(เอากระเป๋าตูคืนม๊าา)
ญี่ปุ่น เดินกลับมาห้องเรียนด้วยความเซ็งหน้ามุ่ย
"อ้าว เจอไหมคะญี่ปุ่นกระเป๋าน่ะ"
อาจารย์วารุณีถามมาจากหน้าห้อง
"มะ ไม่อ่ะครับ"
"อ้าว แย่เลย งั้นยืมของเพื่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนเที่ยงค่อยไปหาใหม่ ภารโรงคงเก็บไว้ล่ะค่ะครูว่า"
อาจารย์ วารุณีปลอบใจ แต่เจ้าตัวเดินหน้าไม่รับบุญไปนั่งลงข้างๆบอย
"ยืมของ เราก่อนก็ได้"
"ไหนอ่ะ สมุดนายสีไร"
"อ้าว เลือกสีด้วยเหรอ"
"อ้อ เปล่าหรอก แต่ไม่เอาสีชมพูน้า อิอิ"
ญี่ปุ่นหัวเราะออกมา สายตาจับอยู่ที่มือของบอยที่ล้วงเอาสมุดสีเขียวอ่อนออกเหลืองมาให้
"ปาก กาอ่ะ ยืมด้วยดิ"
"อ้าว ตกลงจะเอาทุกอย่างว่างั้น"
ญี่ปุ่น ยิ้ม ยื่นมือไปรับปากกาจากบอย
"ขอบคุณน้า ไม่ได้นายเราแย่เลยอ่ะ"
สรุป ญี่ปุ่นก็ต้องยืมสมุดบอยตลอดคาบเรียนช่วงเช้า วิชาต่อไปคือ คณิตศาสตร์ อาจารย์ก็แนะนำตัว ให้นักเรียนแนะนำตัวเหมือนเดิม จากนั้นก็ภาษาอังกฤษ ก็ทำเหมือนเดิม จากที่เคยโดนล้อเรื่องชื่อพอแนะนำบ่อยเข้าเพื่อนๆก็เริ่มชิน วิชาสุดท้ายในคาบเช้าเป็นฟิสิกส์
"อ่า ไม่ชอบเลยอ่ะ วิชานี้"
ญี่ปุ่น ทำหน้าเบ้ เมื่ออาจารย์สอนฟิสิกส์เดินเข้ามาในห้อง บอยไม่ตอบได้แต่ยิ้ม ญี่ปุ่นเกาหัวแกรกๆหลังจากที่อาจารย์แนะนำตัวและเริ่มการสอนในคาบแรก กว่าจะผ่านไปแต่ละวินาทียากเย็นยาวนานสำหรับญี่ปุ่น
พักเที่ยง ญี่ปุ่นก็รีบกระโจนออกมาจากห้องเมื่ออาจารย์สอนฟิสิกส์ออกไปแล้ว
"เฮ้ย หิวขนาดนั้นเลยไอ้ญี่ปุ่น"
เอกร้องตามบอยก็เดินออกมาตามหลังติดๆ
"หิว ดิ นายไม่หิวไง ตาลายแล้วเนี่ย"
"แล้วรู้เหรอ โรงอาหารไปทางไหน"
เอก พูดให้ญี่ปุ่นคิด หยุดกึกลงแล้วทำหน้างง
"เออ นั่นดิ นายพาไปหน่อยดิ ว่าแต่นายรู้จักเหรอ"
"แหม ก็เดินตามเพื่อนๆไปสิ นายบื้อ"
"โห ตุก็นึกว่าฉลาด ไอ้ปลาดุกโตะจาย"
กัดฟันพูดแล้ว ยิ้มเหมือนเคย สรุปญี่ปุ่นก็ต้องเดินตามหลังเพื่อนไปอย่างที่เอกแนะ พอไปถึงโรงอาหาร นักเรียนแน่นขนัดเสียงดังจอแจยิ่งกว่าตลาดสดแถวบ้านอีก
"นาย ไปจองที่ไว้ก่อนไป ไอ้หญ้าญี่ปุ่น เดี๋ยวไม่มีที่นั่ง"
เอกออกคำสั่ง
"โห ไม่ใช่หญ้าโว้ย ไอ้เอกปลาดุก"
"อ้าวไอ้นี่ วอนซะแล้ว"
"นี่ๆ นาย รีบไปซื้อดิ จะได้กินข้าวไหมนี่ มัวแต่ทะเลาะกัน ญี่ปุ่นไปหาที่นั่งก่อนนะเดี๋ยวเรามาเปลี่ยน"
บอยยุติทั้งสองคนก่อน ที่จะสาดอะไรใส่กันเสียก่อนกินข้าว ญี่ปุ่นเดินหน้ามุ่ยไปหาที่นั่ง ตรงไหนดีหว่า เย้ ตรงนั้น ว่าแล้วก็รีบเดินไปนั่งทันที ญี่ปุ่นนั่งอยู่สักพักเอกก็มาที่โต๊ะ เลยรีบลุกออกไปตรงแผงแม่ค้าขายอาหารทันที ญี่ปุ่นเดินวนเลือกของกินอยู่จนไปเห็นร้านป้าขายข้าวแกงที่กำลังสาละวนตัก แกงใส่จานข้าวให้เด็กนักเรียนอยู่
"อ๊ะ น่ากินจัง แกงไตปลา อิอิ ไม่ได้กินนานแล้ว"
ญี่ปุ่นพึมพำกับตัวเองแล้วรอคิวของตัวเอง
"ป้า คร้าบ เอาแกงไตปลากับหมูยอทอด สองอย่างเท่าไหร่อ่ะป้า"
"สองอย่างสิบ ห้าพ่อหนุ่ม"
"โห ป้าคร้าบ ลดให้ญี่ปุ่นหน่อยน้า ญี่ปุ่นไม่รวย สิบบาทนะป้าน้า ป้าใจดีที่สุดเลย"
ญี่ปุ่นอ้อน
"โอ๊ยไม่ได้ หรอกหนู ป้าขาดทุนสิแบบนี้ คนอื่นเขาก็ซื้อป้าราคานี้ทั้งนั้น ถ้าป้าลดให้หนูคนอื่นก็มาด่าป้าแย่เลยสิ"
ป้าคนขายทำเสียงโวยวายแต่ ยิ้มเพราะท่าทางของญี่ปุ่น
"อ่า ป้าอ่ะ งั้นผมมาช่วยป้าขายทุกวันเอาไหม แลกกับข้าวตอนกลางวัน นะนะป้าน้า"
"อ้าว แล้วเราไม่อายเพื่อนเขารึ มาช่วยป้าขายข้าวแกง"
"หือ อายยังไงอ่ะป้า ผมไม่ได้ช่วยเค้านี่ ผมมาช่วยป้า"
ท่าทางจะไม่เข้าใจ เล่นเอาป้าเกาหัวแกรกๆ หัวเราะชอบใจ
"โอ๊ยตามใจเรา แต่ป้าไม่จ่ายค่าจ้างนะ เราสมัครใจเอง"
"หุหุ ฉลาดจังเลยไอ้ปุ่น"
หัวเราะ ทำตาเจ้าเล่ห์คิดว่าความคิดตัวเองสุดยอด
"โอ๊ย ใครเขกหัว"
ญี่ปุ่น หันซ้ายทันทีเพราะมีคนมาเขกหัวทางซ้าย
"โป๊ก"
"โอ๊ย ใครวะ"
"กู เอง ไอ้เปี๊ยก มึงแลบลิ้นใส่กูใช่ไหมเมื่อเช้า"
เสียงของมัจจุราชดัง ก้องอยู่เหนือหัวข้างขวา
"หวาย พี่น่ะเอง อาร๊าย แลบลงแลบลิ้นอาราย เปล่าน้า"
"อย่ามาหือ กูเห็นกับตา มึงโดนแน่ๆวันนี้"
"อ่ะ พี่รูปหล่อ จะทำอารายเค้าอ่า ไม่เอาน้า เค้าหิวข้าว"
"ไม่ต้องแดก แล้วมึง แดกตีนกูนี่"
เฟียตนั่นเอง เขาประชิดตัวญี่ปุ่นขยุ้มคอเสื้ออยู่ มองไกลๆเหมือนเด็กยืนคุยกันปกติ เพราะเขากัดฟันพูดไม่ให้เสียงดังเป็นที่ผิดสังเกตุ
"ไม่เอา ใครจะกินลง ตีนเหม็นๆ"
"ไอ้นี่ โป๊ก"
"อ่า พี่อ่ะ เขกหัวผมทำไมอ่ะ หัวโนแล้ว"
"มึงกวนตีนกูไง ไหนมึงแดกอะไร"
"แกง ไตปลา พี่กินเป็นหรา อิอิ เผ็ดน้า"
ญี่ปุ่นหารู้ไม่ว่าเขากำลังจะ แกล้ง ตอบไปหน้าใสซื่อ
"ป้าคร้าบ พี่รูปหล่อเขาจะกินแกงไตปลาเหมือนผมอ่า เค้าจะจ่ายให้ผมด้วย วันนี้ญี่ปุ่นไม่ช่วยขายน้า พรุ่งนี้จะมาช่วย อิอิ ลาภปากแล้วตู"
ญี่ปุ่น ยิ้มอย่างเริงร่า
"ใครจะกิน ไอ้นี่ กูไม่ได้สั่ง เฮ้ย ป้าไม่เอาครับ ไม่เอา ผมกินไม่เป็น"
เฟียตโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
"อ้าว มาล้อเล่นกับป้าเหรอพ่อหนุ่ม จะกินไม่กิน"
เสียงป้าดุ เฟียตเกาหัวแกรกๆเหมือนกัน
"เอ่อ งั้นผมเอา ผัดไก่ กับไข่ดาวก็ได้ครับป้า"
เขาต้องยอมจำนนเพราะนักเรียนรุ่นน้องที่รอ คิวต่อจากเขาเริ่มมองคนตัวใหญ่ที่ดึงคอเสื้อเด็กแว่นตัวเล็กอยู่
"ขอบ คุณคร้าบ พี่รูปหล่อน่าร้ากที่สุด"
ญี่ปุ่นรีบเหวี่ยงตัวออกตอนที่ เขาจะจ่ายเงินให้ป้า
"เฮ้ย มึงไม่มาจ่ายของมึง ไอ้"
"จ่ายมา ซะดีๆ พ่อหนุ่ม รวมของหนูคนนั้นด้วย"
เฟียตทำหน้าเซ็งกัดกรามกรอดจน ปูดโปน
"อิอิ กินกันยังอ่ะ นาย รอเราป่ะเนี่ย"
ญี่ปุ่นวิ่ง กระหืดกระหอบกลับมาที่โต๊ะ
"หนีอะไรมาอีกญี่ปุ่น"
บอยถาม เพราะเห็นท่าทางที่กระหืดกระหอบของญี่ปุ่น
"หนีหมีขาวยักษ์"
"เฮ้ย ไม่ใช่มึงไปมีเรื่องกับเขานะ เดี๋ยวก็โดนสอยเอาหรอกมึง ยิ่งหน้าเอ๋อๆอยู่ กูไม่ช่วยนะเฟ้ย"
เอกรีบออกตัว
"แหม สู้คนด้วยเหรอนายอ่ะ หน้าตาน่าจะกลัวแต่เขื่อน อิอิ"
"อ้าวไอ้นี่เดี๋ยวกูเตะให้ กูนักมวยเก่านะเฟ้ย เคยเรียน"
"ชิ หน้าตาก็น่าจะใช่"
กัดฟัน พูดเหมือนเคย แต่ก้มลงกินข้าวแล้วทำเป็นไม่สนใจ
"มึงว่าไงนะ ไอ้หญ้าแห้งญุี่ปุ่น"
เอกขึ้นเสียงถลึงตาใส่
"โอ๊ย นาย ใจเย็นๆ รีบกินสิข้าวน่ะ ทำไมทะเลาะกันจังสองคนนี้"
ญี่ปุ่นทำเป็น ไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะมีมือใหญ่ๆมาตีลงที่กลางหลัง
"โอ๊ย"
"จะ หนีกูพ้นเหรอไอ้เปี๊ยก"
พูดจบก็นั่งลงข้างๆทันที
"อ่าพี่รูป หล่อ มาเบียดทำไมอ่ะ ร้อนๆ ถอยไปๆ"
"มึงอย่าอิ๊อ๊ะ เดี๋ยวกูจะแก้แค้นมึง"
เฟียตไม่ยอมเลิกเพราะเขาเสียหน้าเพราะญี่ปุ่น สองครั้งแล้ว
"เอ่อ ญี่ปุ่นนายรู้จักพี่เขาด้วยเหรอ"
บอยถาม ตาค้างอยู่
"อ้อ พี่โย่งอ่ะ เค้าเก็บกระเป๋าเราไป เนี่ยแอบใช้รึเปล่าก็ไม่รู้ ดินสอลายอิ๊กคิวซังเราอ่ะ"
"ไอ้ห่า กูเอาไปทิ้งแล้ว"
"หา ใจร้าย ไอ้บ้า ใจร้าย"
ญี่ปุ่นถลึงตา ใส่เขาบ้าง ยกมือขึ้นจะตีแต่ต้องลดลงเพราะรู้สึกตัวว่าเขาตัวใหญ่กว่าเยอะ
"อ่า หายากนะนั่นน่ะ โห จะทำยังไง จะทำยังไงดี"
ญี่ปุ่นหันมาขยี้หัวตัว เอง ทำท่าคิดหนัก
"โห ไอ้บ้า กูยังไม่ทิ้งหรอก มึงอยากได้ไปเอาที่ชมรมเย็นนี้"
ญี่ปุ่นหยุดขยี้หัวทันที มองหน้าเขาตาเป็นประกาย
"อิอิ ว่าแล้ว พี่รูปหล่อต้องไม่ใจร้าย"
"มึง อย่าลืมล่ะ อ้อ เมื่อกี้กูจ่ายคาข้าวให้มึง เดี๋ยวมึงใช้คืนด้วย"
"อ่า ก็ได้ๆ เดี๋ยวเค้าเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวคืน อิอิ ข้าวสิบห้า ก๋วยเตี๋ยวชามเท่าไหร่อ่ะบอย"
ญี่ปุ่นเอานิ้วขึ้นมานับทำท่าคิดเลข
"โห มึง งกว่ะ ชามยี่สิบ"
"อ่า ไม่เอาอ่ะ งั้นเลี้ยงข้าวร้านป้าดีกว่า อิอิ เอาอย่างเดียวน้า"
"โป๊ก"
"โอ๊ย เขกหัวเค้าไมอ่า"
"แดก ให้หมดนะมึง ทั้งสองจานนี่ล่ะ กูแดกไม่ลงแล้ว"
ญี่ปุ่นแทนที่จะ เสียใจหรือสะท้อนใจอะไรบ้าง ทำตาเป็นประกาย
"จริงน้า พูดแล้วห้ามคืนคำน้า อิอิ รูปหล่อแล้วยังใจดีอีก เค้าหม่ำหมดเลยน้า"
ไว ทันคำพูดเขาคว้าจานข้าวของเฟียตมาวางตรงหน้าตักกินข้าวในจานทันที เฟียตได้แต่ส่ายหัวแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปาก เขาคงไม่เคยเจอเด็กเอ๋อกวนบาทาขนาดญี่ปุ่นมาก่อน บอยกับเอกนั่งมองตาปริบๆ เฟียตทำตาดุใส่ทั้งสองจึงก้มลงกินก๋วยเตี๋ยวต่อ ส่วนเฟียตนั่งมองญี่ปุ่นกินจนเคลิ้มไป
"เฮ้ย ไอ้เฟียตมึงไม่กินข้าวเหรอ มานั่งเฝ้าใครวะ"
เสียงทักดังปลุกให้ เฟียตสะดุ้ง
"เฝ้าห่าอะไรล่ะ กูจะมาตบกะโหลกไอ้เปี๊ยกนี่"
ว่า แล้วก็ตบหัวญี่ปุ่นฉาดใหญ่
"พรวด"
"อ๊ายย แหวะ"
เสียง ร้องอย่างน่ารังเกียจของบอยกับเอกดังขึ้นพร้อมกัน เพราะข้าวที่อยู่เต็มปากของญี่ปุ่นพรวดออกมาเต็มโต๊ะรวมถึงชามก๋วยเตี๋ยวของ ทั้งสอง
"แหะๆ พี่อ่า ตบหัวเค้าทำไมอ่า กินอยู่น้า"
"สม ตะกละนะมึง"
เฟียตทำเสียงดุแล้วลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง
"มึงไป เจอกูด้วยที่ชมรม ไม่งั้นกูจะเอากระเป๋ามึงไปทิ้ง"
"อ่า แล้วเค้าจะเอาอะไรเรียนอ่า ใจร้าย"
"ช่างหัวมึงดิ เรื่องของมึง กวนตีนดีนัก"
"หมีขาวหน้าบู้เอ้ย"
กัดฟันพูดเหมือนเคย
"มึง ว่าอะไรน๊ะ ด่ากูใช่ไหม"
"เปล๊า ไม่ได้ด่าซะหน่อย ชมหรอก"
ญี่ปุ่น ทำหน้าย่นแล้วกินข้าวต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นักเรียนที่อยู่รอบข้างต่างหวาดกลัวกันไปเป็นแถบ เพราะเฟียตมีชื่ทางด้านเกเรอยู่แล้ว แต่ไอ้คนตัวเปี๊ยกทำไมยังลอยหน้าเอ๋อๆสู้อยู่โดยไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย
"ไอ้ ปุ่น แย่แน่เลย"
เอกทำเสียงหวาดกลัว ญี่ปุ่นทำหน้างงไม่เข้าใจ
"หือ แย่ไมอ่ะ"
"อ้าว ไม่รู้เหรอว่าไอ้พี่โย่งคนนั้นหัวโจกมอหกนะมึง โดนเขาเรียกไปที่ชมรม ระวังนะมึงเละแน่ๆ"
"อ่า นั่นสินะ ตายละหว่า ทำไงดีอ่ะ ทำไงดี"
ญุี่ปุ่นทำหน้าตกใจแต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนอาจเพราะ แว่นตาหนาเตอะของเขาที่บดบังสายตา
"นายซื้อกระเป๋าใหม่ดิ ปุ่น"
บอย แนะ
"โอ๊ย ไม่ได้ ไม่ได้ ของในกระเป๋ามีเป็นคอลเล็กชั่นอิ๊กคิวซังเชียวน้า ไม่ยอมหรอก หายากน้า"
"โห มึงจะตายอยู่แล้วยังห่วงของอีก"
"อ๊ะ แล้วทำไงอ่า ช่วยคิดหน่อยดิ ปลาดุก"
"หือ อะไรน๊ะ ใครปลาดุก"
เอกทำเสียงสูง
"ก็ ฉายานายไง ปลาดุก น่ารักดีออก"
ญี่ปุ่นยิ้มบาน
"มันน่ารักตรง ไหนวะปลาดุก"
เอกงงเกาหัวแกรกๆ ส่วนบอยหัวเราะกิ๊กอยู่ ญี่ปุ่นทำหน้าไม่รู้เรื่อง
"เฮ้ย คิดออกแล้ว ก็รีบกินข้าวดิ แล้วแอบขึ้นไปเอาบนห้องพี่เค้า"
"พี่เค้าทิ้งไปแล้วอ่ะ ให้ไปเอาที่ไหน"
"โห ไอ้ปุ่น เขาหลอกมึงหรอก ใครเขาจะทิ้ง"
เอก พูดให้ญี่ปุ่นได้คิด ฉายแววตาเจ้าเล่ห์ออกมาทันที
"ปะ ไปเอากระเป๋ากัน"
ญี่ปุ่นลุกทันที
"เฮ้ย มึง บอกจะไป จะไปเลยเหรอ ไม่วางผงวางแผนก่อนเลยเหรอ"
เอกร้องห้ามแต่ลุกตามญึ่ ปุ่น ส่วนบอยก็ลุกตามไปอีกคน
"หือ แผนไรอ่า เอากระเป๋าต้องมีแผนด้วยหรา"
ญี่ปุ่นเกาหัวอีกครั้ง
"โอ๊ย ไอ้เอ๋อ มึงจะบุ่มบ่ามขึ้นไปดงเสือเลยเหรอมึง กูยังไม่อยากโดนกระทืบ"
"อ่า แล้วทำไงอ่ะ"
"โอ๊ย กูล่ะเซ็ง มึงบอกมันดิ บอย"
เอกทำท่า กลุ้มจัดแล้วเหวี่ยงมาให้บอย
"อ่า แล้วจะรู้ไหมนั่น ว่าแต่นายมีแผนอะไรล่ะ"
บอยเองก็เกาหัวแกรกๆ ไม่รู้เรื่อง
"โอ๊ย แกสองคนอะไรนิ ก็ให้เราเป็นต้นทางให้มันไง ให้ไอ้ปุ่นเข้าไปเอาเอง"
"โห นึกว่าแผนอะไร มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนิ"
ญี่ปุ่นทำหน้ารู้ ทัน
"อ้าว"
เอกทำหน้าไม่ถูกเพราะคิดว่านี่คือแผน แต่บอยกับญี่ปุ่นกลับไม่สนใจ ทั้งสามเดินมุ่งหน้าไปยังตึกนักเรียนชั้นมัธยมหกกับมัธยมห้า ที่เมื่อเช้าญี่ปุ่นมาสร้างวีรกรรมเอาไว้ พอเดินเข้าบริเวณหน้าตึก ซึ่งมีนักเรียนนั่งเล่นอยู่ตรงระเบียงเป็นกลุ่มๆ ทุกสายตาจ้องมายังทั้งสามเพราะลักษณะที่ไม่น่าจะใช่เด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน
"ไป ไหนไอ้เตี้ย"
เสียงทักมาจากลุ่มข้างหน้าที่นั่งอยู่สามสี่คน
"ใคร เตี้ยฟะ โหสูงตายนักนี่"
ญี่ปุ่นพูดเหมือนเดิมกัดฟันแต่ยิ้ม
"ไป หาพี่อ่ะ พี่เฟียต พี่รู้จักป่ะ"
ญี่ปุ่นพูดออกไป ทั้งบอยกับเอกมากระตุกแขนอยู่คนละข้าง
"หา นายนี่เหรอ น้องพี่เฟียต"
ทั้งกลุ่มดูหน้าซีดถอดสีกันหมด
"ช่าย เดี๋ยวฝากบอกพี่ให้ว่าพวกพี่อยากเจอ"
ญี่ปุ่นพูดออกไปแล้วยิ้ม เพราะเขาอ่านจากท่าทางของคนทั้งกลุ่มที่ดูตื่นกลัว
"เฮ้ย บ้าเหรอ ไม่ได้อยากเจ๊อ จะเจอทำไมล่ะ ไปๆ พวกเราไปห้องสมุดดีกว่า"
ทั้งกลุ่ม ลุกไปทันที
"เราว่า ไอ้พี่เฟียตโย่งนี่มันต้องเป็นนักเลงประจำโรงเรียนแน่ๆ ดูพวกนี้ดิ กลัวหางจุกตูด"
"อิอิ ใช้แผนนี้ล่ะ ทางสะดวก"
เอกสนับสนุน ญี่ปุ่นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง เหอๆๆ ง่ายดายแค่นี้เอง เขาคิดในใจ
"ไอ้ เปี๊ยก ญี่ปุ่น"
เสียงร้องดังมาจากข้างหลัง ทั้งสามคนหันไปมอง
"อ้าว พี่โฟคดำ"
ญี่ปุ่นร้องทักออกไป โบกไม้โบกมือ
"อ้าวไอ้นี่ เจอทีไรวอนหาแต่ตีนนะมึง มาทำอะไรแถวนี้ เจอหรือยังล่ะกระเป๋าน่ะ"
โฟค เดินเข้ามาในกลุ่ม แต่ด้วยความที่ตัวสูงกว่าทั้งสามคนมาก เอกกับบอยจึงแหงนหน้ามองพองาม
"ยังอ่ะ เป็นเพราะพี่อ่ะล่ะ ไม่ยอมช่วย เนี่ยเค้าไม่มีสมุดเขียนหนังสือเลย"
"อ้าวเฮ้ย กูไปเกี่ยวอะไรด้วย พาไปถึงที่แล้วมึงไม่เห็นเองช่วยไม่ได้"
"แอ่ะ ไอ้ดำตับเป็ด"
"นั่นแน่ ด่ากูอีกแล้ว เดี๋ยวเถอะมึง"
โฟคยก มือขึ้นเตรียมเขกหัว แต่ญี่ปุ่นรู้ทันรีบถอยออกไป
"แล้วมีธุระอะไร กับ ญี่ปุ่นอ่ะ"
"อ้าวมึง กูมาถามโว้ย ไม่ได้อยากมีธุระด้วยหรอก ไอ้เปี๊ยกหน้าเอ๋อ"
"หว่าๆ มาว่าเค้า ตัวเองก็ตัวด๊ำดำ ขี้เหร่"
ญี่ปุ่น สวนคืน โฟคโผเข้าหาเขกหัวไปโป้กใหญ่
"โอ๊ย พี่อ่ะ โรคจิตเขกหัวเค้าไมอ่ะ"
"หรือมึงจะให้กูถีบ แหม ไอ้เอ๋อ เดี๋ยวกูถีบโครม"
"อ่า มะเอาอ่า ไปดีกว่า พี่ดำโรคจิต"
พูดจบ แล้วก็วิ่งหนีไปเลย ปล่อยให้เอกกับบอยยืนเอ๋อของจริงอยู่ โฟคกะจะวิ่งตามแต่ก็ไม่ได้ตามเพราะหันมามองทั้งสองคนแล้วยิ้มแสยะอย่างมีแผน
"ซวย แล้วมั้ยล่ะ ไอ้ญี่ปุ่น"
เอกรำพึงออกมาเบาๆ ส่วนญี่ปุ่นวิ่งขึ้นตึกไปแล้ว โดยไม่ได้หันหลังกลับมามองเพื่อนเลย พอขึ้นไปถึงจุดยุทธศาสตร์ที่วางแผนไว้ ญี่ปุ่นก็หอบแฮ่กๆ
"อ้าว ไปหนายอ่า เอก บอย"
ยังหอบอยู่แต่ก็พูดออกมา ญี่ปุ่นเดินแอบเข้าไปในห้อง เด็กนักเรียนมัธยมหก ช่วงพักเที่ยงพอกินข้าวเสร็จก็จะไปขลุกอยู่ตามชมรมของตนเอง ในห้องเรียนจึงไม่มีนักเรียนอยู่เลย มีเพียงเด็กเรียนจริงๆที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ญี่ปุ่นทำเนียนเดินเข้าไปยังโต๊ะที่โดนแกล้งเมื่อเช้า
"อ้าว ไปไหนหว่า ไม่เห็นมี"
ญี่ปุ่นก้มๆเงยๆอยู่แถวโต๊ะ
"พี่ๆ โต๊ะพี่เฟียสอยู่ไหนอ่ะ ผมเป็นน้องชายเค้า มาเอาของ"
ญี่ปุ่นทำเนียน เข้าไปถามรุ่นพี่ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ เขาใส่แว่นหนาไม่ต่างไปจากญี่ปุ่นเลยเงยหน้าขึ้นมองญี่ปุ่น แล้วชี้มือไปหลังห้อง แล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
"ชิ ถามก็ไม่ตอบ"
กัด ฟันพูดเหมือนเคย เขาเงยหน้าขึ้นทันที
"อ่ะ ขอบคุณคร้าบพี่"
ญี่ปุ่น ยกมือขึ้นไหว้แทบจะไม่ทัน แล้วก็รีบเดินไปยังโต๊ะที่เฟียตนั่ง ญี่ปุ่นดีใจขึ้นมาทันที ยิ้มแฉ่งเพราะเห็นกระเป๋าของเขาวางอยู่ที่พื้นใต้โต๊ะ ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปหยิบกระเป๋ามาทันที แต่ก่อนจะเดินจากไป ญี่ปุ่นหยิบสมุดของเฟียตมาเล่มหนึ่งแล้วเขียนลงหน้าแรกของสมุด
"หึหึ ไอ้พี่โย่งบ้า ชอบแกล้งรุ่นน้อง บ้าอำนาจ ไม่หล่อ"
ญี่ปุ่นเดินยิ้ม ออกมาจากห้อง แล้วก็รีบวิ่งลงบันไดไปด้วยใจระทึก
ญี่ปุ่น เดินกลับมาห้องเรียนด้วยความเซ็งหน้ามุ่ย
"อ้าว เจอไหมคะญี่ปุ่นกระเป๋าน่ะ"
อาจารย์วารุณีถามมาจากหน้าห้อง
"มะ ไม่อ่ะครับ"
"อ้าว แย่เลย งั้นยืมของเพื่อนก่อนนะคะ เดี๋ยวตอนเที่ยงค่อยไปหาใหม่ ภารโรงคงเก็บไว้ล่ะค่ะครูว่า"
อาจารย์ วารุณีปลอบใจ แต่เจ้าตัวเดินหน้าไม่รับบุญไปนั่งลงข้างๆบอย
"ยืมของ เราก่อนก็ได้"
"ไหนอ่ะ สมุดนายสีไร"
"อ้าว เลือกสีด้วยเหรอ"
"อ้อ เปล่าหรอก แต่ไม่เอาสีชมพูน้า อิอิ"
ญี่ปุ่นหัวเราะออกมา สายตาจับอยู่ที่มือของบอยที่ล้วงเอาสมุดสีเขียวอ่อนออกเหลืองมาให้
"ปาก กาอ่ะ ยืมด้วยดิ"
"อ้าว ตกลงจะเอาทุกอย่างว่างั้น"
ญี่ปุ่น ยิ้ม ยื่นมือไปรับปากกาจากบอย
"ขอบคุณน้า ไม่ได้นายเราแย่เลยอ่ะ"
สรุป ญี่ปุ่นก็ต้องยืมสมุดบอยตลอดคาบเรียนช่วงเช้า วิชาต่อไปคือ คณิตศาสตร์ อาจารย์ก็แนะนำตัว ให้นักเรียนแนะนำตัวเหมือนเดิม จากนั้นก็ภาษาอังกฤษ ก็ทำเหมือนเดิม จากที่เคยโดนล้อเรื่องชื่อพอแนะนำบ่อยเข้าเพื่อนๆก็เริ่มชิน วิชาสุดท้ายในคาบเช้าเป็นฟิสิกส์
"อ่า ไม่ชอบเลยอ่ะ วิชานี้"
ญี่ปุ่น ทำหน้าเบ้ เมื่ออาจารย์สอนฟิสิกส์เดินเข้ามาในห้อง บอยไม่ตอบได้แต่ยิ้ม ญี่ปุ่นเกาหัวแกรกๆหลังจากที่อาจารย์แนะนำตัวและเริ่มการสอนในคาบแรก กว่าจะผ่านไปแต่ละวินาทียากเย็นยาวนานสำหรับญี่ปุ่น
พักเที่ยง ญี่ปุ่นก็รีบกระโจนออกมาจากห้องเมื่ออาจารย์สอนฟิสิกส์ออกไปแล้ว
"เฮ้ย หิวขนาดนั้นเลยไอ้ญี่ปุ่น"
เอกร้องตามบอยก็เดินออกมาตามหลังติดๆ
"หิว ดิ นายไม่หิวไง ตาลายแล้วเนี่ย"
"แล้วรู้เหรอ โรงอาหารไปทางไหน"
เอก พูดให้ญี่ปุ่นคิด หยุดกึกลงแล้วทำหน้างง
"เออ นั่นดิ นายพาไปหน่อยดิ ว่าแต่นายรู้จักเหรอ"
"แหม ก็เดินตามเพื่อนๆไปสิ นายบื้อ"
"โห ตุก็นึกว่าฉลาด ไอ้ปลาดุกโตะจาย"
กัดฟันพูดแล้ว ยิ้มเหมือนเคย สรุปญี่ปุ่นก็ต้องเดินตามหลังเพื่อนไปอย่างที่เอกแนะ พอไปถึงโรงอาหาร นักเรียนแน่นขนัดเสียงดังจอแจยิ่งกว่าตลาดสดแถวบ้านอีก
"นาย ไปจองที่ไว้ก่อนไป ไอ้หญ้าญี่ปุ่น เดี๋ยวไม่มีที่นั่ง"
เอกออกคำสั่ง
"โห ไม่ใช่หญ้าโว้ย ไอ้เอกปลาดุก"
"อ้าวไอ้นี่ วอนซะแล้ว"
"นี่ๆ นาย รีบไปซื้อดิ จะได้กินข้าวไหมนี่ มัวแต่ทะเลาะกัน ญี่ปุ่นไปหาที่นั่งก่อนนะเดี๋ยวเรามาเปลี่ยน"
บอยยุติทั้งสองคนก่อน ที่จะสาดอะไรใส่กันเสียก่อนกินข้าว ญี่ปุ่นเดินหน้ามุ่ยไปหาที่นั่ง ตรงไหนดีหว่า เย้ ตรงนั้น ว่าแล้วก็รีบเดินไปนั่งทันที ญี่ปุ่นนั่งอยู่สักพักเอกก็มาที่โต๊ะ เลยรีบลุกออกไปตรงแผงแม่ค้าขายอาหารทันที ญี่ปุ่นเดินวนเลือกของกินอยู่จนไปเห็นร้านป้าขายข้าวแกงที่กำลังสาละวนตัก แกงใส่จานข้าวให้เด็กนักเรียนอยู่
"อ๊ะ น่ากินจัง แกงไตปลา อิอิ ไม่ได้กินนานแล้ว"
ญี่ปุ่นพึมพำกับตัวเองแล้วรอคิวของตัวเอง
"ป้า คร้าบ เอาแกงไตปลากับหมูยอทอด สองอย่างเท่าไหร่อ่ะป้า"
"สองอย่างสิบ ห้าพ่อหนุ่ม"
"โห ป้าคร้าบ ลดให้ญี่ปุ่นหน่อยน้า ญี่ปุ่นไม่รวย สิบบาทนะป้าน้า ป้าใจดีที่สุดเลย"
ญี่ปุ่นอ้อน
"โอ๊ยไม่ได้ หรอกหนู ป้าขาดทุนสิแบบนี้ คนอื่นเขาก็ซื้อป้าราคานี้ทั้งนั้น ถ้าป้าลดให้หนูคนอื่นก็มาด่าป้าแย่เลยสิ"
ป้าคนขายทำเสียงโวยวายแต่ ยิ้มเพราะท่าทางของญี่ปุ่น
"อ่า ป้าอ่ะ งั้นผมมาช่วยป้าขายทุกวันเอาไหม แลกกับข้าวตอนกลางวัน นะนะป้าน้า"
"อ้าว แล้วเราไม่อายเพื่อนเขารึ มาช่วยป้าขายข้าวแกง"
"หือ อายยังไงอ่ะป้า ผมไม่ได้ช่วยเค้านี่ ผมมาช่วยป้า"
ท่าทางจะไม่เข้าใจ เล่นเอาป้าเกาหัวแกรกๆ หัวเราะชอบใจ
"โอ๊ยตามใจเรา แต่ป้าไม่จ่ายค่าจ้างนะ เราสมัครใจเอง"
"หุหุ ฉลาดจังเลยไอ้ปุ่น"
หัวเราะ ทำตาเจ้าเล่ห์คิดว่าความคิดตัวเองสุดยอด
"โอ๊ย ใครเขกหัว"
ญี่ปุ่น หันซ้ายทันทีเพราะมีคนมาเขกหัวทางซ้าย
"โป๊ก"
"โอ๊ย ใครวะ"
"กู เอง ไอ้เปี๊ยก มึงแลบลิ้นใส่กูใช่ไหมเมื่อเช้า"
เสียงของมัจจุราชดัง ก้องอยู่เหนือหัวข้างขวา
"หวาย พี่น่ะเอง อาร๊าย แลบลงแลบลิ้นอาราย เปล่าน้า"
"อย่ามาหือ กูเห็นกับตา มึงโดนแน่ๆวันนี้"
"อ่ะ พี่รูปหล่อ จะทำอารายเค้าอ่า ไม่เอาน้า เค้าหิวข้าว"
"ไม่ต้องแดก แล้วมึง แดกตีนกูนี่"
เฟียตนั่นเอง เขาประชิดตัวญี่ปุ่นขยุ้มคอเสื้ออยู่ มองไกลๆเหมือนเด็กยืนคุยกันปกติ เพราะเขากัดฟันพูดไม่ให้เสียงดังเป็นที่ผิดสังเกตุ
"ไม่เอา ใครจะกินลง ตีนเหม็นๆ"
"ไอ้นี่ โป๊ก"
"อ่า พี่อ่ะ เขกหัวผมทำไมอ่ะ หัวโนแล้ว"
"มึงกวนตีนกูไง ไหนมึงแดกอะไร"
"แกง ไตปลา พี่กินเป็นหรา อิอิ เผ็ดน้า"
ญี่ปุ่นหารู้ไม่ว่าเขากำลังจะ แกล้ง ตอบไปหน้าใสซื่อ
"ป้าคร้าบ พี่รูปหล่อเขาจะกินแกงไตปลาเหมือนผมอ่า เค้าจะจ่ายให้ผมด้วย วันนี้ญี่ปุ่นไม่ช่วยขายน้า พรุ่งนี้จะมาช่วย อิอิ ลาภปากแล้วตู"
ญี่ปุ่น ยิ้มอย่างเริงร่า
"ใครจะกิน ไอ้นี่ กูไม่ได้สั่ง เฮ้ย ป้าไม่เอาครับ ไม่เอา ผมกินไม่เป็น"
เฟียตโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
"อ้าว มาล้อเล่นกับป้าเหรอพ่อหนุ่ม จะกินไม่กิน"
เสียงป้าดุ เฟียตเกาหัวแกรกๆเหมือนกัน
"เอ่อ งั้นผมเอา ผัดไก่ กับไข่ดาวก็ได้ครับป้า"
เขาต้องยอมจำนนเพราะนักเรียนรุ่นน้องที่รอ คิวต่อจากเขาเริ่มมองคนตัวใหญ่ที่ดึงคอเสื้อเด็กแว่นตัวเล็กอยู่
"ขอบ คุณคร้าบ พี่รูปหล่อน่าร้ากที่สุด"
ญี่ปุ่นรีบเหวี่ยงตัวออกตอนที่ เขาจะจ่ายเงินให้ป้า
"เฮ้ย มึงไม่มาจ่ายของมึง ไอ้"
"จ่ายมา ซะดีๆ พ่อหนุ่ม รวมของหนูคนนั้นด้วย"
เฟียตทำหน้าเซ็งกัดกรามกรอดจน ปูดโปน
"อิอิ กินกันยังอ่ะ นาย รอเราป่ะเนี่ย"
ญี่ปุ่นวิ่ง กระหืดกระหอบกลับมาที่โต๊ะ
"หนีอะไรมาอีกญี่ปุ่น"
บอยถาม เพราะเห็นท่าทางที่กระหืดกระหอบของญี่ปุ่น
"หนีหมีขาวยักษ์"
"เฮ้ย ไม่ใช่มึงไปมีเรื่องกับเขานะ เดี๋ยวก็โดนสอยเอาหรอกมึง ยิ่งหน้าเอ๋อๆอยู่ กูไม่ช่วยนะเฟ้ย"
เอกรีบออกตัว
"แหม สู้คนด้วยเหรอนายอ่ะ หน้าตาน่าจะกลัวแต่เขื่อน อิอิ"
"อ้าวไอ้นี่เดี๋ยวกูเตะให้ กูนักมวยเก่านะเฟ้ย เคยเรียน"
"ชิ หน้าตาก็น่าจะใช่"
กัดฟัน พูดเหมือนเคย แต่ก้มลงกินข้าวแล้วทำเป็นไม่สนใจ
"มึงว่าไงนะ ไอ้หญ้าแห้งญุี่ปุ่น"
เอกขึ้นเสียงถลึงตาใส่
"โอ๊ย นาย ใจเย็นๆ รีบกินสิข้าวน่ะ ทำไมทะเลาะกันจังสองคนนี้"
ญี่ปุ่นทำเป็น ไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะมีมือใหญ่ๆมาตีลงที่กลางหลัง
"โอ๊ย"
"จะ หนีกูพ้นเหรอไอ้เปี๊ยก"
พูดจบก็นั่งลงข้างๆทันที
"อ่าพี่รูป หล่อ มาเบียดทำไมอ่ะ ร้อนๆ ถอยไปๆ"
"มึงอย่าอิ๊อ๊ะ เดี๋ยวกูจะแก้แค้นมึง"
เฟียตไม่ยอมเลิกเพราะเขาเสียหน้าเพราะญี่ปุ่น สองครั้งแล้ว
"เอ่อ ญี่ปุ่นนายรู้จักพี่เขาด้วยเหรอ"
บอยถาม ตาค้างอยู่
"อ้อ พี่โย่งอ่ะ เค้าเก็บกระเป๋าเราไป เนี่ยแอบใช้รึเปล่าก็ไม่รู้ ดินสอลายอิ๊กคิวซังเราอ่ะ"
"ไอ้ห่า กูเอาไปทิ้งแล้ว"
"หา ใจร้าย ไอ้บ้า ใจร้าย"
ญี่ปุ่นถลึงตา ใส่เขาบ้าง ยกมือขึ้นจะตีแต่ต้องลดลงเพราะรู้สึกตัวว่าเขาตัวใหญ่กว่าเยอะ
"อ่า หายากนะนั่นน่ะ โห จะทำยังไง จะทำยังไงดี"
ญี่ปุ่นหันมาขยี้หัวตัว เอง ทำท่าคิดหนัก
"โห ไอ้บ้า กูยังไม่ทิ้งหรอก มึงอยากได้ไปเอาที่ชมรมเย็นนี้"
ญี่ปุ่นหยุดขยี้หัวทันที มองหน้าเขาตาเป็นประกาย
"อิอิ ว่าแล้ว พี่รูปหล่อต้องไม่ใจร้าย"
"มึง อย่าลืมล่ะ อ้อ เมื่อกี้กูจ่ายคาข้าวให้มึง เดี๋ยวมึงใช้คืนด้วย"
"อ่า ก็ได้ๆ เดี๋ยวเค้าเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวคืน อิอิ ข้าวสิบห้า ก๋วยเตี๋ยวชามเท่าไหร่อ่ะบอย"
ญี่ปุ่นเอานิ้วขึ้นมานับทำท่าคิดเลข
"โห มึง งกว่ะ ชามยี่สิบ"
"อ่า ไม่เอาอ่ะ งั้นเลี้ยงข้าวร้านป้าดีกว่า อิอิ เอาอย่างเดียวน้า"
"โป๊ก"
"โอ๊ย เขกหัวเค้าไมอ่า"
"แดก ให้หมดนะมึง ทั้งสองจานนี่ล่ะ กูแดกไม่ลงแล้ว"
ญี่ปุ่นแทนที่จะ เสียใจหรือสะท้อนใจอะไรบ้าง ทำตาเป็นประกาย
"จริงน้า พูดแล้วห้ามคืนคำน้า อิอิ รูปหล่อแล้วยังใจดีอีก เค้าหม่ำหมดเลยน้า"
ไว ทันคำพูดเขาคว้าจานข้าวของเฟียตมาวางตรงหน้าตักกินข้าวในจานทันที เฟียตได้แต่ส่ายหัวแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มที่มุมปาก เขาคงไม่เคยเจอเด็กเอ๋อกวนบาทาขนาดญี่ปุ่นมาก่อน บอยกับเอกนั่งมองตาปริบๆ เฟียตทำตาดุใส่ทั้งสองจึงก้มลงกินก๋วยเตี๋ยวต่อ ส่วนเฟียตนั่งมองญี่ปุ่นกินจนเคลิ้มไป
"เฮ้ย ไอ้เฟียตมึงไม่กินข้าวเหรอ มานั่งเฝ้าใครวะ"
เสียงทักดังปลุกให้ เฟียตสะดุ้ง
"เฝ้าห่าอะไรล่ะ กูจะมาตบกะโหลกไอ้เปี๊ยกนี่"
ว่า แล้วก็ตบหัวญี่ปุ่นฉาดใหญ่
"พรวด"
"อ๊ายย แหวะ"
เสียง ร้องอย่างน่ารังเกียจของบอยกับเอกดังขึ้นพร้อมกัน เพราะข้าวที่อยู่เต็มปากของญี่ปุ่นพรวดออกมาเต็มโต๊ะรวมถึงชามก๋วยเตี๋ยวของ ทั้งสอง
"แหะๆ พี่อ่า ตบหัวเค้าทำไมอ่า กินอยู่น้า"
"สม ตะกละนะมึง"
เฟียตทำเสียงดุแล้วลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง
"มึงไป เจอกูด้วยที่ชมรม ไม่งั้นกูจะเอากระเป๋ามึงไปทิ้ง"
"อ่า แล้วเค้าจะเอาอะไรเรียนอ่า ใจร้าย"
"ช่างหัวมึงดิ เรื่องของมึง กวนตีนดีนัก"
"หมีขาวหน้าบู้เอ้ย"
กัดฟันพูดเหมือนเคย
"มึง ว่าอะไรน๊ะ ด่ากูใช่ไหม"
"เปล๊า ไม่ได้ด่าซะหน่อย ชมหรอก"
ญี่ปุ่น ทำหน้าย่นแล้วกินข้าวต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นักเรียนที่อยู่รอบข้างต่างหวาดกลัวกันไปเป็นแถบ เพราะเฟียตมีชื่ทางด้านเกเรอยู่แล้ว แต่ไอ้คนตัวเปี๊ยกทำไมยังลอยหน้าเอ๋อๆสู้อยู่โดยไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย
"ไอ้ ปุ่น แย่แน่เลย"
เอกทำเสียงหวาดกลัว ญี่ปุ่นทำหน้างงไม่เข้าใจ
"หือ แย่ไมอ่ะ"
"อ้าว ไม่รู้เหรอว่าไอ้พี่โย่งคนนั้นหัวโจกมอหกนะมึง โดนเขาเรียกไปที่ชมรม ระวังนะมึงเละแน่ๆ"
"อ่า นั่นสินะ ตายละหว่า ทำไงดีอ่ะ ทำไงดี"
ญุี่ปุ่นทำหน้าตกใจแต่ดูยังไงก็ไม่เหมือนอาจเพราะ แว่นตาหนาเตอะของเขาที่บดบังสายตา
"นายซื้อกระเป๋าใหม่ดิ ปุ่น"
บอย แนะ
"โอ๊ย ไม่ได้ ไม่ได้ ของในกระเป๋ามีเป็นคอลเล็กชั่นอิ๊กคิวซังเชียวน้า ไม่ยอมหรอก หายากน้า"
"โห มึงจะตายอยู่แล้วยังห่วงของอีก"
"อ๊ะ แล้วทำไงอ่า ช่วยคิดหน่อยดิ ปลาดุก"
"หือ อะไรน๊ะ ใครปลาดุก"
เอกทำเสียงสูง
"ก็ ฉายานายไง ปลาดุก น่ารักดีออก"
ญี่ปุ่นยิ้มบาน
"มันน่ารักตรง ไหนวะปลาดุก"
เอกงงเกาหัวแกรกๆ ส่วนบอยหัวเราะกิ๊กอยู่ ญี่ปุ่นทำหน้าไม่รู้เรื่อง
"เฮ้ย คิดออกแล้ว ก็รีบกินข้าวดิ แล้วแอบขึ้นไปเอาบนห้องพี่เค้า"
"พี่เค้าทิ้งไปแล้วอ่ะ ให้ไปเอาที่ไหน"
"โห ไอ้ปุ่น เขาหลอกมึงหรอก ใครเขาจะทิ้ง"
เอก พูดให้ญี่ปุ่นได้คิด ฉายแววตาเจ้าเล่ห์ออกมาทันที
"ปะ ไปเอากระเป๋ากัน"
ญี่ปุ่นลุกทันที
"เฮ้ย มึง บอกจะไป จะไปเลยเหรอ ไม่วางผงวางแผนก่อนเลยเหรอ"
เอกร้องห้ามแต่ลุกตามญึ่ ปุ่น ส่วนบอยก็ลุกตามไปอีกคน
"หือ แผนไรอ่า เอากระเป๋าต้องมีแผนด้วยหรา"
ญี่ปุ่นเกาหัวอีกครั้ง
"โอ๊ย ไอ้เอ๋อ มึงจะบุ่มบ่ามขึ้นไปดงเสือเลยเหรอมึง กูยังไม่อยากโดนกระทืบ"
"อ่า แล้วทำไงอ่ะ"
"โอ๊ย กูล่ะเซ็ง มึงบอกมันดิ บอย"
เอกทำท่า กลุ้มจัดแล้วเหวี่ยงมาให้บอย
"อ่า แล้วจะรู้ไหมนั่น ว่าแต่นายมีแผนอะไรล่ะ"
บอยเองก็เกาหัวแกรกๆ ไม่รู้เรื่อง
"โอ๊ย แกสองคนอะไรนิ ก็ให้เราเป็นต้นทางให้มันไง ให้ไอ้ปุ่นเข้าไปเอาเอง"
"โห นึกว่าแผนอะไร มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วนิ"
ญี่ปุ่นทำหน้ารู้ ทัน
"อ้าว"
เอกทำหน้าไม่ถูกเพราะคิดว่านี่คือแผน แต่บอยกับญี่ปุ่นกลับไม่สนใจ ทั้งสามเดินมุ่งหน้าไปยังตึกนักเรียนชั้นมัธยมหกกับมัธยมห้า ที่เมื่อเช้าญี่ปุ่นมาสร้างวีรกรรมเอาไว้ พอเดินเข้าบริเวณหน้าตึก ซึ่งมีนักเรียนนั่งเล่นอยู่ตรงระเบียงเป็นกลุ่มๆ ทุกสายตาจ้องมายังทั้งสามเพราะลักษณะที่ไม่น่าจะใช่เด็กรุ่นราวคราวเดียวกัน
"ไป ไหนไอ้เตี้ย"
เสียงทักมาจากลุ่มข้างหน้าที่นั่งอยู่สามสี่คน
"ใคร เตี้ยฟะ โหสูงตายนักนี่"
ญี่ปุ่นพูดเหมือนเดิมกัดฟันแต่ยิ้ม
"ไป หาพี่อ่ะ พี่เฟียต พี่รู้จักป่ะ"
ญี่ปุ่นพูดออกไป ทั้งบอยกับเอกมากระตุกแขนอยู่คนละข้าง
"หา นายนี่เหรอ น้องพี่เฟียต"
ทั้งกลุ่มดูหน้าซีดถอดสีกันหมด
"ช่าย เดี๋ยวฝากบอกพี่ให้ว่าพวกพี่อยากเจอ"
ญี่ปุ่นพูดออกไปแล้วยิ้ม เพราะเขาอ่านจากท่าทางของคนทั้งกลุ่มที่ดูตื่นกลัว
"เฮ้ย บ้าเหรอ ไม่ได้อยากเจ๊อ จะเจอทำไมล่ะ ไปๆ พวกเราไปห้องสมุดดีกว่า"
ทั้งกลุ่ม ลุกไปทันที
"เราว่า ไอ้พี่เฟียตโย่งนี่มันต้องเป็นนักเลงประจำโรงเรียนแน่ๆ ดูพวกนี้ดิ กลัวหางจุกตูด"
"อิอิ ใช้แผนนี้ล่ะ ทางสะดวก"
เอกสนับสนุน ญี่ปุ่นยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง เหอๆๆ ง่ายดายแค่นี้เอง เขาคิดในใจ
"ไอ้ เปี๊ยก ญี่ปุ่น"
เสียงร้องดังมาจากข้างหลัง ทั้งสามคนหันไปมอง
"อ้าว พี่โฟคดำ"
ญี่ปุ่นร้องทักออกไป โบกไม้โบกมือ
"อ้าวไอ้นี่ เจอทีไรวอนหาแต่ตีนนะมึง มาทำอะไรแถวนี้ เจอหรือยังล่ะกระเป๋าน่ะ"
โฟค เดินเข้ามาในกลุ่ม แต่ด้วยความที่ตัวสูงกว่าทั้งสามคนมาก เอกกับบอยจึงแหงนหน้ามองพองาม
"ยังอ่ะ เป็นเพราะพี่อ่ะล่ะ ไม่ยอมช่วย เนี่ยเค้าไม่มีสมุดเขียนหนังสือเลย"
"อ้าวเฮ้ย กูไปเกี่ยวอะไรด้วย พาไปถึงที่แล้วมึงไม่เห็นเองช่วยไม่ได้"
"แอ่ะ ไอ้ดำตับเป็ด"
"นั่นแน่ ด่ากูอีกแล้ว เดี๋ยวเถอะมึง"
โฟคยก มือขึ้นเตรียมเขกหัว แต่ญี่ปุ่นรู้ทันรีบถอยออกไป
"แล้วมีธุระอะไร กับ ญี่ปุ่นอ่ะ"
"อ้าวมึง กูมาถามโว้ย ไม่ได้อยากมีธุระด้วยหรอก ไอ้เปี๊ยกหน้าเอ๋อ"
"หว่าๆ มาว่าเค้า ตัวเองก็ตัวด๊ำดำ ขี้เหร่"
ญี่ปุ่น สวนคืน โฟคโผเข้าหาเขกหัวไปโป้กใหญ่
"โอ๊ย พี่อ่ะ โรคจิตเขกหัวเค้าไมอ่ะ"
"หรือมึงจะให้กูถีบ แหม ไอ้เอ๋อ เดี๋ยวกูถีบโครม"
"อ่า มะเอาอ่า ไปดีกว่า พี่ดำโรคจิต"
พูดจบ แล้วก็วิ่งหนีไปเลย ปล่อยให้เอกกับบอยยืนเอ๋อของจริงอยู่ โฟคกะจะวิ่งตามแต่ก็ไม่ได้ตามเพราะหันมามองทั้งสองคนแล้วยิ้มแสยะอย่างมีแผน
"ซวย แล้วมั้ยล่ะ ไอ้ญี่ปุ่น"
เอกรำพึงออกมาเบาๆ ส่วนญี่ปุ่นวิ่งขึ้นตึกไปแล้ว โดยไม่ได้หันหลังกลับมามองเพื่อนเลย พอขึ้นไปถึงจุดยุทธศาสตร์ที่วางแผนไว้ ญี่ปุ่นก็หอบแฮ่กๆ
"อ้าว ไปหนายอ่า เอก บอย"
ยังหอบอยู่แต่ก็พูดออกมา ญี่ปุ่นเดินแอบเข้าไปในห้อง เด็กนักเรียนมัธยมหก ช่วงพักเที่ยงพอกินข้าวเสร็จก็จะไปขลุกอยู่ตามชมรมของตนเอง ในห้องเรียนจึงไม่มีนักเรียนอยู่เลย มีเพียงเด็กเรียนจริงๆที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง ญี่ปุ่นทำเนียนเดินเข้าไปยังโต๊ะที่โดนแกล้งเมื่อเช้า
"อ้าว ไปไหนหว่า ไม่เห็นมี"
ญี่ปุ่นก้มๆเงยๆอยู่แถวโต๊ะ
"พี่ๆ โต๊ะพี่เฟียสอยู่ไหนอ่ะ ผมเป็นน้องชายเค้า มาเอาของ"
ญี่ปุ่นทำเนียน เข้าไปถามรุ่นพี่ที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ เขาใส่แว่นหนาไม่ต่างไปจากญี่ปุ่นเลยเงยหน้าขึ้นมองญี่ปุ่น แล้วชี้มือไปหลังห้อง แล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ
"ชิ ถามก็ไม่ตอบ"
กัด ฟันพูดเหมือนเคย เขาเงยหน้าขึ้นทันที
"อ่ะ ขอบคุณคร้าบพี่"
ญี่ปุ่น ยกมือขึ้นไหว้แทบจะไม่ทัน แล้วก็รีบเดินไปยังโต๊ะที่เฟียตนั่ง ญี่ปุ่นดีใจขึ้นมาทันที ยิ้มแฉ่งเพราะเห็นกระเป๋าของเขาวางอยู่ที่พื้นใต้โต๊ะ ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปหยิบกระเป๋ามาทันที แต่ก่อนจะเดินจากไป ญี่ปุ่นหยิบสมุดของเฟียตมาเล่มหนึ่งแล้วเขียนลงหน้าแรกของสมุด
"หึหึ ไอ้พี่โย่งบ้า ชอบแกล้งรุ่นน้อง บ้าอำนาจ ไม่หล่อ"
ญี่ปุ่นเดินยิ้ม ออกมาจากห้อง แล้วก็รีบวิ่งลงบันไดไปด้วยใจระทึก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น