(ฝันร้าย)
ญี่ปุ่น เข้าไปอยู่ในห้องน้ำ ยืนมองของใช้ของเฟียตด้วยสายตาที่มันวาวเป็นประกาย
"อ่า ทำตัวยังกะหนุ่มๆ ดูของใช้ซิ อิอิ เสร็จตู"
ว่าแล้วก็หยิบขวดยาสระ ผมขึ้นมาดู
"ห๊อม หอม"
เปิดฝาสูดกลิ่นของยาสระผม ของใช้ของเฟียตนำเข้าเกือบทั้งหมดเพราะที่บ้านมีฐานะดี ญี่ปุ่นสลัดผ้าออกจากายเปิดน้ำฝักบัวราดตัว เทยาสระผมลงบนฝ่ามือจนล้นอุ้งมือ แล้วเอาลูบไล้ตัว
"เอ๋ ทำไมฟองเย๊อะเยอะ"
ฟองของยาสระผมเป็นฟองเยอะกว่าครีมอาบน้ำ แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจ
"ว้าว มีโฟมล้างหน้าด้วย อิอิ เสร็จตู"
ที่ จริงมันคือขวดโฟมกวนหนวด ปกติจะล้างหน้าด้วยสบู่เด็กคอลเล็กชั่นที่ตัวเองโปรดปราน
"เย็นจังเย ย อิอิ"
พออาบน้ำเสร็จก็แปรงฟัน กว่าจะออกจากห้องน้ำได้ก็ตัวเหี่ยว คนตัวโตนั่งอยู่ที่ปลายเตียง
"มึงอาบน้ำหรือเอาไส้ออกมาล้าง ไอ้เปี๊ยก"
เฟียตประชด เพราะญี่ปุ่นมัวแต่สนุกสนานเพลินเพลินกับข้าวของเครื่องใช้ของเฟียต
"อิ อิ ก็ของใช้พี่เยอะนิ ก็เลยลองทุกอย่าง ช๊อบ ชอบ"
"เฮ้ย แล้วไมมึงไม่ใช้โคโดโมะของมึงล่ะ"
"วุ้ยไม่เอาหรอก ใช้ทุกวันเบื่อ เปลี่ยนบ้าง อิอิ"
พูดหน้าตาเฉย ญี่ปุ่นใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ออกมาตัวเดียว เปลือยท่อนบน หยดน้ำยังเกาะอยู่ตามตัว ผิวขาวโดนน้ำดูเต่งตึง คนตัวโตถึงกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
"แล้วทำไมหน้ามึงแดงๆ"
เฟียต ทักเพราะหน้าของญี่ปุ่นเห่อแดงขึ้นเต็มดวงหน้า
"หือ แดงหรา ไหน"
พูด เสร็จก็เอามือขึ้นลูบหน้าตัวเองแล้วเดินไปตรงกระจก
"หวาย ทำไมมันแดงอย่างนี้อ่า ไม่ถูกกับโฟมพี่แน่ๆ"
"หือ โฟมอะไร มึงเอาอะไรล้างหน้า"
"ก็โฟมล้างหน้าพี่อ่ะ ขวดสีเทาๆ"
เฟียต เดินเข้าไปในห้องน้ำมองหาขวดโฟมสีเทาอย่างที่ญี่ปุ่นบอก แล้วหยิบออกมา
"อัน นี้น่ะเหรอ"
"อื้ม ของหมดอายุแน่เลยอ่า พี่หมีขาวต้องรับผิดชอบน้า"
"ฮ่าๆๆๆ ไอ้เปี๊ยก นี่มันโฟมกวนหนวดกู๊ โอ๊ย ไอ้บ้ามึงเอามาล้างหน้า"
เฟียต หัวเราะเสียงดังกลิ้งอยู่บนเตียง
"หือ ก็มันเขียนบอกว่าโฟมอ่า เค้าไม่ผิด ไม่รู้ล่ะ หมีขาวต้องรับผิดชอบ"
ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน เดินมาแย่งขวดไปจากมือ
"เนี่ยๆ โฟมๆ เห็นป่ะ"
"โป๊ก"
"โอ๊ย เขกหัวไมอ่า"
"เขาบอกว่า shaving foam โว้ย"
"อ่า"
ญี่ปุ่น หน้าแดง ทำหน้าย่นเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอาย
"มึงเอาอะไรอาบน้ำ กลิ่นคุ้นๆ"
"ดมดิ"
พูดเสร็จก็ยื่นแขนขาวเนียนไปแตะจมูกเฟียต เนื้อตัวของญี่ปุ่นขาวเนียนเสียเหลือเกิน คนที่หัวเราะอยู่หยุดกึกลงทันที กลั้นหายใจ หน้าแดงกว่าเดิม ใจเต้นแรง ไอ้นี่มันไม่รู้อะไรเลยเหรอ เดี๋ยวก็อดใจไม่อยู่ เฟียตคิดอยู่ในใจ
"กลิ่นคล้ายๆ แชมพู"
"โอ๊ย ไม่เอาแล้ว ใส่เสื้อดีกว่า พี่หมีขาวนิสัยไม่ดี หัวเราะเค้า"
"อ้าว"
ญี่ปุ่น หน้าย่นเดินไปรื้อเป้ออกมาเอาเสื้อยืดสีขาวออกมาสวม แล้วลูบหน้าตัวเองเพราะเริ่มคัน
"ไปอาบน้ำดิพี่หมีขาว เหม็นแล้ว"
ญี่ปุ่น ออกคำสั่ง แต่ยังหันหลังให้อยู่
"ไอ้นี่ กูไม่มีทางตัวเหม็นโว้ย"
"แอะ เหม็นตุตุ น่าเกลียด ไปๆ ไปอาบน้ำ"
"เออ มึงสั่งกูนะมึง"
เฟียต หัวฟัดหัวเหวี่ยงหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป ส่วนญี่ปุ่นก็หัวเราะกิ๊กอยู่ พอลับตาเฟียตญี่ปุ่นก็มองหาอะไรทำ เอ๋ ทำไมมีแต่หนังสือ ดูหน่อยดีกว่า อิอิ ว่าแล้วก็เดินไปค้นหนังสือดู น่าเบื่อ ญี่ปุ่นเบะปาก แล้วก็มองไปเห็นโมเดลหุ่นยนต์ โผเข้าใส่อย่างดีใจเหมือนเจอทอง หยิบเอาโมเดลหุ่นยนต์มานอนกอดที่เตียง นอนกระดิกเท้าอยู่อย่างสบายใจ พอเฟียตออกมาจากห้องน้ำก็ตาโต
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยกวางลง อย่าไปจับของกู๊"
ร้องออกมาเสียงดังโผเข้ามาแย่ง ญี่ปุ่นทำหน้างง ไม่รู้เรื่อง แต่ก็ไม่ยอมคืน นอนพลิกตัวกอดโมเดลหุ่นยนต์ไว้
"ชิ หวงของ ดูหน่อยก็ไม่ได้"
"เอามานี่เดี๋ยวนี้"
เฟียตขึ้นมา คร่อมญี่ปุ่นทั้งที่ยังนอนคว่ำอยู่
"โอ๊ย หนัก ไอ้พี่หมีขาว หนั๊ก ออกไป๊"
ญี่ปุ่นร้องออกมาอย่างยากลำบากเพราะโดนนั่งทับตรงบั้นเอวพอ ดี แต่ก็กอดหุ่นยนต์ไว้ไม่ยอมปล่อย
"มึงเอามานี่ อันนี้กูหวง"
"ดู หน่อยก็ไม่ได้ ออกไป๊ ไอ้หมีขาวบ้า ออกไป๊"
"โป๊ก นี่แน่ะ ปล่อยไม่ปล่อย ไอ้เปี๊ยก"
"เอ๊า เอาคืนไป ลงไปสิ จะเอาคืนยังไง"
ญี่ปุ่น พูดเหมือนยอมแพ้ เฟียตถึงโก่งยกก้นขึ้นจากที่นั่งทับอยู่เต็มตัว ญี่ปุ่นพลิกตัวขึ้นมา
"อ่า ไม่ใส่เสื้ออ่ะ เอ๋ มีกล้ามท้องด้วยน้า"
ญี่ปุ่น มองสำรวจร่างของเฟียต
"เฮ้ย มึงมองอะไรไอ้เปี๊ยก"
คนถูกมอง อายอีกรอบ ไม่เคยมีใครทำให้เฟียตอายมาก่อน
"ขอจับหน่อย ทำไมมันเป็นคลื่นๆแบบนั้น"
ไม่พูดปล่าวยื่นมือไปจับเลย คนโดนจับสะดุ้งกระเด้งตัวออก
"ไอ้บ้า จะมาจับทำไม"
"อ้าว จับหน่อยก็ไม่ได้ หวงเหรอ ชิ เล่นตัว"
เฟียตกระเด้งตัวออกไปจนลืมไป ว่าใส่ผ้าเช็ดตัวอยู่ และมันก็ไม่แน่นหนาพอ ผ้าเช็ดตัวหลุดจากเอวไปแล้ว
"เฮ้ย"
เฟียต ร้องอย่างตกใจ แล้วคว้าผ้าเช็ดตัวกลับมาห่อหุ้วเอวไว้เหมือนเดิม ญี่ปุ่นจ้องตาเขม็ง แล้วหัวเราะ คิกคัก
"มึงหัวเราะอะไร ไอ้เปี๊ยก"
เฟียต ตวาด แต่ญี่ปุ่นก็ไม่ได้สนใจยังคงหัวเราะอย่างพอใจ
"อิอิ เห็น น้องหนูหมีขาวด้วยอ่ะ อิอิ ขนเย๊อะ เยอะ น่าเกลียด"
ทำหน้าย่น เฟียตอายหน้าแดง ไม่เคยมีใครปรามาสน้องชายเขามาก่อน มีแต่คนปรารถนาที่จะครอบครอง อันนี้เฟียตมั่นใจ
"ไอ้นี่เดี๋ยวกูถีบ"
"อ่า หน้าแดงอ่า อายเหรอ เค้ายังไม่อาย ทำไมต้องอายเนอะ เป็นผู้ใหญ่แล้วน้า ไม่ใช่เด็กๆ"
พุดหน้าตาเฉยแต่จ้องตาไม่กระพริบ
"กูไม่ได้อาย โว้ย ของกูมีแต่คนอยากดู"
"หรา ไหนๆ เอามาให้เค้าดูหน่อย ของคนแก่มันเป็นยังไงอ่ะ มาม๊ะ"
"โป๊ก ไอ้ทะลึ่ง เดี๋ยวเถอะมึง จะโดน"
"โอ๊ย เขกหัวเค้าไมอ่า"
"มึงกวนตีนกู"
"ชิ น่าเบื่อ มีอะไรให้เล่นบ้างอ่ะพี่หมีขาว น่าเบื่อจัง"
พูดจบก็นอน คว่ำทำขาเตาะแตะกับเตียงอย่างสบายใจ
"โห มึง มาอาศัยกูนะเนี่ย บ่นนะมึง"
"อ้าว ก็ใช่ไง งั้นก็ดูแลหน่อยซิ ทิ้งขว้างน้า หมีขาว"
กัด ฟันพูดแล้วซุกหน้าลงกับเตียง
"มึง งุงิอะไร ไอ้เปี๊ยก"
"งุงิ งุงิ"
ญี่ปุ่นทำล้อเลียน เฟียตไม่อยากเขกหัวคนตัวเปี๊ยกอีกจึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อผ้ามาสวม
"นี่พี่หมีขาว อยากกินหนมอ่ะ ไปซื้อให้หน่อยดิ"
"ไป ซื้อเองดิ กูไม่ใช่ขี้ข้ามึงนะ"
"ไม่เอาอ่ะ พี่นั่นล่ะไป ดูแลเค้าหน่อยดิ นะนะ"
"ไอ้เตี้ยนี่ ลามปามนะมึง อยากแดกก็ลงไปซื้อเองดิ"
"อ่า พูดไม่เพราะ อยู่กับน้องกับนุ่ง พูดไม่เพราะอ่า ไม่ไปเดี๋ยวเค้าไปบอกเพื่อนๆน้า ว่าเห็นน้องชายหมีขาว เหี๊ยวเหี่ยว น่าเกลียด"
"โป๊กๆๆ"
เฟียตโผเข้ามาทับตัว ญี่ปุ่นไว้แล้วเขกหัวไปสามที
"โอ๊ย เขกหัวเค้าอีกแล้วอ่า ใจร้าย ไอ้หมีขาวบ้า"
"ขืนมึงไปบอกใคร มึงตายแน่ไอ้เปี๊ยก"
"หึหึ ไม่ลงไปซื้อหนมก็ไม่รับประกันน้า อิอิ"
ทำตาเจ้าเลห์อีกรอบ เฟียตง้างมือ แต่ญี่ปุ่นดิ้นหลบ
"ชอบใช้ความรุนแรง อ่า ป่าเถื่อน"
"ไอ้ นี่ เดี๋ยวเถอะมึง คราวนี้กูเอาจริงนะโว้ย"
"หวายๆ ไม่เอาอ่ะ ไปซื้อหนมดิพี่หมีขาว นะนะ เค้าอยากกินอ่ะ"
"ไม่ไปโว้ย มึงอยากไปก็ไปเอง"
ญี่ปุ่นทำหน้าเบ้
"ชิ พาเค้ามาลำบาก เค้าหิวอ่า ฮึกๆ"
ทำท่าร้องไห้
"เฮ้ย มึงมาเองนะไอ้เปี๊ยกใครพามึงมา"
"พี่นั่นล่ะ ไม่พามาจะมาถูกเหรอ พูดเป็นเด็กอมมือ"
"โป๊ก"
"อ่า ฮือๆๆ ใจร้าย"
ซุกหน้า ลงกับหมอนทำท่าสะอื้น
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก ไม่ต้องมาแกล้ง กูรู้ทันมึงแล้ว"
"ไม่ได้แกล้ง ร้องจริงๆน้า"
หยุดสะอื้นแล้ว พูด พอพูดจบก็สะอื้นต่อ
"จาเอาหนม จาเอาหนม"
"โว้ย นี่กูซวยหรือนี่ ไอ้เตี้ยเอ้ย"
เฟียตโวยวายลุกขึ้นยืนมองคนตัวเล็ก ที่นอนคว่ำสะอื้นโวยวายอยู่ เขาใจอ่อนในที่สุดเดินออกไปซื้อขนมตามที่ญี่ปุ่นบอก พอเสียงปิดประตูดังก็พลิกตัวขึ้นมาหัวเราะคิกคักถูกใจ หึหึ แกล้งดีนัก สมน้ำหน้า ญี่ปุ่นลุกไปเอาโมเดลหุ่นยนต์มาพิจารณาดู แล้วก็กอดเอาไว้เหมือนของตัว สักพักพอเสียงประตูเปิดก็รีบนอนตะแคงหันหลังให้
"เอ้า เอาไป ไอ้เตี้ย อย่ามาวุ่นวายกูอีกนะมึง คราวนี้กูไล่ไปนอนข้างนอกแน่"
พอ ถุงขนมกระทบหลังก็พลิกตัวกลับมา คว้าถุงขนมทันที หน้าตาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงกับตอนก่อนไปซื้อ
"น่าร้าก ที่สุด หมีขาว อย่างนี้สิถึงจะเรียกดูแลน้อง อิอิ"
"ไอ้นี่ ครั้งเดียวโว้ย อย่ามาวอแวอีก เดี๋ยวกูเตะ อ้าว เอาหุ่นกูมา"
"เล่นหน่อยก็ไม่ได้ หวงนะ ทำตัวเป็นเด็ก"
เฟียตยืนหน้าเอ๋อ ใครเด็กวะ
"โป๊ก นี่แน่ะ"
"โอ๊ย เขกได้เขกดี ไอ้หมีขาว บ้า"
"หนอย มึงยังมาปากดี ใช้กูแล้ว ยังด่ากูอีกเหรอ"
"ไม่พูดด้วยแล้ว พูดไม่รู้เรื่อง กินหนมดีกว่า อิอิ"
"มึงลงไปกินนอกเตียงไอ้นี่ เดี๋ยวมดขึ้น"
"มะเอาอ่ะ ขี้เกียจ กินตรงนี้ล่ะ"
"มึงจะลุก ดีๆ หรือให้กูถีบออก"
"หวาย ไปก็ได้"
ญี่ปุ่นลุกออกจากเตียง แล้วไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือ มืออีกข้างยังอุ้มโมเดลหุ่นยนต์อยู่ไม่ยอมปล่อย
"ถ้าหุ่นกูพังนะมึง ตายแน่"
ญี่ปุ่นทำหูทวนลมแกะขนมกินอย่างสุขใจ เฟียตเดินไปเปิดวิทยุคลื่นที่ชอบฟัง แล้วไปนอนลงบนเตียง ส่วนญี่ปุ่นกินขนมแล้วเปิดนั่นเปิดนี่ดู แม้เสียงร้องห้ามจะดังก้องไปทั่วห้องแต่ก็ทำท่าจะหยุด แป๊บเดียวก็เริ่มใหม่ เฟียตเกาหัวแกรกๆ นี่กูคิดผิดแท้ๆ
"ไปแปรงฟันสิมึง"
เฟียต ร้อง เพราะญี่ปุ่นกินเสร็จก็คลานขึ้นเตียงมา
"ไม่เอาอ่า แปรงบ่อยฟันสึก หมอฟันไม่เคยบอกเหรอ"
"ไอ้นี่ หมอเค้ามีแต่บอกให้แปรงหลังอาหาร หมอที่ไหนบอกมึงวะ"
"ก็ไม่ได้กิน อาหาร กินหนม เข้าใจ๊"
"แหม กูถีบซักทีดีไหม ไปแปรงฟัน"
เสียง ดุกว่าเดิม ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วเข้าไปแปรงฟัน บ่นอุบอิบ พอเดินออกจากห้องน้ำก็กระโดดขึ้นเตียงทันที
"มึงนอนห่างๆ กูเลยนะมึงกูถีบตกเตียงไม่รู้เรื่องด้วยนะ"
"เอ๋ ทำไมนอนดิ้นหรา มีปมด้อยเหรอ"
"ไอ้นี่ ปมด้อยบ้านมึงสิ ก็นี่ห้องกู"
"หวาย ห้องตัวเองแล้วพาเค้ามานอนทำไมอ่า"
"โป๊ก"
"โอ๊ย ไอ้หมีขาวโรคจิต"
"มึงอยากตายเหรอ ไอ้เปี๊ยก"
"นอนดีกว่า ขี้เกียจเถียง คนไม่รู้จักโต"
พูดเสร็จก็นอนหันหลังให้ทันที เฟียตหน้าเอ๋อไปเลย นี่มันไม่คิดว่ามันผิดเลยหรือนี่ พอนอนไปสักพักก็กลิ้งหันหน้ามาหาเฟียตที่กำลังหลับตาเคลิบเคลิ้มไปกับเสียง เพลง
"ไปปิดวิทยุดิ หนวกหู"
"อ้าว กูจะฟัง เอ้ย มึงไม่ต้องมาใกล้กูขนาดนี้ ออกไป๊"
"ชิ อยากใกล้ตายล่ะ หมีขาวตัวเหม็น น้องชายเหี่ยว"
กัดฟันพูดแต่ยิ้มเหมือนเคย
"มึง ว่าอะไรน๊ะ"
"เปล๊า บอกว่า เค้าจานอนอ่า หมีขาวเปิดเพลง เปิดไฟเค้าจานอนยังไงอ่า เข้าใจคนอื่นบ้างดิ"
"โห กูผิดว่างั้น"
"เพิ่ง รู้ตัวรึ"
"โป๊ก"
"อ่า หมีขาวบ้า"
ทำหน้าย่นแล้วก็หัน กลับไป เฟียตไม่สนใจคำขอร้อง แต่ญี่ปุ่นก็ไม่สิ้นฤทธิ์ นอนดิ้นพรวดพราด จนเฟียตรำคาญต้องลุกไปปิดวิทยุปิดไฟ
"อิอิ"
พอปิดไฟ ญี่ปุ่นก็หัวเราะคิกคักอย่างพอใจ เฟียตหมั่นไส้ ถีบไปทีหนึ่ง
"อ่า มาผลักเค้าทำไมอ่า กำลังหลับเชียว"
"หลับห่า อะไร หัวเราะชอบใจนะมึง กูถีบโว้ย กูไม่ได้ผลัก"
"ชิ ชอบรังแก นิสัยไม่ดี"
"อ้าวไอ้ นี่"
เฟียตชักทนไม่ไหวดึงคอเสื้อญี่ปุ่นมาหมายจะเขกหัวอีกที พอดึงคอเสื้อญี่ปุ่นรู้ตัวรีบโผเข้าหาตัวเฟียตเองแล้วกอดไว้แน่น
"เฮ้ย มึงมากอดกูทำไม๊ ปล่อย ไอ้บ้า"
"ก็หมีขาวจะตีเค้าอ่า กอดไว้ดิ ป้องกันตัว อิอิ"
"โป๊ก"
"อ่า เขกหัวอีกแล้ว เค้ากัดน้า"
"มึง กัดสิ กูจะเอาให้มึงหัวแตกเลย ปล๊อย"
ญี่ปุ่นกอดรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม เฟียตก็แกะออกชุลมุน แต่มือตุ๊กแกอย่างญี่ปุ่นไม่มีปล่อยง่ายๆ
"เอ๋ เอามือออกจากหน้าท้องเค้าดิ"
ญี่ปุ่นโพล่งขึ้น คนตัวใหญ่อายหน้าแดงในความมืด เพราะมือที่ญี่ปุ่นว่าคือน้องชายของเฟียตที่เริ่มตื่นตัว
"มึงเลิก กอดกูดิ ออกไป"
เฟียตพูดเสียงสั่น
"ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวหมีขาวเขกหัว"
ไม่พูดเปล่าเอาหน้าถูไถตรงซอกอกของเฟียต
"เออ กูไม่เขกแล้ว มึงเลิกกอดกูได้แล้ว ไอ้เปี๊ยก ไม่งั้นกูไม่รับรองความปลอดภัยของมึงนะ"
เฟียตพูดออกไปเพราะเริ่มควบ คุมตัวเองไม่ได้ หายใจติดขัด นี่มันรู้หรือมันแกล้งทำ เฟียตคิดในใจ ญี่ปุ่นปล่อยทันทีแล้วดึงผ้าห่มมาห่ม ขยับไปอีกฟากของเตียง หัวเราะคิกคัก
"ห้าม แย่งผ้าห่มน้า เค้าไม่ชอบให้ใครมาห่มด้วย นอนไม่หลับ"
"ไอ้นี่ ของกูนะนั่น"
"ช่วยไม่ได้ ถึงก่อนมีสิทธิ์ก่อน อิอิ"
"โว้ย เวรกรรมอะไรของกู๊"
"ของเค้าตะหาก ห้ามกรนด้วยน้า"
ญี่ปุ่น หัวเราะคิกคัก แต่คนตัวใหญ่เจ้าของห้องโกรธหน้าแดง พอสักพักเสียงหัวเราะก็เงียบไป ญี่ปุ่นหลับไปแล้วแต่คนตัวใหญ่กลับนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายอยู่ ด้วยไม่เคยนอนกับใคร อีกทั้งร่างกายมันไม่ยอมหลับไปตามที่ใจสั่ง ญี่ปุ่นหลับสนิท กลิ้งมาเบียดเฟียต ตอนแรกก็ผลักออก แต่ผลักเท่าไหร่ก็ไม่ไป
"คิกๆๆ"
ญี่ปุ่น หัวเราะออกมา
"ไอ้เปี๊ยกๆ"
เฟียตเขย่า แต่ญี่ปุ่นกลับนอนหลับตา
"ละเมอ?"
เฟียตเท้าศอกขึ้นมาดูอาการ ใบหน้าที่ไม่มีแว่นบดบังในความมืด แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่มันช่างหมดจดเสียจริง ใจของเฟียตเต้นแรง
"กอดๆๆ แม่กอด"
ญี่ปุ่น ละเมอออกมา ใบหน้ายิ้มกริ่ม
"พ่อกอด กอดๆๆ"
เฟียตได้แต่ระบาย ลมหายใจออกมา แล้วยิ้มให้กับอาการของคนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆตัว นี่มันไม่คิดอะไรเลยหรือ มันคงไม่เคยหนักใจหรือทุกข์ใจเลย แม้ยามฝันก็หัวเราะอย่างเป็นสุข ญี่ปุ่นซุกหน้าเข้าอกเฟียตที่นอนตะแคงอยู่ขอบเตียง ทำปากจุ๊บจั๊บเหมือนกินอะไรอยู่ เฟียตเอื้อมมือมาโอบญี่ปุ่นไว้ คนตัวเล็กพอมีมือมาโอบยิ่งเบียดร่างเข้าหาจนเฟียตจะตกเตียงไป เฟียตเลยกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม
............................................................................
พอ เช้าเฟียตงัวเงียตื่นก่อน ร่างของคนตัวเล็กยังนอนขดอยู่ในอก เขายิ้มออกมา มันก็น่ารักดีนะ เขาคิดในใจ
"งื๊ดๆๆ"
ญี่ปุ่นครางแล้วเบียด ตัวเข้าหาอีก
"ไอ้เปี๊ยก ตื่นๆ"
เฟียตเขย่าตัว
"งื๊ดๆๆ"
"ตื่น มึง เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย"
เฟียตยังเขย่าตัวอยู่ ญี่ปุ่นลืมตา
"มากอด เค้าทำมายอ่า"
ประโยคแรกที่พูดออกมา ทำให้เฟียตผลักร่างญี่ปุ่นออกไปจากอก
"อยากกอดตายล่ะ มึงนั่นล่ะดิ้นเข้ามาหากูเอง"
"บ้า ไม่จริง เค้าไม่กอดใคร อ่า คิดไม่ดีไม่ร้ายกับเค้าแน่เลยอ่า"
ทำท่าเขินแล้วเอาผ้าห่มมาคลุม
"โห ไอ้นี่ น่าพิศวาสตายล่ะมึง"
"ชิ เห็นกอดเอาๆ คิดลึกกับเค้าแน่เลยอ่า อิอิ"
"โอ๊ย กุไม่คุยแล้ว"
เฟียตเดิน เข้าห้องน้ำไป ญี่ปุ่นอนอุตุต่อไม่ได้สนใจกับสิ่งที่พูดออกไป สักพักก็เดินไปหน้าห้องน้ำ
"หมีขาวๆ เร็วๆ เค้าปวดอึ๊ ออกม๊า"
ญี่ปุ่น ทุบประตุห้องน้ำ
"โว้ย ทำไมแต่ก่อนมึงไม่เข้า มาแย่งกูเข้า กูสระผมอยู่"
เสียงตะโกนออกมาจากห้องน้ำ
"อ่า เร็วเร้ว ถ้าไม่ออกมาเค้าอึ๊ตรงนี้น้า"
ญี่ปุ่นไม่ยอมแฟ้ ทุบประตุห้องน้ำต่อ
"เฮ้ย มึงอย่ามาเรี่ยราดห้องกูนะมึง"
เฟียตร้องเสียงหลง เปิดประตุห้องน้ำออกมาทันที บนหัวยังมีฟองยาสระผมอยู่มีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวแบบรวกๆ พอเฟียตออกมาจากห้องน้ำ ญี่ปุ่นก็แทรกกายเข้าไปในห้องน้ำทันที ปิดประตูใส่หน้าเขาอีก เฟียตยืนหน้าบึ้งโมโหแต่เช้า
"เร็วๆนะมึงกู แสบตาแล้ว"
"เดี๋ยวเด้ เค้าต้องบิ้วก่อนอ่า"
"อ้าว ไอ้นี่ไหนมึงบอกปวดอึ๊"
"ก็ปวดอ่ะ เนี่ยกำลังอึ๊อยู่ จะดูไหมล่ะ"
"ไอ้ ทุเรศ มึงดูของมึงไปคนเดียวเถอะ"
เฟียตยืนหลับตาปี๋เพราะยาสระผม เริ่มไหลลงต่ำตามแรงโน้มถ่วงของโลก ส่วนญี่ปุ่นร้องเพลง อิ๊กคิวซังอยู่ในห้องน้ำอย่างมีความสุข เฟียตกำหมัดแน่น พอญี่ปุ่นออกมาจากห้องน้ำ เฟียตก็กระชากตัวญี่ปุ่นไปให้พ้นทาง เพราะเริ่มแสบตา สรุปตาเลยแดงไปข้างหนึ่ง กว่าจะแต่งตัวไปโรงเรียนได้ เสียงด่าอื้ออึง ญี่ปุ่นเดินตามหลังเฟียตต้อยๆ
"พี่หมีขาว กินข้าวไหม"
ญี่ปุ่นกระตุกแขน
"มึงไปหาแดกเองเถอะ อย่ามาวุ่นวาย กูเซ็งมึงแระ"
"อ่า นะนะ เดี๋ยวเค้าเลี้ยง"
"มึง เนี่ยนะจะเลี้ยง ถุย จะเลี้ยงอะไร"
"อ่า เลี้ยง ปาท่องโก๋ไง เห็นลุงเค้าขายอยู่หน้าโรงเรียน พี่หมีขาวเลี้ยงน้ำเต้าหู้น้า"
"น่าน ก็ว่าแล้ว มึงนี่ขี้โกงนะไอ้เปี๊ยก"
"หวาย ไม่ได้ขี้โกง ซะหน่อย เค้าต้องเก็บตังค์น้า"
"อ้าว แล้วกูล่ะ"
"อ้าว พี่หมีขาวก็มีหน้าที่ดูแลน้องซิ บ่นทำไมอ่า ยังกะคนแก่"
"โป๊ก"
"แอ่ะ เขกหัวเค้าอีกแล้วอ่า"
"เดี๋ยวมีเตะ ขืนมึงพูดมากกว่านี้"
"คิกๆๆ"
"มึง หัวเราะอะไร ไอ้เปี๊ยก"
"น่ากลัวเนอะ"
"ป๊าบ"
เตะของ จริง
"โอ๊ย เตะเค้าอ่า ใจร้าย"
ญี่ปุ่นหัวขมำไปข้างหน้าเพราะ เฟียตเริ่มทนไม่ไหว
"เฮ้ย มาดูผัวเมียคู่ใหม่โว้ย เป็นไงไอ้เฟียต น้องตัวเปี๊ยก ฟิตป่ะวะ"
เสียงร้องทักมาจากหน้าหอ เฟียตหน้าตึงหันไปทำตาดุใส่
"ผัวเมียห่าอะไร มึงพูดดีๆนะมึง ไอ้เบนซ์ เดี๋ยวกูเอาตีนให้กินแทนข้าวเช้า"
"โห ดุโว้ย เป็นไงไอ้เปี๊ยก ของพี่เฟียตใหญ่ไหมวะ"
เบนซ์ที่เป็นเพื่อนสนิทของ เฟียตหันมาถามญี่ปุ่นที่เกาะอยู่ข้างหลัง
"อิอิ ใหญ่อ่ะพี่"
"เจ็บ ไหมไอ้เปี๊ยก โดนครั้งแรกน่ะ"
"หือ อารายอ่า เจ็บดิ บวมเลยอ่า"
"ไอ เปี๊ยก!!!!!!!!!"
ญี่ปุ่นพูดออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่เฟียตตวาดอายหน้าแดงแต่เช้า ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นอย่างรู้ว่าภัยจะมาถึงตัว เสียงหัวเราะโห่ฮา ดังลั่นหน้าหอ ญี่ปุ่นวิ่งนำหน้า มีเฟียตวิ่งตามจะเตะเอาให้ได้ แต่ญี่ปุ่นตัวเล็กไวกว่าเก่งในด้านหลบหลีก จึงรอดเงื้อมมือไป วิ่งเข้าโรงเรียนกระหืดกระหอบ
