"พ่อหมีขาว กินลูกชิ้นอีกได้ไหมอ่า"
พอเดินออกมาหาเพื่อนๆที่รวมตัวกันอยู่บริเวณสนามข้างๆสนามฟุตบอลก็ถามขึ้น
"เดี๋ยวดิ รอเพื่อนๆก่อน ไม่รู้เขาจะปล่อยไปกินอะไร"
"ร้อนอ่า ทำไมมารวมที่นี่เนะ ร้อนจาตาย"
"ไปใต้ร่มไม้ก่อนดิ ป่ะ"
เฟียตเดินนำหน้าไปใต้ร่มไม้ ญี่ปุ่นก็เดินตามไป เสียงเพื่อนๆนักเรียนรุ่นพี่รุ่นน้องเรียกชื่อ ชมกันตลอดทาง รายนั้นก็หัวเราะคิกคักชอบใจ ผมที่มัดจุกไว้ดึงหนังยางออกแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังตั้งอยู่ เหมือนคิวพียังไงยังงั้น
"พี่คนสวย บาสฯชนะไหมอ่า มะเห็นมาเชียร์เค้าเลยเนะ"
เห็นริต้ากำลังนั่งประคบประหงมนักบาสฯรุ่นพี่อยู่ก็ปรี่เข้าไปถาม
"ว้ายน้องญี่ปุ่นของเจ๊ ขอโทษนะค้า พอดีบาสยืดเยื้ออ่ะค่า แต่ได้ข่าวว่าชนะนี่คะ เริ่ดมากค่า นี่เจ๊มีรางวัลให้"
ริต้ายื่นถุงใส่เยลลี่ให้ถุงใหญ่ หัวเราะคิกคักก่อนที่จะล้วงออกมาแกะกิน
"เอ้ย อย่ากินเยอะเดี๋ยวจุกตายหรอก ตอนแข่งก็กินถุงเบ้อเร่อแล้วนะมึง"
เฟียตปราม ยังไม่ทันขาดคำ
"อ๊วกกก"
แม่เจ้าเป็นสายเลยครับท่าน สีเขียวสีแดงพุ่งผ่านหน้าริต้าไป
"กรี๊ดดด"
วงแตกกระจาย ต่างคนต่างหนีเอาตัวรอดจากอ๊วกมหาภัยของญี่ปุ่น เฟียตรีบเข้ามาประคองร่างไว้ ลูบหลังให้
"อ่า"
"เอ้ย เห็นไหมบอกแล้ว มันตีขึ้นอ่ะดิ"
"เสียดายเนะ"
ยังมีหน้ามาเสียดายอีก เฟียตถึงกับส่ายหัว
"ตายแล้วน้องญี่ปุ่นของเจ๊ อ๊วกแตกเลยเหรอค้า ไปๆค่าไปห้องพยาบาล"
ซาร่าปรี่เข้ามาเอาน้ำเย็นมาลูบหน้าให้ หมดแรงทันทีอ๊วกออกเยอะมาก มีแต่เยลลี่ เฟียตพาญี่ปุ่นไปห้องพยาบาลมีซาร่าไปด้วย ส่วนริต้าเป็นอีกคนที่อ๊วกตามๆญี่ปุ่น
"อ่า หิวอ่าพ่อหมีขาว อ๊วกออกหมดเลยอ่า"
"เว้ย มึงนี่ยังไง บอกอย่ากินๆ นังซาร่าพอแล้วนะไอ้เยลลงเยลลี่อะไรเนี่ย ไม่ให้กินแล้ว"
"อ่า ค่าพี่เฟียต"
ทำหน้าจ๋อยๆ ญี่ปุ่นนอนดิ้นไปมา ซาร่าเดินออกไปซื้อขนมปังมาให้กิน
"จะแข่งเดี่ยวไหวไหมเนี่ย"
เฟียตคิดอยู่
"ไม่ไหวก็ให้คนอื่นลงสิค้าพี่เฟียตขา ไม่ได้นะค้าจะให้น้องญี่ปุ่นลงมากๆเดี๋ยวงอมพอดี"
ซาร่าพูดขึ้น เฟียตพยักหน้า
"มึงไปตามไอ้เอกมาให้กูหน่อยดิ เรียกไอ้เบนซ์มาด้วย"
เฟียตบอกซาร่ารายนั้นวิ่งแจ้นออกไปทันที เฟียตเดินเข้าไปจับหน้าผากของญี่ปุ่น เหมือนว่าเป็นไข้
"เวียนหัวไหม แม่หมี"
"ฮื่อ หิวเนะ"
"ฮ่าๆๆ เดี๋ยวนอนสักพักก่อนแล้วค่อยไปกิน ให้คนเขาเข้าโรงยิมไปก่อน คนเยอะ"
"แอ่ะ พ่อหมีขาวมานอนเป็นเพื่อนเค้าดิ"
ตบเบาะแปะๆ เฟียตก็พยักหน้าถอดร้องเท้าออกก้าวขึ้นเตียงไป
"อิอิ"
ชอบใจใหญ่ พอเฟียตขึ้นเตียงไปยังไม่ทันจะนอนลงก็กอดเอาหน้าซุกใต้รักแร้เหมือนเดิม
"อย่าดันดิ เดี๋ยวตกเตียง"
"ว้าย บาดตาบาดใจ"
พอซาร่ากลับมาพร้อมเอก บอยและเบนซ์ก็ร้องขึ้นทำท่าเอามือปิดตา
"โหมึงไม่อายคนเลยว่างั้น"
เบนซ์พูดขึ้นบ้าง บอยกับเอกมองหน้ากัน แต่เอกกลับเชิดหน้าหนีเหมือนงอนกันอยู่
"เอ๋ อายใครอ่า ก็เค้านอนเนะ พี่เบนซ์มาทำรายอ่า บอยๆเอาไรมากินป่ะ"
เงยคอขึ้นมาร้องหาของกิน บอยส่ายหน้า
"ฮึ"
ซุกหน้าลงใหม่กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ไม่ยอมปล่อย พอเฟียตบอกให้เอกลงเล่นแทนญี่ปุ่นเอกเองก็หน้าเหวอ ตื่นเต้นไปบอยเองก็ปลอบใจให้กำลังใจอยู่จึงยอมคุยกัน พอทั้งหมดออกไปหันกลับมาหาเจ้าตัวดี หลับไปแล้ว ทำปากจุ๊บจั๊บอยู่ พอถึงเวลาแข่งญี่ปุ่นก็ยังไม่ตื่นเฟียตเองก็เผลอหลับไปด้วย จนเสียงเชียร์ดังออกมา เฟียตถึงงัวเงียตื่นขึ้น
"แม่หมีๆ ตื่นๆเขาแข่งกันแล้ว"
"อือ"
"ไปกินข้าวป่ะ"
"เนะ"
รู้แล้ววิธีปลุกญี่ปุ่น แต่ก่อนพยายามเรียกให้ตายมันก็ไม่ยอมตื่นดิ้นพรวดพราดอยู่ แต่พอบอกว่าจะพาไปกินนั่นกินนี่กระเด้งตัวขึ้นทันทีทั้งที่ยังหลับตาอยู่
"เนะ หิวๆ"
ปีนลงจากเตียงทันที เฟียตเองได้แต่ยิ้มส่ายหน้า พอเดินออกมาจากห้องพยาบาลก็พากันเดินไปหาของกิน ได้นั่นได้นี่ติดมือมาเต็ม นักเรียนที่เดินซื้อของกินอยู่พอเห็นก็กรี๊ดกร๊าดใหญ่ ญี่ปุ่นก็หัวเราะคิกคักชอบใจ
"ทำไมผมตั้งไม่ลงเลยวะแม่หมี"
"ม่ายรู้อ่า อิอิ พ่อหมีขาวๆ ดูดิเขามัดแบบเค้าด้วยอ่า"
"อืม เขาทำตามมึงน่ะสิ เด็กพวกนี้"
"ไปดูปลาดุกกันๆ"
ญี่ปุ่นบอกแล้วตรงไปยังโรงยิม เข้าไปเชียร์เอกที่กำลังแข่งขันอยู่เอกเองฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร แต่ก็แพ้ไปแล้วในเซ็ทแรกเพราะเจอกับรุ่นพี่ชั้นม.หก ของโรงเรียนซี ตัวอย่างยักษ์
"ไหวไหมมึงไอ้เอก"
พอเฟียตเดินเข้าไปถึงตัวก็ถามขึ้น ตอนนั้นมีรุ่นพี่ชมรมแบดฯอยู่ครบทีม มีโฟคยืนอยู่ใกล้ๆคอยแนะเกมให้อยู่เพราะเขาคือคนต่อไปที่จะแข่ง
"ไหวพี่ ผมตื่นไปหน่อย ไม่ตื่นแล้ว"
สายตาเอกมุ่งมั่นขึ้นเยอะมาก
"ปลาดุกตบแรงๆเลยเนะ อิอิ"
ญี่ปุ่นพูดออกมาแล้วหันไปหาบอย
"น่าน อย่ากินอีกนะมึง เพิ่งจะอ๊วกแตกมา ยังไม่เข็ด"
เฟียตดุเสียงเข้ม เพราะญี่ปุ่นกำลังจะล้วงเอาเยลลี่มากิน
"แอ่ะ มะกินก็ได้เนะ บอยๆ เราไปเชียร์ปลาดุกตรงนั้นดีกว่าเนะ อิอิ"
ทำหน้าย่นใส่เฟียตแล้วเดินจูงมือบอยออกไปห่างๆ เฟียตเองก็คอยมองอยู่ตลอดเวลา พอเอกแข่งญี่ปุ่นกับบอยก็ร้องส่งเสียงอยู่เหมือนเชียร์มวย เสียงกองเชียร์ก็ให้ความสนใจของญี่ปุ่นไม่น้อยเช่นกัน พอเอาไปเอามาแทนที่จะเชียร์นักกีฬาแต่กลับมาเชียร์คนที่อยู่ข้างสนามแทน เอกแพ้ไปหวุดหวิด เล่นถึงสามเซ็ท ส่วนโฟคชนะขาดลอย พอแข่งเสร็จก็พากันกลับเลย เพราะทางชมรมไม่ให้อยู่ให้กลับไปพัก แต่ทางกองเชียร์ยังมัดผมจุกเชียร์อยู่ไม่กลับง่ายๆ ขากลับนั่งรถตู้ของฟอรืดที่ยืมพ่อมากลับสบายกันเลย
"อ่า เหนื่อยเนะ"
ญี่ปุ่นร้องขึ้นแล้วออกมายืนนอกรถบิดขี้เกียจ
"ไป เดี๋ยวกูพาไปตัดผม"
เฟียตเดินตามลงมา
"เนะ บอยพรุ่งนี้เจอกันน้า เต้กลับบ้านดีๆน้า พี่จี๊ปอย่าทำไรเต้น้า อิอิ"
หันไปล้อเพื่อนก่อนจะเดินตามเฟียตไป ส่วนเต้อายม้วนหน้าแดงก่ำ
"เรามะกินข้าวก่อนเหรอ พ่อหมีขาวเค้าหิว"
"อือ ไปกินข้าวก่อนก็ได้"
เฟียตเองก็ตามใจ คนตัวเล็กลั่นล้าเดินนำหน้าไป ปรี่จะเข้าร้านข้าวขาหมู แต่เฟียตดึงแขนไว้
"กินข้าวธรรมดานี่ล่ะ กินอะไรได้ทุกวันวะ ข้าวขาหมู"
"แอ่ะ กินรายอ่า"
กว่าจะตกลงกันได้ก็นานพอสมควร สรุปกินข้าวราดแกง พอกินเสร็จก็เดินตามเฟียตไปร้านตัดผมร้านประจำ ญี่ปุ่นก็ขึ้นไปนั่งยุกยิกๆอยู่
"พ่อหมีขาวๆ เอาทรงไหนอ่า"
หันมาถาม
"เอ้ย อยู่นิ่งๆดิ เดี๋ยวก็ลายหรอกมึง ตัดทรงนักเรียนนั่นล่ะครับลุง"
"หัวสวยนะเราไอ้หนู อยู่นิ่งๆดิ เดี๋ยวเล็มด้านหลังออกก่อน"
ช่างตัดผมจับหัวของญี่ปุ่นคลำๆแล้วพูดออกมา รายนั้นนิ่งอยู่ได้ไม่ถึงห้านาทีก็ยุกยิกหันซ้ายหันขวา เฟียตต้องดุมาอีกถึงยอมนิ่ง พอนิ่งสักพักก็แน่นิ่งไปเลย หลับครับท่าน
"เฮ้ยไอ้หนู"
ช่างตัดผมร้องขึ้นมาเพราะญี่ปุ่นสัปงกบัตตาเลี่ยนไถไปครึ่งหัว
"ลุง"
เฟียตเองก็ร้องออกมา ญี่ปุ่นตาปรือขึ้น
"แว้กกก อารายอ่า หัวเค้า"
"บอกแล้วว่าให้นั่งนิ่งๆ ไอ้หนูก็ไม่เชื่อ"
"แอ่ะ เค้านั่งนิ่งแล้วอ่า พ่อหมีขาวอ่าหัวเค้า"
หันไปฟ้อง เฟียตเองลุกมาดู แอบอมยิ้มออกมา
"ทำไงล่ะทีนี้"
"ลุงรองหวีให้เท่ากันทั้งหัวก็แล้วกันครับ"
เฟียตบอก ส่วนญี่ปุ่นนั่งหน้าเบ้อยู่ เอาไปเอามาสกินเฮดทั้งหัว
"อ่า ตาหลกอ่า มะเอาอ่า เอาผมเค้าคืนมาน้า"
ร้องโวยวายออกมาลุงตัดผมหน้าเสีย
"เอ้ย ไอ้บ้าจะเอาคืนยังไงวะ"
"อ่า เค้าจามัดผมจุกยังไงอ่า พ่อหมีขาว แอ่ะ"
หน้าเริ่มเบ้ เฟียตเองก็คิดอยู่
"เดี๋ยวมันก็ยาว"
"มะเอาอ่า พ่อหมีขาวตัดเป็นเพื่อนเค้าดิ"
"เอ้ย"
"มะรู้อ่า ถ้ามะตัดเค้าจางอน"
เป็นงั้นไป เฟียตชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะให้ลุงตัดให้เหมือนคนตัวเล็ก พระเจ้าจอร์จไม่อยากจะบอก ญี่ปุ่นมันน่ารักมาก หน้ากลมๆใสๆ ผมสั้นเกรียนรับกับหน้าอย่างหาที่ติไม่ได้ ส่วนเฟียตจากหล่ออยู่แล้ว ยิ่งหล่อเข้าไปกันใหญ่ ดูออกแบดบอยนิดๆหน้าตาคมคาย
"แม่หมี น่ารักว่ะ"
"อิอิ เค้าหรา พ่อหมีขาวก็หล่อเนะ"
หัวเราะคิกคักออกมาลืมไปเลยที่เคยโวยวายเมื่อครู่
"ปะกลับไปสระผมจะได้นอน น่ารักจริงๆนะเรา"
"กอดๆ"
"เว้ย ถนนไม่เอาเดี๋ยวกลับไปกอดที่ห้อง"
ทั้งคู่เดินกลับเข้าหอไม่อยากให้ใครเห็นหน้า พออาบน้ำคนตัวเล็กก็ให้เฟียตสระผมให้อย่างสบายใจ ส่วนตัวเองก็เล่นอยู่กับของที่คุ้นเคย
พอตอนเช้าทั้งคู่เดินมารอขึ้นรถที่หน้าโรงเรียน เพื่อนๆรอกันอยู่เต็มแล้ว วันนี้เป็นการแข่งอีกรอบหนึ่ง ถ้าชนะรอบนี้ก็ชนะไปเลย เพราะเป็นการเก็บคะแนนสำหรับประเภททีม ส่วนประเภทคู่แข่งวันนี้เช่นกัน สองรอบ เช้าบ่าย สรุปญี่ปุ่นเจองานช้าง คู่ประเภททีมตอนเช้า คู่แรกเลย วันนี้แบ่งออกเป็นสองสนาม เพื่อให้การแข่งขันเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยอีกสนามเป็นการแข่งขันของประเภทเดี่ยวมือหนึ่งกับสอง พอแข่งเสร็จคู่แรกก็มีประะเภทเดี่ยวคั่นสองคู่แล้วตามด้วยประเภทคู่ที่แข่งคู่ กับโฟค ส่วนวันสุดท้ายเหลือแข่งคู่เดียวก็คือการแข่งคู่กับโฟคนั่นเอง ประเภททีมวันนี้รู้ผลกันไปเลย พอเดินเข้าไปหาเพื่อนๆเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น
"อ่าปุ่น น่ารักจัง"
"เฟี้ยวว่ะ ไอ้เฟียต โหมึงกะจะหล่อไปไหนเนี่ย"
เพื่อนๆรุมแซวกันเสียงระงม เฟียตเองเขินหน้าแดง ส่วนคนตัวเล็กสนใจที่ไหนเดินปรี่เข้าไปหาเพื่อนๆ
"เราน่ารักเนะ อิอิ พวกนายไปตัดบ้างดิ เย็นสบาย"
น่านแผนการร้ายเริ่มขึ้นแล้ว
"เนี่ย พ่อหมีขาวก็ตัดเนะ เห็นมะ มีแต่คนบอกหล่อ อิอิ"
เพื่อนๆก็พยักหน้าตาม มาล้อมวงกันใหญ่ คุยกันว่าไปตัดร้านไหนยังไง เสียงดังไปทั่วบริเวณ ดังอีกแล้วญี่ปุ่น แข่งทุกวันดังทุกวัน ทำอะไรมาก็มีคนทำตาม เพราะเด็กพากันคุยกันแล้วว่าจะไปตัดผมที่ไหนดีเวลาไปถึงโรงเรียนบีเวอร์มากกะจะวิ่งออกไปนอกโรงเรียนถามหาร้านตัดผมกันเลยทีเดียว
พอถึงที่โรงเรียนบีก็เดินตามเพื่อนๆเข้าไป นักเรียนโรงเรียนทั้งสองออกันอยู่เต็มพื้นที่แล้ว ถ่ายรูปคุยกันเสียงดังจอแจ
"พ่อหมีขาวๆ กินหนมไหมอ่า"
"เอ้ย มึงจะแข่งอยู่แล้วนะ อย่ากินเยอะ"
"เนะ เค้าอยากกินหมูปิ้งอ่า"
"มันจะจุกไหมล่ะ กินไม้เดียวพอ"
"แอ่ะ กินข้าวเหนียวด้วยได้ไหมอ่า"
"อืม ไปดิ"
"กรี๊ดดดดด น้องญี่ปุ่นของเจ๊ กรี๊ดดดด พี่เฟียต เทพบุตรชัดๆ กรี๊ดดดด"
สองสาวและคณะนั่นเอง โอ้โหเสียงกรี๊ดดังจนคนบริเวณนั้นหันมามอง
"ที่สุดค่า ที่สุด หล่อมาก น่ารักมาก กรี๊ดดดด"
ทำท่าออกจะเกินจริง เหมือนเจอดารา นักเรียนบริเวณนั้นก็มุงกันใหญ่
"เฮ้ย เวอร์แล้วมึง ถอยๆกูจะไปกินข้าว กันคนให้ด้วยนะมึงปากโป้งดีนัก"
เฟียตพูดเขินก่อนจะจูงมือญี่ปุ่นฝ่าวงล้อมออกไป ส่วนญี่ปุ่นลั่นล้าอยู่ยิ้มแป้น คนมามุงรุมถ่ายรุปกันเยอะมากญี่ปุ่นก็ยิ้มแป้นให้เขาถ่าย เฟียตต้องลากแขนไป เอาล่ะสิเริ่มลำบากแล้วเพราะความดังของคนตัวเล็กที่ยืนเกาะแขนเฟียตอยู่ ชี้เอานั่นเอานี่อย่างอารมณ์ดีสนใครที่ไหนล่ะญี่ปุ่น
"ปลาดุกตบแรงๆเลยเนะ อิอิ"
ญี่ปุ่นพูดออกมาแล้วหันไปหาบอย
"น่าน อย่ากินอีกนะมึง เพิ่งจะอ๊วกแตกมา ยังไม่เข็ด"
เฟียตดุเสียงเข้ม เพราะญี่ปุ่นกำลังจะล้วงเอาเยลลี่มากิน
"แอ่ะ มะกินก็ได้เนะ บอยๆ เราไปเชียร์ปลาดุกตรงนั้นดีกว่าเนะ อิอิ"
ทำหน้าย่นใส่เฟียตแล้วเดินจูงมือบอยออกไปห่างๆ เฟียตเองก็คอยมองอยู่ตลอดเวลา พอเอกแข่งญี่ปุ่นกับบอยก็ร้องส่งเสียงอยู่เหมือนเชียร์มวย เสียงกองเชียร์ก็ให้ความสนใจของญี่ปุ่นไม่น้อยเช่นกัน พอเอาไปเอามาแทนที่จะเชียร์นักกีฬาแต่กลับมาเชียร์คนที่อยู่ข้างสนามแทน เอกแพ้ไปหวุดหวิด เล่นถึงสามเซ็ท ส่วนโฟคชนะขาดลอย พอแข่งเสร็จก็พากันกลับเลย เพราะทางชมรมไม่ให้อยู่ให้กลับไปพัก แต่ทางกองเชียร์ยังมัดผมจุกเชียร์อยู่ไม่กลับง่ายๆ ขากลับนั่งรถตู้ของฟอรืดที่ยืมพ่อมากลับสบายกันเลย
"อ่า เหนื่อยเนะ"
ญี่ปุ่นร้องขึ้นแล้วออกมายืนนอกรถบิดขี้เกียจ
"ไป เดี๋ยวกูพาไปตัดผม"
เฟียตเดินตามลงมา
"เนะ บอยพรุ่งนี้เจอกันน้า เต้กลับบ้านดีๆน้า พี่จี๊ปอย่าทำไรเต้น้า อิอิ"
หันไปล้อเพื่อนก่อนจะเดินตามเฟียตไป ส่วนเต้อายม้วนหน้าแดงก่ำ
"เรามะกินข้าวก่อนเหรอ พ่อหมีขาวเค้าหิว"
"อือ ไปกินข้าวก่อนก็ได้"
เฟียตเองก็ตามใจ คนตัวเล็กลั่นล้าเดินนำหน้าไป ปรี่จะเข้าร้านข้าวขาหมู แต่เฟียตดึงแขนไว้
"กินข้าวธรรมดานี่ล่ะ กินอะไรได้ทุกวันวะ ข้าวขาหมู"
"แอ่ะ กินรายอ่า"
กว่าจะตกลงกันได้ก็นานพอสมควร สรุปกินข้าวราดแกง พอกินเสร็จก็เดินตามเฟียตไปร้านตัดผมร้านประจำ ญี่ปุ่นก็ขึ้นไปนั่งยุกยิกๆอยู่
"พ่อหมีขาวๆ เอาทรงไหนอ่า"
หันมาถาม
"เอ้ย อยู่นิ่งๆดิ เดี๋ยวก็ลายหรอกมึง ตัดทรงนักเรียนนั่นล่ะครับลุง"
"หัวสวยนะเราไอ้หนู อยู่นิ่งๆดิ เดี๋ยวเล็มด้านหลังออกก่อน"
ช่างตัดผมจับหัวของญี่ปุ่นคลำๆแล้วพูดออกมา รายนั้นนิ่งอยู่ได้ไม่ถึงห้านาทีก็ยุกยิกหันซ้ายหันขวา เฟียตต้องดุมาอีกถึงยอมนิ่ง พอนิ่งสักพักก็แน่นิ่งไปเลย หลับครับท่าน
"เฮ้ยไอ้หนู"
ช่างตัดผมร้องขึ้นมาเพราะญี่ปุ่นสัปงกบัตตาเลี่ยนไถไปครึ่งหัว
"ลุง"
เฟียตเองก็ร้องออกมา ญี่ปุ่นตาปรือขึ้น
"แว้กกก อารายอ่า หัวเค้า"
"บอกแล้วว่าให้นั่งนิ่งๆ ไอ้หนูก็ไม่เชื่อ"
"แอ่ะ เค้านั่งนิ่งแล้วอ่า พ่อหมีขาวอ่าหัวเค้า"
หันไปฟ้อง เฟียตเองลุกมาดู แอบอมยิ้มออกมา
"ทำไงล่ะทีนี้"
"ลุงรองหวีให้เท่ากันทั้งหัวก็แล้วกันครับ"
เฟียตบอก ส่วนญี่ปุ่นนั่งหน้าเบ้อยู่ เอาไปเอามาสกินเฮดทั้งหัว
"อ่า ตาหลกอ่า มะเอาอ่า เอาผมเค้าคืนมาน้า"
ร้องโวยวายออกมาลุงตัดผมหน้าเสีย
"เอ้ย ไอ้บ้าจะเอาคืนยังไงวะ"
"อ่า เค้าจามัดผมจุกยังไงอ่า พ่อหมีขาว แอ่ะ"
หน้าเริ่มเบ้ เฟียตเองก็คิดอยู่
"เดี๋ยวมันก็ยาว"
"มะเอาอ่า พ่อหมีขาวตัดเป็นเพื่อนเค้าดิ"
"เอ้ย"
"มะรู้อ่า ถ้ามะตัดเค้าจางอน"
เป็นงั้นไป เฟียตชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะให้ลุงตัดให้เหมือนคนตัวเล็ก พระเจ้าจอร์จไม่อยากจะบอก ญี่ปุ่นมันน่ารักมาก หน้ากลมๆใสๆ ผมสั้นเกรียนรับกับหน้าอย่างหาที่ติไม่ได้ ส่วนเฟียตจากหล่ออยู่แล้ว ยิ่งหล่อเข้าไปกันใหญ่ ดูออกแบดบอยนิดๆหน้าตาคมคาย
"แม่หมี น่ารักว่ะ"
"อิอิ เค้าหรา พ่อหมีขาวก็หล่อเนะ"
หัวเราะคิกคักออกมาลืมไปเลยที่เคยโวยวายเมื่อครู่
"ปะกลับไปสระผมจะได้นอน น่ารักจริงๆนะเรา"
"กอดๆ"
"เว้ย ถนนไม่เอาเดี๋ยวกลับไปกอดที่ห้อง"
ทั้งคู่เดินกลับเข้าหอไม่อยากให้ใครเห็นหน้า พออาบน้ำคนตัวเล็กก็ให้เฟียตสระผมให้อย่างสบายใจ ส่วนตัวเองก็เล่นอยู่กับของที่คุ้นเคย
พอตอนเช้าทั้งคู่เดินมารอขึ้นรถที่หน้าโรงเรียน เพื่อนๆรอกันอยู่เต็มแล้ว วันนี้เป็นการแข่งอีกรอบหนึ่ง ถ้าชนะรอบนี้ก็ชนะไปเลย เพราะเป็นการเก็บคะแนนสำหรับประเภททีม ส่วนประเภทคู่แข่งวันนี้เช่นกัน สองรอบ เช้าบ่าย สรุปญี่ปุ่นเจองานช้าง คู่ประเภททีมตอนเช้า คู่แรกเลย วันนี้แบ่งออกเป็นสองสนาม เพื่อให้การแข่งขันเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยอีกสนามเป็นการแข่งขันของประเภทเดี่ยวมือหนึ่งกับสอง พอแข่งเสร็จคู่แรกก็มีประะเภทเดี่ยวคั่นสองคู่แล้วตามด้วยประเภทคู่ที่แข่งคู่ กับโฟค ส่วนวันสุดท้ายเหลือแข่งคู่เดียวก็คือการแข่งคู่กับโฟคนั่นเอง ประเภททีมวันนี้รู้ผลกันไปเลย พอเดินเข้าไปหาเพื่อนๆเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น
"อ่าปุ่น น่ารักจัง"
"เฟี้ยวว่ะ ไอ้เฟียต โหมึงกะจะหล่อไปไหนเนี่ย"
เพื่อนๆรุมแซวกันเสียงระงม เฟียตเองเขินหน้าแดง ส่วนคนตัวเล็กสนใจที่ไหนเดินปรี่เข้าไปหาเพื่อนๆ
"เราน่ารักเนะ อิอิ พวกนายไปตัดบ้างดิ เย็นสบาย"
น่านแผนการร้ายเริ่มขึ้นแล้ว
"เนี่ย พ่อหมีขาวก็ตัดเนะ เห็นมะ มีแต่คนบอกหล่อ อิอิ"
เพื่อนๆก็พยักหน้าตาม มาล้อมวงกันใหญ่ คุยกันว่าไปตัดร้านไหนยังไง เสียงดังไปทั่วบริเวณ ดังอีกแล้วญี่ปุ่น แข่งทุกวันดังทุกวัน ทำอะไรมาก็มีคนทำตาม เพราะเด็กพากันคุยกันแล้วว่าจะไปตัดผมที่ไหนดีเวลาไปถึงโรงเรียนบีเวอร์มากกะจะวิ่งออกไปนอกโรงเรียนถามหาร้านตัดผมกันเลยทีเดียว
พอถึงที่โรงเรียนบีก็เดินตามเพื่อนๆเข้าไป นักเรียนโรงเรียนทั้งสองออกันอยู่เต็มพื้นที่แล้ว ถ่ายรูปคุยกันเสียงดังจอแจ
"พ่อหมีขาวๆ กินหนมไหมอ่า"
"เอ้ย มึงจะแข่งอยู่แล้วนะ อย่ากินเยอะ"
"เนะ เค้าอยากกินหมูปิ้งอ่า"
"มันจะจุกไหมล่ะ กินไม้เดียวพอ"
"แอ่ะ กินข้าวเหนียวด้วยได้ไหมอ่า"
"อืม ไปดิ"
"กรี๊ดดดดด น้องญี่ปุ่นของเจ๊ กรี๊ดดดด พี่เฟียต เทพบุตรชัดๆ กรี๊ดดดด"
สองสาวและคณะนั่นเอง โอ้โหเสียงกรี๊ดดังจนคนบริเวณนั้นหันมามอง
"ที่สุดค่า ที่สุด หล่อมาก น่ารักมาก กรี๊ดดดด"
ทำท่าออกจะเกินจริง เหมือนเจอดารา นักเรียนบริเวณนั้นก็มุงกันใหญ่
"เฮ้ย เวอร์แล้วมึง ถอยๆกูจะไปกินข้าว กันคนให้ด้วยนะมึงปากโป้งดีนัก"
เฟียตพูดเขินก่อนจะจูงมือญี่ปุ่นฝ่าวงล้อมออกไป ส่วนญี่ปุ่นลั่นล้าอยู่ยิ้มแป้น คนมามุงรุมถ่ายรุปกันเยอะมากญี่ปุ่นก็ยิ้มแป้นให้เขาถ่าย เฟียตต้องลากแขนไป เอาล่ะสิเริ่มลำบากแล้วเพราะความดังของคนตัวเล็กที่ยืนเกาะแขนเฟียตอยู่ ชี้เอานั่นเอานี่อย่างอารมณ์ดีสนใครที่ไหนล่ะญี่ปุ่น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น