปี๊ยก มึงแน่มาก"

เฟียตนั่งลงแล้วดึงบ่าญี่ปุ่นออกมาจากเต้

"อ่า หมีขาวเค้าชนะแล้ว เค้าชนะแล้ว"

ญี่ปุ่นโผเข้ากอดหมีขาวทันที ร้องอย่างสุขใจ

"เออ มึงเก่งมากไอ้เปี๊ยก"

เฟียตอาศัยจังหวะชุลมุนกอดรัดญี่ปุ่นแน่นขึ้นเพราะมีคนล้อมเต็มไม่มีคนมองเท่าไหร่ อีกฝั่งของสนามโฟคยืนมองอยู่ด้วยสายตาที่ท้อแท้ รู้สึกพ่ายแพ้ไปทั้งใจ โฟคก้มหน้าเดินออกไปนอกสนามเก็บของแล้วออกไปจากโรงยิมทันที

"ไปไอ้เปี๊ยก วันนี้กูจะเลี้ยงข้าว มึงอยากกินอะไร"

"ว๊าย ไม่ได้นะคะ พี่เฟียตขา ซาร่าจองตัวไว้แล้วค่าจะพาน้องญี่ปุ่นกับน้องเต้ไปกินส้มตำ"

"มึงเป็นบ้าเหรอ ถ้ามันท้องเสียขึ้นมาทำยังไง"

เฟียตตวาดดังลั่น ซาร่าหน้าจ๋อยไป

"เอ่อ ขอโทษค่ะ ลืมนึกไป น้องญี่ปุ่นขางั้นแข่งเสร็จเราค่อยไปนะค๊ะ"

ซาร่าหันไปบอกญี่ปุ่น

"อ่า เค้าก็อดกินอ่ะดิ อะไรอ่าหมีขาวน่ะ จะเลี้ยงข้าวเหรอ ไม่เอาน้าอาหารตามสั่งอ่ะ"

ญี่ปุ่นนทำหน้าย่นใส่

"เออๆ เดี๋ยวกูพาไปกินสุกี้ในร้านก็ได้วะ"

เฟียตตอบทำหน้าเซ็ง ตั้งแต่รู้จักญี่ปุ่นเฟียตใช้เงินเปลืองขึ้นมาก แม้ทางบ้านจะไม่มีปัญหาเรื่องเงินแต่ด้วยความเป็นเด็กที่รู้จักใช้เงินจึงทำหน้าเซ็งไปตามระเบียบ

"เฮ้ย มึงจะพามันไปได้ไงวะ เด็กสีกูกูรับผิดชอบเอง"

แบงค์แย้งขึ้นดึงญี่ปุ่นมาหาตัว

"อ้าวไอ้แบงค์มึงจะให้กูบอกมึงอีกกี่รอบ ว่าไอ้เปี๊ยกเนี่ยเด็กกู ทำไมวะ มึงทำเหมือนกำลังจะวอแวกับมันแล้วไอ้กายหน้าจืดนั่นล่ะ"

เฟียตสวนคืนแบงค์อึ้งเงียบอยู่

"เอ่อ พี่ขา เอาอย่างนี้ดีไหม เราไปกินข้าวด้วยกันทั้งหมดนี่ล่ะค่า จะได้เลี้ยงน้องๆด้วยเลย ส่วนกองเชียร์วันปิดกีฬาค่อยเลี้ยง"

ซาร่าออกความคิด แต่ทั้งแบงค์กับเฟียตมองหน้ากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)..(สู้ เพื่อเยลลี่สามลัง)

พอข้ามฝั่งไปก็นั่งพักญี่ปุ่นควานหากระป๋องน้ำหวาน เสียงเรียกชื่อทั้งเต้ทั้งญี่ปุ่นยังกึกก้องอยู่


"พี่คนสวย ไอติมอ่า เค้าอยากกินไอติม"

ญี่ปุ่นเริ่มร้องขอ ซาร่ายิ้มแล้วล้วงลงไปในถังน้ำแข็ง

"นี่ค่า น้องญี่ปุ่นขา เจ๊เตรียมไว้แล้ว รสเผือกใช่ไหม น้องเต้ เอาไหมคะ มีลอดช่องอีกแท่ง"

ซาร่าหันไปถามเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เต้ส่ายหน้าเพราะไม่ชอบกินไอติม

"มาๆ เค้ากินเอง เสียน้ำใจพี่คนสวย อิอิ"

"ว๊าย ไม่ได้ค่า กินเยอะเดี๋ยวจุก กินแท่งนั้นให้หมดก่อนสิคะ น้องญี่ปุ่นขา"

"อ่า เนี่ยเดี๋ยวหมด"

ญี่ปุ่นทำให้ซาร่าอึ้ง ทึ่งในความสามารถอีกครั้ง เพราะอ้าปากกว้างงับเอาไอติมครึ่งแท่งเคี้ยวตุ้ยๆ โดยไม่เย็นหรือสะทกสะท้านเลย แล้วรูดอีกทีไอติมเกลี้ยงไม้

"อ่า ที่สุดอีกแล้วค่ะท่านผู้ชม"

ซาร่าอ้าปากหวอ เต้หัวเราะคิกคัก

"อายายอ่า หัวเราะเค้าทามมาย"

พูดไม่ถนัดเพราะเคี้ยวไอติมอยู่ พอดีเสียงนกหวีดให้ลงสนามอีก ซาร่าจึงยื่นไม้แบดฯให้ แล้วตัวเองก็กลับขึ้นไปหาแนวร่วมเชียร์ ญี่ปุ่นยังเคี้ยวไอติมอยู่หมุบหมับ ทางฝั่งโฟคสีหน้าแววตาดูกระหยิ่มฉายแววออกมา

"เอาแผนไหนดีปุ่น"

เต้มากอดคอญี่ปุ่นถาม

"อ่า กลืนก่อน เอื้อก อ่า เราว่าทางโน้นต้องแก้เกมมาดีแล้วแน่ๆ เราอย่าเผลอน้าเต้ เอางี้ ให้เต้รุกหนักเลย เดี๋ยวเราจะรับเอง พอบอกว่า อิ๊กคิว นายก็รับ โอเคน้า"

แผนประหลาดของญี่ปุ่น เพราะเต้งง แต่ก็เข้าใจเพราะตั้งใจว่าจะหลอกว่าเต้เป็นคนรุกหลัก ส่วนญี่ปุ่นจะเป็นตัวรับ อาจจะทำให้เกมเปลี่ยนได้บ้าง พอเริ่มเกม ทางฝ่ายญี่ปุ่นเป็นคนส่งลูก ญี่ปุ่นส่งลูกยาวข้ามไปหลังคอร์ท ดิวถอยกลับไปรับโยนมาหลังคอร์ทเช่นกัน แต่เต้ยืนรออยู่หลังเส้น กระโดดตบทันที โฟคงัดลูกหยอดข้ามมา ญี่ปุ่นโยนไปหลังหาดิว รายนั้นก็โยนข้ามหลังมาอีก เต้กระโดดตบอีก โฟคงัดขึ้นมาญี่ปุ่นดักอยู่หน้าเน็ทแย็บลงไปทันที เริ่มเกมได้สวยงามเสียงเชียร์กระหึ่มดังขึ้นทันที

"อิอิ เห็นไหม เราต้องสู้ เต้สู ญี่ปุ่นสู้"

ญี่ปุ่นกระโดดเข้าไปกอดเต้ แล้วจับมือกันร้องออกมา"

พอส่งลูกอีกคราวนี้โฟคแย็บลูกใส่ตัวญี่ปุ่นเบี่ยงตัวหลบเอาไม้งัดลูกขึ้นมา โฟคแย็บอีกญี่ปุ่นรับเปลี่ยนทางไปอีกคอร์ท โฟคก้าวไปรับลูกแล้วหยอดมา ญี่ปุ่นมีความเร็วเป็นหลักไม่ได้กินง่ายๆ จึงงัดลูกไปหลัง ดิวถอยไปกระโดดตบทันที ญี่ปุ่นรองลูกไว้แล้วงัดไปข้างหลังอีก ดิวก็ถอยไปกระโดดตบอีก เสียงฮือฮาของกองเชียร์ ญี่ปุ่นให้ดิวกระโดดตบอยู่สี่ลูกพอตบครั้งที่สี่ ญี่ปุ่นก็พลิกหน้าไม้รองลูกลอยเฉียดเน็ทไป โฟคต้องหยอดกลับมาเท่านั้น เพราะลูกเฉียดเน็ทเหลือเกิน โฟคหยอดลูกกลับมา ญี่ปุ่นยืนรออยู่แล้วตามแผน ตวัดไม้เร็วแย็บลงทันที เสียงเชียร์กึกก้อง เป็นครั้งแรกที่แต้มนำถึงสองแต้ม ญี่ปุ่นกระโดดกอดเต้ร้องอย่างดีใจ

"เยลลี่เพิ่มเป็นสองลังค่า น้องญี่ปุ่น สู้ๆน้า"

ซาร่าตะโกนออกมา ทุกคนหันไปมอง

"เจ๊ให้สามลังค่า น้องญี่ปุ่นของเจ๊"

ริต้าเอาบ้าง กรี๊ดแข่งกันกับซาร่า

"หึหึ มีเยลลี่สามกล่อง เต้นายเอาไปกล่องนึงน้า เดี๋ยวเราแบ่งให้"

"แอ่ะ แล้วนายเอาสองกล่องเลยเหรอ"

"อ่า ก็เราอยู่กันหลายคนน้า ต้องแบ่งเพื่อน"

ทั้งสองคุยกันอยู่ไม่ได้สนเรื่องเกมเลย แต่ห่วงเยลลี่ญี่ปุ่นอิมพอร์ตอย่างที่ซาร่าบอก พอเริ่มเกม ทางฝ่ายโฟคก็เปลี่ยนเกมรุกหนักกว่าเดิม ตอนแรกญี่ปุ่นต้านอยู่คนเดียวอย่างแน่นหนา แต่ด้วยความที่สีแดงตัวใหญ่กว่าหนากว่าแรงหวดจึงไม่ใช่บางเบา

"อี๊กคิว"

ญี่ปุ่นร้องออกไป แล้วถอยทันทีตอนที่รับลูกโด่งลอยข้ามไป โฟคกระโดดตบกลับมา เต้เป็นฝ่ายงัดลูกเฉียงไป ดิวงัดโด่งกลับมาไปอีกฟากของคอร์ท ญี่ปุ่นวิ่งตามแล้วกระโดดขาเดียวกดลูกลง ดิวงัดกลับมาอีกแต่คราวนี้ญี่ปุ่นตั้งตัวทัน กระโดดตบเร็ว ดิวงัดกลับมาอีก ญี่ปุ่นกระโดดอีกเงื้อไม้เต็มวง แต่หวดแตะลูกเบาๆ ลูกลอยหยอดข้ามเน็ทไป ดิววิ่งขึ้นมาหยอด เต้รออยู่แล้วฉกลูกลงต่อหน้า

"กรี๊ดดดดดด ที่สุด ค่าที่สุด"

ซาร่ากับริต้าแนวร่วมกรี๊ดส่งเสียงดังแข่งกับเสียงกลองที่ดังกว่าเป็นหลายเท่าตัว ฝ่ายสีเขียวกับสีฟ้ากองเชียร์ชะเง้อมองอย่างสนใจ เพราะฝ่ายโน้นเล่นกันสมน้ำสมเนื้อก็จริงแต่ทำไมเสียงกองเชียร์ด้อยกว่าเด็กแว่นกับคนตัวดำใหญ่ฝั่งนี้

"เต้ๆ ใช้แผนหลอกดาวอีกรอบ"

ญี่ปุ่นบอกขณะที่กระโดดเต้นกอดกันอยู่ เต้พยักหน้า แววตาเต้ดูมั่นใจขึ้นมามาก พอส่งลูกทางฝ่ายโฟคก็แย็บเร็วกลับมาเต้เสียหลักพลิกหน้าไม้งัดลูกโด่งลอยข้ามไปกลางสนาม เป็นโอกาสของสีแดงที่กระโดดหวดลูกลงอย่างแรง เกมเปลี่ยนข้างไปแต่แต้มของสีชมพูยังนำอยู่ พอดิวส่งลูกโด่งยัดหลังมาญี่ปุ่นถอยไปตีลูกตัดลง โฟคหยอดทันที เต้เองก็หยอดคืน แต่โฟคหยอดกลับมาเลียดเน็ทเต้งัดลูกไม่ขึ้นติดตาข่ายอยู่ เสียงเชียร์สีแดงกึกก้องขึ้น แต้มไล่บี้มาแล้ว เต้กอดคอกับญี่ปุ่น

"เอาเกมให้มาอยู่ฝ่ายเราให้ได้ สู้ๆ เต้เราต้องไม่แพ้ เราต้องทำได้"

ญี่ปุ่นตบบ่าเต้ให้กำลังใจ พอส่งลูกมาหาเต้สั้น เต้ก็แย็บกลับคืนไปเร็วดิวโยกมาหลังญี่ปุ่นกระโดดขึ้นหวดลูกลงไป แต่โฟคงัดลูกโด่งลอยข้ามมาอีกญี่ปุ่นกระโดดหวดอีก แต่หวดยังไงก็งัดมาได้หมดเพราะลูกหวดของญี่ปุ่นไม่รุนแรงแต่เร็ว

"หลอกดาว"

ญี่ปุ่นตะโกน เต้ถอยมาก้าวหนึ่ง ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นจั่วลม เต้กระโดดขึ้นตามเบี่ยงตัวเพราะจะไม่ได้ชนกัน เต้เป็นคนหวดลูกลง แม้ฝ่ายโฟคจะเสียจังหวะแต่ก็กระเด้งไม้รับทัน แต่ลูกลอยโด่งข้ามมา ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปแย็บลูกลงตรงกลางทันที

"เริศศศศศ กรี๊ดดดดด เก่งมากค่า เก่งมาก"

เสียงกองเชียร์ดังสนั่น ผู้ชมก็ลุ้นตัวโก่ง เสียงฮือฮาทุกครั้งที่กระโดด

"เขาเริ่มจับทางได้แล้ว เอาไงดีอ่าปุ่น"

เต้พูดแต่ยังกระโดดโลดเต้นอยู่

"อ่า งั้นทำเหมือนเดิม แต่จั่วลมลูกแรก แล้วหวดจริงลูกสอง เราจะดักหน้าเน็ทเอง"

"จะทันเหรอ"

"ก็ลูกสองให้หยอดนิ มันเสียจังหวะบ้างล่ะ แต่เราต้องสู้ อิอิ"

ญี่ปุ่นยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี พอเป็นฝ่ายส่งลูกก็โยนหลังให้โฟค ซึ่งโฟคไม่เคยพลาดหรือตีเสียกลับมา เขาโยนลูกมาถึงท้ายคอร์ท ญี่ปุ่นเปลี่ยนเกมตีตัดลงหาดิว ซึ่งก็หยอดกลับมาทันที เต้หยอดคืนเปลี่ยนทางให้ดิววิ่ง ดิวงัดลูกโด่งลอยข้ามมา ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นตวัดไม้จั่วลม แต่ไม่โดนลูก ขาลงพท้นแล้วลูกยังลอยอยู่ญี่ปุ่นบรรจงหยอดลูกลงที่ว่าง ดิวเสียจังหวะเพราะผงะตัวลงไปรอรับลูกตบ ลูกดิ่งลงพื้นอย่างง่ายดาย เพราะดิวขาตายส่วนโฟคก็วิ่งมาไม่ทัน เสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงอื้ออึง เป็นเกมที่ทีมญี่ปุ่นโดดเด่นขึ้นมามากแต้มนำไปแล้วสี่แต้ม ทางฝั่งสีแดงขอเวลานอกทันที

"มึงไปฝึกมาจากไหนวะไอ้เปี๊ยก"

เฟียตเดินเข้ามาพัดให้เหมือนเคย ทำเหมือนเป็นสีของตัวเอง

"อ่า อ่า เค้า เค้า ฉลาดน้า"

ญี่ปุ่นเริ่มหายใจทางปากเหงื่อกาฬทะลักเสื้อผ้าเปียกหมด

"หายใจลึกๆ อ้าวไอ้เต้ มึงอย่าเพิ่งไปแดกน้ำดิ เดี๋ยวก็จุกหรอก เขาให้จิบโว้ย"

เฟียตหันไปเจอเต้ที่กำลังกระดกน้ำหวานลงคอ แย่งกระป๋องน้ำจากมือมาได้

"เฮ้ย ไอ้เฟียต มึงไปอยู่สีมึงซะทีได้ไหมวะ กูจะดูแลน้องกูเอง"

แบงค์เดินเข้ามาดันตัวเฟียตออก

"อ้าวไอ้นี่เดี๋ยวกูตั้นหน้าให้ มึงนั่นล่ะดูไอ้เต้ไป กูดูเองไอ้เปี๊ยกน่ะ"

"กูจะดูทั้งสองนั่นล่ะ อะไรวะ สีตัวเองก็ไม่ใช่ มาวุ่นวายอะไรเนี่ย"

แบงค์บ่นพยายามแทรกตัวเข้ามาหน้าญี่ปุ่น

"อ่า พี่อ่า หลบหน่อยดิ เค้าอยากได้อากาศ ยืนบังอยู่ได้"

ญี่ปุ่นเอามือผลักเป้ากางเกงเฟียตที่ยืนจ่อหน้าอยู่ออกไป เฟียตสะดุ้งตัวงอลงทันที หน้าแดงเพราะอาย เสียงกรี๊ดกร๊าดของฝั่งกองเชียร์ที่มองอยู่ดังกระหึ่ม

"หึหึ สม"

แบงค์พูดเพราะเฟียตเดินออกไปนั่งข้างสนามแล้วตัวแดงเถือกเพราะเลือดที่ไหลแรงกว่าปกติ

"จับพี่บ้างดิ ไอ้เปี๊ยก"

แบงค์เดินมาอยู่ต่อหน้าญี่ปุ่นหมายจะให้ญี่ปุ่นทำบ้าง

"ไม่เอาอ่า ไม่เคยจับนิ เคยจับแต่ของหมีขาว อิอิ เค้าไม่จัวมั่วซั่วน้า"

ญี่ปุ่นพูดไม่เกรงใจแล้วกระดกน้ำหวานลงคอ แบงค์ทำหน้าบึ้ง

"เต้ๆ เปลี่ยนแผนเป็นล่อเสือออกจากถ้ำดีกว่า"

ญี่ปุ่นหันไปบอกเต้ที่นั่งเช็ดหน้าเช็ดตาอยู่ ซาร่าไม่ได้ลงมาประคบประหงม เพราะกำลังมันกับการกรี๊ดแข่งสีแดง แผนล่อเสือออกจากถ้ำที่ทั้งสองฝึกมานั้น คือการตียั่วเปลี่ยนทิศทางบ่อยๆ ไม่เน้นรุกแต่เน้นยั่วให้อีกฝั่งเสียการทรงตัว ตีดักหน้าดักหลัง พอได้จังหวะก็รุกทำแต้มโดยอาศัยลูกแย็บเร็ว เต้พยักหน้า ความจริงทั้งสองฝึกลูกตบกับรับลุกตบมามากกว่าชนิดอื่น เวลารับลุกตบจึงไม่ค่อยวิตกว่าจะรับไม่ได้ พอลงไปในสนามก็ส่งลูกโด่งข้ามไปหาดิว ซึ่งก็งัดโด่งข้ามมาเหมือนกัน ญี่ปุ่นตีเปลี่ยนข้างให้ดิววิ่ง งัดโด่งข้ามมาญี่ปุ่นก็เปลี่ยนข้างอีก ทั้งสองโต้กันอยู่สักพัก โฟคเองก็รอจังหวะจะกระโดดตบเพราะรู้สึกหงุดหงิดแล้ว พอญี่ปุ่นโต้ลูกโด่งเปลี่ยนข้างไป โฟคก็ถอยหลังกระโดดตบทันที เต้แค่ยกไม้แล้วย่อตัวลงนิดหน่อยลูกตบที่รุนแรงกระทบไม้เต้จนมือสั่นลูกกระเด้งลงฝั่งสีแดงทันที เสียงเชียร์กระหึ่มกึกก้อง โฟคเริ่มออกสีหน้าโมโหเพราะเล่นไม่ได้ดั่งใจ แม้ว่าฝีมือของดิวจะเกือบทัดเทียมกัน แต่ก็ยังมีหลายจุดที่เล่นไม่เข้ากัน เพราะต่างฝ่ายต่างมั่นใจว่าตัวเก่ง แต่ฝ่ายของญี่ปุ่นฝึกซ้อมร่วมกันมาเรียนรู้ไปด้วยกัน แม้เล่นไม่แข็งมากแต่ก็เข้าขากันดีจนน่าประหลาด

"อีกสองแต้ม เต้ เราต้องทำให้ได้ สู้ๆเต้ สู้ๆญี่ปุ่น"

ญี่ปุ่นกอดเต้ร้องออกมา กองเชียร์ก็ส่งเสียงให้กำลังใจกระหึ่มทั่วโรงยิม เกมนี้ทีมสีชมพูไม่เคยให้สีแดงมีแต้มนำเลย นำมาตลอดจนท้ายเกม โฟคกับดิวหน้าเสีย พอเริ่มเกมก็บุกเอาเป็นเอาตายจนทางสีชมพูต้านไม่ไหว เพราะทั้งสองรุกทุกลูกแม้ลูกหยอดก็แย็บเร็วกลับมา

"หวาย เค้าไม่ยอมอ่าปุ่น เอาไงดี"

เต้กอดคอปรึกษากับญี่ปุ่น

"ต้านไว้เต้อย่าให้ไล่ขึ้นมา เรางัดเอาทุกแผนมาใช้ หลอกล่อให้เยอะที่สุด อิอิ ไม่ยอมหรา ต้องยอมน้า"

ญี่ปุ่นพูดแล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย พอรับลูกโด่งญี่ปุ่นก็ตีลูกโด่งกลับไป

"เต้ พร้อม"

ญี่ปุ่นตะโกน แล้วตั้งหลัก พอดิวงัดลูกโด่งข้ามมาญี่ปุ่นก็ตีเฉียดลูกมันเปลี่ยนทางเฉียงไปทันที โฟคที่ยืนอยู่หน้าเน็ท ก้าวขาเข้าไปงัดหยอดลูกคืนมา เต้หยอดแต่เปลี่ยนทาง โฟคก้าวอีกขาไปหยอดกลับมาเต้เอาไม้ไปจิ้มลูกก่อนที่ลูกจะเป็นลูกหยอดที่สมบูรณ์คือไม่รอให้ลูกย้อย เมื่อลูกหยอดโดนดักแล้วโฟคเองยังไม่ทันระวังตัว งัดลูกโด่งขึ้นมา

"ปุ่น หลอกดาว"

เต้ตะโกนแล้วกระโดดทั้งที่ลูกข้ามหัวตัวเองไป เต้จั่วลม แต่พอขาเต้ถึงพื้นญี่ปุ่นที่กระโดดรอแล้วหวดลูกลงต่อหน้าต่อตาโฟค เป็นการหลอกที่แนบเนียนเหมือนการตบวอลเลย์บอลดาบสอง เสียงฮือฮาดังขึ้นมาทันที โฟคยังยืนนิ่งอยู่ท่าเดิม

"กรี๊ดดดดดดดดด นี่ล่ะค่า นี่ล่ะ กรี๊ดดดด ที่สุด ที่สุด"

ทั้งซาร่าและแนวร่วมร้องเสียงดัง เฟียตเองก็ยืนขึ้นเชียร์เพราะนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว แบงค์เองก็ส่งเสียงเชียร์ดังๆอยู่ข้างสนาม

"เย้ เราทำได้ เอาอีกๆ"

ญี่ปุ่นร้องกอดเต้อย่างดีใจ

"เขาจะไม่ไหวตัวทันเหรอปุ่น"

"ไม่หรอก เราเปลี่ยนมาเยอะ เขาจับทางไม่ทันหรอก อีกสองแต้ม สู้ๆ"

ญี่ปุ่นกอดคอเต้ตะโกนเสียงดัง โบว์สีชมพูที่มัดแว่นยึดติดกับหัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว พอเป็นฝ่ายส่งลูกเต้ก็ยิงโด่งไปหลังคอร์ทเพราะการส่งลูกโด่งเป็นการให้ทีมตัวเองตั้งตัวเพื่อที่จะวางแผนในการรับลูก โฟคยิงกลับมาเปลี่ยนทิศทางเหมือนกัน ไม่ตีโต้โด่งแล้ว เต้ก้าวไปตักลูกขึ้นไปท้ายคอร์ท ดิวที่ถอยลงไปกระโดดตบทันที ญี่ปุ่นขึ้นมารับลูกตวัดไม้ลูกเปลี่ยนทิศโฟควิ่งเข้ามาหยอด ญี่ปุ่นหยอดคืน โฟคแย็บเร็วหมายจะตีใส่ตัวแต่ลูกมันลงเร็วเกินไป จึงไปติดอยู่ที่ตาข่าย

"เย้ อีกลุกเดียวๆ เต้ๆ"

ญี่ปุ่นกระโดดกอดเต้เหมือนว่าทีมชนะแล้ว เต้เองก็กระโดดกอดญี่ปุ่น เสียงกองเชียร์ดังกระหึ่มดังกว่าการแข่งขันกีฬาทุกประเภท ตอนนี้ในโรงยิมไม่มีที่แม้จะยืน เด็กนักเรียนที่เชียร์กีฬาชนิดอื่นอยู่ก็แอบเข้ามาดูเพราะเสียงเชียร์ที่ยั่วใจ พอเข้ามาดูเกมก็ต่างเชียร์จนลืมกีฬาที่ตัวเองดูอยู่ก่อนหน้านี้ไปเสีย

"เผด็จศึก เต้ เราต้องรุกบ้าง เอาให้ตายไปเลย"

ญี่ปุ่นหัวเราะคิกคัก แล้วเต้ก็ส่งลูกสั้นเฉียดเน็ทข้ามไป ดิวจะแย็บกลับแต่ไม่ถนัดต้องตีเหวี่ยงลูกออกข้างๆ เต้ก้าวขาไปหยอด โดยมีญี่ปุ่นแทรกขึ้นมาแล้ว เพราะลูกหยอดอีกฝ่ายก็ต้องหยอดกลับหรือไม่ก็โยนหลังเท่านั้น เพราะการเล่นประเภทคู่เกมค่อนข้างดุเดือดทุกพื้นที่จะตีลอยๆมาไม่ได้ ดิวหยอดกลับ ญี่ปุ่นที่อยู่ข้างหลังเต้ ก็หยอดลงที่ที่ดิวเพิ่งก้าวขามา ดิวจึงงัดลุกขึ้น กะจะให้ลอยไปหลังคอร์ท ญี่ปุ่นกระโดดรอตั้งแต่ลูกยังไม่กระทบไม้ดิว พอลูกลอยขึ้นมาก็เป็นจังหวะที่ญี่ปุ่นลอยอยู่กลางอากาศ ยัดลูกลงไปต่อหน้าตอตา

"อ๊ากกกก"


ญี่ปุ่นกระโดดกอดเต้ เต้เองก็กระโดดกอดญี่ปุ่น

"ชนะแล้วๆๆ เต้เราชนะแล้ว"

ทั้งสองกระโดดกอดกันเหมือนชนะทั้งเกม เสียงเชียร์ที่ดังกว่าเคย ดังจนคนอยู่ใกล้ๆอาจจะหูอื้อได้ ทั้งเสียงกลองเสียงกรี๊ด ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่มีใครนั่งที่เก้าอี้เลยสักคนต่างก็ลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นอยู่ด้วยความยินดี แม้จะไม่ใช่สีชมพูแต่ก็เผลอใจเชียร์ทีมเด็กหน้าเอ๋อไปแล้ว ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กชั้นมัธยมสี่สองคนนี้จะต่อกรกับนักกีฬาโรงเรียนอย่างโฟคได้

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(Pink vs Red)

ญี่ปุ่นเดินไปทางชมรมแบดฯเพราะรู้จักสถานที่และที่จะพองีบได้บ้าง พอขึ้นไปบนชมรมก็ไม่มีคนอยู่แล้วเพราะต่างก็ไปประจำตามสีของตน ญี่ปุ่นเลือกมุมห้องหาหนังสือมาทำเป็นหมอน เต้ยืนมองตาปริบๆ เพราะไม่คิดว่าจะนอนยังไงให้หลับบนพื้น ซาร่าเดินตามเข้ามาในห้อง

"ว๊าย จะเอาตรงนี้เลยเหรอคะ น้องญี่ปุ่น"

"เอ๋ เค้านอนง่ายน้า พี่คนสวย ญี่ปุ่นอยากเปลี่ยนเสื้ออ่า เสื้อตัวนี้เปียกแล้วอ่า ใส่ไม่สบาย"

ญี่ปุ่นจับเสื้อตัวเองขึ้น

"อ้าว แล้วไม่ได้เตรียมมาหรอกเหรอคะ"

"อิ อิ ยังมะได้ซักเลยอ่า เหม๊นเหม็น"

"ว๊าย ตายแล้ว เต้ล่ะ"

"อ่า ผมก็ไม่ได้เอามาเจ๊ ตากแล้วยังไม่แห้ง"

"ตายๆ งั้นรอตรงนี้แป๊บค่า เดี๋ยวเจ๊จัดให้ หน้าโรงเรียนน่าจะมีเสื้อขาย"

"อิอิ เค้าเอาลายอิ๊กคิวซังน้า"

ญี่ปุ่นร้องตามซาร่าที่วิ่งออกไปจากห้องของชมรมแล้ว พอซาร่าลับตาไปก็ถอดแว่นหลับตานอนทันที เต้เองก็ทำตาม ทั้งสองหลับไปจริงๆคงเพลีย เกือบบ่ายโมงซาร่าวิ่งกระหือดกระหอบกลับมาพร้อมถุงกระดาษในมือ

"สดๆ ร้อนๆ ค่า เนี่ยเจ๊ไปรอให้เขาสกรีนให้เลยนะเนี่ย"

ซาร่าพูดอยู่คน เดียวเสียงดังเพราะเด็กทั้งสองนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว ญี่ปุ่นทำปากจุ๊บจั๊บ

"อ้าว หลับแล้วเหรอ ตายแล้วจะบ่ายโมงแล้ว ลุกๆค่ะเด็กๆ"

ซาร่าเดินไปพูด เสียงดังใกล้ๆทั้งสอง แต่ไม่มีปฏิกริยาตอบสนอง

"ตายแล้ว น้องญี่ปุ่นค๊ะ น้องเต้"

ซาร่าเริ่มเขย่าตัวเต้ก่อน เต้ตื่นอย่างง่ายดาย ขยี้ตางัวเงียลุกขึ้น แล้วหันไปเขย่าตัวญี่ปุ่นบ้างแต่รายนั้นยากหน่อยเพราะดิ้นหนี ทำปากจุ๊บจั๊บอยู่

"น้องญี่ปุ่นขา ตื่นได้แล้วจะแข่งแล้ว"

ไม่ตื่นดิ้นพรวดพราด

"ต้องใช้ไม้นี่สินะ น้องญี่ปุ่นขา มากินเยลลี่เร๊ว"

ญี่ปุ่นลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที ทำตาปรือๆ

"ไหน อ่า เยลลี่เค้าอ่า"

"อิอิ ต๊าย ต้องเอาเยลลี่มาล่อนะเนี่ย ตื่นค่ะตื่น จวนได้เวลาแข่งแล้ว เยลลี่พรุ่งนี้เจ๊จะขนมาสมนาคุณค่า"

"อ่า พี่คนสวยหลอกเค้าน้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแต่ก็ยอมลุกแต่โดยดี ทั้งสองไปล้างหน้าล้างตาแล้วเปลี่ยนเสื้อใหม่ เสื้อยืดสีชมพูอ่อนๆ มีสกรีนลายข้างหลังชื่อญี่ปุ่นกับเต้ พอทั้งสองเห็นก็หัวเราะคิกคักพอใจ พอเสร็จก็เดินตามซาร่าออกไป

เสียงอึกทึกดังบีบหัวใจมาแต่ไกล เสียงกลองเสียงเพลง เสียงโห่ร้องกระหึ่มออกมาเพราะจวนได้เวลาแข่งประเภทคู่แล้ว ญี่ปุ่นเดินตามซาร่าเข้าไปในโรงยิม พอก้าวเข้าไปเสียงเรียกชื่อก็ก้องกระหึ่มขึ้น ทุกสายตาหันมามอง ยิ่งเห็นเสื้อตัวใหม่ยิ่งเรียกชื่อดังขึ้น

"อ่า เราตื่นเต้นอ่ะปุ่น"

"อิ อิ ดีออก เค้ามาเชียร์เรานะนั่น อิอิ"

ญี่ปุ่นโบกไม้โบกมือทำตัวเป็นดาราทันที เดินไปที่นั่งประจำของสีชมพู

"ไปไหนมาวะ กูหาไม่เจอ"

แบงค์ ทำหน้าดุใส่

"อ้อ ไปเปลี่ยนเสื้อมาค่ะ พี่แบงค์เสื้อน้องเปียกเลยเอาตัวใหม่มาให้ เนี่ยเพิ่งคลอดนะคะ สวยไหม"

ซาร่าดันหลังเต้กับญี่ปุ่นไปใกล้ๆแบงค์ให้เห็นผลงานของตัวเอง แบงค์พยักหน้ายิ้มอย่างพอใจ

"พร้อมไหมไอ้เปี๊ยก โน่น ฝั่งสีแดงลงวอร์มตั้งนานแล้ว"

"เอ๋ หมีดำเหรอ ตายล่ะหว่า เจอหมีดำเหรอเนี่ย"

"เออ สิ ไอ้โฟคกับไอ้ดิว"

แบงค์พูดแล้ว ยื่นไม้แบดฯให้ทั้งสอง ดิวคือรุ่นพี่มัธยมห้า เคยเห็นซ้อมด้วยกัน ฝีมือก็น้องๆฟอร์ดกับจี๊ป แม้จะไม่เก่งเท่าโฟคแต่ก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร

"อ่า ทำไมให้เค้าเจอแต่ทีมแข็งๆอ่า ทำไมไม่ให้เค้าเจอกับทีมอ่อนๆ อ่า จะเข้ารอบไหมอ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่แบงค์

"อ้าว ไอ้นี่ มีทีมไหนอ่อนบ้างล่ะ มีมึงสองตัวนี่ล่ะ อุ๊บ"

แบงค์พูดออกไป ญี่ปุ่นมองหน้าแล้วทำหน้าย่น

"ชิ คอยดูน้า ถ้าเค้าชนะ งอนด้วยน้า"

"อ่า กู กู"

"พี่แบงค์อ่ะ ทำไมพูดตัดกำลังใจน้องเขาแบบนั้นล่ะค๊ะ ไม่จริงค่ะญี่ปุ่น ทีมเราแน่ที่สุดเป็นม้ามืด เจ๊เชื่อค่ะว่าเราต้องเข้าชิง นักกีฬาโรงเรียนแล้วไงคะ แพ้ไม่เป็นว่างั้น สู้ๆค่ะ เต้ญี่ปุ่น สู้ตาย ค่าา"

ซาร่าตะโกนออกมาจับมือทั้งสอง ญี่ปุ่นค่อยยิ้มออกมา จูงมือเต้ลงไปวอมที่กลางสนาม อีกสนามเป็นการแข่งขันของสีฟ้ากับสีเขียว มีกองเชียร์อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่จะเทียบกันแล้วกองเชียร์จะค่อนมาทางสีชมพูกับแดงเสียมากกว่า เพราะดาราลงสนาม ทั้งกองเชียร์สีชมพูกับแดงเองก็เต็มสนามไหนจะนักเรียนที่ตามมาเชียร์อีก ครูบาอาจารย์ก็นั่งอยู่เต็ม พอญี่ปุ่นก้าวลงสนาม

"ญี่ปุ่นๆๆๆๆ เต้ๆๆๆๆ สู้ๆๆๆ"

เสียงเรียกชื่อดังกระหึ่มกว่าเดิม ทั้งสองยิ้มอย่างพอใจ แม้ใจจะเต้นระทึกอยู่แต่ก็ดีใจเสียมากกว่า

"ไอ้ เปี๊ยก มึงเตรียมตัวแพ้ได้เลย"

โฟคเดินมาหาแล้วตะโกนข้ามเน็ทมา

"ชิ หมีดำล่ะจะแพ้ เดี๋ยวเค้าตบใส่น้า มาว่าเค้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ ไม่สนใจ

"หึหึ กูไม่ออมมือให้นะมึง อย่าหาว่ากูใจร้าย"

"เอ๋ ใจร้ายน้า ถ้างั้นเค้าไม่ให้กอดแล้วอ่ะ อิอิ"

ญี่ปุ่นพูดออกไป โฟคทำหน้าเหรอหรา เงียบไป ญี่ปุ่นวอมร่างกายต่อ พอเริ่มการแข่งขันก็ตั้งใจมากกว่าเดิม

"แข็งทั้งสองคนเลยอ่ะ ญี่ปุ่นเอาไงดี"

เต้กังวล ปรึกษากับญี่ปุ่นก่อนแข่ง

"อืม เราว่าพยายามเจาะพี่ดิวเยอะๆ แล้วค่อยเล่นหมีดำทีเผลอ น่าจะมีทาง เอาน่ะ สู้ๆ ญี่ปุ่นสู้ เต้สู้"

ญี่ปุ่นกอดคอเต้ร้องเสียงดัง สร้างความครื้นเครงให้กับคนที่มองอยู่ นี่เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้กองเชียร์อยากเข้ามาดูการแข่งขันเพราะคู่ของ ญี่ปุ่นดูเด็กก็จริงแต่การสนทนาระหว่างกัน การกอดรัดกันเมื่อได้แต้มช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจ พอเริ่มเกมทางฝ่ายสีแดงก็รุกเร็วใส่ทั้งที่ยังไม่ตั้งตัว

"อ่า เร็วเลยอ่า เอาใหม่ๆ"

พอฝั่งสีแดงส่งลูกมาเต้ก็งัดไปหลังคอร์ท โฟคกระโดดตบใส่ทันที แต่ญี่ปุ่นก็งัดลูกเฉียงข้ามคอร์ทไปหาดิว โดนแย็บมาทันที เต้เอาไม้รองลูกกระเด้งข้ามไปโฟคปรี่เข้ามาแย็บใส่ตัวญี่ปุ่นทันที

"อ่า หมีดำอ่า"

เสียงกองเชียร์เฮกันดัง

"เอาใหม่ๆ เต้เราเอาลูกที่เราฝึกมาใช้กัน เหนียวเข้าไว้ อย่าตายง่ายๆ"

ญี่ปุ่น จับบ่าของเต้ สีหน้ามุ่งมั่น พอโฟคส่งลูกโด่งมา ญี่ปุ่นก็ตวัดข้อมือกดลูกลงต่ำหาดิวทันที งัดโด่งข้ามมาหาญี่ปุ่นอีกญี่ปุ่นก็ยังกดลูกลง ดิวหยอดเต้หยอดคืน ดิวปรี่เข้ามาแย็บทันที แต่ญี่ปุ่นงัดลูกข้ามไปได้ โฟคกระโดดตบ เต้งัดได้ลูกเฉียดเน็ทไป ดิวแย็บเร็วสวนทันที ญี่ปุ่นเอาไม้รองแค่ให้ลูกเด้งกลับแต่พลิกข้อมือลูกเปลี่ยนทาง ดิวเสียหลักโต้โด่งลอยมา เต้หวดลงต่อหน้า เสียงเชียร์ดังกระหึ่ม โดยเฉพาะสีชมพูที่กระโดดโลดเต้น

"ที่สุดค่า ที่สุด"

ซาร่าได้แนวร่วมเป็นทีมสีแสด มีริต้ากับแกงค์ เฟียตเองก็ยืนอยู่ข้างๆแบงค์ ลุ้นตัวโก่งอยู่

"ยาวแน่ๆเกมนี้"

เฟียตพูดกับตัวเอง ซาร่าเปลี่ยนชุดแล้ว ใส่กางเกงหนังสีดำสั้นจู๋ใส่บูทหนังสีดำส้นสูงปรี๊ด สร้างความฮือฮาได้ไม่น้อย ฝ่ายริต้าเองก็ไม่น้อยหน้า ชุดสีแสดแปร๊ด ใส่วิกหลากสี พอเต้เป็นคนส่งลูกก็พยายามส่งลูกสั้น เกมเริ่มด้วยการหยอด โฟคหยอดได้แนบเนียนมาก แต่เต้ก็งัดโด่งขึ้นมาได้ ดิวกระโดดหวดลูกลง ญี่ปุ่นงัดลูกโด่งข้ามไป ดิวกระโดดตบอีก คราวนี้เต้รับลูกแล้วเปลี่ยนทาง โฟคแย็บลูกลงมาจะใส่ตัวญี่ปุ่น แต่ญี่ปุ่นพลิกตัวเอาไม้รองลูกข้ามไป ฝั่งสีแดงรุกหนัก แต่สีชมพูก็รับได้เหนียวแน่นเหลือเกิน เสียงเชียร์ เฮทุกครั้งที่ลูกกระทบไม้ ลูกจบที่โฟคแย็บลูกใส่ตัวเต้ เสียงเชียร์สีแดงกระหึ่มขึ้น แต้มสีแดงนำไปสี่แต้มแล้ว แบงค์ขอเวลานอกให้ พออกมานอกสนามญี่ปุ่นก็คว้าน้ำหวานมาดื่ม เต้ก็ดื่มบ้าง

"ไอ้เปี๊ยก เก่งแล้ว แต่พยายามรุกมันบ้างดิวะ รับอย่างเดียว"

เฟียตเดินมาบอก มองอย่างห่วงใย

"อ่า ก็ตบเอ๊า ตบเอาอ่า เค้าจะรุกยังไงอ่าหมีขาว"

"มึง ก็ปรับให้มันรับบ้างดิวะ"

"ชิ เต้ๆ เรามาใช้แผนเดิมดีกว่า ยืนคู่กัน ต้านไว้ แล้วให้นายกระโดดทำท่าตบ แต่เราจะเป็นคนหยอดลูกเอง อิอิ ลูกหลอกตา"

ญี่ปุ่นกอดคอเต้กระซิบกระซาบ พอลงสนามไปญี่ปุ่นก็โต้ลูกเฉียดเน็ทไป ดิวโยนมาข้างหลัง ทั้งสองถอยมาพร้อมกัน เต้กระโดดตบ โฟคงัดข้ามโด่งมายั่วให้ตบ เต้กระโดดตบอีก แต่ตีลมจังหวะนั้นญี่ปุ่นที่จ้องอยู่ก็สอยลูกหยอดข้ามไป ฝั่งสีแดงไม่คิดว่าจะหยอดจึงไม่ได้ขยับขาเพราะถอยลงไปตั้งรับทั้งสอง เสียงฮือฮากระหึ่มดังขึ้น

"เริศศศศ ว๊ายย ไม่เคยเห็นลูกแบบนี้มาก่อน เริศศศศ"

ทางฝั่งพริตตี้สีชมพูกับแนวร่วมส่งเสียงดัง ฝ่ายครูบาอาจารย์ก็ฮือฮา

"ร้ายนักนะไอ้เปี๊ยก"

โฟคกัดฟัน ญี่ปุ่นกับเต้กระโดดกอดกัน พอส่งลูกต่อก็พยายามตั้งรับ โฟคหวดลูกไม่ยั้งใส่ แต่ด้วยญี่ปุ่นกับเต้ฝึกรับลูกตบมาอย่างดี จึงรับได้อย่างแน่นหนา ทั้งลูกตบลูกแย็บ และพยายามเปลี่ยนเกมมาเป็นฝ่ายรุก แม้จะตบไม่รุนแรงเท่า แต่ก็เร็วเปลี่ยนทิศทางตลอดเวลา ญี่ปุ่นทำท่ากระโดดตบ แต่จั่วลมให้เต้เป็นคนหยอด ลูกนี้ได้ผลสามสี่แต้ม แต่ทางโฟคก็จับทางได้ ตอบโต้กลับมาได้

"อ่าเปลี่ยนแผน เต้ๆ ตบจริง เราเน้นลูกแย็บดีกว่า เต้หยอดเก่งกว่าเรา เต้หยอกมากๆน้า"

ญี่ปุ่นจับบ่ากอดคอกับเต้กลาง สนาม พอเริ่มเกม โฟคก็ยั่วด้วยการโต้ลูกโด่งมา ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นตบ ทางฝั่งโฟคคิดว่าคงจะใช้แผนเดิม ดิวจึงขึ้นหน้ามาญี่ปุ่นหวดลูกใส่ตัวดิวที่เอาไม้กันไว้เพราะไม่ทันระวังตัว ลูกกระเด็นออกนอกสนามไป

"เย้"

ญี่ปุ่นกระโดดกอดกับเต้ เสียงเชียร์ไม่เคยลดระดับลงเลย สนามข้างๆ ก็มองข้ามมาอยู่ตลอด แม้อีกสนามจะเล่นสูสีกันแต่คนเชียร์ให้ความสนใจกับสีชมพูกับสีแดงมากกว่า โฟคส่ายหน้ากับลูกเล่นของญี่ปุ่น

"สู้เต้ สู้ๆๆ เราต้องทำได้"

ญี่ปุ่น กระโดดกอดคอเต้ ร้องอย่างดีใจ แต้มไล่บี้ขึ้นมาทางฝั่งโฟคต้องขอเวลานอกเบรคเกม ญี่ปุ่นเดินออกมานอกสนาม มองหาแก้วน้ำหวานทันที

"เริศศ ที่สุดพ่อยอดขวัญใจของเจ๊ อย่าว่าแต่เยลลี่เลยค่า เดี๋ยวเจ๊สั่งเค้กให้ถ้าน้องญี่ปุ่นเอาแชมป์มาให้สีเราได้ กรี๊ดดดดด"

ซาร่าพูดเองกรี๊ดเองอีกแล้ว ความดีใจที่เห็นญี่ปุ่นเล่นได้ทัดเทียมนักกีฬาโรงเรียน

"เก่งมากไอ้ เปี๊ยก มึงไปแอบฝึกมาตอนไหนวะ หรือที่แอบออกไปตอนเช้าๆน่ะเหรอ"

เฟียตเดินเข้ามาเกาะบ่าพัดให้

"มึงรู้ได้ไงไอ้เฟียตว่าน้องญี่ปุ่นของกู แอบออกมาตอนเช้าๆ พูดยังกะนอนกับมันมา"

"หึ มันมากกว่านอนโว้ย กูบอกมึงแล้วว่ามันนี่เด็กกู แล้วขอร้องได้ไหม อย่าพูดว่าน้องญี่ปุ่นของมึง เพราะมันไม่ใช่ มันของกู"

เฟียตสวนคืน แบงค์หน้าเอ๋อ ปล่อยผ้าที่ถือร่วงลงกับพื้น

"เอ๋ มาเถียงกันน้า เค้าหนวกหู สอนสิหมีขาวสอนๆ"

ญี่ปุ่นทำหน้าไม่รู้เรื่อง

"เออ มึงไปไกลๆเลย นี่มันสีกูโว้ย อย่ามาทำเป็นสอน ไปอยู่สีมึงโน่น"

แบงค์แถไป

"ไม่ไปโว้ย กูมาเชียร์เด็กกู ใครจะทำไม"

"ไอ้นี่"

"ว้าย พอๆๆ ค่า พี่สองคนนี่ยังไงกัน มาช่วยกันเชียร์ก็เชียร์สิคะจะมาแย่งกันเชียร์ทำไม"

ซาร่าตัดบททั้ง สองที่ถลึงตาใส่กัน พอลงสนามไปอีกทางฝั่งของโฟคก็เตรียมเกมรุกมาอย่างดี เปิดเกมด้วยการรุกหนัก ไม่ยั้งมือ แม้ทีมของญี่ปุ่นจะเตรียมการรับลูกตบมาอย่างดี แต่การตบที่หนักหน่วงก็ยากที่จะต้านทาน

"อ่า เต้ เอางายดีอ่า ตบแร๊งแรง"

"อ่า เราก็พยายามต้านอยู่อ่ะ เอาไงดี"

ทั้งสองยืน กอดคอปรึกษากันอยู่กลางสนาม

"เปิดลุกต่ำไว้อย่าให้เขารุกมาก เราก็หาจังหวะ สู้ๆๆ"

ญี่ปุ่นทำหน้าตามุ่งมั่น พอเริ่มเกมโฟคก็รุกหนักเช่นเดิม แต่ฝ่ายญี่ปุ่นก็งัดลูกข้ามไปเฉียดเน็ท ดิวหยอดทันที เต้หยอดกลับ ดิวหยอดกลับมาอีกเต้ยิงลูกเฉียงไปหาโฟค รายนั้นแย็บกลับมาใส่ญี่ปุ่น พลิกข้อมืองัดลูกโด่งข้ามหัวไป โฟคถอยไปกระโดดตบกลับคืนมา เต้งัดลูกโด่งไปให้ตบอีก โฟคตบลูกมาทางญี่ปุ่นอีก ญี่ปุ่นตีสวนแรงตบไปลูกเร็วดิ่งไปหาดิว รายนั้นไม่ทันตั้งตัว งัดลูกลอยข้ามมาเต้แย็บลงต่อหน้า เสียงเชียร์กระหึ่มดังกึกก้อง

"เด็กคนนี้ฉลาดนะอาจารย์วารุณี เห็นหน้าเอ๋อๆแบบนี้ เล่นไม่กลัวนายโฟคเลย"

"แน่นอนค่ะ อาจารย์สมชาย กรี๊ดด ดิฉันดีใจปลื้มใจที่สุด"

อาจารย์วารุณีเก็บอาการไม่อยู่กรีดร้องออกมา พอฝ่ายญี่ปุ่นเป็นคนส่งลูกก็ส่งลูกสั้นไปหา โฟคแย็บกลับเร็ว ญี่ปุ่นพลิกไม้ตั้งรับให้ลูกเปลี่ยนเป็นหยอดไปอีกทาง โฟคก้าวขาไปรับมาญี่ปุ่นขึ้นรออยู่หน้าเน็ทแล้วแย็บใส่ตัวโฟคทันที ได้แต้มทันที

"กรี๊ดดดดดด ที่สุดดดดดด ที่สุดดดดดดดดด"

เสียง ของซาร่ากับแกงค์ริต้าเช่นเดิม เป็นต้นเสียงให้สีชมพูที่ร้องรำทำเพลงกระโดดโลดเต้นไม่แพ้ผู้เล่น โฟคกัดฟันกรอดเสียท่าญี่ปุน พอส่งลูกโด่งไปดิวก็ถอยไปตีลูกโด่งกลับมา เต้กระโดดตบสวนไปทันที โฟคงัดลูกข้ามหยอดมา ญี่ปุ่นไม่ยอมงัดลูกโด่งไปหาดิวอีกให้ดิวตบ ดิวกระโดดตบทันที ญี่ปุ่นก็ยังงัดไปให้ดิวตบอีก พอตบข้ามมาญี่ปุ่นก็หยอดอีก โฟคไม่เคยเผลอเลย ดีดลูกข้ามมาให้เต้ตบ เต้ตบสั้นโฟคดีดลูกข้ามมา ญี่ปุ่นจ้องไว้แล้วปรี่เข้าไปแย็บ โฟคงัดขึ้นมาได้ แต่ญี่ปุ่นก็แย็บลงไปอีก

"อิ อิ เก่งนักหรา นี่แน่ะๆ"

ญี่ปุ่นแย็บอยู่สองทีใส่ตัวโฟค ลูกสุดท้ายลูกยัดเข้าไปกลางอกโฟค เสียงเชียร์ดังกระหึ่มขึ้น สีหน้าแววตาของญี่ปุ่นมุ่งมั่นมาก กระโดดโลดเต้นทุกครั้งที่ได้แต้ม แม้จะเสียแต้มก็จะเดินมากอดคอกับเต้ปรึกษากัน แล้วก็แสยะยิ้มออกมา ทางฝั่งสีแดงยากที่จะเดาใจ พอเริ่มปลายเซ็ตคะแนนยังไล่บี้ทีมของโฟคอยู่สองแต้ม

"ใช้แผนหลอกดาว อีกนะเต้ ดึงอันเก่ากลับมาใช้ อิอิ หมีดำคงลืมไปแล้ว"

เต้พยักหน้า ส่งลูกสั้นข้ามไปดิวรับลูกโด่งข้ามไปหลังคอร์ท ญี่ปุ่นโต้ข้ามหลังไปเช่นกัน ยื้อลูกโด่งกันอยู่นาน จนโฟคกระโดดตบลงมาเต้งัดโด่งข้ามไปอีกแต่ลูกไกลไปท้ายคอร์ท โฟคถอยไปกระโดดตบ ญี่ปุ่นไปยืนดักหน้าเน็ทแค่ยกไม้ขึ้น ลูกกระเด็นลงดิวงัดลูกขึ้นมาเต้กระโดดหวดลูกลง ดิวงัดขึ้นมาอีก เต้กระโดดตีลูกแต่หวดลม ญี่ปุ่นที่รออยู่แล้วแย็บลูกเร็วใส่ตัวดิวที่ยืนเสียจังหวะอยู่ เสียงกองเชียร์กระหึ่มดังขึ้นมาอีก

"เย้ๆๆ ได้ผลๆ"

เต้กระโดดเข้ามากอดญี่ปุ่นทั้งสองกระโดดโลดเต้นอยู่กลางสนาม เสียงเชียร์ก็ไม่น้อยหน้าดังออกไปจนกองเชียร์ที่เชียร์กีฬาชนิดอื่นอยู่ต่าง อยากรู้อยากเห็นแห่กันเข้ามาเต็มโรงยิมแน่นขนัด พอเริมเกมอีกทางฝ่ายโฟคก็รุกจวกหนักทั้งสองคน ผลัดกันกระโดดตบใส่ ฝ่ายญี่ปุ่นพยายามจะเปลี่ยนเกมแต่ทางฝ่ายโฟคก็ไม่ยอมให้เปลี่ยนเกม ตบรุกหนักใส่ จี้ใส่ตัวเต้ แม้เต้จะพยายามงัดลูกขึ้นมาแต่เหมือนจะโดนอยู่คนเดียว เซ็ตแรกพ่ายไปฉิวเฉียด

"อ่า ใจร้ายอ่า"

ญี่ปุ่นเข้ามากอดบ่า เต้

"เค้าเล่นเราคนเดียวเลยอ่าปุ่น"

"ไม่เป็นไรน้า เดี๋ยวเราไปกินติมก่อน แล้วคิดแผนใหม่ อิอิ ไม่ยอมง่ายๆหรอกหมีดำ"

ญี่ปุ่น เดินกอดคอเต้ออกมาจากสนาม

"มาๆ พักก่อนค่า เก่งแล้วๆ ไม่เป็นไรเซ็ตหน้าเอาใหม่ อย่ายอมแพ้ง่ายๆนะค้า"

ซาร่าเข้ามาเป็นพี่ เลี้ยงตามเคย

"ไอ้เปี๊ยก ต้านมันให้อยู่นะ"

เฟียตพูดแล้วทำ ท่าจะเดินเข้ามา แบงค์กันไว้ ทั้งสองมองหน้ากันถลึงตาใส่กัน

"ว้าย ไปๆๆ ค่าน้องญี่ปุ่นน้องเต้ เปลี่ยนข้างแล้ว ให้ผู้ใหญ่เขาทะเลาะกันอย่าไปใส่ใจ"

ซาร่าดันหลังญี่ปุ่นกับเต้ให้ เปลี่ยนข้าง ปล่อยให้สองคนยืนเขม่นกันอยู่

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(ความในใจ)

"ญี่ปุ่นๆๆๆๆ"

เสียงเชียร์ดังกระหึ่มกึกก้องดังออกไปนอกโรงยิมนักเรียนที่แข่งเสร็จในคาบเช้าต่างแห่เข้ามาดู อีกฝ่ายสนามข้างๆกันกองเชียร์แทบจะไม่ได้มองคนที่แข่งเลย เพราะฝีมือของจี๊ปที่เด่นกว่ามากแข่งไม่นานก็ได้เซ็ตแรกไป ตอนนี้เริ่มแข่งเซ็ตสองแล้วได้ครึ่งเกม

"เก่งมากไอ้เปี๊ยก เอาให้ชนะสองเซ็ตรวดเลยนะ"

แบงค์บอกยืนเอาผ้าพัดให้อยู่พรึ่บๆ

"เริศ ที่สุดค่าน้องญี่ปุ่นขาถ้าชนะนะคะ พรุ่งนี้เอาไปเลยค่าเยลลี่จากญี่ปุ่น เจ๊เก็บไว้เพื่อน้องญี่ปุ่นคนเดียว กรี๊ดด"

พูดเองกรี๊ดเอง ซาร่าแสดงความดีใจถึงขีดสุด

"อ่า เยลลี่ อิอิ เอาเยอะๆน้า"

ญี่ปุ่นหายใจทางปาก แต่ยังอดห่วงเรื่องกินไม่ได้

"น้ำหวานหน่อยไอ้เปี๊ยก"

โด่งยื่นแก้วน้ำหวานให้ ญี่ปุ่นรับมากระดกทีเดียว

"อ่า ชื่นจาย"

"ไป ลงไปโชว์ให้มันดูหน่อย ว่าเราไม่ใช่กล้วยๆ"

แบงค์ตบบ่าญี่ปุ่นที่ลุกขึ้นสูดหายใจเข้าเต็มปอด

"อ่า สู้ๆ เพื่อ เยลลี่"

ญี่ปุ่นพูดออกมาเสียงดัง ทุกคนที่ได้ยินต่างอมยิ้มชอบใจ โดยเฉพาะเจ้าของเยลลี่

"ไอ้ เปี๊ยก"

เสียงเฟียตร้องเรียกอยู่ริมสนาม ญี่ปุ่นหันหน้าไป

"อ่า หมีขาว มาเชียร์เค้าหรา อิอิ เค้าเอาไอติมสตอแบรี่กล่องใหญ่น้า"

ญี่ปุ่นเดินไปใกล้ๆ แล้วยิ้มร่า

"กูเป็นกำลังใจให้นะไอ้เปี๊ยก"

เฟียตพูดออกมาเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน ญี่ปุ่นยิ้มแล้วเดินเข้าสนามไป ใบหน้าของฟอร์ดเครียดอย่างเห็นได้ชัด พอเริ่มเกมก็จวกหนัก รุกเปิดเกมทันที ญี่ปุ่นได้แต่ตั้งรับอยู่อย่างเหนียวแน่น

"อ่า ตีแรงจังอ่า"

ฟอร์หวดไม่ยั้ง แม้จะไม่กระโดดตบแต่ก็ไม่ออมแรงในการหวด ญี่ปุ่นเสียแต้มไปสองแต้มรวด

"หึ มึงได้เจอของจริงแน่ไอ้เปี๊ยก"

ฟอร์ดคำรามอยู่ แม้ญี่ปุ่นไม่ได้ยินแต่ก็มองเห็นใบหน้าที่บูดบึ้งได้

"อิ อิ เดี๋ยวเจอยั่วเลยนิ ตีแรงดีนัก"

ญี่ปุ่นพูดออกมายิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี พอโต้ลูกกลับไปก็โยนไปท้ายคอร์ท ฟอร์ดโต้กลับมาโด่งเช่นกัน แต่ญี่ปุ่นตีหยอดกลับไป ฟอร์ดวิ่งมาหยอดกลับญี่ปุ่นโยกไปด้านหลัง ฟอร์ดต้องหันหลังกลับไปตี พอลูกข้ามมาญี่ปุ่นก็แย็บเร็วใส่ตัวทันที เสียงกลองดังกระหึ่มขึ้นทันที สีชมพูและคนที่เข้ามาเชียร์ญี่ปุ่นกระโดดโลดเต้น

"นี่แน่ อิอิ กวนใจเค้าน้า"

ญี่ปุ่นแสดงสีหน้าร้ายออกมาทันทีส่งลูกสั้นข้ามไป ฟอร์ดหยอดกลับมา ญี่ปุ่นโยกไปหลัง เปลี่ยนให้เกมเข้ามาอยู่ในความต้องการของตัวเอง ฟอร์ดกัดฟันตีลูก เสียแต้มให้ญี่ปุ่นจนแต้มตามมาเท่ากัน ฟอร์ดขอเวลานอกทันที

"เริศ ค่า ที่สุด"

ซาร่าร้องเข้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ญี่ปุ่น

"ดี มากไอ้เปี๊ยก กูไม่เคยชอบเชียร์แบดฯเลย มาเชียร์มึงนี่ล่ะ"

แบงค์บอก แล้วมานั่งกอดบ่าญี่ปุ่น เสียงคำรามของคนๆหนึ่งดังอยู่ในคอข้างสนามอีกข้าง

"อิ อิ เลี้ยงข้าวเค้าน้า"

"เออ ได้มึงอยากกินอะไรคิดไว้เลย แต่เอาให้ชนะมันก่อน"

"อ่า เค้าหมายถึงเลี้ยงทุกวันอ่ะ อิอิ"

"เฮ้ย มากไปๆ ไอ้เปี๊ยก"

"ชิ งั้นก็ ไม่ต้องมาเกาะบ่าเค้า หนักนะเนี่ย"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นจับมือแบงค์ออกจากบ่า

"พี่คนสวย น้ำหวานอ่าหมดแล้วหรา"

"อุ้ย ไม่ค่า จัดไปเลยค่าน้ำหวานเพื่อน้องญี่ปุ่นคนเก่ง"

ซาร่ากวักมือเอา กระป๋องน้ำหวานจากโด่ง ที่ชงน้ำหวานรอไว้แล้วยื่นให้ญี่ปุ่น พอกลับไปลงสนามอีกฟอร์ดก็แก้เกมมาเป็นอย่างดีเป็นฝ่ายโยกญี่ปุ่นหน้าหลัง บ้าง ญี่ปุ่นวิ่งรอกอยู่รอบสนาม

"หวายๆ ทำเค้าคืนหรา"

ญี่ปุ่น เสียแต้มไป เอาไม้แบดฯตีหัวตัวเอง บ่นงึมงำอยู่คนเดียว

"สู้ๆ เพื่อเยลลี่"

ญี่ปุ่นร้องขึ้นมาเสียงดัง เรียกเสียงฮาครืนให้คนเชียร์รอบสนาม ญี่ปุ่นพยายามดึงเกมให้กลับมาเป็นของตัวเอง ฟอร์ดเองก็พยายามเช่นกัน ไม่ได้คาดคิดว่าญี่ปุ่นจะกวนโมโหได้ขนาดนี้ ที่สำคัญฟอร์ดไม่คิดว่าญี่ปุ่นจะต้านเขาได้นานถึงเพียงนี้ ต่างฝ่ายต่างรอจังหวะในการรุกทำคะแนน ส่วนมากเป็นญี่ปุ่นที่ทำได้ เพราะใจเย็นกว่าและวิธีการเล่นที่แปลกประหลาด ลูกควรตีไม่ตีลูกไม่ควรตีกลับเสี่ยง ฟอร์ดส่ายหน้า

"มึงแน่มากไอ้ เปี๊ยก"

พูดแล้วปาดเหงื่อรอรับลูกที่ญี่ปุ่นกำลังจะส่งข้ามมา พอลูกลอยข้ามหัวก็โต้กลับมาหลังคอร์ท ญี่ปุ่นตีลูกตัดลงทันที ฟอร์ดหยอดเฉียงข้ามคอร์ทมา ญี่ปุ่นคิดไว้อยู่แล้วยิงลูกไปหลังอีกฝั่ง ฟอร์ดกระโดดไปตีลูกโด่งข้ามมา ญี่ปุ่นหยอดอีกแต่หอยดเฉียดเน็ทเหลือเกิน ฟอร์ดตามมาทันงัดลูกขึ้นมาแต่ติดเน็ท เสียงกองเชียร์ดังขึ้น ญี่ปุ่นไล่บี้ขึ้นมาหายใจรดต้นคอฟอร์ดแล้ว แต้มไม่เคยนำเกินสามแต้มเลย ใบหน้าแววตาของญี่ปุ่นดูมุ่งมั่นมาก แม้จะมีบางช่วงเวลาที่พูดงึมงำกับตัวเอง แล้วเปล่งเสียงออกมาสร้างความครื้นเครงให้กับผู้ชม แต่ญี่ปุ่นก็หาได้ลดความมุ่งมั่นหรือหวั่นไหวต่อเสียงเชียร์เวลาที่ฟอร์ดได้แต้ม กลับมุ่งมั่นเม้มปาก ญี่ปุ่นไล่ตามมาในช่วงท้ายเกม ฉายแววตาน่ากลัวเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายรุกตบเร็วตวัดข้อมือรัวจนฟอร์ดเป็นฝ่าย ตั้งรับ ญี่ปุ่นแซงได้ในช่วงท้ายชนะไปในที่สุด พอลูกสุดท้ายตกลงในด้านของฟอร์ด เสียงกองเชียร์ก็โห่ร้องลุกขึ้นเต้น เสียงดังกระหึ่มก้องโรงยิม ญี่ปุ่นนั่งลงกับพื้น แล้วล้มตัวลงนอนแผ่อยู่กลางสนาม

"อ่า ชนะแล้ว ชนะแล้ว"

ญี่ปุ่นร้องอยู่คนเดียว แม้แต่เสียงตัวเองยังไม่ได้ยินเพราะเสียงกองเชียร์กระหึ่มกลบทุกเสียง ซาร่ากับแบงค์วิ่งเข้ามาในสนามดึงตัวญี่ปุ่นขึ้นมากอด

"กรี๊ดดดดดด เริศศศ น้องญี่ปุ่นของเจ๊ เริศศ"

"สุดยอดไอ้เปี๊ยก สุดยอด"

ญี่ปุ่นยังไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้ทั้งสองกอดและเขย่าตัวอยู่

"ขนะแล้วอ่า เค้าชนะแล้ว"

ญี่ปุ่นพูดล่องลอย

"แน่มากไอ้เปี๊ยก กูแพ้มึงแล้ว"

ฟอร์ดเดินข้ามฝั่งมา ยิ้มยอมรับความพ่ายแพ้

"อิ อิ เค้าเก่งน้า อิอิ"

"เออ มึงเก่ง ไปฝึกมาตอนไหนวะ"

"อิอิ ม่ายบอก"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ทั้งๆที่ยังหายใจทางปากอยู่ ส่วงแบงค์กับซาร่าก็กอดรัดอยู่ มีสายตาอยู่สามคู่ที่มองอยู่ต่างไปจากสายตาของทุกคน พอญี่ปุ่นหายเหนื่อยก็เดินตามซาร่าไปยังห้องกินข้าวสีชมพู

"นี่ค่าน้องญี่ปุ่นขา เจ๊เตรียมอาหารโภชนการสูงไว้ให้แล้ว รับรองมีพละกำลัง อิอิ"

ซาร่าเตรียมจานข้าวไว้ให้ ญี่ปุ่นเบ้ปากเพราะมีแต่ผัก กับเนื้อไก่ชิ้นโตๆ

"อ่า เค้าอยากกินข้าวเหนียวด้วยอ่าพี่คนสวย"

"ว้าย ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวง่วงนอน เดี๋ยวตอนเย็นเจ๊จะพาไปกินข้าวเหนียวส้มตำ เจ๊รับรองแซ่บค่า"

ซาร่าออกท่าออกทาง

"นายเก่งอ่ะปุ่น ชนะพี่ฟอร์ดได้"

เต้พูดขึ้นระหว่างกินข้าว

"โห กว่าจะตามทันเล่นเอาเราเกือบแย่ล่ะ นี่ถ้าเราเจอหมีดำเหมือนนายเราก็คงร่วงไปแล้ว"

"เออ เราโชคร้ายอ่า"

"เอาน่า เรายังเหลือประเภทคู่นี่นา ลืมแล้วเหรอว่าเราจะเป็นแชมป์อ่ะ"

ญี่ปุ่นบอกแล้วเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ พอกินเสร็จญี่ปุ่นก็วิ่งไปทางชมรมเพราะอยากเข้าห้องน้ำ แบงค์พยายามจะยื้อตัวไว้แต่ซาร่ากันไว้เพราะรู้ว่าแบงค์ลวดลายเป็นยังไง

"ไอ้เปี๊ยก"

เสียงร้องเรียกทำให้ญี่ปุ่นหยุดกึกลง

"เอ๋ ครายเรียกอ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้าสงสัยเพราะเสียงเรียกดังออกมาจากห้องของชมรม

"แป๊บ น้า เค้าปวดฉี่ เดี๋ยวมาคุยน้า"

ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นต่อไปยังห้องน้ำตรงไปยังโถฉี่ทันที

"อ่า สบ๊าย สบาย"

ญี่ปุ่นหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุข

"ว่าไงมึง ไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวนี้จะคุยด้วยต้องดักเจอเอานะมึง"

"หวาย หมีดำ มายืนมองเค้าฉี่อ่า เค้าอายน้า"

ญี่ปุ่นทำท่าอายแต่ไม่ได้หลบแต่อย่างใด

"ถุย กูจะมาดูของมึงทำไม เท่านิ้วก้อย"

"แอ่ะ ของตัวเองหย่ายนักหรา ชิ ดีแต่คุย"

ญี่ปุ่นท้าทาย โฟคยืนลังเลอยู่แล้วไปยืนฉี่ข้างๆญี่ปุ่น

"หวายๆ น่ากลัวอ่า ด๊ำดำ อิอิ หยุ่นๆ เหมือนปลาทอง"

"ไอ้นี่มึงจะมาดูทำไม๊ กูฉี่ไม่ออก"

โฟคร้องลั่น

"เอ่ ทีหมีดำยังดูของเค้าเลยอ่า อายหรา น่าอายเนอะด๊ำดำ"

ญี่ปุ่นยังล้อไม่เลิกแต่ก็ไม่ยอมวางตา

"เฮ้ย ออกไป๊ กุฉี่ไม่ออก ไอ้บ้า"

"อิอิ อายไปได้ เค้ายังไม่อายเลย"

ญี่ปุ่นชะโงกหน้าไปมองใกล้ๆ

"นั่นมันมึง กูไม่ชินโว้ย"

"ชิ ไม่ดูก็ได้ น้องชายดำ น้องชายดำ"

ญี่ปุ่นร้องเป็นเพลงอย่างสนุกสนานแล้วเดินไปที่อ่างล้าง มือ โฟคเดินตามมาประกบหลังเบียดตัวเข้าหาบั้นท้ายของญี่ปุ่นทันที

"อ่า มาเบียดไมอ่า ร้อนจะตาย"

"มึงชอบไม่ใช่เหรอ คนรุมล้อมมึงน่ะ ทำไม กูเบียดไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้ เค้าไม่ชอบนิ อารายอ่า หมีดำขึ้นเสียงอ่า"

ญี่ปุ่นตกใจเพราะโฟคหน้าแดงพูดเสียงแข็ง

"ทำไม ทีพี่หมีขาวมึงทำอะไรก็ได้ว่างั้น กูทำผิดหมดใช่ไหม"

"อ่า หมีดำพูดอารายอ่า เค้าไม่เข้าใจน้า"

ญี่ปุ่นพยายามดิ้นออกจากการกอดและเบียดร่างของโฟค แต่คนตัวใหญ่ไม่ยอมง่ายๆ รู้สึกร้อนในใจโมโหขึ้นมาอย่างง่ายดาย

"ไม่ปล่อย กูไม่ปล่อย กูทำบ้างจะเป็นไรไป หือ"

"อ่า หมีดำอ่า เค้าอึดอัดน้า ปล๊อย"

ญี่ปุ่นดิ้นพรวดพราด เพราะเริ่มอึดอัดหายใจลำบากหน้าเริ่มแดง โฟคเองก็กดตัวช่วงล่างเข้าใส่บั้นท้ายของญี่ปุ่นรัดแน่นมากขึ้นหน้ามืดตามัว

"ทำไมหมีดำกะหมีขาวชอบแกล้งเค้าอ่า ชอบทำเค้าแรงๆน้า"

ญี่ปุ่นพูดเสียงอ่อย โฟคได้ยินก็ปล่อยมือทันที

"เอ่อ กะ กูขอโทษ ไอ้เปี๊ยก กูไม่ได้ตั้งใจ"

โฟคถอยห่างออกไป ญี่ปุ่นหน้าย่นใส่หันมามอง

"ทำไมอ่า ไม่ยอมบอกเค้าหรา"

ญี่ปุ่นจี้เดินเข้าหา

"เอ่อ กูไม่รู้โว้ย แค่ไม่อยากให้มึงจิ๊จ๊ะกับใคร"

โฟคยอมพูดออกมาหน้าแดงเถือกไม่ยอมมองหน้าญี่ปุ่น

"อิอิ ชอบเค้าหรา กิ๊วกิ๊ว"

ญี่ปุ่นได้ทีล้อเลียน

"เออ กูชอบมึง"

โฟคพูดออกไปแล้ว ญี่ปุ่นยืนหน้าเอ๋ออยู่แล้วยิ้มอย่างพอใจ

"อิอิ เค้าน่าร้ากนี่เนอะ หมีดำก็ต้องชอบเป็นเรื่องธรรมดา อิอิ ว้าแย่จัง มีแต่คนชอบเค้าอ่า"

"ใช่สิ คนชอบมึงเยอะนี่ แล้วมึงล่ะชอบใคร"

โฟคจ้องหน้าเขม็ง ญี่ปุ่นเดินเข้าไปใกล้ๆ

"ก็ชอบหลายคนน้า ชอบหมีขาว ชอบบอย ชอบปลาดุก ชอบพี่คนสวย หมีดำเค้าก็ชอบ"

"ไอ้นี่ กูหมายถึง"

"อ่า ไม่เอาแล้ว ไม่คุยแล้ว ไหนๆ ว้าวเป้าตุงอยู่เลยอ่า อิอิ เค้าจับหน่อยดิ"

"ทะลึ่ง มึงจะมาจับทำไม เดี๋ยวก็โดนดีหรอกมึง"

"เอ๋ โดนดีอารายอ่า เค้าอยากจับเฉยๆนิ ทีหมีขาวยังให้เค้าจับเลย มะเห็นอาย"

ญี่ปุ่นยัง จ้องอยู่ที่เป้ากางเกงโฟคไม่วางตา แต่คนโดนจ้องกลับใจเต้นแรงหัวใจกระสับกระส่ายในใจไม่ยอมแพ้ ได้ยินชื่อหมีขาวยิ่งทำให้เลือดร้อนแรงสูบฉีดมากขึ้น

"จับดิ กูไม่อายโว้ย"

"อ่า หย้ายหย่าย อิอิ นี่แน่ะ"

"โอ๊ย ไอ้เปี๊ยก"

โฟคร้องลั่นเพราะ ญี่ปุ่นที่เอามือลูบๆคลำๆเสร็จหมั่นเขี้ยวดีดนิ้วใส่น้องชายโฟคทันที โฟคเองตัวงอกุมเป้าอยู่หน้าเขียว ส่วนคนดีดวิ่งหนีออกไปนอกห้องน้ำแล้ว หัวเราะร่าอย่างพอใจ

"ไอ้บ้า มานี่เลย"

โฟคร้องตามแต่ยังขยับ ไม่ได้นั่งยองๆลงกับพื้น ญี่ปุ่นวิ่งลั่นล้ากลับไปที่ห้องกินข้าวสีชมพู

"มึง ไปทำไรมาวะไอ้เปี๊ยก ไปนานเชียว"

แบงค์ร้องถาม

"ไปฉิ๊งฉ่องอ่า อิอิ พี่คนสวยพาเค้าไปงีบหน่อยดิ อยากงีบ"

ญี่ปุ่นหันไปทางซาร่า

"ว้าย จะดีเหรอค๊ะ เดี๋ยวจะแข่งแล้วนี่"

"อ่า อีกตั้งครึ่งชั่วโมงน้า ยังพอมีเวลา"

"จะดีเหรอค๊ะ เผื่อปลุกไม่ตื่นเจ๊ซวยเลยนะคะ"

"เต้ ปะไปนอนเอาแรง จะได้มีแรงตีลูกใส่หมีดำ อิอิ"

ญี่ปุ่นเดินไปจูงแขน เต้ที่นั่งหน้าเอ๋ออยู่เช่นกัน ซาร่าส่ายหัวแต่ก็ต้องตามใจพ่อดาราหน้าใหม่

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(หึหึ)

พอแปดโมงญี่ปุ่นก็เดินตามเฟียตไปยังโรงเรียน แวะกินข้าวกันก่อนที่ร้านขายโจ๊กหน้าโรงเรียน เสียงเพลงมาร์ชกับกราวกีฬาดังขึ้นแว่วออกมา ญี่ปุ่นกินโจ๊กไปสองชามพออิ่มก็ลูบพุงตัวเอง

"อ่า อิ้ม อิ่ม"

"เออ แดกเข้าไปเยอะๆ เดี๋ยวจุกตายหรอกมึง"

"เค้าแข่งคู่สองนิ มีเวลาย่อยเยอะแยะ เนี่ยเดี๋ยวเจอ พี่คนสวยจะขอไอติมกิน"

"ไอ้นี่ แต่เช้าเนี่ยนะ"

"ร่างกายต้องการของหวาน น้า"

ญี่ปุ่นพูด อย่างอารมณ์ดี แล้วเดินตามหลังเฟียตเข้าไปในโรงเรียน พอก้าวเข้าโรงเรียนก็มีรุ่นน้องมีรุมล้อมขอลายเซ็นต์ มีขนมมาฝากมากมาย ญี่ปุ่นปลื้มใจหอบขนมไปเต็มอก

"ดังใหญ่นะมึง"

"อิอิ มีบ้างน้า ก็คนเค้าน่ารักอ่า หมีขาวถือช่วยเค้าหน่อยดิ"

ญี่ปุ่นยื่น ถุงขนมให้ เฟียตบ่นอุบอิบแต่ก็ถือให้

"แล้ววันนี้มึงจะใส่แว่นตาเล่น เหรอ ไม่ใส่เลนส์ล่ะ"

"ไม่เอาอ่ะ ไม่ชอบ เคืองตา ใส่แว่นนี่ล่ะเห็นชัดกว่า อิอิ คอยดูน้า เค้าจะตบให้ดู"

"เออ เก่ง"

"ธรรมดา นิ"

ญี่ปุ่นหัวเราะชอบใจเดินขึ้นไปบนชมรมเอาขนมไปเก็บก่อน

"ว้าย น้องญี่ปุ่นขาทางนี้ๆ"

เสียงซาร่าร้องเรียกมาจากห้องแต่งตัวของสี ชมพู ญี่ปุ่นเดินไปตามเสียง

"เอ๋ พี่คนสวยทำไรอ่า"

"วันนี้ พี่แต่งเป็นบริทนีย์ อู๊บส์ ไงค้า อิอิ สวยม๊ะ"

"ฮ่าๆๆ ตาหลกอ่า"

ญี่ปุ่น หัวเราะขึ้นทันที เพราะซาร่าใส่เสื้อกางเกงหนังสีแดงแปร๊ดรัดรูป ใส่วิกสีทอง แต่งหน้าจัดจ้าน

"ว้าย น้องญี่ปุ่นขา หัวเราะเจ๊น้า เนี่ย เจ๊ว่าเจ๊สวยกว่าเมื่อวานนะคะ เมื่อวานไม่มีวิก อิอิ วันนี้เต็มที่ค่า"

"อิอิ"

ญี่ปุ่นยังไม่หยุดหัวเราะ น้าตาเริ่มไหล

"เออ เจ๊เอาช็อกโกแล็ตมาฝาก รางวัลที่เมื่อวานเล่นได้ประทับเจ๊มากค่า"

ซาร่าเดินไปหยิบก่องช็อก โกแล็ตกล่องใหญ่มาให้ ญี่ปุ่นไหว้รับอย่างนอบน้อมแล้วฉวยเอาไปกอดไว้ทันที

"ว้าย วันนี้จะใส่แว่นเหรอคะ ไม่ได้ๆ ว่าแล้วเชียว เจ๊เตรียมเลนส์มาให้ มาค่ะมาใส่"

"ไม่เอาอ่า เค้าเคืองตา"

"อ้าว แล้วเล่นถนัดเหรอคะ มันจะไม่ร่วงลงแตกเหรอแว่นหนาๆของเราอ่ะ"

ซาร่าพูดให้ญี่ปุ่นคิดได้ ทำท่าคิดอยู่

"มาค่า เจ๊จัดการให้ มีโบว์ผูกให้ค่ากระโดดยังไงก็ไม่ร่วง"

ซาร่าเดินไปหยิบริบบิ้นสีชมพู หวานแหว๋วมามัดแว่นตายึดติดกับหัวให้ญี่ปุ่น ผูกเป็นปมไว้ข้างหลัง พอเสร็จก็เดินออกจากห้องแต่งตัว เฟียตยืนคุยอยู่กับจี๊ปอยู่หน้าตึก

"เร็ว ไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวกูแข่งแล้ว เฮ้ย นังซาร่า มึงจะบ้าเหรอแต่งตัวซะ"

เฟียตตกใจซาร่าที่ทำตาปริบๆอยู่

"ว๊าย พี่เฟียตขา วันนี้เป็นบริทนีย์นะค้า แต่งมาเชียร์น้องญี่ปุ่นโดยตรง อิอิ"

"เออ เอาเข้าไป"

เฟียตได้แต่ส่ายหัว

"อ่า หมีขาวเจอใครอ่าวันนี้"

"ไอ้ บอย"

"เอ๋ ไปเชียร์บอยดีกว่า อิอิ"

"อ้าว แล้วมึงไม่เชียร์กูอ่ะ"

"เอ๋ ก็หมีขาวเก่งอยู่แล้วนิ"

"ไม่ ได้โว้ย กูก็อยากได้กำลังใจ มานี่เลยมึง"

เฟียตเดินมาลากญี่ปุ่นให้ เดินตามไป

"เอ๋ แต่เต้ก็แข่งนิ เค้าต้องไปเชียร์เต้อ่า"

"มึง ไม่ต้องไปเชียร์ให้เสียเวลาหรอก มันเจอไอ้โฟค แพ้อยู่แล้ว"

"อ่า งั้น ไปบอกหมีดำดีกว่า ว่าให้ออมมือให้เต้หน่อย"

ญี่ปุ่นทำหน้ามี หวัง แววตาเป็นประกายระยับ

"อย่าได้หวัง ไอ้โฟค มันไม่เคยทำเล่น หรือออมมือให้ใครหรอก เปล่าประโยชน์"

เฟียตบอก ญี่ปุ่นทำหน้าย่น แล้วเดินตามเฟียตเข้าไปในโรงยิม เสียงนักเรียนกระหึ่มรออยู่แล้ว แม้จะไม่แน่นขนัดเหมือนช่วงบ่ายเพราะกีฬาชนิดอื่นก็มีการแข่งขันเช่นกัน แต่ด้วยเมื่อวานการแข่งแบดฯระหว่างคู่ของสีชมพูกับสีเหลืองสร้างความประทับ ใจให้คนดูคนเชียร์วันนี้คาบเช้ากองเชียร์จึงเยอะกว่าปกติ

"ญี่ปุ่นๆๆ"

พอก้าวเข้าโรงยิมเสียงเรียกชื่อก็ดังกึกก้อง เสียงยิ่งดังขึ้นอีกเมื่อคนที่เดินตามมาคือเฟียตกับซาร่า เสียงหัวเราะเป่าปากดังสนั่น เพราะชุดสีแดงเจิดจรัสของซาร่า

"ไปค่า น้องญี่ปุ่นไปสีชมพู เต้รออยู่แล้ว"

ซาร่าบอก ญี่ปุ่นสะบัดมือออกจากเฟียตทันที แล้วเดินตามซาร่าไป เสียงดังก้องขึ้นเรื่อยๆ

"เต้ๆ พร้อมไหม"

ญี่ปุ่นร้องถามเต้ ที่นั่งรวบรวมสมาธิอยู่

"เราแพ้แน่เลยอ่า เจอพี่โฟค จอดแน่ๆเลย"

"น่า อย่าคิดมากน้า นายทำเต็มที่ก็ดีแล้ว เอาลูกที่เราฝึกเมื่อเช้ามาใช้ ไม่ต้องกลัว"

ญี่ปุ่นพยายามปลอบ แต่เต้ก็หน้าตาไม่สู้ดี เพราะเสียงกองเชียร์สีแดงดังกระหึ่มมาแล้ว

"ว๊าย ไม่ได้ค่า มาค่า สีชมพู สู้ม๊าย"

ซาร่าหันหน้าไปยังกองเชียร์แล้วเปล่งเสียง ออกลีลาท่าทางสร้างความเกรียวกราวได้เป็นอย่างดี ฝ่ายสีแสดที่จะลงสนามเช่นกันแกงค์ริต้าก็ไม่น้อยหน้าแต่งเป็นเซเลอร์มูน เสียงโห่ฮาเป่าปากก็ดังไม่แพ้กัน โรงยิมแข่งแบดฯอึกทึกครึกโครมแต่เช้า เสียงกลองเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม พอเต้ลงสนามญี่ปุ่นก็ไปเกาะอยู่ข้างสนาม

"หมี ดำๆ ออมมือหน่อยน้า"

ญี่ปุ่นร้องทักไป โฟคกำลังวอมร่างกายอยู่หันมา

"ไม่มีทาง จะเอาให้แพ้สองเซ็ตไม่มีแต้มเลยมึง"

"อ่า ใจร้าย ดำแล้วยังใจร้ายอีก ชิ เต้ ตบแรงๆน้า ตบใส่เป้าหมีดำเล้ย อิอิ"

ญี่ปุ่นหน้าย่นหันไปบอกเต้ ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ เต่พยักหน้า พอเริ่มแข่งโฟคก็รุกหนักเต้ตั้งรับท่าเดียว เสียงกองเชียร์ของสีแดงดังกระหึ่ม แม้เสียงกองเชียร์ของสีชมพูจะดังไม่แพ้กันแต่ฝีมือของคนที่แข่งดูจะห่างชั้น กันมากอยู่พอควร

"ว้าย ขอเวลานอกค่ากรรมการ"

ซาร่ากลายมาเป็น พี่เลี้ยงให้เพราะแบงค์กับโด่งแข่งบาสฯอยู่อีกสนาม พอเต้ออกมานอกสนาม ญี่ปุ่นก็เข้าไปกอดคอเอาน้ำให้ดื่ม

"พี่โฟคแข็งอ่าปุ่นเราต้านไม่ ไหว"

เต้รำพรรณหน้าตาดูหงอยๆ

"นายก็ทำให้หมีดำวิ่งเยอะๆดิ โยนหน้าโยนหลัง พยายามอย่างัดลูกโด่ง หมีดำตบแรง"

ญี่ปุ่นพยายามปลอบ อยู่

"พยายามยืนอยู่กลางสนาม อย่าค่อนไปข้างหน้าเยอะ เพราะหมีดำโยนลูกโด่งแม่น สู้ๆน้าเต้"

ญี่ปุ่นตบบ่าเต้ ให้กำลังใจ พอกลับลงไปแข่งอีกเต้ก็พยายามฮึดสู้ได้แต้มบ้างแต่ยากเย็นเหลือเกิน เพราะโฟคงัดความเป็นนักกีฬาโรงเรียนออกมาแสดงให้รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เป็นนักกีฬาโรงเรียน เต้พยายามทำอย่างที่ญี่ปุ่นว่า โฟคไม่ได้มีปัญหาเลยที่โยนหน้าโยนหลัง หวดเอาๆ จนชนะไปในเซ็ตแรก ส่วนอีกสนามเฟียตกับบอยก็แข่งกัน บอยทักษะดีกว่าเต้มากสู้ได้สูสี แต่ก็พ่ายไปเช่นกันในเซ็ตแรก

"เปลี่ยนแผนๆ หมีดำแน่นทุกทางเลยอ่ะ ต้องเปลี่ยนมารุกบ้าง"

ญี่ปุ่นแนะตอนพักระหว่างเซ็ต ยื่นแก้วน้ำหวานให้เต้

"นายกินไอติมไหม เดี๋ยวเราไปซื้อให้"

ญี่ปุ่น พยายามเสนอกำลังเสริม

"ไม่เอาอ่ะ เราไม่ชอบ"

"แอ่ะ แต่เราแข่งนายต้องไปซื้อให้น้า อิอิ"

ญี่ปุ่นหัวเราะอายๆ ยิ้มร่าอย่างมีความสุข

"เราจะตัดกำลังหมีดำยังไงอ่า ปุ่น เหนียวจะตาย"

"ต้องรุกสั้นน้า เราว่ารุกให้สั้นและเร็ว อย่ายอมง่ายๆ"

ญี่ปุ่นยังมั่นใจตบบ่าเต้อยู่ พอกลับลงไปแข่งเต้ก็พยายามทำอย่างที่ญี่ปุ่นแนะ พอเต้รุกบ้าง โฟคเองก็ตั้งรับ แต่การตั้งรับของโฟคตีกลับมาให้ฝ่ายรุกจะรุกอีกก็ลำบาก เพราะรับมาหยอดบ้าง ตีดีดเฉียงออกบ้าง เต้ต้องรนรานดีดลูกโด่งกลับไป โฟคก็หวดลงมาได้แต้มไปตามเคย

"เต้ สู้ๆ อย่ายอมน้า เต้ สู้ๆ"

ญี่ปุ่น ร้องอยู่ข้าสนามคู่กับซาร่า เต้หันหน้ามาพยักหน้าให้

"แพ้ไม่เป็นไร ค่า น้องเต้ เต็มที่ไปเลย ให้เขารู้ว่าเราก็ไม่หมูนะค้า"

เต้เม้มปาก พยักหน้า กลับไปตั้งใจเล่น พอฮึดสู้ก็ป่วนโฟคได้มากเหมือนกัน แต้มไล่กันขึ้นมา จนโฟคเองปาดเหงื่ออยู่บ่อยครั้ง

"เยี่ยม เต้ เยี่ยม"

ญี่ปุ่นหันไปหากองเชียร์ขอกำลังใจให้เต้ เสียงเชียร์กระหึ่มดังกว่าทุกสี ซาร่าเองก็ออกท่าทางของบริทนีย์ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังกว่าเดิม เต้อมยิ้มออกมา เวลาเต้ตั้งใจเล่นก็สู้กับโฟคได้แบบสูสี สร้างเสียงเชียร์ให้ดังกระหึ่มเพิ่มพลังได้มากยิ่งขึ้น แต่เต้เองก็ต้านโฟคไม่ได้พ่ายไปในที่สุด

"ไม่เป็นไรน้า เดี๋ยวเราแก้แค้นให้ อิอิ ใจร้ายนักนะหมีดำ"

ญี่ปุ่นพยายามปลอบเต้ ที่หน้าเศร้าๆอยู่ ฝ่ายเฟียตก็ชนะบอยไปอย่างขาดลอยเช่นกัน บอยเองก็หน้าเจื่อนๆแม้จะยอมรับในความพ่ยแพ้เพราะสู้ไม่ได้จริงๆ แต่ในใจก็ไม่อยากแพ้

"ไม่เป็นไรนะคะน้องเต้ เต็มที่แล้วค่า เจ๊ประทับใจมาก อย่าเสียใจมาเชียร์ญี่ปุ่นต่อดีกว่า"

ซาร่าหันมาปลอบ บ้าง เพราะคู่ต่อไปคือญี่ปุ่นกับฟอร์ด กองเชียร์สีเขียวไม่โดดเด่นมากนักเพราะไม่มีตัวชูโรงแต่เสียงกลองเสียงแตรก็ไม่ยอมน้อยหน้า เพราะสีเขียวเน้นกับฟุตบอล ญี่ปุ่นเอามือตบหน้าตัวเองเบาๆ

"สู้ๆ ญี่ปุ่น แก้แค้นๆ"

ญี่ปุ่นพูดกับตัวเองก่อนจะลงสนามไปวอมร่างกาย พอญี่ปุ่นลงสนามไปเสียงก็ดังกว่าเดิม เสียงหัวเราะดังแทรกมาเพราะโบว์สีชมพูที่ติดอยู่ที่หัวมัดแว่นตรึงกับหัวไว้

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มันลงสนามแล้วเหรอ"

แบงค์กับโด่งและทีมบาสฯเพิ่งแข่ง เสร็จวิ่งเข้ามาในสนาม เหงื่อยังเปียกตามตัว

"ค่า พี่แบงค์ขามาช้าไม่ทันเชียร์น้องเต้นะค้า เนี่ยแพ้เลย"

"เฮ้ย แพ้แล้วเหรอ ไม่เป็นไรไอ้เต้ อย่าเสียใจ มาๆ เชียร์ไอ้เปี๊ยกกัน"

แบงค์ หันไปตบบ่าเต้ที่น้ำตาซึมออกมาแล้ว อีกสนามจี๊ปแข่งกับโต้งสีเขียวน้องในชมรมเช่นกัน กองเชียร์สีเขียวแยกออกไปเป็นสองสนามเพราะฟอร์ดเองก็สีเขียว พลังของกองเชียร์จึงเบาบางลง สีชมพูได้ทีจึงเปล่งเสียงกระหึ่มกลบตั้งแต่นักกีฬาเริ่มวอมร่างกาย

"ไอ้ เปี๊ยก เจอกูงานหนักหน่อยนะมึง กูไม่อ่อนเหมือนไอ้เบนซ์นะโว้ย"

ฟอร์ดขู่ตอนเลือกฝั่งกัน

"ชิ กลัวที่หนาย อิอิ พี่ล่ะระวังไว้เถอะจะตบใส่เลยนิ หึหึ"

ญี่ปุ่นทำตาฉายแววร้ายออกมา พอแข่งญี่ปุ่นก็โดนฟอร์ดบุกหนัก เสียงเชียร์ดังกึกก้อง ญี่ปุ่นรับลุกไม่ได้เสียแต้มไปอย่างง่ายดาย

"หวายๆ ใจเย็นๆ ญี่ปุ่น ใจเย็นๆน้า"

ญี่ปุ่นเอาไม้แบดฯที่เป็นตาข่ายเคาะหัวตัวเอง พอรับลูกจากฟอร์ดญี่ปุ่นก็โยนหลัง ฟอร์ดโต้กลับมาถึงเส้นหลัง ญี่ปุ่นเปลี่ยนลูกตัดคอร์ท ฟอร์ดวิ่งเข้ามาช้อนหยอดกลับมา ญี่ปุ่นก็หยอดกลับไป ฟอร์ดแย็บลูกเร็วทันที ญี่ปุ่นเสียแต้มไปอีก

"หวายๆ ไม่ได้ๆ เปลี่ยแผนๆ"

ญี่ปุ่นพูดอยู่คนเดียว ยืนหลับตาอยู่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

"สู้เว้ย"

ญี่ปุ่นร้อง ออกมา กองเชียร์ที่มองพฤติกรรมของญี่ปุ่นก็หัวเราะออกมา เฟียตกับโฟคยืนมองอยู่ก็แอบอมยิ้ม พอญี่ปุ่นรับลูกอีกทีก็เปิดเกมด้วยการหยอด พอฟอร์ดหยอดกลับญี่ปุ่นก็แย็บกลับคืนใส่กลางลำตัว

"นี่แน่ะ อิอิ"

เสียง เชียร์กระหึ่มขึ้นทันที

"ท่าทางจะยาวว่ะ ไอ้เปี๊ยกไม่ยอมง่ายๆแน่"

โฟค พูดขึ้นเพราะดูทีท่าของญี่ปุ่นที่ดูมุ่งมั่นขึ้นมา ญี่ปุ่นโยนหน้าโยนหลังรุกตอนเผลอ ตั้งรับอย่างแน่นหนา ลูกเด่นคือลูกแย็บที่แย็บไปทีไรฟอร์ดไม่เคยงัดกลับมาได้ แต่แต้มของฟอร์ดก็นำอยู่ แบงค์ขอเวลานอกให้

"มาๆ ไอ้เปี๊ยกพักก่อน"

ญี่ปุ่น คว้ากระป๋องน้ำหวานมาดื่มอึกๆทันที

"เต้ ไอติมเราอ่า"

"ว้าย นี่ค่า น้องญี่ปุ่น เริศมากค่า อย่ายอมนะค้า อย่ายอม ตบให้เจ๊สักลูก"

ซาร่าเข้ามาประคบประหงม ญี่ปุ่นพยักหน้าปากยังเคี้ยวไอติมอยู่ แววตาฉายแววเป็นประกาย ญี่ปุ่นกลับลงไปเล่นก็มั่นใจมากขึ้น ต้านโต้ฟอร์ดได้อย่างสูสี อีกสนามแทบไม่มีคนดูมีเพียงกองเชียร์สีเหลืองกับเขียวที่เชียร์นักกีฬาของ ตัวเองตามหน้าที่ ส่วนอีกสนามนักเรียนหลากสีแน่นขนัด แม้แต่บอยเองก็มาเชียร์ญี่ปุ่น ฟอร์ดโยนลูกหลังตลอดพอเผลอก็กระโดดตบหนักหน่วงใส่ญี่ปุ่น เสียงเฮดังขึ้น ญี่ปุ่นงัดลูกขึ้นมาได้ฟอร์ดแย็บกลับมา ญี่ปุ่นตีสวนโด่งข้ามหัวไป ฟอร์ดต้องตีโด่งกลับมา ญี่ปุ่นเงื้อไม้กระโดดตบลงหน้าเน็ท เสียงกระหึ่มปรบมือดังกึกก้อง

"กรี๊ดดดดด เริศศศศ ที่สุดค่า น้องญี่ปุ่น ญี่ปุ่น"

เสียงซาร่าต้นเสียงพาเสียงสีชมพูกระหึ่มดังออก นอกหน้า ครูบาอาจารย์โดยเฉพาะอาจารย์วารุณีที่เกาะติดสนามกรี๊ดออกนอกหน้าเช่นกัน แต้มญี่ปุ่นตามมาห่างกันแต้มเดียว อีกสามแต้มก็จะจบเกมแรก ฟอร์ดกัดฟันปากเหงื่อบนหน้า ญี่ปุ่นเอาไม้แบดฯเคาะหัวตัวเองอีกครั้ง

"สติๆ ต้องใจเย็นๆน้า ญี่ปุ่น ญี่ปุ่นต้องทำได้"

พอส่งลูกสั้นไปฟอร์ดก็ แย็บใส่ตัวทันที ญี่ปุ่นไม่ทันตั้งตัว เสียงเชียร์สีเขียวกระหึ่มขึ้นมากลบเสียงสีชมพู

"ไม่ได้ค่า จะเกินหน้า บิรทนีย์ไม่ได้ค่า มาค่าสีชมพู"

"แคว่กก"

เสียง เป้ากางเกงหนังสีแดงรัดเปรี๊ยะแตก

"กรี๊ดดด"

เสียงหัวเราะโห่ ฮาดังขึ้นทันทีเพราะซาร่าออกลีลาท่าทางยกแข้งยกขา ซาร่ากลายเป็นเป้าสนใจของกองเชียร์ที่หันมาหัวเราะเกรียวกราว ญี่ปุ่นพยายามรวบรวมสมาธิสูดหายใจเข้าอีกครั้ง

"เพื่อไอติม สู้เว้ย"

ญี่ปุ่น ตะโกนออกมา เสียงหัวเราะดังครืนทันที ญี่ปุ่นไม่ได้อายหรือสนใจแต่อย่างใด พอฟอร์ดส่งลูกมาญี่ปุ่นก็หยอดเปลี่ยนทาง ฟอร์ดหยอดกลับลูกเฉียดเน็ท ญี่ปุ่นงัดลูกโด่งลอยไปข้างหลัง ฟอร์ดโต้กลับมาญี่ปุ่นทำท่ากระโดดตบ แต่ตีลูกเบาไปหน้าเน็ท ฟอร์ดที่ก้าวไปกลางคอร์ทเสียจังหวะ ก้าวมางัดลูกข้ามมา เข้าแผนญี่ปุ่นที่ยืนรอแย็บลงใส่ตัวฟอร์ดอยู่แล้ว เสียงเชียร์สีชมพูดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง

"ญี่ปุ่นๆ"

เสียง กองเชียร์ร้องเรียกดังกึกก้อง เฟียตเดินอ้อมมาจนถึงชอบสนาม

"ไอ้ เปี๊ยก"

เฟียตร้องเรียก แต่ญี่ปุ่นไม่ได้ยิน พอญี่ปุ่นหันไปเจอก่อนจะส่งลูกก็พยักหน้าให้ ญี่ปุ่นส่งลูกโด่งไปฟอร์ดตีข้ามไปเส้นหลัง ญี่ปุ่นโต้คืนไปเส้นหลังเช่นกัน โต้กันอยู่สองลูกญี่ปุ่นก็กดลูกลงเปลี่ยนทาง พอฟอร์ดเริ่มวิ่ง ญี่ปุ่นก็โยก ไม่ให้ฟอร์ดมีโอกาสกระโดดตบ พอเสียท่าญี่ปุ่นก็แย็บใส่ แม้จะรับกลับมาได้ญี่ปุ่นก็หวดดาบสองลงไป ญี่ปุ่นชนะไปในเกมแรก กลับมาพลิกนำสามแต้มรวด เสียงกองเชียร์กระหึ่มดังเหมือนชนะแล้วทุกเกม 

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ).....(อาบน้ำกันน้า)

ญี่ปุ่นเดินกอดคอเต้ออกไปจากโรงยิม เสียงร้องทักขอลายเซ็นต์ดังเซ็งแซ่ ซาร่าต้องกันตัวไว้ทำเหมือนนักร้องดัง


"ว้ายๆ ไม่ได้ค่า ยังไม่ได้ ให้น้องไปพักก่อนนะค้า เดี๋ยวได้แชมป์แล้วให้เซ็นต์ให้ค่า ขอทางหน่อยนะคะเด็กๆ"

ซาร่าร้องออกไป ดึงมือเต้กับญี่ปุ่นฝ่าฝูงชนออกไป แบงค์กับโด่งก็ช่วยกันเด็กๆไว้ โฟคยืนอยู่ริมทางออกพยายามร้องเรียกแต่ญี่ปุ่นก็ไม่ได้ยิน

"ไอ้เปี๊ยก มานี่ ไปกับกู"

เจ้าของตัวจริงยืนหน้ายักษ์อยู่ตรงทางขึ้นตึกชมรม มีเด็กๆแห่ตามมาเต็ม

"อ่า หมีขาว"

เฟียตปรี่เข้ามาคว้ามือของญี่ปุ่น

"เฮ้ย มึงจะพามันไปไหน กูจะพามันไปกินข้าว"

"มึงไม่ต้องยุ่ง กูจะพามันไปกินเอง ไปไอ้เปี๊ยก"

"ไปไหน อ่าหมีขาว เค้าเหนื่อย"

ญี่ปุ่นยังมึนๆอยู่ แบงค์มาฉวยข้อมืออีกข้าง

"ไม่ได้ ต้องให้มันกลับไปพัก พรุ่งนี้มีแข่งอีก"

"เอ๊ะ มึงนี่ยังไงไอ้แบงค์ กูจะพามันไปเอง มึงเกี่ยวอะไร นี่มันเด็กกูนะ"

"ว้าย พอค่า พี่ๆขา ไปไหนก็ไปค่า เนี่ยน้องๆ เดินตามมาทันแล้ว อายเด็กมันบ้าง"

ซาร่าตัดบท แต่ไม่มีใครยอมปล่อยมือ

"ปล่อย กูรู้ว่ามึงคิดอะไรไอ้แบงค์ ไปวอแวกับคนอื่น มึงอย่าคิดมาวอแวกับมัน มันเป็นเด็กกูคนเดียว"

เฟียตแกะมือแบงค์ออกจากข้อมือแล้วลากญี่ปุ่นให้เดินตามไป แบงค์ยืนกัดฟันอยู่

"ไอ้บ้าเอ้ย มึงจะหวงไปถึงไหนวะ เดี๋ยวมึงเจอกูแย่งแน่ๆ ไอ้เฟียต"

แบงค์เม้มปากกำมือแน่น

"หวาย อย่าค่าพี่แบงค์ขา อย่าทำเลย ซาร่าขอร้อง สงสารน้องมันบ้างเถอะค่ะ จะแย่งมาทำไมค๊ะ ในเมื่อตัวจริงของพี่เดินมาโน่นแล้ว"

ซาร่าบุ้ยปากไปกายที่เดินมาหน้าตาไม่สู้ดี แบงค์สะบัดหน้าเดินหนีไปทันที

"เอ๋ หมีขาวจะพาเค้าไปหนายอ่า เค้าเหนื่อยน้า"

"ไปให้พ้นจากตรงนี้ก่อน คนเยอะ"

"อ่า อิอิ ไปกินสุกี้นะนะ เค้าอยากกิน"

ญี่ปุ่นได้โอกาสกระตุกแขนอ้อนทันที

"เออๆ กินก็กิน ไปเร็วๆ มึงรีบเดิน ดังข้ามวันเชียวนะมึง ไอ้เด็กพวกนั้นก็จะตามมาทำไมเนี่ย"

เฟียตยังไม่ปล่อยมือพยายามเดินให้เร็วเพราะเด็กรุ่นน้องเดินตามมา พอออกนอกโรงเรียนก็อ้อมซอกซอยไปจนลับตาคน

"กินร้านตามสั่งนี่ล่ะ รีบกินจะได้รีบกลับ"

เฟียตไปหยุดลงตรงหน้าร้านอาหารตามสั่ง

"อ่า มันก็ไม่ฟูลออปชั่นอ่าดิ เค้าอยากกินแบบในร้านมีแอร์เย็นๆอ่า หมีขาว"

"มึงอย่าเรื่องมาก รีบกิน"

"อ่า ชิ กินก็ได้ เอาสองชามเลย อิอิ ป้า เอาสุกี้น้ำสองชาม"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วร้องสั่งป้าคนทำทันที เดินเข้าไปนั่งรอตาปริบๆ เฟียตมองหน้าแล้วก็ยิ้ม

"มองไรอ่า หมีขาว อิอิ เค้าน่ารักมากหรา อิอิ"

ญี่ปุ่นทำท่าเขิน ทั้งที่ในใจไม่ได้คิดอะไร

"เออ มึงน่ารัก รู้ตัวก็อย่าไปให้ใครมาเกาะแกะล่ะ กูหวง"

"เอ๋ ทำไมหวง ไม่เห็นเป็นอะไรกันซะหน่อย"

"อ้าว ไอ้นี่ ก็กูเป็นผัวมึงไง"

"อ้อ ลืม อิอิ งั้น ผัวต้องดูแลเค้าน้า เนี่ย อยากกินไอติมกล่องหย่ายๆ"

"อืม รีบๆกิน"

"แล้วหมีขาวไม่กินหรา อิอิ ห้ามแย่งน้า"

ญี่ปุ่นคว้าชามสุกี้น้ำไปวางไว้ข้างหน้าทั้งสองชาม เฟียตได้แต่ส่ายหัวก่อนจะสั่งข้าวผัดมากินเอง พอกินเสร็จก็เดินกลับหอ

"วันนี้มึงไปนอนห้องกูนะ"

เฟียตพูดขึ้นระหว่างทาง

"ไม่เอาอ่า เค้าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อยากอาบน้ำ"

"ก็แวะกลับไปเอา แล้วค่อยไปนอน"

"อ่า ทำไมให้เค้าไปนอนอ่า คิดอารายอ่ะเปล่า อิอิ น่ากลัวนะเนี่ย"

"คิดอะไรล่ะ กูแค่อยากกอดมึง"

ในเมื่อญี่ปุ่นไม่อายเฟียตเองก็ไม่อาย พูดบอกความในใจออกไป

"อิอิ ไม่เอาอ่า เดี๋ยวหมีขาวกวนเค้าอีก นอนมะหลับ ชอบเอาน้องชายมาถูเค้า"

"เฮ้ย ไอ้นี่ เออๆ กูไม่ถูแล้วก็ได้ นอนกอดเฉยๆ"

"ชิ ไม่เชื่ออ่า ไม่น่าไว้จาย"

"เดี๋ยวกูซื้อหนมให้กิน"

ทำท่าคิดแล้วยิ้ม

"เค้าไม่ได้เห็นแก่กินน้า อิอิ ล่อลวงไม่ได้ง่ายๆน้า"

"อ้าว ไอ้นี่ มึงจะเอายังไง จะไปดีๆ หรือให้กูลากไป"

"อ่า งั้นเอา เลย์สี่ถุง ไอติมสตอแบรี่กล่องหย่าย"

"ถุย ไหนบอกไม่เหนแก่กิน ไอ้นี่"

"อิอิ มันก็มีบ้างน้า เค้าจะหลับได้ไงอ่า ถ้าไม่มีหนม ไปเร็วๆดิ หมีขาว ยืนหน้าบึ้งอยู่ได้"

"โป๊ก"

"อ่า เขกหัวอีกแล้วอ่า"

"กวนตีน"

เฟียตลดระดับความแรงของการเขกลง เพราะกลัวว่าจะช้ำเสียก่อน เบ้าตาที่เปื้อนสียังมีรอยดำเจือจางอยู่ ใบหน้าที่ใสซื่อชวนมอง

"ไอ้เปี๊ยก มึงนี่น่ารักดีนะ"

เฟียตทำตาเยิ้มหวานฉ่ำ

"อิอิ เค้ารู้หรอก ใครๆก็บอก"

"โป๊ก นี่แน่ะ หลงตัวเองนะมึง"

"อ่า เขกอีกแล้วอ่า ไม่ไปด้วยแล้ว งอน"

"อ่ะๆ ไม่เขกแล้ว ปะไปกอดกัน"

"ชิ งอนอ่า"

"นะนะ เดี๋ยวกูเพิ่มเลย์ให้อีกสองถุงใหญ่เลย"

"ไปดิ พูดมากเสียเวลานะเนี่ย"

"นั่น กูว่าแล้ว"

เฟียตหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี กอดคอญี่ปุ่นเดินไปยังหอพักของญี่ปุ่น

"อ้าว ปุ่น นายจะไปไหน"

บอยที่นั่งหายใจทางปากร้องถาม

"เออ นั่นดิ แต่วันนี้มึงเจ๋งว่ะไอ้ปุ่น เล่นดีเชียว"

"อิอิ ธรรมดาน้า ปลาดุก เจอดีแน่ๆ เดี๋ยวจะโดนตบใส่เป้า อิอิ"

"ไอ้นี่ มึงนั่นล่ะจะโดนตบใส่ ระวังตัวเหอะ"

"แล้วตกลงจะไปไหน"

บอยถามเพราะญี่ปุ่นเดินไปเก็บเสื้อผ้าใส่เป้

"ไปนอนกับหมีขาว"

"หา!!!!!"

บอยกับเอกกระเด้งตัวขึ้นมาอุทานพร้อมกัน

"จริงเหรอปุ่น นายจะไปนอนกับหมีขาวจริงเหรอ"

"อืม ก็หมีขาวจะนอนกอดอ่า"

"ไอ้หญ้าแห้ง มึงจะไปให้เขาสอยเอาเหรอ"

เอกร้องขึ้น

"สอยไรอ่า แค่กอด ก็หมีขาวอยากกอดอ่า อิอิ มีหนมให้กินด้วยน้า"

"โอ๊ย จะบ้าตาย นายไม่นอนที่ห้องเราล่ะ ไปนอนกับเขาทำไม"

บอยแสดงสีหน้ากังวลออกมา

"ทำไม ไอ้สองตัว มันจะไปนอนกับกูมึงจะทำไม"

เสียงห้วนดังมาจากประตู ทั้งเอกกับบอยเงียบมองหน้ากันเลิ่กลัก

"อ่า ปะ เปล่าพี่"

"เร็วๆ ไอ้เปี๊ยก กูอยากอาบน้ำ"

"เร๊งเร่งน้า เค้าเก็บของอยู่น้า"

"เดี๋ยวไปอาบน้ำด้วยกัน กูจะถูหลังให้"

สายตามองไปที่บอยกับเอกที่มองหน้ากันตาโต พอญี่ปุ่นออกจากห้องก็จับเข่าคุยกัน

"เสร็จแน่ ไอ้หญ้าแห้งเอ้ย กูว่า ดูตาไอ้พี่หมีขาวดิ จะแดกมันทั้งตัวอยู่แล้ว"

"เออ คอยแทะคอยโลมอยู่ ไอ้คนของเราก็ซื่อจะตาย โอย ญี่ปุ่นเสร็จแน่ๆเลยอ่ะ"

ทั้งสองนั่งสนทนากันด้วยเป็นห่วงญี่ปุ่น ต่างกับเจ้าตัวไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด จูงมือเฟียตเข้าร้านขายของหอบเอาขนมเต็มหอบ เดินกลับหอเฟียตอย่างเป็นสุข

"ไปอาบน้ำไปไอ้เปี๊ยก มึงจะกระโดดขึ้นไปบนเตียงทำไม ตัวเปียกเหงื่อ"

เฟียตบอกญี่ปุ่นที่กระโดดขึ้นไปนอนกอดถุงขนมบนเตียงพร้อมจะเปิดห่อขนมกิน

"อ่า บังคับเค้าอ่า มาด้วยแล้วยังบังคับน้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแต่กลับนอนคว่ำดิ้นพรวดพราดประชดเฟียต

"ลุก ไอ้เปี๊ยก ไปอาบน้ำแล้วค่อยมากิน"

"ชิ"

"จะลุกหรือไม่ลุก"

เฟียตขู่ แต่ญี่ปุ่นไม่สนใจ เฟียตดึงขาทันที

"อ่า ดึงเค้าทำไม๊"

"ไปอาบน้ำ มึงอย่าดื้อ ลุก"

"ลุกก็ได้ อาบน้ำให้เค้าหน่อยดิ อิอิ เอ๋ หมีขาวถอดเลนส์ไว้ไหนอ่า"

"เอามานี่ เดี๋ยวใส่กล่องของกูก็ได้"

ญี่ปุ่นยอมลุกแต่ก็เสนอข้อต่อรอง เฟียตยิ้มกริ่มทันที ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องใส่คอนแทกเลนส์ในห้องน้ำมาให้ญี่ปุ่น

"ถอดเสื้อผ้าออกดิ"

เฟียตบอก ญี่ปุ่นสลัดเส้อผ้าออกทันที เหลือตัวล่อนจ้อนแต่ยังกอดถุงขนมอยู่

"อ้าว แล้วหมีขาวไม่ถอดอ่า"

เฟียตสะดุ้งตื่นจากภวังค์แล้วจึงถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก

"อ่า อิอิ น้องชายแข็งอีกแล้ว อิอิ"

ญี่ปุ่นหัวเราะชอบใจก้มหน้าลงไปดูใกล้ๆ

"เอ๋ ทำไมมันปูดๆ น่ากลัวจังอ่า หวาย"

ญี่ปุ่นกระเด้งตัวออก เฟียตกอดหมับไว้ทันที

"อ่า ไหนบอกจะไม่กวนเค้างาย เห็นมะ พูดไม่เป็นคำพูด"

"กูยังไม่ได้ทำอะไรมึงเลยนะไอ้เปี๊ยก กอดเฉยๆ"

"กอดเฉยๆ ก็อย่าเอามาถูดิ อิอิ จั๊กจี๋อ่า"

ญี่ปุ่นหัวเราะคิกคักชอบใจ เฟียตจึงดันตัวญี่ปุ่นเข้าไปในห้องน้ำ

"ถูหลังให้หน่อย นวดบ่าด้วยน้าเมื่อย"

ญี่ปุ่นหลับตายืนเฉยสั่งให้เฟียตทำอย่างที่บอก

"ใช้กูเลยนะมึง เดี๋ยวมึงโดน"

"อิอิ ไม่โดน เร็วๆดิหมีขาวอู้หรา อิอิ"

เฟียตได้แต่กัดฟัน แต่ไม่เขกหัว เนื้อตัวสะอาดล่อนจ้อนยั่วใจเฟียตเหลือเกิน แต่ก็ไม่อยากจะทำอะไรมากไปกว่ากอดเพราะญี่ปุ่นว่าไปแล้วเหมือนเด็กที่ไม่รู้ประสีประสาอะไร เฟียตอาบน้ำถูหลังให้ญี่ปุ่นแผ่วเบา

"อิอิ จั๊กจี๋อ่า"

ปากก็หัวเราะดิ้นไปดิ้นมา เฟียตเองที่ยืนตัวเกร็งอยู่

"เสร็จละ ไปมึงออกไปก่อน"

"เอ๋ ไม่ให้เค้าถูหลังให้หรา เอ๊ะ ไม่เอาดีกว่ารีบไปกินหนม"

ว่าแล้วก็เดินโทงๆออกไปนอกห้องน้ำทันที เฟียตต้องตัดใจทำร้ายตัวเองอีกครั้ง พอออกมาจากห้องน้ำก็เห็นญี่ปุ่นนอนกอดถุงขนมหลับปุ๋ยไปแล้วคงจะเหนื่อย เฟียตยืนมองแล้วอมยิ้มอย่างเป็นสุข เฟียตเดินไปใส่กางเกงนอนแล้วค่อยๆคลานขึ้นเตียงนอนกอดญี่ปุ่น เฟียตค่อยหอมแก้มแดงของคนที่นอนหลับสนิทอยู่อย่างแผ่วเบา ใจเต้นตึกตัก

"งื๊ดๆๆ"

ญี่ปุ่นดิ้นเอามือป่ายหน้าตัวเองแล้วซุกหน้าเข้าหาอกของเฟียต

พอถึงตีสี่ญี่ปุ่นก็รู้สึกตัวตื่นเพราะชินกับการตื่นเวลานี้ เห็นคนตัวใหญ่นอนอยู่ข้างๆ ญี่ปุ่นเดินเข้าห้องน้ำล้องหน้าแปรงฟันแล้วเปลี่ยนใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดถือถุงใส่ไม้แบดกับประป๋องลูกขนไก่ออกจากห้องไป ญี่ปุ่นวิ่งไปยังหอของตัวเองเพราะคิดว่าเต้คงมารอที่หน้าหอ จริงด้วย เต้วิ่งวนไปวนมารอแล้ว

"ปะ เต้"

ญี่ปุ่นร้องทักไปแต่ไกล

"อ้าว นายไม่ได้นอนนี่เหรอ"

"เปล่า เราไปนอนหอหมีขาวมา"

"หา ไปนอนหอพี่เฟียต"

"อืม รีบไปเถอะ อิอิ วันนี้เราต้องคิดแผนใหม่เอาชนะให้ได้"

ญี่ปุ่นเปลี่ยนเรื่อง

"นายยังใส่เลนส์อยู่เหรอ"

"อ่า ลืมเลย นายรอแป๊บน้า ถึงว่ามัวๆ อิอิ"

เต้เตือนให้ญี่ปุ่นได้คิด วิ่งขึ้นไปบนหอสวมแว่นตาหนาเตอะเหมือนเดิม

ญี่ปุ่นเริ่มต้นการฝึกด้วยการวิ่งรอบสนามฟุตบอลก่อนเช่นเคย แล้วก็ฝึกตีลูกหยอดกับดักรูปตบ วิธีการคือให้ญี่ปุ่นเป็นคนตบโดยยืนบนเก้าอี้ หวดลูกลงให้เต้เป็นคนรับทุกมุมของสนาม แล้วก็เปลี่ยนกัน ฝึกลูกหยอดก็ให้อีกคนยืนอยู่ติดตาข่ายพยายามให้ฝ่ายรับหยอดให้ลงมากที่สุด ญี่ปุ่นกับเต้ฝึกเอาเป็นเอาตาย จนถึงเจ็ดโมงจึงแยกย้ายกลับหอตัวเองเพื่อที่จะอาบน้ำ

"อ่า เสื้อผ้าอยู่ห้องหมีขาวอ่า"

ญี่ปุ่นเพิ่งนึกขึ้นมาได้เพราะจัดเสื้อผ้าใส่เป้เตรียมไปแล้ว จึงเบนทางไปยังหอของเฟียต ญี่ปุ่นเคาะประตูอยู่นาน

"อ่า ทำไมน๊าน นานอ่า หมีขาวทำอาราย"

ญี่ปุ่นตัดพ้อทันทีที่เฟียตเปิดประตู หยดน้ำเกาะตามตัวเฟียตที่นุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่

"มึงไปซ้อมมาเหรอไอ้เปี๊ยก หายไปแต่เช้า"

เฟียตถามแล้วเบี่ยงตัวออกจากประตูให้ญี่ปุ่นเข้าไปในห้อง

"เหนื่อยนะเนี่ย ให้เคาะตั้งนาน ชิ"

"อ้าวก็กูอาบน้ำอยู่ ใครจะรู้ล่ะว่ามึงจะมาตอนนี้"

"ไม่รู้อ่ะ ไหนหนมเค้าอ่า หมีขาวแอบกินอ่ะเปล่า"

ญี่ปุ่นวิ่งไปที่โต๊ะที่วางขนมไว้เมื่อคืน

"ไอ้นี่ ห่วงแดกอย่างเดียวนะมึง"

"อิอิ หิวนิ หมีขาวจะไปหนายอ่า รีบอาบน้ำไม่รอเลยน้า ไม่อยากอาบน้ำให้เค้าแล้วหรา"

ญี่ปุ่นเปิดขนมกินเคี้ยวหมุบหมับ

"อ้าว ก็มีแข่งนี่ คู่แรกโว้ย จะมามัวเอ้อระเหยอยู่ได้ไง"

"เอ๋ รอเค้าด้วยดิ นะนะ เดี๋ยวเค้าอาบน้ำแป๊บเดียว เนี่ยหิวข้าวแระ"

ยังเคี้ยวขนมอยู่ ไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกจากเก้าอี้

"เร็วๆดิ ไอ้นี่มานั่งกินสบายใจอยู่ได้"

เฟียตเดินไปลากแขนญี่ปุ่นให้ลุกจากเก้าอี้

"เอ๋ มาลากเค้าอ่า ไม่เอ๊า จากินก่อน จากิ๊น"

"ลุกเลยมึง ให้ว่อง"

"นี่แน่ะ"

ญี่ปุ่นถกผ้าเช้ดตัวที่พันร่างเฟียตหลุดจากร่างทันที แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป

"ไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวเถอะมึง"

ไม่รู้จะอายทำไมเห็นกันไปถึงไหนต่อไหน เฟียตกุมน้องชายของตัวเองทันที

"แอ่ะ แกล้งเค้าดีนัก เหอๆๆ"

ญี่ปุ่นหัวเราะก้องในห้องน้ำอาบน้ำอย่างสบายใจ พออาบเสร็จก็พันผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ เฟียตยืนเท้าสะเอวจังก้าอยู่หน้าห้องน้ำ

"เอ๋ มาขวางเค้าไมอ่ะ คนรีบนะเนี่ย"

"อย่ามาพูดดีมึงแกล้งกูใช่ไหม"

เฟียตคว้าคอญี่ปุ่นเข้ามากอด ถลกผ้าออกทันที

"หวาย เค้าโป้น้า อิอิ"

หัวเราะชอบใจไม่ได้อายแต่อย่างใด

"โอ๊ย ปล่อยเค้าน้า เจ๊บ"

ญี่ปุ่นร้องเพราะเฟียตเริ่มกอดแน่นขึ้น เลือดในร่างเริ่มสูบฉีดหน้าของเฟียตแดงระเรื่อแล้ว

"ไม่ปล่อยมึงชอบยั่วนักใช่ไหม ไอ้เปี๊ยก มึงโดนแน่ๆ"

"หวาย ทำไมหายใจรดหน้าเค้าอ่า อึดอัดน้า หมีขาว ออกไป๊"

"อย่าดิ้น ไอ้เปี๊ยก"

เฟียตจับหน้าญี่ปุ่นล็อกไว้ แล้วทาบปากลงไปบดบี้ปากญี่ปุ่น จนครางอู้อี้อยู่ ญี่ปุ่นดิ้นพรวดพราด

"โอ๊ย ไอ้เปี๊ยก"

"อิอิ ชอบเอาลิ้นเข้ามาอ่าหยะแหยง"

ญี่ปุ่นเอามือดึงผมจิกหัวของเฟียตออกจากหน้าตัวเอง ส่วนหน้าของญี่ปุ่นเลอะไปด้วยน้ำลายเปรอะเต็มหน้า

"หมีขาวอ่า อย่าทำเค้าดิ เค้ารีบน้า"

ญี่ปุ่นเปลี่ยนโทนเสียงออดอ้อน เฟียตมองหน้าญี่ปุ่น แม้ใจจะยังเต้นแรงอยู่ก็ตาม

"เออ มันต้องมีสักวันล่ะไอ้เปี๊ยก มึงได้เป็นเมียกูสมใจแน่ๆ"

เฟียตครางอยู่ในคอ ส่วนญี่ปุ่นพอเฟียตปล่อยตัวก็หันหลังให้หัวเราะหึหึ ในคอเช่นกัน