(ชมรม แบดมินตัน)
ถึงห้องเรียนแล้ว ญี่ปุ่นยิ้มร่าด้วยความภาคภูมิใจ กอดกระเป๋าหนังสีดำไว้ในอก
"ไปไหนหว่า บอยกับปลาดุกไปหนายอ่า"
บอย มองหาเพื่อนทั้งสอง แต่ก็ไม่เห็นที่ห้องเรียน สักพักสองคนก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา
"ไอ้ปุ่น กูซวยแล้วเห็นไหม เพราะมึงคนเดียว ไอ้ เอ๋อ"
เอกโวยวายวิ่งเข้ามาที่ตัวญี่ปุ่น เจ้าตัวทำหน้าเหรอหรา
"อารายอ่ะ ซวยอะไร"
"ไอ้บ้า ก็ไอ้พี่โฟคดำของแกน่ะ บังคับให้พวกกูไปเข้าชมรมแบดมินตัน บอกให้มึงไปด้วย"
เอก พูดกระหืดกระหอบ
"หือ แค่นี้ก็ทำโตะจาย ไม่เห็นเป็นไรเข้าชมรมแบดก็ดี แต่ทำไมต้องเข้าอ่า ขี้เกียจ"
"นั่น ล่ะ ปุ่น เขาให้เข้าชมรมตามความสมัครใจ แต่โดนบังคับไปแล้ว บอกไม่เข้าเจอดีแน่ๆ"
บอยพูดบ้างดูตื่นตกใจ แต่ญี่ปุ่นยังมองไม่เห็นว่าอะไรที่ทำให้เพื่อนทั้งสองต้องตกใจมากมายถึง เพียงนี้
"เหอๆๆ ไปก็ไปดิไม่เห็นต้องกลัว"
"อ้าว ก็กูไม่อยากไปอ่ะ อยากเข้าชมรมดนตรีสากลโว้ย"
เอกโวยวาย
"อ้าว ไม่ไปก็ไม่ไปดิ โห โวยวายไปได้"
"มันไม่ง่ายอ่ะดิ ปุ่น ไอ้พี่โฟคดำบอกว่าจะตามราวีไม่เลิกลาถ้าไม่ไป"
บอยเสริม แล้วนั่งลงที่นั่งตัวเอง
"เอ๋ จาราวีทำไมอ่า ก็เค้าไม่เข้าชมรมด้วย น่าเกลียด"
"ยังมาทำหน้าเอ๋อ เพราะมึงนั่นล่ะ ไปกวนตีนพี่เค้าไว้ เลยซวยเลยกู"
"อ่า งั้นเดี๋ยวตอนเย็น ไปเคลียร์ให้ หึหึ ไม่ต้องกลัว"
ญี่ปุ่นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือหนักใจเลยบนใบหน้า กลับหัวเราะร่าเริงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คาบเรียนตอนบ่าย มีวิชาภาษาไทย เคมี สังคม และ แนะแนว พอหมดคาบเรียนวิชาสังคม อาจารย์ก็บอกให้เลือกเข้าชมรมที่ตัวเองชอบ โดยเอารายชื่อของชมรมมาให้ พอถึงตอนนี้ เอกกับบอยก็ทำหน้าตาตื่นตกใจอีก ส่วนญี่ปุ่นยังไม่ได้รู้สึกตัว
"นี่ บอย เราว่าจะเข้าชมรมดูนก นายว่าดีไหม เค้าว่าจะได้ออกไปดูนกต่างจังหวัดด้วยล่ะ อิอิ"
ญี่ปุ่นทำหน้าเพ้อ ฝัน มีความสุข
"อ้าว แล้วชมรมแบดฯล่ะ นายจะเอาไง ไม่เอานะให้เราไปกับเอกสองคนน่ะ"
"เออ ไอ้เอ๋อ มึงรับผิดชอบหน่อยดิ เป็นคนต้นเรื่องนะ"
เอกเข้ามาสมทบ ญี่ปุ่นถึงนึกขึ้นมาได้
"เออ นั่นดิ ลืมไปเลย อิอิ งั้นเดี๋ยวไปคุยกับพี่โฟคดำให้รู้เรื่องไปเลย"
พูด จบก็ลุกขึ้นเลย เพราะนักเรียนคนที่เลือกชมรมที่ตัวเองชอบแล้วก็ทยอยเดินไปตึกกิจกรรมนัก ศึกษาเพื่อเข้าชมรมที่ตัวเองเลือก บอยกับเอกลุกเดินตามญี่ปุ่นไปอย่างหวาดกลัว
"เออ รูมเมทพวกนายเป็นใครอ่ะ"
ญี่ปุ่นถามขึ้นระหว่างทาง
"ก็ไอ้บอย นี่ล่ะ"
หอพักของนักเรียนที่นี่มีหลายราคา มีทั้งแบบ สองคน สามคน สี่คน เพราะฐานะทางบ้านของบอยกับเอกค่อนข้างดีจึงอยู่แบบสองคน ส่วนญี่ปุ่นอยู่แบบสี่คน เพราะฐานะทางบ้านไม่ค่อยหรูหราสักเท่าใดนัก เพราะที่บ้านมีสวนผลไม้ พอส่งเสียได้ให้จบมัธยมมีชื่อและมหาวิทยาลัยแต่ไม่ดีเด่อะไรมาก
"จริง ดิ น่าสนุก"
"แล้วนายอ่ะ"
"อ้อ เราอยู่กับอีกสามคน อยู่ทับอะไรไม่รู้เมื่อคืนยังไม่ได้คุยเลย เราย้ายไปอยู่กับนายได้ป่ะ"
ญี่ปุ่น พูดทีจริงทีเล่น
"เฮ้ย ห้องกูมีสองเตียงเฟ้ย จะมานอนพื้นรึ"
เอก พูด ญี่ปุ่นหน้าจ๋อยไป
"อ่า ใจร้ายอ่ะ นายสินอนพื้นดูแข็งแรงให้เราไปนอนเตียง อิอิ"
แต่ก็เปลี่ยนสีหน้า ทันทีเหมือนกัน
"เออ มาอยู่ด้วยกันก็ดีนะ ห้องเดียวกัน สนุกดีออก"
"อ้าว"
พอ บอยพูดขึ้นเอกก็ไม่แย้งอะไร
"เห็นมะ คนน่าร้าก อ่ะนะ ใครก็อยากให้อยู่ด้วย อิอิ เนอะบอยเนอะ"
"แหว่ะ น่ารักตาย ไอ้เอ๋อ อย่าก่อเรื่องล่ะ"
"ก่อเรื่องอาร๊าย เรียบร้อยจะตาย"
ทั้งสาม เดินคุยแกมเถียงกันจนไปถึงตึกกิจกรรมนักศึกษา บางห้องเสียงดังอีกทึกครึกโครม มีรุ่นพี่มาคอยรับรุ่นน้อง ทั้งสามคนโผล่หน้าเข้าไปดู
"เอา ชมรมนี่มะ คนเยอะท่าทางสนุก"
ญี่ปุ่น พูดขึ้น
"ไอ้เอ๋อ มึงลืมแล้วเหรอจะมาเคลียร์กับไอ้พี่โฟคดำของมึงน่ะ คุยแล้วค่อยมา"
ญี่ปุ่นถึงระลึกขึ้นมาได้พยักหน้า แล้วมองหาชมรมแบดมินตันต่อไป
"นั่นไง ห้องนั้นไง"
บอยร้อง เหมือนหาสิ่งมีค่าเจอ
"เอ๋ ทำไมเงียบเชียบ ไม่มีคนสนใจแน่ๆ"
ญี่ปุ่น ทำหน้าสงสัยแต่ก็เดินพรวดพราดเข้าไปในห้องเพื่อนทั้งสองดึงแขนไม่ทัน
"อ่า"
ใน ห้องมีเด็กนักเรียนมัธยมสี่นั่งอยู่กับพื้น เจ็ดแปดคน มีรุ่นพี่ยืนรายรอบ สามสี่คนมีอยู่คนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะ "ไอ้พี่โฟคดำ" นั่นเอง
"มา แล้วเหรอมึง กว่าจะมานะไอ้เปี๊ยก"
เสียงร้องทักมาตั้งแต่ญี่ปุ่น เพิ่งจะก้าวเข้าประตูไป ญี่ปุ่นชะงัก เกาหัวแกรกๆ เพราะทุกสายตามองมาที่เขา
"ไม่ เปี๊ยก จะมาเคลียร์"
"มานี่เลยมึง มาลงชื่อ"
"หือ จะมาเคลียร์ไม่ได้มาลงชื่อ เอ๊ะพี่โย่งดำนี่ยังไง"
"อะไรน๊ะ มึงว่าอะไรน๊ะ"
เสียงคำรามดังลั่น ญี่ปุ่นตกใจแต่ก็ยืนนิ่งอยู่ ไม่เอาดีกว่า ท่าทางจะเตลียร์ไม่ไหว ไปตั้งหลักก่อนดีกว่า พอคิดได้ก็หันหลังกลับทันที
"ปึ๊ก"
"โอ๊ย"
ญี่ปุ่นชน เข้ากับร่างโย่งหนา จนผงะ
"มึงจะไปไหน ไอ้เปี๊ยก มึงตายแน่วันนี้"
"หวาย ไอ้พี่โย่ง"
สีหน้าถอดสีทันทีเพราะคนที่ญี่ปุ่นชนคือเฟียต
"มา ตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า"
ไม่ทันจะได้ถอย ก็โดนเฟียตจิกบ่าหิ้วเข้ามาในห้อง บอยกับเอกก็โดนรุ่นพี่อีกสองคนหิ้วปีกเข้ามาในห้อง
"น้องๆ ไม่ต้องตกใจนะครับ ไอ้นี่เป็นเคสพิเศษ ธรรมดาพี่ไม่ดุนะครับ"
เฟียต หันไปบอกรุ่นน้องที่นั่งอยู่กับพื้นที่ดูตกใจกับสิ่งที่เห็น
"ไอ้ เบนซ์ มึงพาน้องๆไปดูโรงยิม เดี๋ยวให้ไอ้สามตัวนี่ลงชื่อเสร็จ เดี๋ยวกูตามไป"
เฟียตออกคำสั่ง เหมือนเป็นคำประกาษิต ทั้งหมดลุกขึ้นทันทีเดินตามคนชื่อเบนซ์ออกไป เหลือเพียง โฟคดำ เฟียต แล้วรุ่นพี่อีกคน แล้วก็เหยื่อทั้งสาม
"มึงเขียนด่ากูใช่ไหม ไอ้เปี๊ยก"
เฟียตตะคอก ใส่หูญี่ปุ่นตัวหงอ
"อารายอ่า เขียนด่าที่หนาย เค้าชมตะหาก"
"โป๊ก" "โอ๊ย พี่อ่า เขกหัวเค้าอีกแล้ว"
"กวนตีนไม่เลิกนะมึง เดี๋ยวกูจะเอาให้เข็ด"
"หวาย ไม่เอา ไม่เอา เค้าจะมาเคลียร์"
"เคลียร์อะไร ไม่ให้เคลียร์โว้ย มึงกล้ากวนตีนคนอย่างกู มึงซวยแน่"
เสียงขู่คำรามดังลั่นห้อง
"ช่วย ด้วยๆๆ ผมโดนรังแก"
ญี่ปุ่นแหกปากออกมาทันที เฟียตเอามืออุดปากญี่ปุ่นไว้ พอมือติดปาก ญี่ปุ่นก็บ้วนน้ำลายออกมาเลอะเต็มมือเฟียต ไหลนองเต็มไปหมด
"อี๋ ไอ้ทุเรศ มึงเป็นหมาบ้าเหรอ มึงเอาไปจัดการไอ้โฟค"
เฟียตผลักญี่ปุ่น ออกจากตัวแล้วเช็ดมือตัวเองที่เสื้อของญี่ปุ่น
"อ่า สกปรกอ่ะพี่"
"โป๊ก นี่แน่ะ"
"อูย หัวโนแล้วอ่ะ เขกเอาๆ เค้าไม่ใช่ตุ๊กตาน้า"
"มา นี่เลยมึง ไอ้ตัวดี"
ญี่ปุ่นโดนเปลี่ยนมือไปจากเฟียต โฟคลากคอเสื้อญี่ปุ่นเข้าไปหา
"โอ๊ย จะลากเค้าทำไม๊ เดินเองได้ ไอ้พี่โฟคดำ"
"โป๊ก นี่แน่ะ"
"อ่า เดี๋ยวเค้าร้องไห้น้า เขกหัวเค้าหลายทีแล้วอ่า"
"มึงนี่นะร้องไห้เป็น หน้าตากวนตีนแบบนี้ ร้องไห้เป็นด้วยเหรอ ไหนร้องให้ดูหน่อยดิ๊"
โฟคท้าทาย ญี่ปุ่นเหมือนโดนลูบคม
"อ่า ใจร้าย อุ๊ย อะไรติดคอ"
ญี่ปุ่น ทักทำท่าเป็นจริงเป็นจัง โฟคเอามือขึ้นลูบคอตัวเอง
"ฮ่าๆๆ เชื่อคนง่ายเหมือนกันนิพี่โฟคดำ"
"โป๊ก โป๊ก"
"โอ๊ย ไอ้หมีดำ"
"หือมึงด่ากูว่าไรนะ"
"หวาย ไม่ได้ด่าซะหน่อย"
ญี่ปุ่น เห็นภัยจะมาถึงตัวหันหลังกลับ หน้าชนเข้ากับอกเฟียตอย่างจัง
"หวาย หมีขาว"
"เตะสักทีดีไหมไอ้เปี๊ยกนี่"
"ไม่เอ๊า ไม่เตะ เค้าไม่ชอบ"
"เอ๊ะไอ้นี่ กูไม่ได้ให้มึงชอบ กูจะเตะ"
ญี่ปุ่น กอดเข้าที่เอวเฟียตทันที เอาหน้าซุกกับอก เฟียตตกใจแกะตัวญี่ปุ่นออกพัลวัน
"เฮ้ย ปล่อย ไอ้เปี๊ยก มึงมากอดกูทำไม"
"แหวะ ตัวเหม๊น เหม็น"
ญี่ปุ่น กัดฟันพูดแต่กอดแน่นแกะยังไงก็ไม่ออก โฟคเข้ามาช่วยแกะ แต่ก็ไม่ออก
"ห้าม ทำไรเค้าน้า ไม่งั้นไม่ปล่อย จริงๆน้า"
"โป๊ก ๆๆ"
"ยิ่งเขก ยิ่งกอดน้า อ่า เจ็บน้า"
ทั้งเฟียตกับโฟครุมเขกหัวญี่ปุ่นใหญ่ จนหัวเริ่มปูดออกมา
"เฮ้ย ไอ้โฟคหยุด"
เฟียตร้องห้ามไว้ เพราะเสื้อที่หน้าอกเริ่มเปียกชุ่ม
"ทำไมวะ กำลังมันเลย"
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงร้องไห้จริงๆเหรอ"
เฟียตพยายามจับหน้าญี่ปุ่นออกมาจาก อก แต่ก็เหมือนตุ๊กแกแกะไม่ออก
"เฮ้ยไอ้เปี๊ยก มึงร้องไห้เหรอ"
เฟียต งัดหัวญี่ปุ่นออกมาอย่างแรง ช้อนหน้าขึ้นมอง แวบแรกที่เห็นคือแว่นอันหนาเตอะ แต่ภายใต้แว่นอันนั้นคือคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอยู่ ญี่ปุ่นลืมตาขึ้นมอง เฟียตนิ่งสะอึกไป ไม่มีเสียงพูดจากใคร ทุกคนเงียบ ไม่มีเสียงร้องไห้ออกมาจากปากของญี่ปุ่นเลย พอญี่ปุ่นรู้สึกตัวก็ผลักอกของเฟียตออกแล้ววิ่งออกนอกห้องไปทันที ทุกคนไม่มีใครขยับ
"เฮ้ย ญี่ปุ่น ไอ้ปุ่น รอด้วย"
เอกร้อง เรียกแล้วสะบัดมือออกจากรุ่นพี่
"พี่ทำเกินไปแล้วนะ ไม่สงสารมันบ้างเหรอ เขกหัวเอาๆ"
บอยร้องด่า
"เออ กูว่ามึงทำเกินไปว่ะ ทั้งสองคนเลย มันทำอะไรผิดวะ มึงถึงรุมเขกหัวมันขนาดนั้น"
รุ่นพี่คนที่จับตัวญี่ปุ่นไปสังเวย เฟียตในคาบเช้าพูดขึ้น เฟียตมองหน้าโฟคที่สีหน้าไม่สู้ดี
"เราทำแรง ไปหรือเปล่าวะ ไอ้โฟค"
"เออ ว่ะพี่ เผลอตัวมันมือไปหน่อย ก็หัวมันน่าเขกนี่"
"ไปง้อน้องมันหน่อยสิมึง ร้องไห้วิ่งไปไหนแล้วก็ไม่รู้"
"เฮ้ย กูนี่นะจะไปง้อเด็ก มอสี่ ไอ้ฟอร์ด"
"เออ มึงนั่นล่ะ แกล้งน้องมันดีนัก เดี๋ยวน้องคนอื่นรู้ชมรมมึงนั่นล่ะจะโดนปิด"
"เป็นพี่เสือกใจร้าย" ฟอร์ดพูดต่อ
"เออ ๆ กูไปง้อก็ได้ แหมเห็นหน้าเอ๋อๆ ไม่คิดว่าจะร้องไห้เป็น"
"ไอ้ห่า มันก็คนนะมึง กูว่ามันน่ารักออก"
"เออ มึงไม่ต้องพูด มึงจะไปหรือให้กูไป ไอ้โฟค"
เฟียตถาม โฟคที่ยืนอึ้งอยู่
"พี่นั่นล่ะไป เสียเหลี่ยมผมหมด"
"อ้าวไอ้ เตี้ยนี่ แล้วกูล่ะ"
"อ้าว พี่เขกมันเยอะกว่าผมนะ แรงกว่าด้วย พี่นั่นล่ะไป"
โฟคอ้างเหตุผลข้างๆคูๆ เฟียตเกาหัวแกรกๆ แล้วเดินออกจากห้องไป
...............................................................................
ญี่ปุ่น วิ่งมาที่โรงอาหาร ไปร้านป้า เขาไม่ร้องไห้แล้ว แต่ป้าปิดร้านกลับบ้านไปแล้ว ญี่ปุ่นเลยนั่งเซ็งอยู่คนเดียว เฟียตเดินมาเห็นพอดีเพราะเขาคิดว่าเด็กที่เพิ่งเข้าใหม่จะไม่ค่อยรู้ที่ไป นอกจากโรงอาหาร
"ไอ้เปี๊ยก มาอยู่นี่เอง งอนเหรอมึง"
เสียง ทักทำให้ญี่ปุ่นสะดุ้ง กำลังจะลุกหนีแต่เฟียตเข้าไปจับแขนให้นั่งลงที่เดิม
"งอน ไรอ่า จะมาเขกหัวเค้าอีกเหรอ คนใจร้าย"
ญี่ปุ่นงอนประหลับประเหลือก
"ไหนบอก ไม่งอน ไอ้นี่ เป็นไงเจ็บเหรอ"
เฟียตทำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคย พูดกับใคร
"ลองให้เขกหัวตัวเองดูมั้ยล่ะ ไม่เจ็บเลย อิอิ"
ญี่ปุ่น ฉายแววตาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
"ลามปามนะมึง กูมาขอโทษ มึงเสือกกวนตีนทำไมวะ"
"กวนที่หนาย เค้าออกจะน่าร้าก"
"นี่ ล่ะที่กวนตีน"
"พี่ขอโทษสิ แล้วจะหาย"
"อ้าวกูเพิ่งขอโทษไป ไอ้นี่"
"ไม่เอาอ่ะ เอาขนมกับไอติม ไม่งั้นไม่ยอมหายล่ะจะบอก"
เฟียต เกาหัวแกรกๆ
"ไอ้นี่ พิลึกคน"
"ไปดิ ไปซื้อมา เร็วๆน้า เค้าหิว"
"ไอ้เปี๊ยก มึงนี่เห็นแก่กินนะ เออ รอตรงนี้ล่ะ"
เฟียต ฟาดงวงฟาดงาแต่ก็ลุกไปซื้อขนมมาสังเวยเด็กแว่นโตตัวเล็กที่นั่งยิ้มร่า กระดิกเท้ารอ สักพักเฟียตก็เดินกลับมาพร้อมขนมหลายห่อกับไอติมโคน
"อ่า ไมไม่เอาสตอแบรี่อ่า ไม่เอาช็อคโกเลต ขม"
"เฮ้ย มึงจะมากไปแล้ว จะแดกไม่แดก"
"ไม่อ่ะ พี่อย่ามาขู่ พี่มาขอโทษเค้าไม่ใช่เหรอ ตามจายหน่อยดิ ไปๆ ไปซื้อใหม่ ไม่งั้น ไม่ยอมหายน้า"
"โอ๊ย ไม่หายก็ไม่หาย ไอ้นี่ เดี๋ยวกูถีบจริงนะมึง"
"อ่า ใจร้าย อ่ะ กินก็ได้ เห็นแก่พี่น่ะเนี่ย"
พูดจบก็คว้าไอติมในมือเฟียตมากินโดย ไม่สนใจสีหน้าคนตัวโตเลย
"กูล่ะยอมมึงจริงๆ ไอ้นี่"
"หือ อะไรอ่า บ่นเป็นหมีไปได้"
พูดจบก็หัวเราะกิ๊กอยู่ในลำคอแต่ก็กินไอติ มต่อไม่สนใจเฟียตที่กำลังง้างมือขึ้นจะตบหัวอีกรอบแต่ก็ชะงัก
"น้ำ อ่ะพี่ ไหนน้ำ"
พอกินจวนหมดก็เรียกหาน้ำ
"ไอ้นี่ มึงไปหาแดกเองกูไม่ใช่คนรับใช้มึงนะ"
"อ้าว ไหนบอกมาขอโทษ ขนมแค่นี้ไม่พอหรอกน้า รับผิดชอบหน่อยๆ"
"โป๊ก"
เฟียตอดไม่ ได้ เขกหัวญี่ปุ่นไปทีหนึ่ง ญี่ปุ่นทำหน้าเบ้
"เอ้ย ไม่ได้ตั้งใจ เออ เอาน้ำอะไร"
"โค๊ก"
ญี่ปุ่นพูดออกมาหน้ายังเบ้อยู่ เฟียตรีบเดินไปที่สหกรณ์อีกรอบ พอลับหลังเฟียตญี่ปุ่นก็หัวเราะอย่างพอใจ
"หึ หึ แค่นี้ก็หลงกล ไอ้หมีขาวใจร้าย"
ขนมที่ซื้อมาญี่ปุ่นกวาดเรียบ ระยะเวลาที่เฟียตเดินไปซื้อน้ไม่ใช่ไกลอะไร แต่พอกลับมาขนมก็หมดแล้ว
"เฮ้ย มึงกินหรือมึงแดกวะเนี่ย"
"อ่ะ อย่าพูดมากดิพี่ ขนมติดคอ น้ำๆ"
"ให้ ติดคอตายไปเลยดีไหม"
"เปิดไม่ได้อ่า เปิดให้หน่อย"
รับ กระป๋องน้ำอัดลมไปแล้ว แต่ก็ยื่นคืนเพราะญี่ปุ่นขี้เกียจจะเปิดเอง เฟียตส่ายหน้า
"นี่กูจะเล่นงานมึงหรือมาให้มึงเล่นงานกูวะเนี่ย"
เฟียต บ่นพึมพำในคอ ส่วนคนใส่แว่นหนา หัวเราะกิ๊กอยู่อย่างพอใจ
"พี่หมี ขาว ไปช่วยขนของหน่อยดิ จะย้ายไปอยู่กับบอย"
ญี่ปุ่นพูดขึ้นหลังจาก กินน้ำเสร็จ
"เกี่ยวอะไรกับกูวะ"
"อ้าว เกี่ยวดิ เป็นพี่ก็ต้องช่วยน้อยดิ เลิกเรียนแล้วไปช่วยย้ายน้า หอบีอ่ะ"
"ไอ้ นี่ไม่ไปโว้ย เรื่องอะไรกูจะซ้อมแบด"
"ไม่รู้ล่ะ ไม่ไปช่วยไม่เข้าชมรมด้วยน้า อิอิ"
ญี่ปุ่นขู่เหมือนว่าตัวเองสำคัญ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่เขาคิดแบบนี้
"อ้าวไอ้นี่ เดี๋ยวโดนตีน มึงกล้าใช้กูเหรอ"
ญี่ปุ่นไม่ตอบแต่พยักหน้าแทนคำตอบ
"โป๊ก"
"อ่า"
หน้า เบ้เหมือนเดิม แต่ทำท่าปริ่มจะร้องไห้มากกว่าเดิม
"เออๆ เดี๋ยวกูไปช่วย ไอ้เตี้ยนี่หาเรื่องให้กูแล้วไหมล่ะ"
"น่าร้ากที่สุด เลยอ่า พี่หมีขาว"
"เดี๋ยวเถอะมึง ตกลงมึงแกล้งใช่ไหม"
"บ้า หรา ไม่แกล้ง เดี๋ยวร้องไห้จริงๆน้า"
ญี่ปุ่นทำหน้าเบ้ กระซิกๆออกมา
"เออๆ ไม่ต้องมาบีบน้ำตา จะช่วยก็ช่วย ไอ้นี่ แล้วมึงจะไปกี่โมง"
เฟียตทำ เสียงอ่อนใจจนมุม ไม่เคยเจอเด็กแบบนี้
"เดี๋ยวไป ย้ายเสร็จพาไปกินข้าวด้วยน้า"
"โหมึง เกินไปแล้ว"
"ไม่รู้ล่ะ พี่หมีขาวต้องรับผิดชอบ"
"นี่กูซวยหรือมึงซวยวะเนี่ย"
ญี่ปุ่น เบือนหน้าไปอีกทางไม่ตอบแต่แอบยิ้มอย่างผู้ชนะ อิอิ พี่นั่นล่ะซวย เหอๆ เจอลาภก้อนใหญ่แล้วเรา
ถึงห้องเรียนแล้ว ญี่ปุ่นยิ้มร่าด้วยความภาคภูมิใจ กอดกระเป๋าหนังสีดำไว้ในอก
"ไปไหนหว่า บอยกับปลาดุกไปหนายอ่า"
บอย มองหาเพื่อนทั้งสอง แต่ก็ไม่เห็นที่ห้องเรียน สักพักสองคนก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา
"ไอ้ปุ่น กูซวยแล้วเห็นไหม เพราะมึงคนเดียว ไอ้ เอ๋อ"
เอกโวยวายวิ่งเข้ามาที่ตัวญี่ปุ่น เจ้าตัวทำหน้าเหรอหรา
"อารายอ่ะ ซวยอะไร"
"ไอ้บ้า ก็ไอ้พี่โฟคดำของแกน่ะ บังคับให้พวกกูไปเข้าชมรมแบดมินตัน บอกให้มึงไปด้วย"
เอก พูดกระหืดกระหอบ
"หือ แค่นี้ก็ทำโตะจาย ไม่เห็นเป็นไรเข้าชมรมแบดก็ดี แต่ทำไมต้องเข้าอ่า ขี้เกียจ"
"นั่น ล่ะ ปุ่น เขาให้เข้าชมรมตามความสมัครใจ แต่โดนบังคับไปแล้ว บอกไม่เข้าเจอดีแน่ๆ"
บอยพูดบ้างดูตื่นตกใจ แต่ญี่ปุ่นยังมองไม่เห็นว่าอะไรที่ทำให้เพื่อนทั้งสองต้องตกใจมากมายถึง เพียงนี้
"เหอๆๆ ไปก็ไปดิไม่เห็นต้องกลัว"
"อ้าว ก็กูไม่อยากไปอ่ะ อยากเข้าชมรมดนตรีสากลโว้ย"
เอกโวยวาย
"อ้าว ไม่ไปก็ไม่ไปดิ โห โวยวายไปได้"
"มันไม่ง่ายอ่ะดิ ปุ่น ไอ้พี่โฟคดำบอกว่าจะตามราวีไม่เลิกลาถ้าไม่ไป"
บอยเสริม แล้วนั่งลงที่นั่งตัวเอง
"เอ๋ จาราวีทำไมอ่า ก็เค้าไม่เข้าชมรมด้วย น่าเกลียด"
"ยังมาทำหน้าเอ๋อ เพราะมึงนั่นล่ะ ไปกวนตีนพี่เค้าไว้ เลยซวยเลยกู"
"อ่า งั้นเดี๋ยวตอนเย็น ไปเคลียร์ให้ หึหึ ไม่ต้องกลัว"
ญี่ปุ่นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือหนักใจเลยบนใบหน้า กลับหัวเราะร่าเริงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คาบเรียนตอนบ่าย มีวิชาภาษาไทย เคมี สังคม และ แนะแนว พอหมดคาบเรียนวิชาสังคม อาจารย์ก็บอกให้เลือกเข้าชมรมที่ตัวเองชอบ โดยเอารายชื่อของชมรมมาให้ พอถึงตอนนี้ เอกกับบอยก็ทำหน้าตาตื่นตกใจอีก ส่วนญี่ปุ่นยังไม่ได้รู้สึกตัว
"นี่ บอย เราว่าจะเข้าชมรมดูนก นายว่าดีไหม เค้าว่าจะได้ออกไปดูนกต่างจังหวัดด้วยล่ะ อิอิ"
ญี่ปุ่นทำหน้าเพ้อ ฝัน มีความสุข
"อ้าว แล้วชมรมแบดฯล่ะ นายจะเอาไง ไม่เอานะให้เราไปกับเอกสองคนน่ะ"
"เออ ไอ้เอ๋อ มึงรับผิดชอบหน่อยดิ เป็นคนต้นเรื่องนะ"
เอกเข้ามาสมทบ ญี่ปุ่นถึงนึกขึ้นมาได้
"เออ นั่นดิ ลืมไปเลย อิอิ งั้นเดี๋ยวไปคุยกับพี่โฟคดำให้รู้เรื่องไปเลย"
พูด จบก็ลุกขึ้นเลย เพราะนักเรียนคนที่เลือกชมรมที่ตัวเองชอบแล้วก็ทยอยเดินไปตึกกิจกรรมนัก ศึกษาเพื่อเข้าชมรมที่ตัวเองเลือก บอยกับเอกลุกเดินตามญี่ปุ่นไปอย่างหวาดกลัว
"เออ รูมเมทพวกนายเป็นใครอ่ะ"
ญี่ปุ่นถามขึ้นระหว่างทาง
"ก็ไอ้บอย นี่ล่ะ"
หอพักของนักเรียนที่นี่มีหลายราคา มีทั้งแบบ สองคน สามคน สี่คน เพราะฐานะทางบ้านของบอยกับเอกค่อนข้างดีจึงอยู่แบบสองคน ส่วนญี่ปุ่นอยู่แบบสี่คน เพราะฐานะทางบ้านไม่ค่อยหรูหราสักเท่าใดนัก เพราะที่บ้านมีสวนผลไม้ พอส่งเสียได้ให้จบมัธยมมีชื่อและมหาวิทยาลัยแต่ไม่ดีเด่อะไรมาก
"จริง ดิ น่าสนุก"
"แล้วนายอ่ะ"
"อ้อ เราอยู่กับอีกสามคน อยู่ทับอะไรไม่รู้เมื่อคืนยังไม่ได้คุยเลย เราย้ายไปอยู่กับนายได้ป่ะ"
ญี่ปุ่น พูดทีจริงทีเล่น
"เฮ้ย ห้องกูมีสองเตียงเฟ้ย จะมานอนพื้นรึ"
เอก พูด ญี่ปุ่นหน้าจ๋อยไป
"อ่า ใจร้ายอ่ะ นายสินอนพื้นดูแข็งแรงให้เราไปนอนเตียง อิอิ"
แต่ก็เปลี่ยนสีหน้า ทันทีเหมือนกัน
"เออ มาอยู่ด้วยกันก็ดีนะ ห้องเดียวกัน สนุกดีออก"
"อ้าว"
พอ บอยพูดขึ้นเอกก็ไม่แย้งอะไร
"เห็นมะ คนน่าร้าก อ่ะนะ ใครก็อยากให้อยู่ด้วย อิอิ เนอะบอยเนอะ"
"แหว่ะ น่ารักตาย ไอ้เอ๋อ อย่าก่อเรื่องล่ะ"
"ก่อเรื่องอาร๊าย เรียบร้อยจะตาย"
ทั้งสาม เดินคุยแกมเถียงกันจนไปถึงตึกกิจกรรมนักศึกษา บางห้องเสียงดังอีกทึกครึกโครม มีรุ่นพี่มาคอยรับรุ่นน้อง ทั้งสามคนโผล่หน้าเข้าไปดู
"เอา ชมรมนี่มะ คนเยอะท่าทางสนุก"
ญี่ปุ่น พูดขึ้น
"ไอ้เอ๋อ มึงลืมแล้วเหรอจะมาเคลียร์กับไอ้พี่โฟคดำของมึงน่ะ คุยแล้วค่อยมา"
ญี่ปุ่นถึงระลึกขึ้นมาได้พยักหน้า แล้วมองหาชมรมแบดมินตันต่อไป
"นั่นไง ห้องนั้นไง"
บอยร้อง เหมือนหาสิ่งมีค่าเจอ
"เอ๋ ทำไมเงียบเชียบ ไม่มีคนสนใจแน่ๆ"
ญี่ปุ่น ทำหน้าสงสัยแต่ก็เดินพรวดพราดเข้าไปในห้องเพื่อนทั้งสองดึงแขนไม่ทัน
"อ่า"
ใน ห้องมีเด็กนักเรียนมัธยมสี่นั่งอยู่กับพื้น เจ็ดแปดคน มีรุ่นพี่ยืนรายรอบ สามสี่คนมีอยู่คนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะ "ไอ้พี่โฟคดำ" นั่นเอง
"มา แล้วเหรอมึง กว่าจะมานะไอ้เปี๊ยก"
เสียงร้องทักมาตั้งแต่ญี่ปุ่น เพิ่งจะก้าวเข้าประตูไป ญี่ปุ่นชะงัก เกาหัวแกรกๆ เพราะทุกสายตามองมาที่เขา
"ไม่ เปี๊ยก จะมาเคลียร์"
"มานี่เลยมึง มาลงชื่อ"
"หือ จะมาเคลียร์ไม่ได้มาลงชื่อ เอ๊ะพี่โย่งดำนี่ยังไง"
"อะไรน๊ะ มึงว่าอะไรน๊ะ"
เสียงคำรามดังลั่น ญี่ปุ่นตกใจแต่ก็ยืนนิ่งอยู่ ไม่เอาดีกว่า ท่าทางจะเตลียร์ไม่ไหว ไปตั้งหลักก่อนดีกว่า พอคิดได้ก็หันหลังกลับทันที
"ปึ๊ก"
"โอ๊ย"
ญี่ปุ่นชน เข้ากับร่างโย่งหนา จนผงะ
"มึงจะไปไหน ไอ้เปี๊ยก มึงตายแน่วันนี้"
"หวาย ไอ้พี่โย่ง"
สีหน้าถอดสีทันทีเพราะคนที่ญี่ปุ่นชนคือเฟียต
"มา ตั้งแต่เมื่อไหร่หว่า"
ไม่ทันจะได้ถอย ก็โดนเฟียตจิกบ่าหิ้วเข้ามาในห้อง บอยกับเอกก็โดนรุ่นพี่อีกสองคนหิ้วปีกเข้ามาในห้อง
"น้องๆ ไม่ต้องตกใจนะครับ ไอ้นี่เป็นเคสพิเศษ ธรรมดาพี่ไม่ดุนะครับ"
เฟียต หันไปบอกรุ่นน้องที่นั่งอยู่กับพื้นที่ดูตกใจกับสิ่งที่เห็น
"ไอ้ เบนซ์ มึงพาน้องๆไปดูโรงยิม เดี๋ยวให้ไอ้สามตัวนี่ลงชื่อเสร็จ เดี๋ยวกูตามไป"
เฟียตออกคำสั่ง เหมือนเป็นคำประกาษิต ทั้งหมดลุกขึ้นทันทีเดินตามคนชื่อเบนซ์ออกไป เหลือเพียง โฟคดำ เฟียต แล้วรุ่นพี่อีกคน แล้วก็เหยื่อทั้งสาม
"มึงเขียนด่ากูใช่ไหม ไอ้เปี๊ยก"
เฟียตตะคอก ใส่หูญี่ปุ่นตัวหงอ
"อารายอ่า เขียนด่าที่หนาย เค้าชมตะหาก"
"โป๊ก" "โอ๊ย พี่อ่า เขกหัวเค้าอีกแล้ว"
"กวนตีนไม่เลิกนะมึง เดี๋ยวกูจะเอาให้เข็ด"
"หวาย ไม่เอา ไม่เอา เค้าจะมาเคลียร์"
"เคลียร์อะไร ไม่ให้เคลียร์โว้ย มึงกล้ากวนตีนคนอย่างกู มึงซวยแน่"
เสียงขู่คำรามดังลั่นห้อง
"ช่วย ด้วยๆๆ ผมโดนรังแก"
ญี่ปุ่นแหกปากออกมาทันที เฟียตเอามืออุดปากญี่ปุ่นไว้ พอมือติดปาก ญี่ปุ่นก็บ้วนน้ำลายออกมาเลอะเต็มมือเฟียต ไหลนองเต็มไปหมด
"อี๋ ไอ้ทุเรศ มึงเป็นหมาบ้าเหรอ มึงเอาไปจัดการไอ้โฟค"
เฟียตผลักญี่ปุ่น ออกจากตัวแล้วเช็ดมือตัวเองที่เสื้อของญี่ปุ่น
"อ่า สกปรกอ่ะพี่"
"โป๊ก นี่แน่ะ"
"อูย หัวโนแล้วอ่ะ เขกเอาๆ เค้าไม่ใช่ตุ๊กตาน้า"
"มา นี่เลยมึง ไอ้ตัวดี"
ญี่ปุ่นโดนเปลี่ยนมือไปจากเฟียต โฟคลากคอเสื้อญี่ปุ่นเข้าไปหา
"โอ๊ย จะลากเค้าทำไม๊ เดินเองได้ ไอ้พี่โฟคดำ"
"โป๊ก นี่แน่ะ"
"อ่า เดี๋ยวเค้าร้องไห้น้า เขกหัวเค้าหลายทีแล้วอ่า"
"มึงนี่นะร้องไห้เป็น หน้าตากวนตีนแบบนี้ ร้องไห้เป็นด้วยเหรอ ไหนร้องให้ดูหน่อยดิ๊"
โฟคท้าทาย ญี่ปุ่นเหมือนโดนลูบคม
"อ่า ใจร้าย อุ๊ย อะไรติดคอ"
ญี่ปุ่น ทักทำท่าเป็นจริงเป็นจัง โฟคเอามือขึ้นลูบคอตัวเอง
"ฮ่าๆๆ เชื่อคนง่ายเหมือนกันนิพี่โฟคดำ"
"โป๊ก โป๊ก"
"โอ๊ย ไอ้หมีดำ"
"หือมึงด่ากูว่าไรนะ"
"หวาย ไม่ได้ด่าซะหน่อย"
ญี่ปุ่น เห็นภัยจะมาถึงตัวหันหลังกลับ หน้าชนเข้ากับอกเฟียตอย่างจัง
"หวาย หมีขาว"
"เตะสักทีดีไหมไอ้เปี๊ยกนี่"
"ไม่เอ๊า ไม่เตะ เค้าไม่ชอบ"
"เอ๊ะไอ้นี่ กูไม่ได้ให้มึงชอบ กูจะเตะ"
ญี่ปุ่น กอดเข้าที่เอวเฟียตทันที เอาหน้าซุกกับอก เฟียตตกใจแกะตัวญี่ปุ่นออกพัลวัน
"เฮ้ย ปล่อย ไอ้เปี๊ยก มึงมากอดกูทำไม"
"แหวะ ตัวเหม๊น เหม็น"
ญี่ปุ่น กัดฟันพูดแต่กอดแน่นแกะยังไงก็ไม่ออก โฟคเข้ามาช่วยแกะ แต่ก็ไม่ออก
"ห้าม ทำไรเค้าน้า ไม่งั้นไม่ปล่อย จริงๆน้า"
"โป๊ก ๆๆ"
"ยิ่งเขก ยิ่งกอดน้า อ่า เจ็บน้า"
ทั้งเฟียตกับโฟครุมเขกหัวญี่ปุ่นใหญ่ จนหัวเริ่มปูดออกมา
"เฮ้ย ไอ้โฟคหยุด"
เฟียตร้องห้ามไว้ เพราะเสื้อที่หน้าอกเริ่มเปียกชุ่ม
"ทำไมวะ กำลังมันเลย"
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงร้องไห้จริงๆเหรอ"
เฟียตพยายามจับหน้าญี่ปุ่นออกมาจาก อก แต่ก็เหมือนตุ๊กแกแกะไม่ออก
"เฮ้ยไอ้เปี๊ยก มึงร้องไห้เหรอ"
เฟียต งัดหัวญี่ปุ่นออกมาอย่างแรง ช้อนหน้าขึ้นมอง แวบแรกที่เห็นคือแว่นอันหนาเตอะ แต่ภายใต้แว่นอันนั้นคือคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอยู่ ญี่ปุ่นลืมตาขึ้นมอง เฟียตนิ่งสะอึกไป ไม่มีเสียงพูดจากใคร ทุกคนเงียบ ไม่มีเสียงร้องไห้ออกมาจากปากของญี่ปุ่นเลย พอญี่ปุ่นรู้สึกตัวก็ผลักอกของเฟียตออกแล้ววิ่งออกนอกห้องไปทันที ทุกคนไม่มีใครขยับ
"เฮ้ย ญี่ปุ่น ไอ้ปุ่น รอด้วย"
เอกร้อง เรียกแล้วสะบัดมือออกจากรุ่นพี่
"พี่ทำเกินไปแล้วนะ ไม่สงสารมันบ้างเหรอ เขกหัวเอาๆ"
บอยร้องด่า
"เออ กูว่ามึงทำเกินไปว่ะ ทั้งสองคนเลย มันทำอะไรผิดวะ มึงถึงรุมเขกหัวมันขนาดนั้น"
รุ่นพี่คนที่จับตัวญี่ปุ่นไปสังเวย เฟียตในคาบเช้าพูดขึ้น เฟียตมองหน้าโฟคที่สีหน้าไม่สู้ดี
"เราทำแรง ไปหรือเปล่าวะ ไอ้โฟค"
"เออ ว่ะพี่ เผลอตัวมันมือไปหน่อย ก็หัวมันน่าเขกนี่"
"ไปง้อน้องมันหน่อยสิมึง ร้องไห้วิ่งไปไหนแล้วก็ไม่รู้"
"เฮ้ย กูนี่นะจะไปง้อเด็ก มอสี่ ไอ้ฟอร์ด"
"เออ มึงนั่นล่ะ แกล้งน้องมันดีนัก เดี๋ยวน้องคนอื่นรู้ชมรมมึงนั่นล่ะจะโดนปิด"
"เป็นพี่เสือกใจร้าย" ฟอร์ดพูดต่อ
"เออ ๆ กูไปง้อก็ได้ แหมเห็นหน้าเอ๋อๆ ไม่คิดว่าจะร้องไห้เป็น"
"ไอ้ห่า มันก็คนนะมึง กูว่ามันน่ารักออก"
"เออ มึงไม่ต้องพูด มึงจะไปหรือให้กูไป ไอ้โฟค"
เฟียตถาม โฟคที่ยืนอึ้งอยู่
"พี่นั่นล่ะไป เสียเหลี่ยมผมหมด"
"อ้าวไอ้ เตี้ยนี่ แล้วกูล่ะ"
"อ้าว พี่เขกมันเยอะกว่าผมนะ แรงกว่าด้วย พี่นั่นล่ะไป"
โฟคอ้างเหตุผลข้างๆคูๆ เฟียตเกาหัวแกรกๆ แล้วเดินออกจากห้องไป
...............................................................................
ญี่ปุ่น วิ่งมาที่โรงอาหาร ไปร้านป้า เขาไม่ร้องไห้แล้ว แต่ป้าปิดร้านกลับบ้านไปแล้ว ญี่ปุ่นเลยนั่งเซ็งอยู่คนเดียว เฟียตเดินมาเห็นพอดีเพราะเขาคิดว่าเด็กที่เพิ่งเข้าใหม่จะไม่ค่อยรู้ที่ไป นอกจากโรงอาหาร
"ไอ้เปี๊ยก มาอยู่นี่เอง งอนเหรอมึง"
เสียง ทักทำให้ญี่ปุ่นสะดุ้ง กำลังจะลุกหนีแต่เฟียตเข้าไปจับแขนให้นั่งลงที่เดิม
"งอน ไรอ่า จะมาเขกหัวเค้าอีกเหรอ คนใจร้าย"
ญี่ปุ่นงอนประหลับประเหลือก
"ไหนบอก ไม่งอน ไอ้นี่ เป็นไงเจ็บเหรอ"
เฟียตทำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคย พูดกับใคร
"ลองให้เขกหัวตัวเองดูมั้ยล่ะ ไม่เจ็บเลย อิอิ"
ญี่ปุ่น ฉายแววตาเจ้าเล่ห์อีกครั้ง
"ลามปามนะมึง กูมาขอโทษ มึงเสือกกวนตีนทำไมวะ"
"กวนที่หนาย เค้าออกจะน่าร้าก"
"นี่ ล่ะที่กวนตีน"
"พี่ขอโทษสิ แล้วจะหาย"
"อ้าวกูเพิ่งขอโทษไป ไอ้นี่"
"ไม่เอาอ่ะ เอาขนมกับไอติม ไม่งั้นไม่ยอมหายล่ะจะบอก"
เฟียต เกาหัวแกรกๆ
"ไอ้นี่ พิลึกคน"
"ไปดิ ไปซื้อมา เร็วๆน้า เค้าหิว"
"ไอ้เปี๊ยก มึงนี่เห็นแก่กินนะ เออ รอตรงนี้ล่ะ"
เฟียต ฟาดงวงฟาดงาแต่ก็ลุกไปซื้อขนมมาสังเวยเด็กแว่นโตตัวเล็กที่นั่งยิ้มร่า กระดิกเท้ารอ สักพักเฟียตก็เดินกลับมาพร้อมขนมหลายห่อกับไอติมโคน
"อ่า ไมไม่เอาสตอแบรี่อ่า ไม่เอาช็อคโกเลต ขม"
"เฮ้ย มึงจะมากไปแล้ว จะแดกไม่แดก"
"ไม่อ่ะ พี่อย่ามาขู่ พี่มาขอโทษเค้าไม่ใช่เหรอ ตามจายหน่อยดิ ไปๆ ไปซื้อใหม่ ไม่งั้น ไม่ยอมหายน้า"
"โอ๊ย ไม่หายก็ไม่หาย ไอ้นี่ เดี๋ยวกูถีบจริงนะมึง"
"อ่า ใจร้าย อ่ะ กินก็ได้ เห็นแก่พี่น่ะเนี่ย"
พูดจบก็คว้าไอติมในมือเฟียตมากินโดย ไม่สนใจสีหน้าคนตัวโตเลย
"กูล่ะยอมมึงจริงๆ ไอ้นี่"
"หือ อะไรอ่า บ่นเป็นหมีไปได้"
พูดจบก็หัวเราะกิ๊กอยู่ในลำคอแต่ก็กินไอติ มต่อไม่สนใจเฟียตที่กำลังง้างมือขึ้นจะตบหัวอีกรอบแต่ก็ชะงัก
"น้ำ อ่ะพี่ ไหนน้ำ"
พอกินจวนหมดก็เรียกหาน้ำ
"ไอ้นี่ มึงไปหาแดกเองกูไม่ใช่คนรับใช้มึงนะ"
"อ้าว ไหนบอกมาขอโทษ ขนมแค่นี้ไม่พอหรอกน้า รับผิดชอบหน่อยๆ"
"โป๊ก"
เฟียตอดไม่ ได้ เขกหัวญี่ปุ่นไปทีหนึ่ง ญี่ปุ่นทำหน้าเบ้
"เอ้ย ไม่ได้ตั้งใจ เออ เอาน้ำอะไร"
"โค๊ก"
ญี่ปุ่นพูดออกมาหน้ายังเบ้อยู่ เฟียตรีบเดินไปที่สหกรณ์อีกรอบ พอลับหลังเฟียตญี่ปุ่นก็หัวเราะอย่างพอใจ
"หึ หึ แค่นี้ก็หลงกล ไอ้หมีขาวใจร้าย"
ขนมที่ซื้อมาญี่ปุ่นกวาดเรียบ ระยะเวลาที่เฟียตเดินไปซื้อน้ไม่ใช่ไกลอะไร แต่พอกลับมาขนมก็หมดแล้ว
"เฮ้ย มึงกินหรือมึงแดกวะเนี่ย"
"อ่ะ อย่าพูดมากดิพี่ ขนมติดคอ น้ำๆ"
"ให้ ติดคอตายไปเลยดีไหม"
"เปิดไม่ได้อ่า เปิดให้หน่อย"
รับ กระป๋องน้ำอัดลมไปแล้ว แต่ก็ยื่นคืนเพราะญี่ปุ่นขี้เกียจจะเปิดเอง เฟียตส่ายหน้า
"นี่กูจะเล่นงานมึงหรือมาให้มึงเล่นงานกูวะเนี่ย"
เฟียต บ่นพึมพำในคอ ส่วนคนใส่แว่นหนา หัวเราะกิ๊กอยู่อย่างพอใจ
"พี่หมี ขาว ไปช่วยขนของหน่อยดิ จะย้ายไปอยู่กับบอย"
ญี่ปุ่นพูดขึ้นหลังจาก กินน้ำเสร็จ
"เกี่ยวอะไรกับกูวะ"
"อ้าว เกี่ยวดิ เป็นพี่ก็ต้องช่วยน้อยดิ เลิกเรียนแล้วไปช่วยย้ายน้า หอบีอ่ะ"
"ไอ้ นี่ไม่ไปโว้ย เรื่องอะไรกูจะซ้อมแบด"
"ไม่รู้ล่ะ ไม่ไปช่วยไม่เข้าชมรมด้วยน้า อิอิ"
ญี่ปุ่นขู่เหมือนว่าตัวเองสำคัญ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่เขาคิดแบบนี้
"อ้าวไอ้นี่ เดี๋ยวโดนตีน มึงกล้าใช้กูเหรอ"
ญี่ปุ่นไม่ตอบแต่พยักหน้าแทนคำตอบ
"โป๊ก"
"อ่า"
หน้า เบ้เหมือนเดิม แต่ทำท่าปริ่มจะร้องไห้มากกว่าเดิม
"เออๆ เดี๋ยวกูไปช่วย ไอ้เตี้ยนี่หาเรื่องให้กูแล้วไหมล่ะ"
"น่าร้ากที่สุด เลยอ่า พี่หมีขาว"
"เดี๋ยวเถอะมึง ตกลงมึงแกล้งใช่ไหม"
"บ้า หรา ไม่แกล้ง เดี๋ยวร้องไห้จริงๆน้า"
ญี่ปุ่นทำหน้าเบ้ กระซิกๆออกมา
"เออๆ ไม่ต้องมาบีบน้ำตา จะช่วยก็ช่วย ไอ้นี่ แล้วมึงจะไปกี่โมง"
เฟียตทำ เสียงอ่อนใจจนมุม ไม่เคยเจอเด็กแบบนี้
"เดี๋ยวไป ย้ายเสร็จพาไปกินข้าวด้วยน้า"
"โหมึง เกินไปแล้ว"
"ไม่รู้ล่ะ พี่หมีขาวต้องรับผิดชอบ"
"นี่กูซวยหรือมึงซวยวะเนี่ย"
ญี่ปุ่น เบือนหน้าไปอีกทางไม่ตอบแต่แอบยิ้มอย่างผู้ชนะ อิอิ พี่นั่นล่ะซวย เหอๆ เจอลาภก้อนใหญ่แล้วเรา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น