My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(มาวว แย้ววว)

พอถึงอำเภอมวกเหล็กในตอนเกือบสี่ทุ่มกว่าเพื่อนๆก็ลงจากรถ เจ้าตัวยุ่งยังนอนหลับอุตุอยู่

"มึงไม่ปลุกมันล่ะไอ้เฟียตนั่งตักมาตลอดทางมึงไม่เมื่อยขาเหรอวะ"

ฮุนถามขึ้นแล้วเดินอ้อมมาด้านหลังเพราะเฟียตอุ้มญี่ปุ่นลงมาจากรถทั้งอย่างนั้น หน้ายังพาดบ่าน้ำลายไหลเยิ้มอยู่ ปากก็จุ๊บจั๊บเหมือนกินอะไรสักอย่าง

"ไม่ต้องปลุก กูไม่เมื่อยหรอก เร็วดิรีบไปหลังไหนวะ"

"โห นี่ล่ะเขาเรียกรักแท้เว้ย อิจฉาว่ะ"

โยตะร้องขึ้นบ้าง

"อิจฉามึงก็เอากะไอ้ฮอนดิวะ อิอิ"

เบนซ์โพล่งขึ้นกลางวงทั้งสองคนไล่เตะสนุกสนานไป บ้านพักที่ทางบ้านของฮอนและฮุนเป็นเจ้าของเป็นไร่องุ่นมีรีสอร์ทให้เข้าพักด้วย ห้องพักที่เตรียมไว้ให้คือห้องพักแบบเป็นกลุ่มมีห้าเตียงหลังใหญ่แยกออกมา ฮุนกับฮอนเดินนำเพื่อนเข้าไปในที่พัก เฟียตเองค่อยๆวางญี่ปุ่นลงบนเตียง

"จะปายหนายอ่า"

กอดคอเอาไว้แน่น เฟียตอมยิ้มออกมา

"ตื่นแล้วเหรอแม่หมี ขี้โกงน้าให้พ่อหมีอุ้มตั้งนาน"

"อิอิ เค้ามะอยากเดินเนะ พ่อหมีขาว เค้าหิวอ่ะ"

"มึงได้ยินไหมไอ้ฮุนไอ้ฮอน เมียกูหิวมีอะไรแดกบ้างวะ"

ร้องถามเพื่อนออกไป ญี่ปุ่นนอนดิ้นพรวดพราดดีใจอยู่

"แหมนะมึง เออ เอาใจกันเข้าไปเดี๋ยวกูสั่งให้ ว่าแต่น้องญี่ปุ่นคร้าบ อยากกินไรอ่ะ มาดูรายการอาหารเร้ว"

ลุกพรวดพราดขึ้นทันที

"ไหนอ่า อิอิ เอาข้าวผัดกุ้งให้พ่อหมีขาวเนะ ส่วนเค้าเอาข้าวผัดไก่ เอ๋มียำหอยแครงอ่าพ่อหมีขาวกินไหม เอาปีกไก่ทอด เอาหมูมะนาว เอาทอดมันฝาหรั่ง เอา"

"เอ้ย นี่มึงกะจะสั่งแดกกันสองคนเลยเหรอวะ"

ฮุนร้องขึ้นทำท่าตกใจ

"เอ๋ก็สั่งให้ทุกคนเนะ พี่มะกินหรา"

"มึงนี่ก็นะไอ้ฮุน เอาเลยคร้าบน้องญี่ปุ่น ไหนๆมานั่งใกล้ๆพี่ฮอนสิคร้าบ"

"อย่านะมึง"

เฟียตขู่ฟ่อๆอยู่เดินไปหยิบแก้วมาเตรียมตั้งวง

"แหมมึงกูจะบอกน้องมันว่าอันไหนอร่อยไง หวงไปได้นะมึงไอ้เฟียต"

"ให้มันจริง ไหนวะเหล้าน่ะไอ้เบนซ์"

หันไปถามเบนซ์ที่หิ้วถุงเหล้าโซดาน้ำแข็งเข้ามา

"เอ้ย สองตัวนั่นมึงจะตัวติดกันอีกนานไหมวะ รู้แล้วว่าเป้นผัวเมียกัน มาช่วยกูก่อนได้ไหมไอ้จี๊ป"

เบนซ์ร้องไปเสียงดังทั้งคู่ผงะออกจากกัน

"เออเดี๋ยวกูเอาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน เสื้อผ้ากูกับไอ้ฮอนเองล่ะ ยังไม่ได้ใส่พวกมึงไม่ต้องกลัว"

ฮุนบอกแล้วกดโทรศัพท์ไปบอกพนักงาน เขาจัดแจงทุกอย่างสักพักก็ลงตัว

"แม่หมีไปอาบน้ำไป เหนียวตัวมาทั้งวันแล้วนี่"

"แล้วพ่อหมีขาวอ่า มะอาบน้ำกะเค้าหรา"

ก้มหน้าลงแนบกับหูของญี่ปุ่นกระซิบอกมา

"อายเพื่อนบ้างดิวะ แค่นี้พวกมันก็อิจฉาเราจะแย่อยู่แล้วเดี๋ยวมันหมั่นไส้เอา"

ทำหน้างงๆ แต่ก็ยอมลุกไปอาบน้ำแต่โดยดี พอออกมาก็เห็นอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะปรี่เข้าหาทันที ส่วนรุ่นพี่ก็เริ่มกระดกเหล้ากันแล้ว(เยาวชนที่ดีไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง)

"พ่อหมีขาวอย่ากินเยอะเนะ เดี๋ยวมาว"

ญี่ปุ่นสะกิดบอก

"ห่วงแฟนด้วยเว้ย น่ารักจริงๆ ห้ามพี่บ้างดิน้องญี่ปุ่น"

โยตะพูดขึ้นสายตาหวานกรุ้มกริ่ม

"พี่หนวดกินเยอะๆเนะ จาได้มาว"

"ฮ่าๆๆ"

เพื่อนๆพากันฮาครืนขึ้นทันที ส่วนคนตัวเล็กก็กินไม่ได้สนใจใคร

"ลองหน่อยไหมไอ้เปี๊ยก"

เบนซ์ยื่นแก้วเหล้าให้

"เฮ้ย ไม่เอาๆ อย่าไปชวนมันมึงนี่ยังไงไอ้เบนซ์ ถ้าชวนมันกูไม่แดกด้วยนะเว้ย"

เฟียตถลึงตาใส่เพื่อนทันที

"โหมึง ให้มันลองหน่อยดิวะ แค่วันนี้วันเดียว จิบพอรู้รส น่านะไอ้เปี๊ยกลองหน่อย"

"เอ้ยเดี๋ยวโดนตีนกู ไม่เอานะแม่หมีอย่าไปกิน"

"เว้ยมึง ให้มันลองหน่อยดิวะ ไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน จริงไหมคร้าบน้องญี่ปุ่น"

เพื่อนต่างโรงเรียนก็เชียร์กันใหญ่

"เอ๋ทำมายอยากให้เค้ากินอ่ะ เค้ามะชอบเนะ"

"เห็นมะ สม"

เฟียตเห็นดีด้วย

"แต่ทำมายทุกคนกินอ่า เค้ากินก็ได้เนะ"

เฟียตแทบตกเก้าอี้ร้องจ้ากออกมา เพื่อนๆพากันหัวเราะเสียงดัง

"มึงด้วยไอ้เต้ ลองหน่อย มาๆ"

หันไปหาเต้อีกคนที่นั่งอยู่ข้างจี๊ปไม่พูดไม่จา มัวแต่นั่งอายหน้าแดงอยู่

"เอ้ย"

"อย่านะมึงไอ้จี๊ป เดี๋ยวมึงโดน มานี่เดี๋ยวนี้เลยไอ้เต้ มานั่งใกล้ๆกู"

เสียงฟอร์ดขู่เต้เหน้าเสียไปมองหน้าจี๊ป

"กูไม่ให้ไป ตัวเล็กนั่งกับพี่นี่ล่ะ"

"เอ้ย ไอ้พวกนี้นี่ มึงจะหวงอะไรนักหนาวะ แค่ให้มันลองกิน ไม่ได้ให้แดกยาพิษซะหน่อย ไม่มากูเคืองจริงๆด้วย"

ฟอร์ดใช้ไม้ตายทำหน้างอนใส่เพื่อน เต้ลุกจากที่ทันที เดินห้มหน้ามาหาฟอร์ดยกแก้วเหล้าเทพรวดลงไปในคอ

"ฮ่า แอ่ะ ขมๆ"

ทำหน้าเหยเก ส่วนญี่ปุ่นจ้องมองอยู่ มือก็คว้าแก้วในมือของเบนซ์มาเทลงคอเหมือนเต้ อยากรู้เหมือนเพื่อน

"แอ่ะ ขมอ่า แอ่ะๆ"

แลบลิ้นออกมาทำหน้าตาไม่ต่างกัน แต่ตอนนี้คนที่ห้ามในตอนแรกกลับหัวเราะออกมาซะงั้น รุ่นพี่ทุกคนก็หัวเราะพอใจอยู่

"เอาอีกเนะ"

"แว้กกแม่หมี"

"เอ๋ ทีพ่อหมียังกินเลยอ่า ขมเค้าก็กินได้เนะ"

สะอึกไปพูดไม่ออกสักคน

"เออ เห็นมะไอ้ควายเบนซ์ ยุมันดีนัก มันเมามามึงคอยดู"

เฟียตทำหน้าเซ็ง เบนซ์เองก็ทำหน้าไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าญี่ปุ่นจะกินอีกพอกินไปสองแก้วหน้าเปลี่ยนสีทันทีแดงเถือกเหมือนก้นลิง

"แอ่ะ อาวอันนั้นอ่าพ่อหมีขาว"

เปลี่ยนไปเลยเริ่มเลื้อยเก้าอี้ตัวเองมีไม่นั่งปีนขึ้นไปนั่งบนตักของเฟียต เพื่อนๆมองหน้าเหวอกันทุกคน

"อันไหน"

"เอาปีกไก่เนะ พ่อหมีขาวๆ เค้ามึนหวัอ่า"

ไม่พูดเปล่าๆหันหน้าเอี้ยวตัวไปถามทั้งที่นั่งอยู่บนตัก มือก็ล้วงหน้าล้วงหลังอยู่ หัวเราะคิกตัก

"เห็นไหม กูว่าแล้ว ไอ้เบนซ์เดี๋ยวมึงโดนตีนกูแน่ๆ"

"เอ้ย ไอ้เปี๊ยกมานั่งตักกูนี่มา กูรับผิดชอบเอง"

ปีนลงจากตักเฟียตทันทีเดินไปใกล้เบนซ์แต่ไม่ปีนขึ้นตัก เฟียตดึงแขนไว้

"มะอาวอ่า เค้าจานั่งแต่ตักพ่อหมีขาวเนะอิอิ"

ทำหน้าย่นใส่ เพื่อนต่างโรงเรียนก็หวัเราะ

"มานี่แม่หมีอย่าไปเดินใกล้มัน"

"เค้าจากินอีกอ่า ข๊มขมเนะ อิอิ ขมแต่กิน กินแต่ขม"

ร้องเป็นเพลงออกมาเฟียตเองก็เริ่มหน้าแดงเหมือนอายกับอาการของญี่ปุ่น ดึงแขนมากอดไว้ ปีนขึ้นตักอีก เฟียตโอบไว้แน่นญี่ปุ่นนั่งตักในท่าหันหน้าเข้าหาเอาหน้าซบกับบ่า เอามือเหลี่ยเล่นอยู่แถวคอกับท้ายทอย

"ผมสั้นเนะ อือ อือ"

เอาหน้าซุกลงคอขยี้ๆ เฟียตเองสุดจะทนวาบหวิวไป

"เอ้ย ใจเย็นเว้ยโหเล่นกันตรงนี้เลยว่างั้น"

"นั่นดิ เดี๋ยวไอ้ฮุนของขึ้นมาจะซวยนะเว้ย ไอ้นี่มันต้องหาที่ลง"

"แฝดมึงไงไอ้ฮุน อัดมันเลย ฮ่าๆๆๆ"

เฟียตหวัเราะออกมา

"แว้กก ไม่เอาเว้ยพี่น้องกัน ไอ้โยตะไม่แน่ รัวังหลังไว้เถอะมึง"

"เอ้ย เกี่ยวไรกะกูวะ โน่นไอ้เบนซ์โน่นท่าทางเมาหนัก สอยง่าย ฮ่าๆๆ"

"เว้ยอย่ามายุ่งกะประตูหลังกูเชียวนะมึง ถ้าใครวอแวกะกูนะมึงโดนดี กูเอามึงตายแน่"

สายตาขู่ออกมาแต่มือยังยกแก้วเหล้ากรอกปากอยู่

"เวียนหัวเหรอแม่หมี"

"อือ อือ"

ยังสีหน้ากับคออยู่

"ไปนอนไหม พ่อหมีพาไปนอน"

"มะเอาอ่า เค้ายังกินข้าวผัดไปนิดเดียวเนะ เค้าอยากกินอ่า"

ดิ้นด้วยครับท่านเหมือนเด็ก

"เอาละโว้ย ฮ่าๆๆ เมียกลายเป็นลูกไปแล้วไอ้เฟียตมึง"

"เพราะมึงนั่นล่ะไอ้ตัวดี ยุดีนัก เดี๋ยวเถอะมึง ถ้ามันไม่ยอมนอนมึงจะโดนตีนกู"

หันไปว่าเบนซ์มองฟอร์ดด้วย

"อือ อือ"

เต้เองก็ครางหน้าแดงก่ำส่ายหน้าอยู่ตลอดเวลา จี๊ปเข้ามานั่งใกล้ๆคอยจับตัวไว้อยู่ แต่เต้ก็ยังส่ายหน้าเหมือนเส้นกระตุก รายของเต้ก็ไม่น้อยเพราะนอกจากส่ายหัวแล้วก็ร้องไห้ออกมา

"เฮ้ยเป็นไรวะไอ้เต้"

"ฮือๆๆๆๆ ฮือฮืดๆๆๆ"

"เป็นไรตัวเล็ก เป็นไรครับ"

"เค้า เค้า เสียใจ เค้าเล่นไม่ดี เค้า เค้าเล่นไม่ดี"

โถเด็กน้อยพอเมาแล้ววกคิดกลับไปหาเกมการแข่งขันที่จบไปแล้ว

"โอ๋ๆๆ อย่าร้องนะครับตัวเล็ก ไม่เอาไม่ร้องนะครับ"

"อิอิ ทำมายร้องไห้อ่าเต้ เต้อย่าร้องไห้เนะ เดี๋ยวเราร้องตามเนะ"

"เอ้ย ไปๆ จานนี้กูขอนะเว้ย ไปแม่หมีเราไปกินที่เตียง"

เฟียตสะดุ้งโหยงเมื่อญี่ปุ่นบอกจะร้องไห้ตามเพื่อนรีบอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแล้วหยิบจานไปด้วย

"แอ่ะปายหนายอ่า ปายหนาย เค้าจาร้องไห้เป็นเพื่อนเต้เนะ"

ดิ้นพรวดพราด เฟียตเริ่มตาเขียวมองไปทางเพื่อนที่หัวเราะอยู่ เสียงหัวเราะเงียบกริบลงทันที เบนซ์กับฟอรืก้มหน้างุดลง

"แม่หมี อย่าดื้อดิ ไม่เชื่อพ่อหมีแล้วเหรอครับ หือ"

เอาเสียงทุ้มเข้าข่ม ได้ผลเงียบลงไม่ดิ้นแล้ว

"อ่าพ่อหมีอ่า งั้นพ่อหมีนอนให้เค้าเล่นพ่อหมีน้อยน้า"

"เล่นตรงนี้เลยเหรอแม่หมีเพื่อนอยู่นะ"

"เค้าอยากเล่นอ่า เค้ามะได้เล่นมาหลายวันแล้วอ่า เค้าคิดถึงเนะ"

"ไอ้ฮุน มึงเปิดห้องให้กูอีกห้องเลยมึง เมียกูจะเล่นน้องชายกู"

"โอ้เว้ย มึงไม่เอาเตียงในวะกูไม่มองหรอก"

"อย่ามาท่ามาก เพราะพวกมึงนั่นล่ะ อย่าให้กูของขึ้นนะมึง"

"เปิดให้มันเถอะไอ้ฮุน อย่าให้มันลงมือเลยว่ะกูไม่อยากเจ็บตัว"

เบนซืเอ่ยออกไปเสียงจ๋อย เพราะเฟียตเองชื่อเสียงเรื่องนักเลงหัวไม้นี่ก็ไม่น้อยหน้าใคร

"ทำไมวะ"

"เออน่าเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง พามันไปนอนก่อน"

ฟอร์ดเองก็เสริม ฮุนรีบลุกขึ้นแล้วส่ายหน้าไม่เข้าใจ พอพาเฟียตกับญี่ปุ่นไปเปิดห้องข้างๆก็กลับมา

"ทำไมวะ ทำไมพวกมึงกลัวมันจัง"

ฮุนยังสงสัยอยู่ เพื่อนๆอีกสองคนก็อยากรู้

"มึงไม่เคยเห็นเวลามันบ้า มันเอาตายนะเว้ยจะบอก เคยมีเรื่องกับอีกห้องไอ้นั่นย้ายโรงเรียนไปเลย มันมือหนัก ตีนหนัก พวกนั้นมากันสี่คนสู้มันยังไม่ได้เลยมึง เตะทีเดียวไอ้นั่นชายโครงร้าวเลย"

"เฮ้ยว่าไป"

"จริงมึง แต่พอมันมีไอ้เปี๊ยกเป็นแฟนนะ มันเปลี่ยนไปมาก มันซอฟลงเยอะ แต่ก่อนใครขัดใจมันนะมึงอย่าได้หวังว่ามึงจะได้นั่งกินดีๆแบบนี้ มันเตะโต๊ะคว่ำไปนานแล้ว มันไม่แคร์ใครด้วยที่สำคัญ"

ฟอร์ดเล่าสลับกับเบนซ์ มีจี๊ปพยักหน้าเป็นลูกคู่ให้

"แสดงว่ามันรักน้องญี่ปุ่นมากอ่ะดิ"

"คงรักมากล่ะมึง กูไม่เคยเห็นมันให้ใครมาแตะตัวมันได้ขนาดนี้ มันเป็นคนขี้รำคาญ เด็กมันคนก่อนๆนะกว่าจะได้เจอตัวมันยากว่ะ แต่ไอ้เปี๊ยกนี่กูเองก็แปลกใจ เอาไอ้เฟียตอยู่คาตีนเลย"

"แต่กูว่าไม่แปลกว่ะ มึงดูน้องญี่ปุ่นดิ ใครเห็นใครก็ชอบ น่ารักจะตาย กูเองยังอยากได้แบบนี้เลย"

โยตะพูดขึ้น เพื่อนๆทุกคนพยักหน้าเออออ

"ใช่อันนี้กูเห็นด้วย มันเอ๋อก็จริง แต่โคตรน่ารักเลยว่ะ"

เบนซ์พูดแล้วกระดกเหล้าเข้าปาก ส่วนจี๊ปยังนั่งปลอบเต้อยู่

"อือ เวียนหัวเนะ"

"เวียนหัวเหรอแม่หมี ล้างหน้าก่อนไหม"

"ฮื่อ มะอาว จาอาวพ่อหมีขาวน้อย อยู่หนายน้า อิอิ"

หน้าแดงเถือตาปรือดิ้นพรวดพราดอยู่มือก็คว้าลงต่ำหาของรัก เฟียตเองก็ยอมแต่โดยดี

"ถ้าไม่ไหวบอกพ่อหมีนะ เดี๋ยวอ๊วกอีก"

"เนะ"

ซุกหน้าเข้าหาเป้าทันที

"คิดถึงเค้าไหมอ่า พ่อหมีขาวน้อย อิอิ อ่า ตื่นแล้วเนะ จุ๊บหน่อยๆ"

เฟียตอมยิ้มออกมาไม่ได้อยากจะทำอะไรมากกว่านี้แค่ขอให้ได้กอดไว้กับอก ญี่ปุ่นดิ้นยุกยิกอยู่สักพักก็นิ่งไป หลับไปแล้ว เฟียตดึงตัวให้มานอนบนหมอนแล้วห่มผ้าให้ก่อนจะลุกออกไปหาเพื่อนอีกที

"หลับแล้วเหรอมึง"

เบนซ์ร้องถาม

"อือ นี่พวกมึงจะแดกถึงกี่โมงวะ หมดไปขวดนึงแล้วนี่"

เฟียตนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิม

"ก็กินไปเรื่อยๆล่ะมึง ไม่รีบนี่หว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้กูพาดูไร่องุ่น"

"เมียมึงนี่เอาเรื่องเหมือนกันเนอะ ฮ่าๆๆ เห็นมันน่ารักแบบนี้รั่วเป็นเหมือนกันนะ"

"อย่ามาพูดดี เพราะพวกมึงนั่นล่ะให้มันกิน ดีนะที่มันยอมนอนดีๆ"

"เอาน่ามึงขำๆ ไหนๆมันก็หลับไปแล้ว มึงก็กินต่อดิวะ"

เพื่อนใหม่พยายามทำให้เฟียตอารมณ์ดีขึ้น เฟียตเองก็พยักหน้าเบนซ์จึงรีบชงเหล้าให้ พอเริ่มกึ่มๆ

"แว้กก"

"เฮ้ย"

"ทำมายมะนอนกะเค้าอ่า มานั่งตรงนี้ทำมายอ่า"

ญี่ปุ่นยืนขยี้ตาอยู่หน้าประตูแล้วเปิดเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตะโกนใส่เสียงดังลั่น

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยกมึงไม่นอนวะ"

"มะเอาอ่า พ่อหมีขาวทำมายทิ้งเค้าอ่า ทิ้งเค้าอยู่คนเดียว"

หน้าเบ้เตรียมจะร้องไห้ เฟียตรีบลุกไปจากที่ทันที

"นั่นเอาแล้วไหมล่ะมึง"

ฟอร์ดพูดมองดูอยู่

"พ่อหมีมานั่งคุยกับเพื่อนเดี๋ยวก็ไปนอนแล้วไงครับ หือนอนไม่หลับเหรอ"

"แอ่ะ ทำไมทิ้งเค้าอ่า เค้ากลัวเนะ"

น้ำตาไหลออกมาคงเพราะยังมึนอยู่ เฟียตตกใจเข้าไปกอดตัวไว้แน่น

"ทิ้งเค้าอ่า หนายบอกจะไม่ทิ้งเค้า นิสัยมะดี พ่อหมีขาวนิสัยมะดี"

ร้องไห้งอแงอยู่ เฟียตได้แต่กอดปลอบอยู่

"ไม่เอานะคนดี ไปๆไปนอนพ่อหมีไม่มาแล้ว จะนอนกะแม่หมีนะ"

"มะเชื่ออ่า ชอบหลอกเค้า เค้ามะมีคนกอดอ่าเค้านอนมะหลับ"

กอดปลอบอยู่เพราะเจ้าตัวเล็กไม่ยอมขยับไปไหน เฟียตใจหายไป จริงสินะตั้งแต่เป็นแฟนกันมานอนด้วยกันมาตลอด กอดร่างของญี่ปุ่นไว้ทุกคืน เว้นแต่ตอนงอนกันที่ไม่ได้นอนกอด แต่หลังจากนั้นไม่เคยห่างกายกันเลย

"แม่หมี พ่อหมีขอโทษน้า พ่อหมีจะไม่ไปไหนอีกแล้ว ไม่เชื่อใจพ่อหมีแล้วเหรอ"

"ฮื่อ มะเชื่อ"

"อ้าว ทำไมไม่เชื่อล่ะครับ มาเดี๋ยวพ่อหมีอุ้มไปนอนนะ อย่าดื้อนะครับคนดี"

"เอาของกินก่อนเนะ"

พอหยุดร้องไห้ก็เรียกหาของกิน เฟียตอมยิ้มออกมา แล้วพยักหน้า

"แอ่ะ มองเค้าทำมายอ่าเพ่"

แว้ดใส่รุ่นพี่ที่มองอยู่ แต่ก็ไม่สนใจเดินไปหยิบเอาของกินมาอีกจาน กว่าจะยอมไปได้ก็เล่นอยู่หลายท่าเชียวนะญี่ปุ่น

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ) (หวาน หวาน)

พอการแข่งขันเต้นเสร็จก็มีงานเลี้ยงให้เด็กนักเรียนเพื่อเป็นการสร้างสัมพันธไมตรีอันดีต่อโรงเรียนทั้งสาม โรงเรียนเจ้าภาพเองก็จับกลุ่มกันเรียกโรงเรียนนั้นโรงเรียนนี้เข้าไปร่วมกิจกรรมของกลุ่มของตน


"บอยๆไปดูเขาทำหนมป่ะ"

ญี่ปุ่นเดินมาชวน เฟียตเองก็ยืนอยู่ข้างหลังตาเขียวอยู่เพราะคนมารุมเยอะเหลือเกิน

"ที่ไหนอ่ะปุ่น"

"ตรงนู้น เขาทำหนมครกเนะ อิอิ เราอยากกิน"

"พี่เฟียตไปด้วยป่ะ"

หันไปหาเจ้าของ

"ไปดิ ไปๆจะไปก็รีบไปคนเยอะจะตายห่า อ้าวไอ้เบนซ์ พวกมึงจะไปไหนวะ"

หันไปร้องทักเพื่อนที่กำลังแยกตัวกัน

"อ้าว ไอ้นี่กูไม่มีเมียมาคุม หรือคอยคุมเมียเหมือนมึงนี่หว่า เด็กแจ่มๆทั้งนั้น ไปเว้ยพวกเรา หาเด็กกินกัน"

เบนซ์พูดอย่างอารมณ์ดี แล้วเดินนำกลุ่มเพื่อนไป ที่จริงมีแต่ฟอร์ดกับเบนซ์เท่านั้นเพราะจี๊ปแยกตัวไปกับเต้แล้ว

"เออ ให้มันได้อย่างนี้"

กัดฟันกรอด

"พ่อหมีขาวๆ ไปหาไรกินเถอะเค้าหิว"

"อืม ไปดิ ทางโน้นไหมของกินเยอะ"

"เนะ ปะบอย"

ญี่ปุ่นเดินนำหน้าลิ่วไปก่อนแล้ว ส่วนบอยกับเอกก็เดินตามมา

"ปุ่นเดี๋ยว"

"เอ๋ อารายอ่า"

"เอ่อ เราว่าไปล้างหน้าก่อนดีไหมอ่า ทองไปเชียว"

"แว้กก ลืมเนะ พ่อหมีขาวพาเค้าไปล้างหน้าหน่อยดิ"

คนตัวใหญ่ก็ลืมไปมัวแต่ปลื้มอยู่ พาญี่ปุ่นเดินกลับไปที่ห้องพระพุทธศาสนาที่ซาร่ากับริต้ากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องๆอยู่

"ว้ายพี่เฟียตขา การแสดงเป็นยังไงบ้างค้า อย่างที่คิดไว้ไหมอ่า"

ซาร่าร้องทักออกมา

"ดีมาก เดี๋ยวกูยกไอ้เบนซ์ให้มึงเลยนังซาร่า"

"กรี๊ดดด ถือเป็นสนธิสัญญา ที่สุด ที่สุด"

นั่งลงเลยกรี๊ดออกมาเสียงดัง

"ว้าย แล้วริต้าล่ะค้าพี่เฟียต จะยกใครให้ดี"

"มึงอยากได้ใครล่ะ"

"ว้ายตายอกปริศนาจะแตก เลือกเลยเหรอค้า งั้นริต้าเอาพี่ฟอร์ด พี่จี๊ป โฟค"

"เฮ้ย อีบ้า เอาใครก็เอาตามกันเองนะ ฮ่าๆๆ"

"อ้าว ไหงพูดงี้อ่ะค้า น้องอุตส่าห์ดีใจ"

"ไปๆไอ้เปี๊ยกไปล้างหน้า เฮ้ยล้างให้มันดีๆหน่อยนะมึงเดี๋ยวหน้าแฟนกูเป็นรอย"

"ค่า เสด็จพี่"

"เดี๋ยวเถอะ อีพวกนี้"

เฟียตไม่เข้าไปในห้องด้วยยืนรออยู่ด้านนอก นานพอควรญี่ปุ่นก็เดินออกมาพร้อมกับใส่กางเกงนักเรียนเสื้อแบดฯชุดเดิม

"อ้าว ไม่เปลี่ยนเสื้อล่ะ"

"ก็พี่คนสวยเค้าบอกว่าเสื้อมันเหม็นเหงื่ออ่าพ่อหมีขาว"

"อ้าว แล้วตัวนี้ไม่เหม็นยิ่งกว่าเหรอวะ อะไรนังซาร่า มึงไม่มีเสื้ออีกแล้วเหรอวะ"

"ว้าย มีค่ามี ก็น้องญี่ปุ่นเค้าไม่ใส่นี่ค้าพี่เฟียตขา เห็นมั้ยค้าน้องญี่ปุ่นของเจ๊ ตัวนี้สวยจะตาย ดูสิลายระยับเชียว"

เอ่อเสื้อสีชมพูแปร๊ดมิหนำยังมีปักเลื่อมลายระยับอีก

"เฮ้ย ไม่มีสีพื้นๆเหรอวะ ใครมันจะใส่"

"ริต้า ไหนเสื้ออ่ะหามาให้น้องญี่ปุ่นของชั้นซิ"

"แหมสั่งเชียวนะยะ แป๊บนะค้าน้องญี่ปุ่นขา เจ้รู้สึกจะมีสีขาวอยู่ตัวนึง ว้าย น่ารักมั่กๆ กรี๊ดด"

เอ่อกรี๊ดออกมาอีกครั้งคงเป็นต่อมกรี๊ดแตกหรืออะไรสักอย่าง เจออะไรถูกใจหน่อยไม่ได้กรี๊ดท่าเดียว เสื้อสีขาวลายสกรีนรูปตัวหนังสือขยุกขยิก

"เออ เอาตัวนี้ล่ะ ไปแม่หมีไปเปลี่ยน"

"แอ่ะ"

เดินกลับไปเปลี่ยนแต่โดยดี บอยเองก็เปลี่ยนเสื้อใหม่เหมือนกัน ส่วนเอกไม่ต้องเปลี่ยน ทั้งสี่คนเดินตามกันไปยังซุ้มของกิน

"ไอ้เอก มึงอยากแยกกันไหม พาไอ้บอยไปทางโน้นไปกูจะสวีทกับเมียกู"

เฟียตกันท่าทันที เอกหน้าเหวอไปแต่ก็แอบยิ้มออกมาจูงมือบอยหนีไปทันที

"เอ๋ บอยไปหนายอ่าพ่อหมีขาว"

"หือ มันไปสวีทกันฝั่งโน้น เราไปกินติมกันดีกว่าแม่หมี พ่อหมีหิวแระ"

เดินกอดคอดันให้ญี่ปุ่นเดินนำ นักเรียนที่ยืนรายเรียงอยู่หันมามองเสียงอือฮาดังอื้ออึง ขอถ่ายรูป ชอลายเซนต์กันใหญ่ เฟียตเองก็เกาะไม่ปล่อย

"เว้ย อะไรวะ ตกลงกูจะได้สวีทกันไหมเนี่ย"

บ่นพึมพำแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรมาก

"หล่ออ่ะ ทำไมเค้าได้แฟนหล่อจังเลยเนอะ ญี่ปุ่นก็น่ารักมากอ่ะ แคว่กๆๆ"

คือเสียงซุบซิบกัน ไม่น่าจะเรียกว่าซุบซิบเพราะเสียงคุยมันดังมากทีเดียว เสียงข่วนแขนเพื่อนดังแคว่กๆ

"น่ารักว่ะ ทำไมน่ารักแบบนี้ โหดูแฟนตัวเบ้อเร่อหล่ออีกต่างหาก คงรักกันมากเนอะ ตัดผมทรงเดียวกันเลย"

เสียงชมจนขี้เกียจจะฟัง เฟียตรีบจูงมือญี่ปุ่นเข้าไปซุ้มขายไอติมทันที

"อ่าเอาอันนั้น สตอแบรี่เนะ เอาเผือก พ่อหมีขาวเอาช็อกโกเลตเนะ เอาอย่างละ"

"อัน"

เฟียตตอบแทนก่อนที่ญี่ปุ่นจะอ้าปาก คนตัวเล็กหน้าย่นทันที

"กินอย่างอื่นด้วยดิ"

"เนะ"

"อุ้ย น้องที่เต้นเมื่อกี้นี่ อ่า เอาเลยๆน้องพี่ให้ฟรีตายแล้ว ตัวจริงน่ารักมาก"

สรุปกลายเป็นดี ซุ้มไอติมคนมุงกันเพียบเหมือนจะยกถอนรากถอนโดนร้านเขาออกไปเลย

"ไปๆแม่หมี"

เฟียตรีบดึงมือญี่ปุ่นเดินหนีไปแสงแฟลชสว่างวูบวาบ เสียงกรี๊ดก็ดังไม่ขาดสาย เฟียตลากแขนญี่ปุ่นออกไปนอกโรงเรียนไปนั่งรอที่หลังรถตู้

"อ่าพ่อหมีขาวอ่า ไอติมเค้าละลายอ่า"

"อ้าว ตายห่า งั้นรออยู่นี่ เฮ้ยไม่ได้ปล่อยไว้คนเดียวไม่ได้ หิวมากไหมแม่หมี ทนไหวไหม"

"หิวเนะ เค้าหิวอ่า"

เริ่มงอแงแล้ว

"งั้นรอแป๊บ"

เฟียตจนหนทางเพราะเพื่อนต่างปิดมือถือกันหมด คงได้เด็กแล้วแน่ๆ ตัดสินใจ

"พี่เป็ดมารับหน่อย เฟียตมาแข่งกีฬา เออ ไม่ต้องบอกป้านะ ซื้อโดนัทติดรถมาด้วยนะพี่"

"ครายอ่าพ่อหมีขาว"

"คนขับรถที่บ้าน รอไม่ไหวหรอกเรากลับกันก่อนเนอะ ไปกินแถวหอเรา"

"เนะ อีกนานไหมอ่า"

"ไม่นานหรอก พี่เขาขับรถเร็ว"

"เนะ แล้วเราจาทำรายดีอ่าพ่อหมีขาว ยุงเยอะเนะ"

เริ่มเกาขาแล้ว เฟียตคิดอยู่

"เดินไปตรงโน้นไหมแม่หมี"

"แอ่ะ มะเอาอ่าเค้าเหนื่อยเนะ ขี่หลังพ่อหมีได้ไหมอ่า"

"นั่นแน่ แอบฉลาดนะเรา มาๆ"

ยอมเว้ย ยอมนั่งลงคนตัวเล็กก็ปรี่กระโดดเข้าหาทันที

"ตัวเบาขึ้นเยอะเลยนี่แม่หมี พ่อหมีไม่ได้อุ้มนาน"

"อิอิ เดินไวไวเนะ เค้าอยากไปตรงโน้น"

เจอแล้วไหมล่ะ คนตัวเล็กชี้ไปนั่นไปนี่อยู่ เฟียตเองก็ตามใจ

"ทำไมหัวพ่อหมีขาวป่องๆตรงนี้อ่า"

สงสัยเอาจมูกถูไถกับหัวทุยของเฟียตอยู่

"คนฉลาดไง หัวจะเป็นแบบนี้ล่ะ"

"เอ๋ ของเค้าอ่า ป่องไหมอ่า"

"ฮ่าๆๆ อันนั้นปูดเลยล่ะมั้งนั่นน่ะ"

"แอ่ะ งั้นก็แปลว่าฉลาดมากเนะ อิอิ"

เป็นงั้นไป เดินให้ญี่ปุ่นขี่หลังไปร้านขายของชำหน้าโรงเรียน คนก็มองกันใหญ่ ไม่ได้สนใจใคร

"เอาโค้กคร้าบ พ่อหมีเราเอาถุงเดียวเนะ กินด้วยกันอิอิ"

"อืม"

"เอาหนมอันนั้นอ่า"

"โหไอ้หนู จะไม่ลงจากหลังพี่เขาเลยเหรอ ลงก่อนก็ได้แล้วค่อยขึ้นไปใหม่"

"ฮื่อ เค้าชินเนะ"

สนใจที่ไหนโอบแน่นกว่าเดิมเอาหน้าซบลงบ่าดันงุดๆอยู่

"ลงมานั่งกินดีๆก่อนแม่หมี พ่อหมีปวดหลังแล้วนะ"

"อ่าปวดหลังแล้วหรา งั้นเค้าลงก่อนก็ได้เนะ"

ยอมลงแต่โดยดีเฟียตพาญี่ปุ่นเดินอ้อมไปข้างๆโรงเรียนที่ไม่มีรถจอดมีเพิงที่นั่งรอรถประจำทาง

"เอ๋ พ่อหมีขาวๆ เห็นดาวด้วยเนะ มาดูๆ"

พอลงจากหลังก็ไม่ได้นั่งเดินออกไปแหงนมองดูท้องฟ้า โรงเรียนบีเองอยู่ชานเมืองมีเขาลูกเตี้ยๆอยู่ด้านหลังโรงเรียน แสงไฟไม่มากเท่าใดนักจึงมองเห็นท้องฟ้าในยามค่ำคืนได้เป็นอย่างดี

"ไหน เออว่ะสวยนะแม่หมี"

"เนะ เค้าเคยเห็นที่บ้านด้วยล่ะ"

"อืม วันหลังพ่อหมีพาไปดูที่มันสวยกว่านี้เนอะ"

"ที่หนายอ่า"

"ยังไม่รู้ แม่หมีอยากไปไหนพ่อหมีจะพาไปทุกที่ดีไหม"

"อ่า พ่อหมีขาวน่าร้ากเนะ อิอิ"

ปรี่เข้าไปกอดข้างเอวเอาหน้าซุกลงใต้รักแร้

"แม่หมี วันข้างหน้าจะเป็นยังไง แม่หมีจะยังรักพ่อหมีอยู่ไหม"

ถามขึ้นมาลอยๆ แต่เหมือนต้องการฟังคำตอบ

"เอ๋ ทำมายอ่า ก็เค้ารักพ่อหมีขาวทุกวันเนะ เมื่อวาน ตอนนี้ หรือว่าพรุ่งนี้เนะ"

พอใจในคำตอบก้มลงจูบหน้าผากแน่นๆทีหนึ่ง

"ชื่นใจจัง พ่อหมีก็รักแม่หมีทุกวันนะ รักมาก รักจนไม่อยากจะหนีไปไหนเลย"

"เอ๋ แล้วพ่อหมีขาวจะไปหนายอ่า ห้ามทิ้งเค้าน้า เดี๋ยวเค้าฟ้องแม่มิซาเค้าน้า"

"ฮ่าๆๆ น่ารักแบบนี้พ่อหมีจะไปไหนได้ล่ะ หือ คนดี"

"กินโค้กเนะ เดี๋ยวมันมะเย็น"

ดูดน้ำในถุงอย่างสบายอารมณ์ คนตัวเล็กยังคลอเคลียอยู่ข้างๆตัว หัวใจของคนตัวใหญ่มันก็พองคับอก ไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่อยากสัมผัส ยิ่งจับยิ่งเกาะกุมยิ่งไม่อยากจะปล่อย เสียงอึกทึกครึกโครมของงานเลี้ยงในโรงเรียนท่าจะยาว นั่งรอคนขับรถอยู่สักพัก เบนซ์ก็โทรเข้ามา

"มึงอยู่ไหนวะไอ้เฟียต พาไอ้เปี๊ยกไปทำอะไรกัน"

"ไอ้ห่า มึงล่ะเสือกปิดโทรศัพท์ กูหนีคนออกมาอยู่ข้างนอกเว้ย เดี๋ยวพี่เป็ดมารับ"

"อ้าวเฮ้ย มึงจะทิ้งพวกกูเหรอไอ้นี่ อย่าเพิ่งกลับดิมึงมาแดกเหล้าก่อน มึงจำไอ้ฮอนกะไอ้ฮุนได้ไหมวะ แฝดนรกที่เคยแข่งคู่กันโดนมึงเขี่ยตกรอบไง เออนั่นล่ะมันจัดเสบียงมาเว้ย เปรมเชียวมึง"

"กูไม่เข้าไปในโรงเรียนแล้วเว้ย แม่งคนเยอะชิบหาย เมียกูจะช้ำตาย"

"เดี๋ยวๆ กูถามมันก่อน"

เบนซ์หันไปถามเพื่อนเจ้าของเสบียง

"เฮ้ยมึง มันมีรีสอร์ทอยู่สระบุรีว่ะ ไปไหม ยังไงพรุ่งนี้ก็หยุดเรียน มึงจะรีบกลับไปไหนวะ"

"ไอ้ห่า แล้วมึงจะแห่กันไปยังไงล่ะนั่น"

"อ้าว ควายอีกแล้วครับคุณชายเฟียต รถตู้ไอ้ฟอร์ดไง มึงหยุดเลยหยุดอยู่ตรงนั้นเลย โทรไปแคนเซิ่ลพี่เป็ดเลย"

"เออๆ กูถามเมียกูก่อน แม่หมีๆ ไปสระบุรีไหม ดาวเยอะนะที่นั่น"

"เอ๋ ไปเนะ"

แป่ว ตอบง่ายดายไม่ได้คิดอะไรเลย เฟียตบอกกับเบนซ์ไปว่าตกลง แล้วจึงโทรไปบอกยกเลิกคนขับรถ รออยู่สักพักก็พากันแห่ออกมา

"โห ไอ้ห่านี่อะไรวะ"

ตาโตเพราะคนที่ตามออกมาคือ เบนซ์ ฟอร์ด จี๊ปกับเต้ ฮอน ฮุน แล้วก็คนแปลกหน้าอีกสองคน

"ไม่เยอะหรอกมึง นี่ไอ้ฮุนกับไอ้ฮอนมึงจำได้นะ ส่วนนี่ไอ้ฮีโน่ กับไอ้โยตะ"

เบนซ์แนะนำ เพื่อนๆที่อยู่รุ่นเดียวกันทั้งสี่พยักหน้าให้ยิ้มอย่างเป็นมิตร

"นี่ไอ้เฟียตประธานชมรมแบดฯพวกกูเว้ย แล้วนี่เมียมัน น้องญี่ปุ่น"

แนะนำกันอย่างนี้เลย เฟียตอายนิดหน่อย ส่วนญี่ปุ่นสนใครไม่มี

"อ้อ น้องคนนี้นี่เอง โหดนะเราตีลูดอัดเป้าพี่ยังจำได้น้า แต่น่ารักว่ะ โหโชคดีจังนะมึง"

เพื่อนใหม่ทั้งสี่ร้องทักขึ้น

"เฮ้ย อย่าคิดเชียวนะเว้ย มันเอาตายนะ คนนี้พิเศษเว้ย ฮ่าๆๆ หวงยิ่งกว่าอะไรดี"

เบนซ์ตอบแทนหัวเราะอย่างชอบใจ ญี่ปุ่นเดินงุดๆไปหาเต้ที่ถือถุงอะไรอยู่ในมือ

"เต้อ่า มีอารายเอ่ย"

"อ้อ มันทอดอ่ะปุ่นกินไหม"

"เออว่ะ ทำไมเด็กนักเรียนมึงมีแต่น่ารักๆวะ ยิ่งพวกเสื้อดำทาตาเนี่ย หาให้กูสักคนได้ไหม"

ฮุนพูดขึ้น

"อ้าวไอ้นี่ ตกลงมึงมีรสนิยมแบบนี้เหรอวะ"

เบนซ์ทำหน้าตกใจ

"อ้าว ไอ้นี่ เสียชื่อชายล้วนหมด มันเป็นแฟชั่นเว้ย เขามีกิ๊กกันทั้งนั้นล่ะ"

"โห กูเพิ่งรู้นะเนี่ย"

คนชื่อฮุนกับฮอนหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ แต่ใส่เสื้อคนละสี หน้าตาก็หล่อพอประมาณขาวเหมือนหยวก ส่วนฮีโน่หน้าคมเข้มสูงโปร่งดูเล่นกีฬาเหมือนกัน อีกคนโยตะเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นไทย หน้าตานี่อกแนวแปลกๆ ตาเฉี่ยวๆคิ้วหนาผิวขาวมีไรหนวดเขียวครึ้มถือว่าหล่อมากคนหนึ่ง

"ไปกันได้ยังไอ้ห่า คุยกันในรถก็ได้นี่ มายืนคุยอะไรกันตรงนี้ยุงเยอะ"

เฟียตบ่น เพื่อนๆจึงเริ่มเคลื่อนขบวนเดินไปยังรถของฟอร์ด ญี่ปุ่นเองก็สนุกสนานกับการกินมันทอดอยู่ แย่งเต้กินหมดเลย ส่วนรายนั้นเหมือนกินอะไรไม่ลงเพราะคนที่เดินข้างๆเหมือนทำให้อิ่มไปแล้ว

"ไอ้เฟียต เมียมึงเนี่ย มีก๊อปปี้ขายป่ะว่ะ กูอยากมีแบบมึงบ้าง"

ฮุนพูดขึ้นหันมามองเพราะญี่ปุ่นกับเฟียตนั่งอยู่เบาะกลางแถวหลังเป็นเต้จี๊ป ส่วนแถวกลางญี่ปุ่นนั่งริมในสุดเฟียตแล้วก็ฮอน ส่วนฮุนนั่งแถวหน้ากับโยตะกับฮีโน่ ส่วนเบนซ์นั่งคู่กับฟอร์ด

"ไอ้ห่า ใครเขาจะแฝดนรกเหมือนมึงล่ะ"

"อ้าวไอ้ฮีโน่ เดี๋ยวกูเตะ อย่างกูเขาเรียกแฝดสวรรค์เว้ย"

เสียงล้อเลียนดังอยู่คับรถ เฟียตเองก็กอดญี่ปุ่นไว้กับอกหวงจริงหวงจัง ส่วนเจ้าตัวเคี้ยวนั่นนี่จุ๊บจั๊บอยู่ไม่ได้สนใจ ทั้งหมดสนิทกันอย่างรวดเร็วเพราะไม่ได้วางท่าใส่กัน ไม่ได้สนว่ามาจากต่างโรงเรียน

"เพ่ๆ เพ่มีหนวดอ่ะ เจ็บไหมอ่าเค้าตีใส่เป้า อิอิ"

ญี่ปุ่นยื่นหน้าไปเกาะเบาะหน้า โยตะนั่นเองคือเหยื่อรายนั้น

"โหน้อง เล่นกันแรงนะเนี่ย ของพี่ช้ำหมด"

"ฮ่าๆๆ สมมึงรู้จักมันน้อยไป เดี๋ยวเจอไม้เด็ดกว่านี้นะมึงระวังไว้เถอะ"

เบนซ์หันมาหัวเราะเพื่อนๆก็หัวเราะตาม

"เฮ้ย เห็นน่ารักใสๆแบบนี้แอบน่ากลัวนะเรา"

หันมายิ้มหวานให้

"พอเลยมึง อย่ามาวอแว กลับมานี่แม่หมี"

หวงออกหน้าออกมาดึงเอวกลับมานั่งลงที่ตักของตัวเองเพื่อนๆก็โห่ขึ้นทันที

"โห เชื่อว่ะ หวงจริ๊ง ระวังเถอะมึง อย่าเผลอ"

โยตะพูดออกมาบ้าง

"เฮอะๆๆ มึงอย่าได้หวัง กูกกกูกอดของกูอยู่ทุกวัน"

"เนะ"

เสริมทันทีเอามือของเฟียตมากอดกระชับเอวตัวเองทำหน้าย่นใส่

"โอย ใจจะขาดน้องปุ่นคร้าบ อย่าทำหน้าแบบนี้ดิ ใจละลาย น่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ"

"แอ่ะมาทำตาหวานใส่เค้าน้า ฮึ"

ลุกขึ้นแล้วหันหน้าเข้าหาเฟียตนั่งทับลงไปกอดคอเฟียตไว้เอาหน้าซบบ่า

"เต้ๆ หนมหมดแล้วหรา"

พอหันหน้าไปหาเพื่อนก็ถามหาของกินทันที

"มีอันนี้อ่ะ หนมไรไม่รู้"

เต้ยื่นถุงกระดาษให้

"เขาเรียกไข่เต่า ลองกินดูดิไอ้เปี๊ยก"

จี๊ปบอกญี่ปุ่นคว้าหมับมากินทันที

"มึงไปหามายังไงวะไอ้เฟียต น่ารักโคตร"

ยังไม่ยอมลงเรื่องยอคนตัวเล็ก

"สวรรค์ส่งมาเว้ย จริงไหมแม่หมี"

เหอๆ เฟียตเองก็ยิ่งได้ใจกอดจูบอยู่

"พ่อหมีขาวกินไข่เต่าเนะ"

ยื่นหน้าออกมาเอาขนมยัดใส่ปากเฟียต สนใจอะไรล่ะเมื่อเห็นของกินอยู่ต่อหน้า

"เออ เอาเข้าไป ห่ากูนี่สิหาเด็กไม่ได้นั่งเซ็งอยู่เนี่ย อารมณ์บูดนะเว้ย"

เบนซ์ร้องออกมาเพื่อนๆทุกคนที่นั่งบริเวณนั้นก็เห็นด้วย

"เอ๋ก็พี่เบนซ์จีบพริกอยู่เนะ เพ่หนวดจีบเพื่อนเค้าดิ เพื่อนเค้าน่าร้ากหลายคนเนะ เดี๋ยวเค้าติดต่อให้ อิอิ"

"จริงดิ พี่เอาน่ารักเหมือนเรานะ"

เสียงดังขึ้นทันที

"มะมีอ่า เค้าน่าร้ากพิเศษ อิอิ"

"นั่น ยอตัวเองก็เป็นเว้ย"

"แอ่ะ พี่จะเอาไหมอ่า ถ้าเอาต้องมีหนมมาแลกน้า อิอิ"

หัวเราะชอบใจมุดหน้าเข้าซอกคอเฟียต

"นั่นไง เห็นฤทธิ์มันยัง ย่อยซะที่ไหนล่ะไอ้เปี๊ยก"

เบนซ์หัวเราะชอบใจ พอคุยอยู่ไม่นานคนตัวเล็กก็นิ่งไป เฟียตจุ๊ปากให้เพื่อนๆเบาเสียงเพราะรู้ว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้ว

"อะไรวะ กินง่ายหลับง่ายแบบนี้เชียว โห ยิ่งแบบนี้ยิ่งอยากได้เลยกู"

"คุยเรื่องอื่นเว้ย ห้ามเสียงดัง เมียกูตื่นเดี๋ยวมึงซวย"

เฟียตขู่เพื่อนๆ แล้วตบหลังเบาๆเหมือนกล่อมให้นอน คนตัวเล็กก็นอนทำปากจุ๊บจั๊บอยู่น้ำลายยืดออกมา จี๊ปกับเต้ก็อมยิ้มจับมือกัน แอบหอมแก้มกันด้วย สรุปหัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปจนมาถึงสระบุรี

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(บอย+เอก)

วันแรกของการแข่งขัน พอโดนพอซกอดบอยเองก็ทำหน้าเหรอหรางุนงงอยู่ เดินออกมาจากสนามหน้าเอ่อๆ

"มันกอดแม่หมูทำไมอ่ะ"

เสียงเขียวมาแต่ไกล แต่ก็พูดไม่ดังมากเพราะกลัวคนอื่นได้ยิน

"เค้าไม่ได้อยากให้พี่เขากอดนี่พ่อหมู"

"ฮึ"

งอนหน้าหักเหลี่ยมเดินหนีไปแล้ว

"บอยเก่งเนะ บอยๆกินเยลลี่ๆ"

เพื่อนรักหน้าเอ๋อก็ปรี่เข้ามาเสียบแทน ยื่นเยลลี่หลากสีให้ บอยทำหน้างงอยู่

"ไอ้บอย ไอ้นั่นน่ะ อย่าไปยุ่งกะมันนะมึง คาซาโนว่าเรียกพ่อเชียวนะเว้ย"

เบนซ์เดินมากระซิบบอยทำหน้าเหรอหรา

"บ้าเหรอพี่ ผมไม่ยุ่งกะเค้าหรอก พี่เค้ามาแสดงความยินดีเฉยๆ"

"หึหึ มึงคอยดูไป มึงเคลียร์กับไอ้เอกดีๆละกัน"

พูดให้คิดบอยเองยิ่งงไปกันใหญ่ ยังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ อยู่คนละโรงเรียน ไม่มีทาง พอตอนกลับบ้านเอกก็แยกไปนั่งกับรุ่นพี่เพราะกลับรถตู้ของฟอร์ด ส่วนบอยก็นั่งคู่กับเบนซ์ ทุกคนคงลืมเรื่องเมื่อตอนกลางวันไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเอกจะยังไม่ลืม มองไปทางญี่ปุ่นรายนั้นยังคลอเคลียกับเฟียตอยู่ไม่ยอมห่างจากกัน มองไปทางโฟคก็นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างน่าสงสาร บอยคิดแล้วมองไปจ้องท้ายทอยของเอกที่นั่งคอแข็งอยู่ไม่ยอมหันมา

"บอยๆพรุ่งนี้เจอกันน้า พี่จี๊ปอย่าทำอารายเต้น้า อิอิ"

เสียงของญี่ปุ่นล้อเลียนเพื่อนๆก่อนจะเดินตามเฟียตออกไปคู่แรก ส่วนบอยยิ้มเจื่อนๆ

"อ้าวเอก"

ร้องออกมาเพราะเอกเดินหนีไปก่อนแล้ว บอยวิ่งตาม

"รอเค้าด้วยดิ ไปกินข้าวกันเนอะหิวแล้ว"

ไม่ตอบหน้างอเหมือนเดิม

"พ่อหมูเป็นอะไรอ่ะ ทำไมไม่ยอมตอบ ยังงอนอยู่เหรอ"

ไม่ตอบอีก บอยเม้มปากหัวใจเต้นแรงหน้าเริ่มไม่ดี

"เค้าไม่ผิดนะ เค้าทำอะไรผิดเหรอ พ่อหมูถึงไม่ยอมคุยกะเค้าอ่ะ"

เสียงเครือออกมาเอกหยุดกึกลงทันทีหันมาก็เห็นบอยยืนน้ำตาเอ่อแล้ว

"แม่หมู"

ร้องออกมาวิ่งเข้าไปหา บอยสะบัดมือออกเดินหนีไป อ้าว ตกลงใครจะงอนใครเนี่ย

"พ่อหมูขอโทษ พ่อหมูงอนอ่ะ ก็ไม่ชอบให้ใครมากอดแม่หมู"

"ก็ไม่ได้ตั้งใจ ไม่เข้าใจเหรอ เค้ามากอดเองนะ เค้าไม่ได้อยากจะกอดเค้า ทำไมไม่ยอมฟัง แล้วมีอะไรทำไมไม่ยอมพูด เงียบๆแบบนี้เค้าไม่ชอบนะ"

บอยโวยวายออกมาเอกหน้าเจื่อนๆลงทันที

"ขอโทษน้าแม่หมู พ่อหมูผิดไปแล้ว"

"ฮึ งอน"

อ้าวเป็นงั้นไปบอยวิ่งกลับหอไปแล้ว เอกวิ่งตาม พอถึงห้องก็เข้าไปกอดทันที

"ก็เค้าหวงแม่หมูนี่ ก็เลยงอน"

"รู้หรอกว่าหวง แต่บอกแล้วนี่ ทำไมไม่ฟัง"

"เค้าขอโทษน้า"

เอกไซร้ซอกคอทันที

"อ่า ไม่เอาพ่อหมู ยังไม่ได้อาบน้ำเลย เหม็นเหงื่อ"

เอ่อ ไม่เอานี่คือไม่เอาตอนนี้ว่างั้น

"งั้นไปอาบน้ำกันแม่หมู พ่อหมูคิดถึงจะตายอยู่แล้ว"

"อืม"

เป็นงั้นไป คนที่จูงมือเอกเข้าห้องน้ำคือบอย

"คิดถึงแม่หมูที่สุดเลย"

เอกโผเข้าประกบปาก บอยเองก็ทำเหมือนกันมือไม้ดึงเสื้อผ้าออกจากร่างไปแล้ว ไม่เบาทั้งสองคน ไหนบอกจะอาบน้ำก่อนเหอๆน้ำยังไม่โดนตัวเลยมีแต่น้ำลาย

"อ่า พ่อหมูเค้าเสียว เอาเลยได้ไหมอ่า"

เสียงเรียกร้องของบอย เอกก็พยักหน้าว่าไงว่าตาม

"โอ๊ะ อย่าเอาท่ายากมากนักดิ พ่อหมูเดี๋ยวขาหมดแรง"

พอเอกจะจับพลิกท่าก็ร้องออกมา

"อืม งั้นเอาท่าเบสิคเนอะแม่หมูเนอะ"

บอยดึงคอเอกลงมาจูบ

"อ่า ไม่ไหวแล้ว พ่อหมูเร็วๆ"

ร่างเกร็งกระตุกกอดรัดกันแน่นทั้งสองคน

"ไหนบอกจะอาบน้ำก่อนไงแม่หมู อิอิ"

"บ้า ก็พ่อหมูอ่ะแหล่ะไม่ยอมอาบ จับจ้วงเอาๆ เขินนะ"

อายหน้าแดง เป็นงั้นไป รู้สึกบอยจะติดนิสัยบางอย่างมาจากญี่ปุ่นแล้วนะเนี่ย

พอวันที่สองลงจากรถตู้มาเดินเข้าไปในโรงเรียน บอยเองเรตติ้งก็ไม่ใช่น้อยหน้าญี่ปุ่น มีคนมาขอลายเซนต์หอบนั่นหอบนี่มาให้เยอะพอสมควร เอกเองก็พยายามทำใจไม่หึงเวอร์เหมือนเดิม

"บอยๆพาเราไปเข้าห้องน้ำหน่อยเนะ เราปวดฉิ้งฉ่อง"

ญี่ปุ่นมาสะกิดบอก เพราะเฟียตกำลังคุยกับเพื่อนๆเรื่องการวางแผนการเล่นอยู่

"อืม ไปดิ พ่อหมูเค้าพาปุ่นไปห้องน้ำก่อนนะ"

"อย่าไปนานน้า เค้าเป็นห่วง"

"เฮ้ย เวอร์แแล้วมึงไอ้เอก มาดูพี่เขาสอนเกมการเล่นนี่ ไอ้สองตัวนั่นอย่าไปนานล่ะ"

เบนซ์ร้องออกมา เอกเกาหัวแกรกๆเดินเข้าไปหากลุ่มรุ่นพี่

"บอยๆ อันนั้นอารายอ่า น่ากินเนอะ"

เดินผ่านร้านขนมแป้งทอดที่เสียบไม้กลมๆลูกใหญ่ๆ ไม่พูดเฉยปรี่เข้าหา

"เดี๋ยวพี่เฟียตก็ว่าเอาหรอกปุ่น"

"เอ๋ พ่อหมีขาวมะเห็นนิ พ่อค้าๆ เอาอันนี้ อาหร่อยไหมอ่า"

สนที่ไหนลับหลังก็ฟาดแหลก บอยเองก็เออออตามกันไป พอได้ขนมมาก็เดินอ้อมอาคารไปเข้าห้องน้ำ

"น้องครับ มาแต่เช้าเลยนะครับ"

เสียงทักมาจากมุมตึก บอยกับญี่ปุ่นหันไปตามเสียง พอซนั่นเอง

"อ้อ หวัดดีครับพี่ มาตามปกติครับ"

บอยทักตอบอึกอักอยู่ ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่มองดูอยู่

"กินไรอ่ะครับ น่ารักจัง"

"อารายอ่า หนมน่ารักหราเพ่"

ญี่ปุ่นถามทำหน้างงๆ

"เรานั่นล่ะน่ารักจังครับ"

"อิอิ เค้ารู้เนะ"

หัวเราะชอบใจ

"พี่หมายถึงน้องบอย เราน่ะน่ารักแต่มีเจ้าของแล้วนี่ ไอ้เฟียตน่ะไม่มีใครอยากยุ่งกะของๆมันหรอก"

พูดเหมือนรู้จักกันดี ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ทันที แต่บอยกลับก้มหน้าลงอายอยู่

"เอ๋ บอยเค้าก็มีแฟนเนะ พี่มะมีแฟนหรา อิอิ น่าฉงฉาน"

"เอ้ย พี่ไม่มีดิ อยากเป็นแฟนพี่ไหมล่ะครับบอย"

เอ่อ เอาตรงๆแบบนี้เลย บอยเองหน้าแดงก่ำ

"มะอยากหรอกเพ่ บอยเค้ามีปลาดุกอยู่แล้ว เพ่มะได้เป็นแฟนหรอกเนะ"

ตอบแทนทุกอย่าง

"ผมมีแฟนแล้วครับพี่ ปุ่นไปห้องน้ำเถอะ"

"แฮ่"

น่านทำหน้าใส่เขาอีก แต่รอยยิ้มที่ฉายออกมาจากมุมปากของพอซมันไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

"น้องบอย พี่ไม่ยอมแพ้หรอกนะครับ พี่จะตามจีบเรา ยังไงก็ช่าง"

ประกาศก้องออกมาไม่สนใจใคร เดินหนีไปแล้ว

"บ้าป่ะเนี่ย คนโรงเรียนนี้ไม่มีน่ารักแล้วเหรอไง"

บอยบ่นออกมา อายน่ะอายแต่ไม่ได้คิดอะไร

"ทำไมเค้ามาชอบบอยอ่า บอยมีปลาดุกเป็นแฟนนี่เนะ บ้าจริงเนะ"

"อืม คนเจ้าชู้อ่ะปุ่นอย่าไปสนใจเลย รีบไปเถอะ เดี๋ยวพี่ๆรอ"

บอยบอกแล้วเดินตามกันออกมาจากห้องน้ำ ขากลับแวะโฉบลูกชิ้นอีกคนละไม้

"ไปนานจังแม่หมู"

เอกถามขึ้น บอยทำหน้าเหรอหรา

"ก็ปุ่นแวะอ่ะ"

บุ้ยปากไปทางญี่ปุ่นที่ดูดนิ้วจุ๊บจั๊บอยู่

"เดี๋ยวไปฟ้องพี่เฟียตเลยนี่ ไอ้หญ้าแห้งแอบไปแดกไรมา"

"แอ่ะ พ่อหมีขาวไม่ว่าเราหรอก เรากินนิดเดียวเนอะบอยเนอะ"

หันมาพยักเพยิดให้บอย รายนั้นก็ทำหน้าเออออไปด้วย พอเข้าไปในโรงยิมบอยก็ต้องเจอกับสายตาหวานลอยเด่นมาแต่ไกล

"ดูไอ้นั่นมันมองแม่หมูดิ"

เอกเหลือบไปเห็นเข้า เบียดกายเข้าหาอีกชิดกว่าเดิม

"อย่าไปสนใจเขาเลย ท่าทางเจ้าชู้"

"เดี๋ยวบอกพี่ๆจัดการเลยนิ วอแวดีนัก"

"พ่อหมูอย่าใกล้มากดิ เดี๋ยวใครเห็น อายนะ"

"อายไรแม่หมู คนเขารู้กันทั่วแล้วว่าเราเป็นผัวเมียกัน"

"อ่า"

"หรือไม่จริง"

เสียงเข้มขึ้น ถอยห่างออกมา

"จริง"

"แล้วจะอายทำไม"

"ไม่รู้อ่ะ เค้าอายนี่"

เอกเม้มปากยื่นมือไปจับมือของบอยมากุมไว้ไม่สนใจใคร บอยยึกยักจะดึงมือคืน แต่เอกกำไว้แน่น

"อยู่เฉยๆ"

ก้มหน้าลงอายหน้าแดง กว่าจะพ้นแต่ละวันไปบอยเองสุขใจที่เอกทำแบบนั้นกับตัว แต่ไม่รู้ทำไมอายไม่เลิก พอกลับมาถึงห้องความอายมันหายไปหมด เป็นคนเริ่มเองก่อนตลอด

พอวันสุดท้ายบอยไม่ได้แข่งแล้วเพราะได้แชมป์มาตั้งแต่เมื่อวาน พอเช้าก็เข้าไปเชียร์ญี่ปุ่นกับโฟค พยายามยืนใกล้ๆซาร่ากับริต้าให้มากที่สุด เพราะคนที่ตามก็ยังคอยตามอยู่ ส่วนเอกเองก็งอนนิดหน่อยอยู่ข้างๆไม่ยอมไปไหนไกล

"น้องบอยขา รู้สึกจะมีคนมองนะค้า"

ซาร่าก็เห็นสะกิดบอย

"บ้าเหรอเจ้ เขามองเจ้นั่นล่ะ ก็เจ้สวย"

"ว้าย ถูกใจ บอยขาเจ้สวยพอหรือยัง"

ซาร่าทำตาปริบๆให้บอยดูหน้าให้ ทาตามาซะขนาดนั้น บอยกลั้นหัวเราะ

"เค้ามองชั้นย่ะหล่อน ปลาจวดอย่างหล่อนเขาไม่แลตามองหรอก ต้องนางฟ้าไข่มุกแห้งท้องทะเลเมดิเตอเรเนียนอย่างริต้าเท่านั้น"

"ถุย แม่เปลืองหอยกาบน้ำจืด อำเภอปากพนัง"

"กรี๊ดนังนี่ เป็นไงยะหอยอำเภอปากพนัง"

"จะรู้ไหมยะ ชั้นเป็นคนกรุง แต่ให้เดาก็หอยน้ำจะจืดก็ไม่จืด จะเค็มก็ไม่เค็มไง"

"แหม นังซาร่า"

"เอ่อ เจ๊ ทั้งสองคนนั่นล่ะ พอกัน"

เอกร้องขึ้น หันขวับมาพร้อมกันตาเขียวใส่

"ว้าย เชียร์น้องญี่ปุ่นดีกว่า กรี๊ดดด อย่างงั้นค่า เริ่ดดด กรี๊ดดด สุดยอด"

หันไปกรี๊ดต่อบอยกับเอกได้แต่ส่ายหน้า

"ตกลงไอ้บ้านี่มันจะเอายังไงวะ มองอยู่ได้เมียคนอื่นน่ะ"

"อย่าไปยุ่งกะเขาเลยพ่อหมู เดี๋ยวก็แข่งจบแล้ว"

"กวนตีนนักนะมึงเดี๋ยวจะหาว่ากูไม่เตือน"

พูดเหมือนจะไปทำอะไรเขาทำหน้ายักษ์ใส่ ส่วนรายนั้นก็ยิ้มให้ไม่สนใจเช่นกัน คนมันจะเอาน่ะใครจะทำไม ส่วนบอยก็หันข้างให้ ไม่ได้สนใจมากเพราะต้องคอยวิ่งลงไปพัดให้ญี่ปุ่นเวลาขอเวลานอก เกมที่ดุเดือดก็ทำให้เอกละสายตาจากเขาได้เช่นกัน

"ต้องไปแต่งตัวแล้วอ่ะพ่อหมู"

"อืม ไปกันเถอะ ไอ้หญ้าแห้งมันไปนอนก่อนใช่ไหม"

"อืม เจ้เขาพาไปนอนก่อน ปุ่นเก่งมากเลยเนอะ"

"ใช่ไม่น่าเชื่อ หน้าเอ๋ออย่างมันจะเก่งขนาดนี้"

"พ่อหมูก็เก่งนะ ได้ที่สามแน่ะ"

"โห แม่หมูเกินไป ทีตัวเองได้ที่หนึ่งอ่ะ ไม่เก่งกว่าเหรอ"

"ก็เค้าเจอมือรองนี่ พ่อหมูเจอมือแข็งเล่นได้แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว ยังไงๆก็เป็นหนึ่งในใจเสมอล่ะน้า"

"อ่า น่ารัก"

เดินบิดไปมาทั้งสองคน เพื่อนๆเองก็แซวสนใจที่ไหนเริ่มจะเลียนแบบญี่ปุ่นเข้าไปทุกอย่างแล้ว

"น้องครับ น้องบอย"

พอซเองมายืนดักอยู่ทางไปห้องพระพุทธศาสนาพอน้องๆสี่ทับสี่เห็นก็พากันมองตาค้าง

"อ่าหล่ออ่ะ"

"พี่ขอคุยด้วยหน่อยสิครับ"

"มีอะไรพี่ มีอะไรคุยตรงนี้เลย"

เอกโพล่งขึ้นหน้ามีสีขึ้นมา

"อ้อ เรานี่เหรอแฟนน้องบอย หึหึ น่ารักๆอย่างบอยพี่ว่ามองๆคนอื่นไว้ก็ดีนะ อย่างพี่เป็นต้น"

"ไอ้"

"ว้ายอะไรกันค้า ว้ายคุณพี่ขาหล่อหยาดพื้นมาเชียว รู้จักน้องเขาเหรอค้า"

พอเห็นริต้าก็ทำหน้าเหรอหรา

"คุยผ่านริต้าก็ได้ค่า ริต้าเป้นคนคุมน้องเขาเอง ว่าไงค้า ไปค่าเด็กๆขึ้นห้องไป ส้มจี๊ด พาน้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า หล่อนจะมายืนดูอะไรยะ"

หันไปบอกลูกทีมที่หูตาโตกันทุกคน น้องๆเดินขึ้นห้องไปแล้ว

"ว่าไงค้าพี่รูปหล่อ"

เขาอึกอักอยู่นานแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรรีบเดินหนีไป

"ต๊าย ไฮโซนะค้า น้องบอย เนี่ยเจ้ไปสืบมา ถามอีพวกหัวโปกที่เดินตามพี่เขามา มันบอกว่า พี่เขาชื่อพอซ รวยมาก หล่อมาก เจ้าชู้มาก อยากได้ใครต้องได้ อิอิ เขาคงสนใจน้องบอยของเจ้นะ"

"เอาอะไรมาพูดเจ้ คนมักมากแบบนั้นอ่ะ บอยอย่าไปสนใจมันนะ"

เอกร้อนตัวโพล่งออกมา บอยเองก็อายหน้าแดงอยู่

"เราไม่สนใจเค้าหรอก ใครก็ไม่รู้"

"อุ๊ย น้องบอยขาเป็นความคิดที่เริ่ดมากค่า แปลว่าน้องบอยไม่แคร์ งั้นเจ้เอานะค้า อิอิ ชอบมากผู้ชายเลวๆระยำแบบนี้อ่ะ คิดแล้วเหมือนปริศนายังไงอย่างงั้น กรี๊ดด"

ต้องเห็นท่าทางของเจ้แก เอามือขึ้นกุมทำตาลอยเหมือนอยู่บนวิมานวาดเท้าออกไปเชิดหน้าขึ้น หมุนตัวนิดหน่อยแล้วก็กรี๊ดออกมา น้องๆทำหน้าเบะกันเป็นแถบๆ

"เค้าเชื่อใจตัวเองนะ เค้าไม่น่ารักเท่ามัน แต่เค้ารักตัวเองมากนะ"

เอกกระซิบออกมาน้ำตาคลอ

"เอก ฟังเค้านะ เค้ารักเอกมาก รู้ไหม ไม่เคยคิดจะไปรักใคร เอกก็รู้ว่าเค้าไม่ได้รักคนที่หน้าตา เค้าเลือกแล้ว และคนๆนั้นก็คือพ่อหมูของเค้าคนนี้ไง"

บอยดึงมือของเอกมากุมไว้ส่งสายตาหวานฉ่ำออกไป เอกยิ้มออกมาจนได้ แต่ทว่าเรื่องนี้พอซไม่ยอมจบง่ายๆนี่น่ะสิบอยกับเอก จะทำยังไงดี

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(ผงาด For Your Love)

วันใหม่มาถึงแล้ววันนี้ทุกคนดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ โดยเฉพาะริต้ากับซาร่าและลูกทีม วันนี้จะเป็นวันเผด็จศึกงานที่เตรียมไว้ไม่มีอะไรต้องแก้แล้วรอเวลาตอนเย็นที่จะได้แสดง เสื้อผ้าอุปกรณ์ต่างๆเตรียมขึ้นรถตู้ไปแล้ว วันนี้ริต้าให้พ่อขับรถมาส่งไม่ยอมแพ้เช่นกัน ในรถมีทั้งเสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวที่สำคัญขนม ส่วนเมื่อวานโฟคแข่งประเภทเดี่ยวไม่ต้องห่วงอะไรเลยเพราะสามารถเอาชนะได้ตามความคาดหมาย

วันนี้ในรอบเช้าคู่แรกเป็นการแข่งขันรอบสุดท้ายสำหรับคอร์ทแบดฯ ประเดิมสนามด้วยคู่ชิงที่สามอีกสนามหนึ่งแล้วก็คู่ชิงคือญี่ปุ่นกับเฟีตอีกสนามหนึ่ง กองเชียร์เข้าไปพร้อมอยู่แล้วเต็มคอร์ทที่นั่งไม่มีว่างแล้ว ญี่ปุ่นไปถึงโรงเรียนบีแต่เช้าด้วยรถตู้ของฟอร์ด ตอนอยู่บนรถก็นอนหลับอุตุไม่สนใจใคร เฟียตเองก็นั่งให้คนตัวเล็กซบอยู่ ปรากฏการณ์ใหม่สำหรับเทรนของเด็กนักเรียนทั้งสามโรง คือทรงผมสั้นเตียนสกินเฮดกันเป็นแถบ รุ่นพี่บางคนยังทำตาม

"เอ้ย แม่หมีๆ ตื่นๆถึงแล้ว"

เกือบแปดโมงรถตู้จอดลงหน้าโรงเรียนบี

"กินโจ๊กกันก่อนไหมวะ หิวว่ะ"

เบนซ์ร้องขึ้นหันมาถามเพื่อนๆ

"กินเนะ กิน"

โพล่งออกมาทั้งที่ยังนอนหลับอยู่ เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที

"เอากับมัน เว้ยไอ้นี่ ลุกสิ"

"เนะ"

ดีดตัวขึ้นทันที แต่ไม่ลืมตาเฟียตต้องดึงแขนให้เข้ามาใกล้ๆตัว นักเรียนออกันเต็มหน้าโรงเรียน เสื้อโรงเรียนสลับสีกันละลานตาไปหมด

"เมื่อคืนมึงทำไรมันวะไอ้เฟียต ง่วงหงาวหาวนอนเชียว"

"ทำห่าไรวะ นอนตั้งแต่สองทุ่ม มันคงเพลีย"

"เอาให้แน่ ฮ่าๆๆ ดูท่าคงทำงานหนักมานะนั่น"

"เอ๋ พี่เบนซ์ ทำงานอารายอ่า เค้านอนเนะ แต่มันง่วงอ่า พี่เบนซ์ซื้อน้ำเขียวให้กินหน่อยเนะ"

ลืมตาขึ้นมาทำหน้าย่นใส่ทันที

"นั่นแน่ ซวยกูเลย ไปดิไป มายุ่งกับกูมากๆ กูฉกเอานะไอ้เปี๊ยก ฮ่าๆๆ หมีขาวก็หมีขาวเถอะ เจอเบนซ์ ซีคลาสหน่อยเป็นไง"

"ส้นตรีนกูนี่ มึงเคยเจอมะเฟียตโฟร์วิล เดี๋ยวเหยียบแม่งแบนเลยนี่"

"โห ดุว่ะ ปะไอ้เปี๊ยกเราไปกินน้ำเขียวกัน"

เบนซ์หันหามาหาญี่ปุ่นรายนั้นก็เดินเกาะแขนทันที เฟียตเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะรู้ว่าเบนซ์คงไม่คิดอย่างที่พูดเดินตามเพื่อนๆไป พอกินโจ๊กเสร็จก็เดินเข้าไปในโรงเรียน โฟคเองก็นิ่งๆไม่พูดอะไร เหมือนพยายามทำใจไม่มอง ยิ่งอยู่ใกล้ๆยิ่งรู้สึกทรมานใจ เพราะเฟียตออกหน้าออกตาเหลือเกิน ส่วนญี่ปุ่นเองก็ดูเชื่อฟังเฟียตเป็นอย่างดี จากแต่ก่อนไม่สนใจใคร แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว โฟคมองเห็นหนทางข้างหน้าเริ่มมืดมน

"อย่าเพิ่งไปกินน้ำเยอะนะมึงเดี๋ยวอ๊วกอีกหรอก"

เฟียตปรามก่อนที่จะลงไปวอร์มญี่ปุ่นก็พยักหน้าเดินถือไม้แบดฯลงสนามตามโฟคไป

"โหมึงดูเด็กมันตัดผมทรงเดียวกับมึงเลยนะ ดังใหญ่แล้วนะมึง"

เบนซ์บุ้ยปากให้ไปดูน้องๆบนอัฒจันทร์ที่หัวเกรียนกันเป็นแถบ

"ตามไอ้ตัวยุ่งโน่นโว้ยไม่ได้ตามกู"

"เออ มันน่ารักนี่หว่าเนอะ ใครๆก็ตาม มึงดูมันดิ ใสวิ้งๆเลยว่ะ ก้นคงขาวละลายใจ"

"ปึ๊ก"

ถีบโครมเข้าที่สีข้างเบนซ์ทันที เบนซ์ทำหน้าจ๋อยๆ เสียงกองเชียร์วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้เสียแล้ว มีอะไรขนออกมาหมด ริต้ากับซาร่าเองเสียงแหบแห้งไปแต่ก็ไม่หวั่น แต่งหน้าแต่งตา พร็อพก็เป็นพยาบาลสาวทั้งแกงค์ อาจารย์วารุณีก็ใส่หมวกพยาบาลด้วย ผอ ใส่เสื้อกราว เอาเข้าไปเขียนหน้าเขียนตา อาจารย์เกือบทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากันที่นี่ เพราะสนามอื่นไม่ได้แข่งหรือเข้าชิงแล้ว

"โฟคๆๆๆ ญี่ปุ่นๆๆๆ สู้ๆๆ"

เสียงที่มาพร้อมเสียงกลองเสียงเคาะอะไรต่อมิอะไรดังกระหึ่ม โรงเรียนบีเองก็ไม่ยอมแพ้เพราะคู่นี้เป็นคู่ความหวังเลยก็ว่าได้ กองเชียร์เองไม้จะไม่มีสีสันเท่าแต่ก็ส่งเสียงไม่ยอมน้อยหน้า นักกีฬาฝ่ายตรงข้ามเป็นรุ่นพี่ ม หก ทั้งสองคน โรงเรียนนี้มีแต่ตัวสูงๆใหญ่ๆทั้งนั้น หน้าตาก็เอานะ ว่าเขาไม่ได้เหมือนเป็นดาวของโรงเรียนก็ไม่ปาน เสียงร้องเรียกชื่อดังกระหึ่มกึกก้องอยู่

"เพ่ๆ บอกกองเชียร์เงียบๆหน่อยเนะ เค้าหนวกหูมะมีสมาธิ"

สะกิดบอคนที่อยู่ข้างๆ เพราะตอนวอร์มประเภทคู่ต้องแยกฝั่งกันวอร์ม ญี่ปุ่นเอาไม้แบดฯสะกิดบอกเขา รายนั้นหันหน้ามายิ้มให้

"อะไรไอ้น้อง ของมึงกองเชียร์ก็ดังนะบอกเขาดิ"

"แอ่ะ โมโห"

หันหน้าไปหากองเชียร์ฝั่งตัวเองยกไม้ยกมือขึ้น ตอนแรกเสียงยิ่งกระหึ่ม

"เบาๆหน่อยเนะ เค้าขอวอร์มก่อนน้า เงียบๆก่อนน้า"

ตะโกนออกไป คนที่บอกหน้าเหวอไปไม่คิดว่าจะทำจริง เสียงเงียบลงทันที

"อุ๊ย น้องญี่ปุ่นขอมาค่า จัดไปๆ เงียบค่าเงียบ"

เอากับเค้าสิ สั่งได้ เหอๆๆ ริต้าบอกน้องๆทุกคน เสียงเงียบกริบลงทันที มีเฟียงเสียงของอีกฝ่ายที่ยังดังอยู่

"หนายอ่าของเพ่อ่า บอกเค้าดิ มะเห็นเงียบเลย"

พูดไม่ออกหันไปบอกกองเชียร์ฝ่ายตัวเองบ้าง แต่สนที่ไหน โห่กันอึกทึกครึกโครม ยอมแพ้แล้วไอ้ตัวเล็ก เขาพูดในใจ พอถึงเวลาแข่งจริงหลังจากรวบรวมกำลังใจกับโฟคเสร็จแล้วก็เดินไปหน้ากอง เชียร์

"ขอพลังหน่อยเนะ ขอพลังหน่อย"

ร้องขึ้น

"กรี๊ดดดดด กรี๊ดดดด"

โอยจะตายเสียให้ได้ คนที่กรี๊ดไม่ใช่แค่ป้องปากแล้วร้องออกมา ทั้งกระโดดเหมือนจะกรี๊ดออกมาให้หมดไส้หมดพุง เหมือนเห็นดาราออลลีวูดยังไงอย่างงั้น พอสมใจก็เดินลงสนามไป คนที่อยู่ข้างสนามยิ้มออกมา คอยดูว่าคนตัวเล็กจะมีไม้อะไรงัดออกมาอีก เอากะมันสิน่ารักได้ทุกวัน

สายตาของโฟคและญี่ปุ่นดูมุ่งมั่นมากพอจะแข่งจริงก็ไม่มีแววตาขี้เล่นนั้นหลงเหลืออยู่เลย เริ่มเกมด้วยการรับลูกของอีกฝ่าย ญี่ปุ่นเป็นคนรับลูกเขาเปิดเกมด้วยลูกสั้นญี่ปุ่นดีดโด่งไปหลัง เขาถอยไปดีดตีลูกดาดลงมาโฟคก้าวเข้าไปหยอดเปลี่ยนคอร์ท อีกคนก็หยอดกลับมา โฟคหยอดเลียดเน็ทลงไปอีก ทีนี่เขาดีดไปหลัง ญี่ปุ่นกระโดดเคาะลูกลงหน้าเน็ท เขาดีดลูกขึ้นอีกโฟคปรี่เข้าไปแย็บลูกลงไป เสียงเฮก็ดังกระหึ่มตามระเบียบ เกมนี้สูสีมากทีมฝั่งโน้นแข็งและแน่นมากลูกรุกก็หนักหน่วงลูกหลอกก็ทำเอาเป๋ ไปได้เหมือนกัน แต่ลูกหลอกของฝั่งนี้ก็ไม่ใช่เล่นๆ มีดาบสองดาบสามฝ่ายโน้นก็ระส่ำระสายกันไปเหมือนกัน เหงื่อเริ่มท่วมกายแต้มไม่เคยห่างกันเกินสามแต้มเลย กองเชียร์เองก็ลุ้นตัวโก่ง

"หมีดำเค้าเหนื่อยอ่า ตายยากเนะ"

ญี่ปุ่นบอกโฟคตอนที่ขอเวลานอก

"หลอกให้นานๆ ไอ้โฟคมึงเอาให้ตายนะ มันจะยืดเยื้อเกินไป เล่นไอ้ต้อมมันอ่อนกว่าไอ้โป้ง"

เฟียตบอก โฟคก็พยักหน้า พอกลับลงไปแข่งอีกโฟคก็พยายามคุมเกม ญี่ปุ่นก็อาศัยจังหวะเวลาโอกาสทำแต้ม ลุกแย็บที่เด็ดขาดยังได้ผลดีอยู่ ส่วนลูกหลอกก็โดนจับทางได้ แต่ก็ใช่ว่าจะจนทางหลอกสองครั้งสามครั้งจนฝั่งโน้นเริ่มมีอารมณ์ เซ็ทแรกชนะไปหวุดหวิด

"เอาดีๆโว้ยเฮ้ย อยู่แค่เอื้อมแล้ว ไหวไหมไอ้เปี๊ยก อ่ะน้ำหวาน"

เบนซ์ร้องขึ้นมา

"ไอ้โฟคกูเชื่อใจมึง ล้างตาให้กูด้วย เอาให้มันจอดสองเซ็ทพอ"

เฟียตตบบ่าของโฟคให้กำลังใจ โฟคเองก็พยักหน้าไม่พูดอะไร

"ไปไอ้เปี๊ยก ไปผงาดให้มันเห็นว่าโรงเรียนเราแน่กว่ามัน"

เรียกพลังให้อีกรอบ กองเชียร์เองก็เต้นอย่างบ้าคลั่งเป็นการเชียร์ที่เด็ดดวงมากที่สุด

"สู้ว้อยย สู้ตายว้อย"

ญี่ปุ่นสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วร้องออกมา โฟคเองก็ทำตาม พอลงสนามไปแข่งเซ็ทที่สอง เกมก็ไม่ง่ายอย่างที่คิดเพราะฝั่งโน้นไม่ยอมง่ายๆ ในฐานะแชมป์กีฬาโรงเรียนสองปีซ้อน กลางเกมแต้มฝั่งโน้นนำไปสองแต้มแถมยังเป็นฝ่ายส่งลูกอีก ส่งมาด้วยลูกยาวดีดดันไปหลังญี่ปุ่นถอยไปรับตวัดลูกโด่งกลับไป เขากระโดดขึ้นตบทันที โฟคเองเข้าไปรองลูกไว้ดีดไปหลังอีก เขาก็ตบลงมาอีก โฟคเองก็เปลี่ยนเป็นรองลูกให้กระเด้งข้ามเน็ทไป อีกคนโผเข้ามาแย็บทันที

"เอ้ย"

โฟคเอาไม้ตั้งขึ้นลูกกระเด้งกลับไปอีก เขาง้างไม้รอ ญี่ปุ่นก้าวขึ้นมาเขาหวดลงอีกญี่ปุ่นตั้งหน้าไม้รอ ลุกกระเด้งกลับไปอีก เขาหยอดกลับมาเพราะลูกมันเด้งไม่สูงมาก เสียงเฮดังอื้ออึง โฟคเองเสียจังหวะดีดลูกโด่งไปอีก อีกรายกระโดดหวดลงมาอีก

"แว้กก"

ญี่ปุ่นร้องขึ้นเอาหน้าไม้รองลูก กระดอนข้ามไปแล้วลูกลอยไปดาดๆเสมอเน็ท อีกรายแย็บลูกกลับมาทันที ญี่ปุ่นเริ่มโมโหตีสวนกลับทันที ลูกกระทบกันรุนแรงเด้งกลับไป ฝั่งโน้นไม่ทันตั้งตัวเอาไม้แค่ดันลูกข้ามมา ญี่ปุ่นโผเข้าไปแย็บลูกลงทันที

"นี่แน่"

"กรี๊ดดด มันค่า มัน กรี๊ดดด"

เสียงเชียร์กระหึ่มดังกึกก้อง

"ไอ้โฟค มึงคุมเกมหน่อย"

เสียงร้องของเฟียตดังมาจากข้างสนาม

"ดีมากไอ้เปี๊ยก ลูกต่อไปหลอกมันนะ หยอดไว้บีบให้มันตีโด่ง กูจะจัดการมันเอง"

วางแผนกันไว้ ญี่ปุ่นพยักหน้า พอลูกต่อไปญี่ปุ่นก็ทำตามแผนเล่นเข้าขากันได้ดีพยายามจะป่วนให้ทั้งสองแย่งกันเล่นโดยตีหวดไปตรงกลางตอนแรกได้ผลดี แต่สองสามลูกเขาก็เริ่มปรับเกมได้ ทั้งหลอกล่อ ลูกแรกโฟคกระโดดไม่หวดแต่ญี่ปุ่นเป็นคนตี แต่พอหลอกมากเข้าก็จับทางได้ ญี่ปุ่นกระโดดทำท่าหลอกแต่หวดเอาจริงๆ ฝั่งนั้นก็กระเจิงไปไม่ตายในดาบแรกแต่มีโฟคเป็นดาบสองตายสนิท แต้มกลับมานำในท้ายเซ็ท

ญี่ปุ่นส่งลูกสั้นข้ามไปเขาดีดลุกกลับมาใส่ ตัวญี่ปุ่นดีดลูกออกให้พ้นตัว อีกรายโผเข้ามาแย็บใส่ตัวอีกญี่ปุ่นเหวี่ยงตัวออกลูกลอยไปโด่ง เขาง้างมือหวดลงมาเต็มแรง ต้องเปลี่ยนมือส่งลูก โฟคถอนหายใจจ้องมองอยู่นานก่อนจะปล่อยลูกไป เขาดีดโด่งกลับมา โฟคตีตัดลงอีกคอร์ทเขาหยอดกลับมาญี่ปุ่นไปยืนรออยู่แล้วทำท่าพลิกหน้าไม้สาย ตามองไปอีกคอร์ทแต่หยอดลงที่เดิม เขาก้าวเท้าไปแล้วตามสายตาที่มองลูก พอญี่ปุ่นหยอดลงที่เดิมก็เสียจังหวะเอาไม้ดีดลูกขึ้นญี่ปุ่นหวดลุกลงต่อหน้า ต่อตา

"แว้กกก"

ทิ้งไม้ออกจากมือ

"ไอ้เปี๊ยกก"

โฟคเองก็ทิ้งไม้โผเข้าหากอดตัวยกญี่ปุ่นขึ้น

"กรี๊ดดด กรี๊ดดด"

"เฮ้ย"

เฟียตจะปรี่เข้าไปในสนาม

"อย่าไอ้เฟียตปล่อยมันเถอะ ปล่อยมันสักวันสงสารมันหน่อย"

เบนซ์ห้ามไว้เฟียตยอมนิ่งลง ญี่ปุ่นร้องออกมาโฟคเองก็ดีใจกอดกันกลมอยู่กลางสนาม ได้แชมป์แล้ว ในที่สุด

"เก่งมากไอ้น้อง เห็นหน้าใสๆแบบนี้เอาเรื่องเหมือนกันนะเรา"

ฝ่ายโน้นเดินมาแสดงความยินดี

"อ่าเพ่อ่า ตีแร๊งแรงเนะ ใจร้าย"

"อ้าว กีฬานี่หว่า ฮ่าๆๆ แฟนเยอะล่ะสิมึงท่าทางไม่ใช้ย่อยเลยนะ"

"หึ พ่อหมีขาวๆ"

สนใจที่ไหนวิ่งออกไปนอกสนามกระโดดขึ้นขี่เอวเฟียตที่อ้าแขนรออยู่แล้ว กองเชียร์ก็สุดเหวี่ยง เสียงดังมากจริงๆ ดังจนหูอื้อ

"เก่งมากลูก ผอภูมิใจมาก อีกรายการเดียว สาธุขอให้เราสร้างประวัติศาสตร์ได้ด้วยเถิด ผอจะเลี้ยงข้าวทั้งโรงเรียนเลยถ้าได้แชมป์ประเภทเดี่ยวอีก"

ผอกับอาจารย์วารุณีเดินลงมากอด

"ญี่ปุ่นขา ครูปลื้มใจมาก ภูมิใจที่สุด ไม่เคยทำให้ครูผิดหวังเลย สุดยอดมาค่า"

ร้องไห้ออกมากอดญี่ปุ่นไว้ แล้วเดินไปกอดโฟคให้กำลังใจแข่งต่อ ญี่ปุ่นถูกซาร่าลากออกไปแล้ว ส่วนโฟคก็ไปพักกับรุ่นพี่ เป็นครั้งแรกที่ต้องแยกจากเฟียต เพราะซาร่าต้องเอาไปแต่งหน้า น้องๆที่แสดงรออยู่ก่อนแล้วยืมห้องพระพุทธศาสนาเป็นห้องแต่งตัวปิดอย่างแน่นหนาไม่ให้ใครเข้าออก มีเพียงน้องๆห้องสี่ทับสี่ที่พร้อมหน้ากันอยู่ ทุกคนกำลังช่วยกันแต่งตัว ซาร่าพาญี่ปุ่นไปอาบน้ำแล้วให้นอนพักก่อน ของกินไม่ต้องห่วงตรึม ส่วนโฟคเองก็ไปกับชมรมเฟียตคุมอยู่ ยิ่งใกล้เวลาเข้ามาทุกคนยิ่งตื่นเต้น ได้ยินข่าวว่าโรงเรียนเจ้าภาพอลังการงานสร้างมาก เวทีถูกตั้งขึ้นแล้วที่สนามบอลเพราะบอลแข่งเสร็จไปแล้วพร้อมๆกับการแข่งแบดฯ เวทีใหญ่โตเหมือนเวทีคอนเสิร์ต แสงสีเสียงพร้อม ฉากหลังเป็นภาพสีของโรงเรียนทั้งสามกับตราของโรงเรียน ด้านหน้ามีที่นั่งของคณะกรรมการกับแขกผู้มีเกียรติ คนนอกเป็นคนมาตั้งเวทีและระบบต่างๆให้ พอบ่ายคล้อยก็เสร็จลองเสียงกันดังกระหึ่มกระชากใจยิ่งนัก พิธีกรเสียงตามสายก็ปลุกเร้าเหลือเกิน น้องๆเกือบทุกคนต่างทาสีหน้าสีตากันพรอ้มแล้ว หัวเกรียนกันเป็นแถบ ไม่อยากจะเชื่อห้องสี่ทับสี่ หึหึ เกรียนกันทุกคนหน้าตาเหมือนกันหมดเกือบทุกคน ริต้าเองอยู่เชียร์เป็นกำลังสำคัญให้โฟค รายนั้นก็ไม่ทำให้ใครผิดหวังได้แชมป์มาอีก สรุปกีฬาแบดฯกวาดรางวัลมาหมด เอกได้ที่สาม ผอเสียเงินเลี้ยงนักเรียนกว่าสี่พันคนก็งานนี้ล่ะ พอการแข่งขันกีฬาทุกชนิดจบลงก็มาใช้เวทีประกาศผลรับรางวัล ตอนนี้เย็นแล้วนักเรียนทั้งสามโรงเรียนออกันอยู่เต็มพื้นที่ของสนามฟุตบอล ทั้งบนที่นั่งและบนพื้นสนาม การรับรางวัลจบลงไปแล้ว พิธีกรขึ้นประกาศการแข่งขันที่เป็นไฮไลท์ของงาน การแสดงนั่นเอง การแสดงโรงเรียนเจ้าภาพขึ้นแสดงก่อนตามด้วยโรงเรียนซี ส่วนโรงเรียนเอปิดท้ายแล้วประกาศผลกันเลย

"เอาล่ะครับเพื่อนๆ ถึงวลาที่เรารอคอยกันแล้ว ขอเสียงให้กำลังนักแสดงหน่อยคร้าบ"

เสียงอื้ออึงขึ้นทันทีโดยเฉพาะโรงเรียนเจ้าภาพที่มั่นใจกับการแสดงครั้งนี้มาก ส่วนโรงเรียนเอเห็นการแสดงแล้วหน้าตาไม่ค่อยจะสู้เท่าไหร่
เวลาที่รอคอย มาถึงแล้ว พอพิธีกรประกาศนู่นนี่นั่นเสร็จการแสดงก็เริ่มขึ้น แค่เปิดการแสดง โอ้โหเสียงกรี๊ดดังสนั่น การแสดงของโรงเรียนบีถือว่าขั้นปรมาจารย์เพราะมาด้วยเพลงของ Superjunior เพลงอะไรไม่รู้อ่านไม่ออกแต่แค่ดนตรีขึ้นนักเรียนที่อยู่ด้านล่างก็กระโดดโลดเต้นเสียงกรี๊ดไม่ต้องพูดถึง ลีลาการเต้นก็เหมือนในมิวสิควีดีโอถอดมาเลย นักแสดงก็ตามนั้นหน้าตารูปร่างถอดกันมาเลย เรียกเสียงกรี๊ดได้แบบไม่ยอมใคร

"อย่าไปฟังค่ะเด็กๆ แหมทำได้แค่นี้เองเหรอ ชิ ก็อปอีกละเจอเจ๊หน่อยเป็นไร"

ริต้าพูดขึ้นแล้วเรียกตัวน้องๆมารวมกัน

"นั่นสิ ทำไมชอบเกาหลีๆนะ อะไรก็เกาหลีๆ เด็กไทยอย่างเราก็มีปัญญา คอยดูนะจะอึ้งทึ่งเสียว กรี๊ดดด"

ซาร่าเสริมแล้วพาน้องๆมานั่งลงตรงหน้าพระพุทธรูปในห้อง ถึงเวลาเล่นของแล้ว

"มารวมใจกันค่าเด็กๆ เราไม่ถอยใช่ไหมค้า ออกไปทำให้เขาเห็นว่าที่หนึ่งมันเป็นยังไง กรี๊ดดดด"

เอะอะก็กรี๊ดเพราะความตื่นเต้นมันอัดแน่นอยู่ในอก ซาร่ากับริต้าพาน้องๆนั่งลงพนมมือสวดมนต์

"เอ๊ะได้ข่าวหล่อนเป็นคริสต์นี่ ยัยริต้า"

"ว้าย สนที่ไหนคะ อะไรเรียกกำลังใจก็มาก่อนทั้งนั้นล่ะ มาค่ะสวดมนต์เสร็จเจ๊จะสวดให้พระเจ้ามาคุ้มครอง สองศาสดาเอาสิ ใครมันจะแน่"

ดูพูดเข้า พอสวดมนต์เสร็จริต้าก็ทำอย่างว่า โรงเรียนบีแสดงจบไปแล้วเสียงตอบรับดีเกินคาด ดีมากท่าเต้นเอยเสื้อ้าหน้าผมเป๊ะทุกอย่างไม่มีผิดหรือหลุดเลย ส่วนโรงเรียนซีการแสดงเป็นจินตลีลา มายังไงไม่รู้แต่เอาเด้กผู้ชายมาเต้นบัลเลต์ สิ่งใดไม่เข้าพวกก็คงเป็นอันนี้นี่เอง เพราะเสียงโห่ดังสลับกับเสียงปรบมือ

"เอาล่ะครับ ถึงเวลาของโรงเรียนเอแล้ว โหดูชื่อการแสดงนี่ น่าจะมีอะไรมาให้เราฮือฮากันนะครับ พร้อมกันหรือยังเอ่ย"

พิธีกรก็เรียกเสียงกรี๊ดได้ไม่แพ้กัน เสียงกรี๊ดตอบรับดังกระหึ่ม ตอนนี้เย็นมากแล้วไม่มีแสงอาทิตย์มารบกวนแสงบนเวทีมากนัก ริต้าเดินขึ้นเวทีไปก่อนใคร เป็นครั้งแรกที่มาในชุดของผู้ชายใส่เสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์สีดำทาตาดำ แต่มีอุนาโลมสีแดงเขียนอยู่ที่กลางหน้าผาก เหมือนกันทุกคนกับน้องๆห้องสี่ทับสี่ แต่งตัวเหมือนกันแต่งหน้าเหมือนกัน ซาร่าเองก็ด้วย

"สวัสดีค่า"

แค่พูดประโยคแรกเสียงโห่ก็อื้ออึงขึ้นโรงเรียนเอเองที่อยู่ด้านล่างก็ทำหน้าไม่ถูกรู้สึกอายไปด้วยเพราะเคยเห็นการแสดงที่โรงเรียนมาก่อนแล้วคิดว่าน่าจะสู้กับเขาไม่ได้ อายอะไรไม่ทราบ

"การแสดงของเราต่อไปนี้ขอมอบให้ทุกคนที่มีรักอยู่ในหัวใจ หรือใครที่กำลังไขว่คว้าหารัก ความรักมันมีอยู่ทุกที่ขอให้เพื่อนๆทุกคนมีความสุข สมหวังกับรักนะคะ"

ไม่สนใจเสียงโห่พอพูดเสร็จก็เดินลงเวทีไป ซาร่าเองก็กอดน้องๆไว้

"ทุกคนค้า วันนี้เราจะทำให้ทุกคนในที่นี้เห็นว่าเราไม่แพ้ใคร เรามาเพื่อชัยชนะ ออกไปแสดงให้คนเห็นเลยค่า ว่าเราคือ ที่หนึ่ง"

ทุกคนผสานมือกันแล้วร้องเย้ออกไปเสียงดังก่อนขึ้นเวที ชุดที่ใส่คือชุดนอนโรงพยาบาลมีผ้าสีดำคลุมหน้าไว้ ชุดสีเขียวซีดๆยังมีตราของโรงพยาบาลแถวโรงเรียนอยู่ถูกดัดแปลงขึ้นโดยทีมงาน แต่พอออกไปยืนหันหลังให้เวทีทุกคนก้หัวเราะออกมาเสียงดัง

"คอยดูไป อย่าเพิ่งหัวเราะ"

ริต้ากัดฟันพูด ทางนักเรียนโรงเรียนเอเองก็ก้มหน้ากันทันที

"มันทำอะไรของมันวะ"

เสียงบ่นออกมา แต่พอเสียงเพลงดังขึ้นทุกคนก็ถึงกับอ้าปากค้าง เพราะเพลงไม่ใช่เพลงที่เคยเต้นให้ดู นักแสดงหกคนหันหน้ามาท่าแรกเป็นท่าเอามือจับผ้าคลุมหน้าไว้ แยกขาขวาออกไปย่อตัวลงแล้วกระเด้งเอวอยู่ เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ชักขากลับมาเป็นยืนตรงเปลี่ยนมือจับผ้าคลุมหน้าหันหน้าไปทางซ้ายพร้อมกัน แล้วเอามืออีกข้างขึ้นจับหัว พอดนตรีเร่งจังหวะขึ้นก็กระตุกผ้าคลุมหน้าสีดำออก โอแม่เจ้า เป็นหน้ากากสีเงินครึ่งหน้าปิดจากหน้าผากทั้งหมดผ่ามาครึ่งจมูก อีกข้างทาหน้าด้วยสีทองทั้งหน้าเป็นประกายระยับอยู่ เสียงกรี๊ดดังขึ้นทันที ดังจนไม่คิดว่าเมื่อครู่เพิ่งโห่เขาไปเอง โรงเรียนเอขนตั้งกันทุกคน ผอเอย ครูบาอาจารย์จากโรงเรียนเอยืนขึ้นทันที ท่าต่อไปหันหน้ากลับอย่างทะมัดทะแมง ฟันมือลงพรอ้มกันทั้งสองข้างแล้วฟันมืออีกข้างขึ้นเรื่อยๆจนมาจบอยู่ที่ข้างคิ้วเป็นท่าตะเบ๊ะเหมือนทหาร ทั้งก้มตัวเหวี่ยงไปด้านหน้า จังหวะดนตรีที่เร้าใจเหลือเกินดังสนั่นหวั่นไหว ลีลาท่าทางที่คิดขึ้นมาเองผสมผสานกันอย่างลงตัว มีท่าหนึ่งที่สามคนด้านหลังล้มตัวลงคลาน คนด้านหลังก็ทำท่าเตะข้ามหัวไปแล้วเกาะเอวกันขึ้น มีท่าต่อสู้ทั้งมวยไทย มวยจีน ยูโด คาราเต้ ท่าพยักหน้าที่ส่ายหัวที่รุนแรงแม้ไม่มีผมให้สะบัดแต่มันก็น่าดูมาก พอถึงกลางเพลงคนด้านหน้ามีญี่ปุ่น บอย ไฟสูงก็หันหน้ามาหาเพื่อน กระชากเสื้อโรงพยาบาลออกจากร่างให้กัน เสื้อนอนโรงบาลสีเขียวที่ซาร่ากับริต้าทั้งทีมงานตอกตาไก่ไว้ให้ง่ายต่อการ กระชากออก เสียงกรี๊ดดังกระหึ่ม ขนลุกขนตั้งกันไปตามๆกันชุดที่อยู่ด้านในคือเสื้อยืดสีดำ สกรีนตัวหนังสือสีทอง เป็นตัวย่อของโรงเรียนสองตัวด้านหลัง ด้านหน้าเขียนว่า I'm Heaven! เอากะซาร่าและริต้าสิ เข็มขัดสีสันฉูดฉาดมีหกสีเข้ากับรองเท้า กางเกงยีนส์สีดำมันตัดกันเป็นอย่างดีกับรองเท้าและเข็มขัด ปลายเข็มขัดยาวมาถึงเข่า มีท่าที่ต้องดึงเข็มขัดกันแล้วเตะขา สวยงามมาก ท่าฟันมือด้านหน้ากำมือประสานกันก็ฟันอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงกรี๊ดดังอย่างไม่มีหยุดหย่อน พอถึงท้ายเพลงก็กระชากหน้ากากเงินออกเหวี่ยงไปด้านหน้า เสียงกรี๊ดนี่ไม่ต้องพูดถึง เพราะทาหน้าด้วยสีทองทั้งหมด ขอบตาดำ คิ้วเขียนสูงขึ้นเหมือนหนังจีน เขียนอุนาโลมสีแดงสดอยู่กลางหน้าผาก โอ้โห คำเดียวจริงๆทำไปได้แปลกแหวกแนวมาก เสียงคนกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหว เสียงเพลงที่กระหน่ำไม่มีหยุดหย่อนกว่าเจ็ดนาที นักแสดงก็เต้นได้อย่างไม่มีแรงตก ยิ่งเสียงเชียร์ดังยิ่งฮึดสู้ขึ้นมา การเคลื่อนไหวสอดคล้องกับจังหวะเสียงเพลง ท่าทางยักย้ายส่ายเอวเป็นไปอย่างแข็งแรงดุดัน พอการแสดงจบลง ก็พากันหอบแฮ่กๆ

"กรี๊ดดดด ที่สุดค่า กรี๊ดด ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว"

เสียงอาจารย์วารุณีกรี๊ดออกมาโผเข้ากอดผอ ครูบาอาจารย์เองก็กระโดดกอดกัน ส่วนนักเรียนโรงเรียนเอ ยังกรี๊ดไม่ลงกระโดดกอดกันทั่วสนามไปหมด เฟียตเองเม้มปากแน่นขนลุก หวานใจที่อยู่บนเวทียอมรับแล้วว่ามันมีความสามารถ ยิ่งมองยิ่งฉายแววแห่งหวานใจแววของดาวออกมา ยิ่งมองยิ่งหลงไหลได้ปลื้ม หมดแล้วหัวใจยกให้ไปหมดแล้ว เบนซ์ที่ถ่ายวีดีโออยู่หน้าเวทีถึงกับร้องออกมาเช่นกัน ดีใจปลื้มใจกับสิ่งที่เห็น โฟคเองก็ตื้นตันขนลุกไม่แพ้ใคร

"กรี๊ดดด สุดยอดค่า สมกับที่เจ๊ทุ่มเท กรี๊ดด"

ริต้ากับซาร่าวิ่งขึ้นมาบนเวทีกระโดดกอดน้องๆทุกคน ญี่ปุ่นเองก็กอดกันกับบอยอยู่ เหนื่อยแต่สู้

"โอ้โห สุดยอดมากครับ โรงเรียนเอ สมกับที่รอคอยจริงๆ ไม่เคยเห็นการแสดงที่ไหนสุดยอดแบบนี้มาก่อน ขอเสียงปรบมือหน่อยคร้าบ"

พิธีกรเดินขึ้นมาบนเวที เสียงกรี๊ดดังกระหึ่มขึ้น ดังจริงๆขนาดว่าดูแบดฯดังแล้วนะ นี่ดังกว่าหลายเท่าเพราะรวมตัวนักเรียนทุกคนมาไว้ที่นี่ พอประธานของงานเดินขึ้นบนเวทีเพื่อประกาศผลรางวัน มีผอเดินขึ้นมาด้วย ผอปรี่เข้าไปหาลูกศิษย์โรงเรียนตัวเองกอดทุกคนไว้

"ดีใจมากลูก ผอ ดีใจมาก"

ไม่อยากจะเชื่อผอร้องไห้ออกมา ขนลุกไม่ยอมลง

"โรงเรียนที่ได้รองชนะเลิศอันดับสองคือ"

พิธีกรไม่รอให้มีช่องว่างบีบหัวใจกันไปเลย เสียงเงียบลงรอฟังผล

"โรงเรียน ซี ครับ"

เสียงเฮขึ้นเสียงปรบมือเสียงโห่ระคนกันไปแต่ไม่ดังมาก

"เอา ล่ะครับ บีบหัวใจเหลือเกิน สำหรับสองรางวัลที่เหลือ ผมจะประกาศรางวัลชนะเลิศเลยนะครับ ส่วนที่ไม่ได้ประกาศคือรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง และโรงเรียนที่ได้รางวัลชนะเลิศคือ"

เว้นจังหวะ แหมทำเหมือนประกาศผลนางงามอย่างนั้นล่ะพ่อคุณ ทุกเสียงเงียบ นักเรียนแต่ละคนดึงมือเพื่อนที่อยู่ข้างๆมาเกาะกุมไว้บีบมือกันในเต้นไม่แพ้ คนที่อยู่บนเวที เสียงเพลงที่เพิ่งเปิดไปดังขึ้นมาอีกที

"จะเป็นใครไปล่ะครับ โรงเรียน เอ คร้าบ"

"แว้กกกก กรี๊ดดดด"

ไม่ต้องบรรยายแล้วครับ นักแสดงบนเวทีกระโดดโลดเต้นกอดกัน ผอเองก็ให้เด็กกระโดดเข้ากอด ซาร่ากับริต้าพร้อมทั้งลุกทีมก็กอดกันร้องไห้อยู่

"เย้"

นักเรียนด้านล่างก็กระโดดกอดกัน ยินดีปรีดาไปด้วย เฟียตเองน้ำตาซึมออกมา ญี่ปุ่นพอกระโดดกอดกับเพื่อนๆเสร็จก็มองหาเฟียต เห็นเบนซ์ยืนอยู่หน้าเวที เฟียตเองก็ยืนอยู่ข้างๆ กระโดดลงจากเวทีทันที

"พ่อหมีขาว เค้าทำได้แล้ว พ่อหมีขาว"

ญี่ปุ่นร้องไห้ กอดคอเฟียตไว้แน่นเฟียตเองก็น้ำตาไหลออกมากอดญี่ปุ่นแน่นเหมือนกัน เป็นภาพที่น่าประทับใจ คุ้มค่ากับการรอคอย คุ้มค่ากับการที่ซ้อมอย่างหนัก วันนี้คือวันแห่งความสุขอีกวัน สุขจริงๆ

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(หมีดำ กะ เค้า)

พอกินข้าวเหนียวหมูปิ้งเสร้จก็เดินเข้าโรงยิมเต้รออยู่ก่อนหน้าแล้ว ระหว่างที่ไปหาอะไรกิน ไม่น่าเชื่อน้องๆหลายคนวิ่งออกไปหน้าโรงเรียนอย่างที่บอกไว้ไปหาร้านตัดผม เป็นเอามาก ต่อแถวรอคิวทำทรงผมเหมือนญี่ปุ่นกับเฟียต กองเชียร์ของโรงเรียนเอหายหน้าไปเยอะพอสมควรแต่เสียงเชียร์ก็ไม่ได้เบาบางลง วันนี้กองเชียร์มาแบบเต็มรูปแบบมีป้ายไฟสีเขียวแดงมีชื่อญี่ปุ่นกับเต้ โชว์หราอยู่เครื่องเป่าเครื่องตีครบทุกคน พอลงสนามไปวอร์มเสียงเชียร์ก็กระหึ่มอื้ออึง

"อ่าเหมือนแสดงคอนเสริตเนะ อิอิ"

หัวเราะ คิกคักพอใจหันไปวอร์มต่อ วันนี้แข่งกับโรงเรียนซีไม่น่าห่วงเท่าไหร่เพราะโรงเรียนซีไม่ได้มีฝีมือ ด้านนี้มากนัก ส่วนมากจะเน้นไปทางกีฬากลางแจ้ง เช่นฟุตบอล เพราะเคยเป็นแชมป์มาก่อน นักกีฬาทีมของโรงเรียนซีท่าทางกระเดียดไปทางซาร่ากับริต้าเสียมากกว่า หน้านี่ขาวลอยเด่นมาแต่ไกล รูปร่างก็อ้อนแอ้นอรชร เต้กับญี่ปุ่นไม่ได้หวั่นเลย พอถึงเวลาแข่งจริงๆ น้องๆหลายคนที่ไปไถหัวมาก็ทยอยเข้ามาในสนามแล้ว สร้างเสียงอื้ออึงได้มากพอสมควร

"เต้ๆ ทำมายพี่เค้าทำมือแบบนั้นอ่า"

ญี่ปุ่นถามขึ้นเมื่อทำคะแนนได้จะส่งลูก เพราะฝั่งโน้นเวลาจะตบลูกก็ง้างไม้ขึ้นอีกมือก็ชี้ขึ้นแต่จีบมือทำเหมือนรำ นี่สิมันประหลาด เต้หัวเราะกิ๊กออกมา

"บ้าปุ่นพี่เค้าคงถนัดแบบนั้นอ่ะ"

"อิอิ ตาหลกเนะ เหมือนรำเลยอ่า"

ซุบซิบกันอยู่แล้วเล่นต่อ ฝ่ายโน้นสู้ไม่ได้เลยลูกหลอกล่อของเต้กับญี่ปุ่นกินขาดเพราะมัวแต่กรี๊ด กร๊าดกัน เสียงกองเชียร์ก็โห่ดังสนั่น ชนะเซ็ทแรกไปอย่างไม่ลำบากยากเย็นนัก

"เล่นสบายๆนะ ไอ้เต้เดี๋ยวมึงต้องลงต่อไหวไหม"

เฟียตบอก เต้พยักหน้า เหงื่อยังไม่ออกเลยด้วยซ้ำ ส่วนญี่ปุ่นก็ลั่นล้าจะกินเยลลี่ก็ต้องคอยมองเฟียต

"อ่าพ่อหมีขาวดูโน่นดิ"

ชี้ไปทางด้านกองเชียร์โรงเรียนซี พอเฟียตหันไปก็คว้าเยลลี่มาบีบพรวดใส่ปาก

"นั่นแน่ มึงนี่นะ เดี๋ยวก็อ๊วกอีกหรอก"

"แอ่ะ เค้ากินอันเดียวเองอ่า"

"เดี๋ยวเถอะ บอกไม่ฟังนะ อ๊วกมาแล้วจะโดน"

"แหะๆ ปะเต้ลงสนามต่อ อิอิ"

ตีมึนลงสนามไปเต้เดินตามลงไปต้อยๆ เกมนี้ไม่น่าตื่นเต้นเลย ฝ่ยรุกก็รุกอยู่ฝ่ายเดียว ฝ่ายรับก็กรี๊ดกร๊าดแม้จะเล่นเป็นแต่ฝีมือยังห่างกันมาก เวลานอกไม่ได้ใช้เลย ชนะไปอย่างขาดรอย ทั้งสองก็ดีใจตามปกติ

"เอ๊ะเราได้แชมป์เลยป่ะเต้"

ญี่ปุ่นถามขึ้นตอนกระโดดกอดกัน

"ยังรอบอยแข่งกะเราแข่งอีก ค่อยรู้ผล"

"อ่า งั้นไปเชียร์บอยเนะ"

ด้านบอยกำลังแข่งเซ็ทสองอยู่เซ็ทแรกชนะไปแล้ว แต่คนที่แข่งด้วยไม่ได้ตุ้งติ้งเหมือนประเภทคู่ ดูล่ำๆแต่ตัวไม่สูงมากหน้าตาก็โหดเหี้ยมเชียว บอยเองก็ต่อสู้อยู่ไม่ยอมแพ้

"บอยๆ เรามาแล้วๆ"

แหกปากตะโกนออกไป เสียงเชียร์ก็ตามมา

"หนูญี่ปุ่นค้า มานี่มามาหาเจ๊"

ซาร่ากับริต้ากวักมือเรียก ไม่ได้ไปเชียร์บาสแล้วเพราะเมื่อวานแพ้ งอนไปเลยมาปักหลักอยู่ที่นี่ เสียงกองเชียร์ของโรงเรียนเอไม่ได้เกรงใจเจ้าภาพเลย ดังมากดังกว่าทุกสนาม

"มาค่า กรี๊ดดด กรี๊ดดด"

ริต้าป้องปากแหกปากกรี๊ดออกมา ไม่ได้มองลงไปในสนามเลย กรี๊ดเอามัน น้องๆกองเชียร์ก็เอาบ้าง

"แว้กกกก"

"ว้ายน้องญี่ปุ่นขา เขาให้กรี๊ดค่า ไม่ได้แว้ก มะเอาเอาใหม่นะค้า"

"เฮ้ย นังซาร่า มึงจะทำให้มันเป็นเหมือนมึงเหรอ พอเลย ไอ้เปี๊ยกมานี่"

น่านเจ้าของเขาได้ยินพอดี หน้าจ๋อยไป

"ชั้นบอกหล่อนแล้ว เห็นมะ ไปสอนน้องญี่ปุ่นชั้นกรี๊ด"

"อ่าหล่อน ชั้นก็ลืมตัวไป"

ญี่ปุ่นเดินต้อยๆลงไปหาเฟียตแล้ว ทำหน้าย่นใส่ ทำไมเดี๋ยวนี้มันว่าง่ายจังเนอะ บอกอะไรก็ทำ พอไปยืนข้างๆสนาม หัวเกรียนๆรอยยิ้มที่ฉายออกมา พอใครเห็นใครก็กรี๊ดให้ บอยเองก็นึกว่าเชียร์ตัวเองฮึดใหญ่ชนะไปเลย

"อ่า บอยชนะแล้วอ่า เย้ๆ"

"เออ ดีมากไอ้บอย ไอ้เต้ไม่ต้องแข่งแล้วนะไม่มีผล ได้แชมป์แล้วเว้ย"

เฟียตพูดออกมาอย่างดีใจ ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นขึ่เอวทันที

"แชมป์เราได้แชมป์ อ่าดีใจเนะ"

เสียงกองเชียร์กรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหวยิ่งกว่าเดิม บอยเองก็ดีใจเอกวิ่งเข้าไปกอด กอดกันแล้วไม่งอนกันแล้ว พอดีใจกันเสร็จก็พากันไปกินข้าวเที่ยงวันนี้ทางโรงเรียนจองที่ไว้ที่โรง อาหารด้านหลัง พอเดินไปเสียงเรียกชื่อก็ดังกระหึ่มไม่ยอมน้อยหน้าใคร โรงเรียนทั้งบีและซีต่างก็อยากมาแจมด้วย

"กูว่าเราไปหาที่กินที่อื่นเถอะว่ะ เสียงดังแบบนี้กูแดกไม่ลง"

เฟียตบอก เพื่อนๆก็พยักหน้าตาม

"งั้นไปตรงโน้นไหม ไม่เห็นมีคน"

เบนซ์ชี้ไปหลังโรงเรียน เพื่อนๆพากันเดินตามไปทันที ในมือก็หิ้วถุงของกินไปคนละไม้ละมือ

"รอบบ่ายนี่หนักสินะประเภทคู่น่ะ"

เฟียตเอ่ยขึ้นพลางหยิบไส้กรอกที่ญี่ปุ่นยื่นให้มากิน

"เออดิ ไอ้พวกนี้มันไม่ยอมปล่อยของ ประเภททีมมันไม่สู้ล่ะกูว่า มันจะเอาปะเภททีมเดี่ยว"

ที่เบนซ์พูดออกไปคือทีมโรงเรียนบี ที่ปีที่แล้วเขี่ยคู่ของโฟคกับเฟียตที่ว่าแน่ตกรอบรองมาก่อนแล้ว แต่ก็ไม่ได้แชมป์เพราะอีกคู่จากโรงเรียนเดียวกันได้แชมป์ไป ประเภทเดี่ยวใครก็สู้โฟคไม่ได้ แต่ประเภทคู่สองคู่นี้แข็งมาก และไม่ยอมแข่งประเภททีมชุดอีกด้วย ไม่ยอมแยกคู่ว่างั้น ตั้งใจไว้ว่าจะเข้าชิงกันเองอีกครั้ง การแข่งประเภททีมเดี่ยวใครแพ้คัดออกไปเลยเพราะมีส่งเข้าแข่งสี่ทีม คนที่แพ้ก็ไปรอชิงที่สามในวันพรุ่งนี้คู่แรกตอนเช้าต่อด้วยชิงที่หนึ่งกัน เลยเป็นคู่สุดท้ายในคาบเช้า ตารางการแข่งขันวันนี้แน่นเอี๊ยดทั้งตัวนักกีฬาเองผู้ชมผู้เชียร์เองต้องจัดแบ่งตารางการเข้าดูให้ดี เพราะกีฬาหลายชนิดจบในวันนี้ อย่างแบดฯจากเมื่อวานแข่งสนามเดียววันนี้ก็แข่งสองสนาม โฟคลงประเภทคู่เสร็จต้องลงประเภทเดี่ยวต่อเป็นคู่สุดท้าย โดยมีเอกแข่งก่อนคั่นเวลาพัก งานช้างแท้ๆ

"เอ้ยกินอะไรที่มันหนักๆท้องหน่อยดิไอ้เปี๊ยกมึงจะได้มีแรง"

เบนซ์ร้องขึ้นเพราะเห็นญี่ปุ่นกินแต่พวกลูกชิ้นของทอด

"แอ่ะ หนักท้องก็ง่วงอ่ะดิพี่เบนซ์"

"เอ้ยไม่ง่วง กินเสร็จมันก็ได้ใช้พลังงานเลย"

"กินไรอ่า"

"ไก่ทอดนี่ไงเอา"

เบนซ์ยื่นให้ เฟียตก็ไม่ได้ว่าอะไร ญี่ปุ่นหยิบไก่ทอดมากินอย่างอร่อย พอถึงเวลาแข่งก็เตรียมตัวลงไปวอร์มร่างกาย ทีมฝั่งโน้นหน้าคมคายหล่อเหลาเรียกเสียงเชียร์ได้ไม่น้อย ตัวก็เท่าๆกันน่าจะประมาณโฟคได้ ส่วนอีกทีมโฟคเองแม้จะคล้ำไปหน่อยแต่เรื่องความหล่อนี่ไม่ได้เกรงใจใครเช่นกัน ส่วนเจ้าตัวเล็กมันชนะขาดอยู่แล้ว หน้าใสวิ้งๆหัวเหน่งๆกลมๆยิ่งไปตัดผมสั้นเกรียนมายิ่งเข้ากับหน้าตา

"พร้อมไหมไอ้เปี๊ยก"

โฟคเองดูมีความสุขมากเพราะได้พูดคุยหรืออยู่ใกล้ชิดญี่ปุ่นแบบไม่มีใครว่าหรือดุแล้ว อย่างมากก็ได้แค่มองด้วยตาเขียวๆ

"พร้อมเนะ สู้ๆ"

โฟคยิ้มออกมา ญี่ปุ่นก็ยิ้มร่าไม่ได้สนใจอะไรมาก ส่วนเฟียตตาเขียวไปตามระเบียบเพราะเวลาคุยกันในสนามโฟคต้องจับบ่าโน้มหน้ามาคุย พอเปิดเกมแรกทางฝ่ายโน้นเป็นฝ่ายส่งลูกก่อน โฟคเป็นคนรับลูกแรก ดีดออกไปโด่งถึงเส้นหลัง แต่เร็วมากเขาถอยไปกระโดดหวดลูกลงมาทางญี่ปุ่นญี่ปุ่นเองก็ตวัดไม้พลิกข้อมือให้ลูกเด้งย้อยเปลี่ยนทางไป อีกคนก้าวเข้ามาหยอดทันทีโฟคเองก็เข้าไปหยอดคืนแต่สูงไปหน่อยเขาแย็บเร็ว กลับมาใส่ตัวโฟคเหวี่ยงตัวออกจะเอาไม้เกี่ยวแต่ไม่ทัน ญี่ปุ่นรออยู่แล้วดีดลูกไปหลัง เสียงเฮดังขึ้นทันที เรื่องความไวญี่ปุ่นก็ไม่ได้น้อยหน้าใคร เขากระโดดหวดลูกมาอีกคราวนี้โฟคเป็นคนรับลูกตั้งหน้าไม้ไว้เฉยๆลูกลอย กระเด้งข้ามไป เขาปรี่เข้ามาช้อนลูกกระเด้งข้ามมา ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปแย็บลงตรงกลาง

"กรี๊ดดดด มาเลยค่า มาเลย"

กองเชียร์ดูมีสีสันเพิ่มขึ้นมาก คาบเที่ยงคนที่ยังไม่ได้ตัดผมก็ไปหั่นออกหัวเกรียนเกือบทุกคน ทาหน้าทาตาซะเหมือนเชียร์บอลโลกก็ไม่ปาน

"เก่งมากไอ้เปี๊ยก"

โฟคเข้ามากอด เฟียตเองเริ่มกำหมัดแล้ว

"หมีดำ เราต้องหลอกเขาเนะ เหมือนที่เค้าทำกะเต้อ่า"

"อืมเอาดิ กูพอหลอกได้"

หัวเราะคิกคักชอบใจ ทางฝ่ายโน้นพอเห็นลีลาการเล่นของนักกีฬาหน้าใหม่มาแรงอย่างญี่ปุ่นก็ กระหยิ่มยิ้มย่องทันที อยากเห็นฝีมือ พอโฟคส่งลูกไปลูกสั้นมาก เขาดีดลูกขึ้นสูงมาทางญี่ปุ่น ญี่ปุ่นก็กระโดดหวดลูกไปหาคนที่โยนลูกมาให้ เขาดีดขึ้นอีก ญี่ปุ่นก็หวดเต็มแรงลงไปอีก เขาเองก็รับอย่างเหนียวแน่น ดีดโด่งขึ้นมาอีก ทีนี่ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นปราดตามองที่ว่างตบถากหน้าไม้เปลี่ยนทางไป ทั้งสองคนยืนขาตาย เสียงเฮดังกึกก้อง

"เคยเขี่ยกูตกรอบใช่ไหม มึงอย่าได้ประมาท"

โฟคพูดออกมา กัดฟันแน่นตั้งใจจะมาเอาคืนเต็มที่ คู่ขาก็เล่นได้แบบไม่เกรงกลัวเลย ทั้งสองเล่นเข้ากันได้เป็นอย่างดี แต้มผลัดกันนำผลัดกันตามตลอด ทางฝั่งโน้นพยายามจี้มาที่ญี่ปุ่นเพียงคนเดียว ตอนแรกก็ระส่ำระสายรับลูกไม่ได้เพราะโดนจี้หนัก

"แว้กกก"

ตะโกนออกมา เอามือขึ้นปาดเหงื่อ

"ใจเย็นไอ้เปี๊ยก อย่าไปตามมันเดี๋ยวเกมเราเสีย"

"ทำมายเค้าจี้มาใส่แต่เค้าอ่า นิสัยมะดีเนะ"

"เออน่ากูคอยรองอยู่ ไม่ต้องห่วงต้านไปก่อน"

"เดี๋ยวเจอดีเนะ หึ เค้าโมโหเนะ"

ทำหน้าย่นใส่ เสียงฮาดังครืนสีหน้าท่าทางไม่ได้ตกไปจากการจ้องมองของผู้คนรอบสนามเลยแม้ แต่น้อย พอเริ่มเกมอีก ญี่ปุ่นรับลูกดีดไปหลัง ฝั่งโน้นตบกระหน่ำมาอีก ญี่ปุ่นย่อตัวลงให้โฟครับลูก โฟคเองก็ไม่ได้เผลอรับลูกเปลี่ยนคอร์ทไป ฝั่งโน้นตีดาดมา ญี่ปุ่นยกไม้ขึ้นดักไว้ทันที ลุกขนไก่กระดอนกลับเร็วมากเร็วจนมองไม่ทัน รายนั้นยืนงงอยู่

"เป็นไงล่ะ เป็นไง หือตีใส่เค้าดีนัก"

ไม่ยอมครับท่าน ทำหน้าย่นใส่เขา ฉายแววร้ายออกมา เสียงกองเชียร์ก็ดังไม่ยอมหยุด อาจารย์วารุณีกับผอเองที่ลงทุนทาหน้าทาตาไปกับเด็กๆก็ส่งเสียงไม่ยอมแพ้ เพราะกีฬาประเภทอื่นแพ้ไปราบคาบ ไม่ได้เข้าชิงสักรายการ ความหวังมาอยู่ที่คอร์ทแบด และก็ได้แชมป์ไปแล้วหนึ่งรายการ จึงเต็มที่กันทุกคน ตอนนี้นักกีฬาเอยกองเชียร์เอยที่จบการแข่งขันแห่กันเข้ามาเต็มพื้นที่ในโรงยิม เสียงนี่ไม่ต้องห่วงดังจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

"หมีดำๆ เราต้องเล่นนินจากะเค้าเนะ"

"ให้กูกระโดดแล้วมึงตีน่ะเหรอ"

"เนะ หรือถ้าเค้ากระโดดหมีดำก็ตีอ่า เดี๋ยวเค้าบอกสัญญาณเนะ"

ตกลงกันก่อนจะมาเป็นฝ่ายส่งลูก โฟคส่งลูกยาวข้ามหัวไป เขาตีโต้กลับมาโด่งเช่นกัน ญี่ปุ่นตีดาดไปอีกทางพยายามบีบให้เขาเล่นลูกโด่งได้ผล เพราะเขาวิ่งเข้ามาไม่ทัน งัดลูกขึ้นโด่ง

"นินจาเนะ"

ญี่ปุ่นร้องออกมา โฟคพอได้ยืนก็กระโดดขึ้นง้างไม้รอ ญี่ปุ่นกระโดดตาม โฟคหวดลมไป เสียงดังวี๊ด แต่ญี่ปุ่นไม่รอช้าหวดตาม ร่างทั้งสองกระตุกเพราะคิกว่าโฟคจะตบ พอเจอลูกตบจริงๆเข้าไปก็ยืนนิ่ง งงกันไปทั้งสองคน

"เฮ้ย อะไรวะ"

เริ่มโวยวาย ส่วนญี่ปุ่นก็กระโดดกอดโฟคตามประสา เกมนำไปแล้วทางฝ่ายโน้นขอเวลานอกทันที

"แม่หมีอย่าไปกอดมันมากนักดิ"

พอออกมาจากสนามก็ปรี่เข้าไปดึงแขนมาบอกทันที

"เอ๋ เล่นกะหมีดำเนะ มะให้กอดหมีดำแล้วให้กอดครายอ่าพ่อหมีขาวอ่ะ"

"เออ นั่นล่ะ อย่าไปกอดมันแน่น กอดหลวมๆพอ"

"เนะ"

เชื่ออีก ส่วนโฟคทำหน้านิ่งไม่สนใจ คอยดูจะกอดหอมด้วยเอาให้อกแตกตายไปเลย คิดแล้วก็ยิ้มออกมา พอกลับลงสนามไปก็ตกลงกันว่าจะเปลี่ยนเกม เพราะทางฝ่ายโน้นคงตั้งรับมาอย่างดี เป็นไปตามคาด เพราะงัดลูกโด่งมาทีไรจะถอยลงไปยืนคู่กัน โฟคกระโดดขึ้นก่อนง้างไม้ ญี่ปุ่นกระโดดตาม โฟคไม่รอจังหวะหวดลูกไปเต็มแรงอัดใส่หน้าไม้ของคนที่ยืนรอรับลูก ลูกกระเด้งกลับมา ญี่ปุ่นพอเท้าลงพื้นก็กระเตงเข้าไปแย็บดาบสองลงไปอีก เสียงเชียร์ดังก้องโรงยิม ทั้งกรี๊ดทั้งเฮสะใจกันไปเป็นแถบๆ ทางฝ่ายโน้นเริ่มหน้าถอดสีเพราะไม่คิดว่าจะเจอลูกหลอกหลายชั้นแบบนี้ กอดคอปรึกษากันอยู่ ส่วนญี่ปุ่นกับโฟคก็กอดคอกันเช่นกันปรึกษาลูกต่อไป

ญี่ปุ่นส่งลูกสั้นไปเร็วและแรงมากเขาดีดออกจากตัวแทบไม่ทัน ดีดลุกกระเด้งมาญี่ปุ่นปรี่เข้าไปแย็บลูกลงต่อหน้าต่อตา ฝั่งโน้นเหมือนเสียขวัญ ส่วนฝั่งนี้เหมือนได้ใจ ตีไปยังไงก็ดีไปหมด โฟคกระโดดเข้ากอดญี่ปุ่นเพราะจบเกมแรกแล้วกอดแน่นๆจูบหัวด้วย เฟียตตาร้อนขึ้นมาทันที

"เฮ้ย ออกมาๆ ไปกอดกันอะไรนานวะ"

ตวาดเข้าไปในสนามทันที ญี่ปุ่นรีบเดินออกมาทำหน้าจ๋อยๆใส่

"พ่อหมีขาวทำไมตะโกนอ่า"

"โมโห เข้าใจไหม กูโมโห"

"แอ่ะ โมโหอารายอ่า"

"กูบอกแล้วใช่ไหมอย่าไปให้มันกอด"

"แอ่ะ เนะคราวหลังเค้ามะให้หมีดำกอดก็ได้เนะ"

โฟคหน้าเจื่อนไป ถอนหายใจออกมา เบนซ์เห็นจึงเดินไปตบบ่าเบาๆ

"อย่าเสียใจไปเลยไอ้โฟค เข้าใจมันนะมึง มันรักของมัน กูรู้ว่ามึงรู้สึกยังไง แต่ทำใจเถอะว่ะ"

โฟคไม่ตอบแต่ครุ่นคิดอยู่ในใจ พอพักครบเวลาก็เปลี่ยนข้าง เกมเริ่มเปลี่ยนเพราะทางฝ่ายโน้นเปลี่ยนแผนการรุกมาใหม่ โดยยังจี้ญี่ปุ่นเหมือนเดิมแต่หนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม ญี่ปุ่นเองก็ต้านอย่างสุดกำลัง ล้มลุกคลุกคลานไม่ยอมแพ้ ฝั่งโน้นต้องตีหลายดาบเหมือนกันถึงจะได้คะแนนไป ส่วนโฟคก็พยายามช่วยแต่พอมาช่วยฝั่งโน้นก็เปลี่ยนทางมายังพื้นที่ของโฟคระส่ำระสายกันไป

"อ่า มะไหวอ่า เล่นอารายก็ไม่รู้"

เริ่มบ่นออกมา

"ใจเย็นๆไอ้เปี๊ยก ตอนนี้พวกมันเล่นมึงอยู่ พอกูไปช่วยมันก็เล่นกูแทน เอาเหนียวๆไว้"

"อ่า ทำไมเราไม่บุกเค้าอ่า มาตั้งรับเค้าเหนื่อยเนะ"

"กูพยายามตีเปลี่ยนเกมอยู่ มันฉลาด"

"ฮึ เค้าก็ฉลาด"

ยอมที่ไหนทำหน้าย่นใส่ พอเริ่มเกมอีกฝ่ายโน้นตีลูกยัดใส่ญี่ปุ่นตลอดเวลา แต่คนตัวเล็กกัดฟัน จังหวะที่เขาตบยัดเข้าหาตัวญี่ปุ่นก็ตั้งหน้าไม้ขึ้นลูกกระเด้งข้ามไป ลูกโด่งพอสมควรอีกคนปรี่เข้ามาจะหวดซ้ำ แต่ญี่ปุ่นก็ก้าวขาเข้าไปเอาหน้าไม้บังหน้าตัวเองตั้งหน้าไม้ขึ้นเขาหวดมาทันที ลูกกระทบหน้าไม้ของญี่ปุ่นกระเด้งกลับ เขาไม่ทันระวังตัวเพราะมันเร็วมาก ดีดลูกขึ้นมาเหมือนจวนตัวดัวยสัญชาติญาณ ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นหน้าเน็ท หวดลูกลงต่อหน้าต่อตา

"นี่แน่"

เสียงกรี๊ดดังสนั่นหวั่นไหว แสดงอานุภาพออกมา ทางฝั่งโน้นส่ายหน้าไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะแข็งได้ขนาดนี้

"ที่สุด ที่สุด ญี่ปุ่นของเจ๊ ที่สุดค่า"

เสียงเรียกชื่อกึกก้องโรงยิม พอมาเริ่มเกมอีกเกมก็เปลี่ยนไปทันที เพราะญี่ปุ่นไม่ยอมตั้งรับแล้ว โฟคเองก็อาศัยจังหวะรุกหนักหน่วง ฝ่ายโน้นหันกลับไปตั้งรับ แต่เหนียวสู้ญี่ปุ่นไม่ได้

"จี้เค้าหรา นี่แน่"

ญี่ปุ่นตีลุกยัดใส่คนทางขวามือ เขาดีดออกมาลูกเหวี่ยงไปทางโฟค โฟคก็ตีดาดกลับไปอีก เขาพยายามตีลูกกลับมา ญี่ปุ่นก็หยอดใส่อีกเขาวิ่งอยู่คนเดียวหน้าหลัง อีกคนก็อาสัยจังหวะจะเข้ามาแทรก แต่ทางฝั่งนี้ไม่ยอมเปิดโอกาส จังหวะที่เขาก้าวเข้ามาตีลูกโด่ง ญี่ปุ่นกระโดดขึ้น ง้างไม้ออกเต็มวงแขน พอหวดลูกกลับเปลี่ยนพลิกหน้าไม้ลูกตบลอยไปอีกทาง คนที่ยืนอยู่คิดว่าคงจี้เพื่อนเลยไม่ทันได้ระวังตัวยืนขาตายอยู่ เกมจบไปแล้วเสียงเชียร์ดังกึกก้อง ญี่ปุ่นเองก็กระโดดโลดเต้นจะเข้าไปกอดโฟคแต่ก็ไม่ทำ วิ่งออกมานอกสนามกอดเจ้าของตัวจริงเสีย โฟคทำหน้าเซ็งสุดๆ ชนะแท้ๆแต่ทำไมรู้สึกเหมือนว่ากำลังแพ้เลยนะ พอดีใจกันอยู่พักใหญ่ก็พากันเดินออกมาจากโรงยิม

"เอ่อ น้องๆขา น้องญี่ปุ่นของเจ๊ เรื่องการแสดงพรุ่งนี้อ่ะค่า มาประชุมกันหน่อยน้า ทางนี้ค่าทางนี้"

ริต้าออกไปดักตรงทางเดิน เพราะตัวเองต้องปักหลักเป็นกองเชียร์ให้โฟคต่อ ที่จริงคนที่ออกจากสนามมามีแต่เฟียตกับญี่ปุ่นเท่านั้นเอง บอกจะไปหาน้ำกิน แต่เฟียตไม่อยากให้ญี่ปุ่นดูการแข่งขัน ใจดำจริงๆ

"อ่าพ่อหมีขาว เค้าต้องไปประชุมเนะ พ่อหมีขาวไปซื้อน้ำเขียวให้เค้าหน่อยน้า"

บอกเฟียตออกไปแล้ววิ่งไปหาริต้า เฟียตเองก็พยักหน้ายอมเดินออกไปซื้อน้ำตามที่เจ้าตัวดีบอก

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(Shed My Skin)

"พ่อหมีขาว กินลูกชิ้นอีกได้ไหมอ่า"

 

พอเดินออกมาหาเพื่อนๆที่รวมตัวกันอยู่บริเวณสนามข้างๆสนามฟุตบอลก็ถามขึ้น

 

"เดี๋ยวดิ รอเพื่อนๆก่อน ไม่รู้เขาจะปล่อยไปกินอะไร"

 

"ร้อนอ่า ทำไมมารวมที่นี่เนะ ร้อนจาตาย"

 

"ไปใต้ร่มไม้ก่อนดิ ป่ะ"

 

เฟียตเดินนำหน้าไปใต้ร่มไม้ ญี่ปุ่นก็เดินตามไป เสียงเพื่อนๆนักเรียนรุ่นพี่รุ่นน้องเรียกชื่อ ชมกันตลอดทาง รายนั้นก็หัวเราะคิกคักชอบใจ ผมที่มัดจุกไว้ดึงหนังยางออกแล้ว แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังตั้งอยู่ เหมือนคิวพียังไงยังงั้น

 

"พี่คนสวย บาสฯชนะไหมอ่า มะเห็นมาเชียร์เค้าเลยเนะ"

 

เห็นริต้ากำลังนั่งประคบประหงมนักบาสฯรุ่นพี่อยู่ก็ปรี่เข้าไปถาม

 

"ว้ายน้องญี่ปุ่นของเจ๊ ขอโทษนะค้า พอดีบาสยืดเยื้ออ่ะค่า แต่ได้ข่าวว่าชนะนี่คะ เริ่ดมากค่า นี่เจ๊มีรางวัลให้"

 

ริต้ายื่นถุงใส่เยลลี่ให้ถุงใหญ่ หัวเราะคิกคักก่อนที่จะล้วงออกมาแกะกิน

 

"เอ้ย อย่ากินเยอะเดี๋ยวจุกตายหรอก ตอนแข่งก็กินถุงเบ้อเร่อแล้วนะมึง"

 

เฟียตปราม ยังไม่ทันขาดคำ

 

"อ๊วกกก"

 

แม่เจ้าเป็นสายเลยครับท่าน สีเขียวสีแดงพุ่งผ่านหน้าริต้าไป

 

"กรี๊ดดด"

 

วงแตกกระจาย ต่างคนต่างหนีเอาตัวรอดจากอ๊วกมหาภัยของญี่ปุ่น เฟียตรีบเข้ามาประคองร่างไว้ ลูบหลังให้

 

"อ่า"

 

"เอ้ย เห็นไหมบอกแล้ว มันตีขึ้นอ่ะดิ"

 

"เสียดายเนะ"

 

ยังมีหน้ามาเสียดายอีก เฟียตถึงกับส่ายหัว

 

"ตายแล้วน้องญี่ปุ่นของเจ๊ อ๊วกแตกเลยเหรอค้า ไปๆค่าไปห้องพยาบาล"

 

ซาร่าปรี่เข้ามาเอาน้ำเย็นมาลูบหน้าให้ หมดแรงทันทีอ๊วกออกเยอะมาก มีแต่เยลลี่ เฟียตพาญี่ปุ่นไปห้องพยาบาลมีซาร่าไปด้วย ส่วนริต้าเป็นอีกคนที่อ๊วกตามๆญี่ปุ่น

 

"อ่า หิวอ่าพ่อหมีขาว อ๊วกออกหมดเลยอ่า"

 

"เว้ย มึงนี่ยังไง บอกอย่ากินๆ นังซาร่าพอแล้วนะไอ้เยลลงเยลลี่อะไรเนี่ย ไม่ให้กินแล้ว"

 

"อ่า ค่าพี่เฟียต"

 

ทำหน้าจ๋อยๆ ญี่ปุ่นนอนดิ้นไปมา ซาร่าเดินออกไปซื้อขนมปังมาให้กิน

 

"จะแข่งเดี่ยวไหวไหมเนี่ย"

 

เฟียตคิดอยู่

 

"ไม่ไหวก็ให้คนอื่นลงสิค้าพี่เฟียตขา ไม่ได้นะค้าจะให้น้องญี่ปุ่นลงมากๆเดี๋ยวงอมพอดี"

 

ซาร่าพูดขึ้น เฟียตพยักหน้า

 

"มึงไปตามไอ้เอกมาให้กูหน่อยดิ เรียกไอ้เบนซ์มาด้วย"

 

เฟียตบอกซาร่ารายนั้นวิ่งแจ้นออกไปทันที เฟียตเดินเข้าไปจับหน้าผากของญี่ปุ่น เหมือนว่าเป็นไข้

 

"เวียนหัวไหม แม่หมี"

 

"ฮื่อ หิวเนะ"

 

"ฮ่าๆๆ เดี๋ยวนอนสักพักก่อนแล้วค่อยไปกิน ให้คนเขาเข้าโรงยิมไปก่อน คนเยอะ"

 

"แอ่ะ พ่อหมีขาวมานอนเป็นเพื่อนเค้าดิ"

 

ตบเบาะแปะๆ เฟียตก็พยักหน้าถอดร้องเท้าออกก้าวขึ้นเตียงไป

 

"อิอิ"

 

ชอบใจใหญ่ พอเฟียตขึ้นเตียงไปยังไม่ทันจะนอนลงก็กอดเอาหน้าซุกใต้รักแร้เหมือนเดิม

 

"อย่าดันดิ เดี๋ยวตกเตียง"

 

"ว้าย บาดตาบาดใจ"

 

พอซาร่ากลับมาพร้อมเอก บอยและเบนซ์ก็ร้องขึ้นทำท่าเอามือปิดตา

 

"โหมึงไม่อายคนเลยว่างั้น"

 

เบนซ์พูดขึ้นบ้าง บอยกับเอกมองหน้ากัน แต่เอกกลับเชิดหน้าหนีเหมือนงอนกันอยู่

 

"เอ๋ อายใครอ่า ก็เค้านอนเนะ พี่เบนซ์มาทำรายอ่า บอยๆเอาไรมากินป่ะ"

 

เงยคอขึ้นมาร้องหาของกิน บอยส่ายหน้า

 

"ฮึ"

 

ซุกหน้าลงใหม่กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ไม่ยอมปล่อย พอเฟียตบอกให้เอกลงเล่นแทนญี่ปุ่นเอกเองก็หน้าเหวอ ตื่นเต้นไปบอยเองก็ปลอบใจให้กำลังใจอยู่จึงยอมคุยกัน พอทั้งหมดออกไปหันกลับมาหาเจ้าตัวดี หลับไปแล้ว ทำปากจุ๊บจั๊บอยู่ พอถึงเวลาแข่งญี่ปุ่นก็ยังไม่ตื่นเฟียตเองก็เผลอหลับไปด้วย จนเสียงเชียร์ดังออกมา เฟียตถึงงัวเงียตื่นขึ้น

 

"แม่หมีๆ ตื่นๆเขาแข่งกันแล้ว"

 

"อือ"

 

"ไปกินข้าวป่ะ"

 

"เนะ"

 

รู้แล้ววิธีปลุกญี่ปุ่น แต่ก่อนพยายามเรียกให้ตายมันก็ไม่ยอมตื่นดิ้นพรวดพราดอยู่ แต่พอบอกว่าจะพาไปกินนั่นกินนี่กระเด้งตัวขึ้นทันทีทั้งที่ยังหลับตาอยู่

 

"เนะ หิวๆ"

 

ปีนลงจากเตียงทันที เฟียตเองได้แต่ยิ้มส่ายหน้า พอเดินออกมาจากห้องพยาบาลก็พากันเดินไปหาของกิน ได้นั่นได้นี่ติดมือมาเต็ม นักเรียนที่เดินซื้อของกินอยู่พอเห็นก็กรี๊ดกร๊าดใหญ่ ญี่ปุ่นก็หัวเราะคิกคักชอบใจ

 

"ทำไมผมตั้งไม่ลงเลยวะแม่หมี"

 

"ม่ายรู้อ่า อิอิ พ่อหมีขาวๆ ดูดิเขามัดแบบเค้าด้วยอ่า"

 

"อืม เขาทำตามมึงน่ะสิ เด็กพวกนี้"

 

"ไปดูปลาดุกกันๆ"

 

ญี่ปุ่นบอกแล้วตรงไปยังโรงยิม เข้าไปเชียร์เอกที่กำลังแข่งขันอยู่เอกเองฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร แต่ก็แพ้ไปแล้วในเซ็ทแรกเพราะเจอกับรุ่นพี่ชั้นม.หก ของโรงเรียนซี ตัวอย่างยักษ์

 

"ไหวไหมมึงไอ้เอก"

 

พอเฟียตเดินเข้าไปถึงตัวก็ถามขึ้น ตอนนั้นมีรุ่นพี่ชมรมแบดฯอยู่ครบทีม มีโฟคยืนอยู่ใกล้ๆคอยแนะเกมให้อยู่เพราะเขาคือคนต่อไปที่จะแข่ง

 

"ไหวพี่ ผมตื่นไปหน่อย ไม่ตื่นแล้ว"

 

สายตาเอกมุ่งมั่นขึ้นเยอะมาก

"ปลาดุกตบแรงๆเลยเนะ อิอิ"

ญี่ปุ่นพูดออกมาแล้วหันไปหาบอย

"น่าน อย่ากินอีกนะมึง เพิ่งจะอ๊วกแตกมา ยังไม่เข็ด"

เฟียตดุเสียงเข้ม เพราะญี่ปุ่นกำลังจะล้วงเอาเยลลี่มากิน

"แอ่ะ มะกินก็ได้เนะ บอยๆ เราไปเชียร์ปลาดุกตรงนั้นดีกว่าเนะ อิอิ"

ทำหน้าย่นใส่เฟียตแล้วเดินจูงมือบอยออกไปห่างๆ เฟียตเองก็คอยมองอยู่ตลอดเวลา พอเอกแข่งญี่ปุ่นกับบอยก็ร้องส่งเสียงอยู่เหมือนเชียร์มวย เสียงกองเชียร์ก็ให้ความสนใจของญี่ปุ่นไม่น้อยเช่นกัน พอเอาไปเอามาแทนที่จะเชียร์นักกีฬาแต่กลับมาเชียร์คนที่อยู่ข้างสนามแทน เอกแพ้ไปหวุดหวิด เล่นถึงสามเซ็ท ส่วนโฟคชนะขาดลอย พอแข่งเสร็จก็พากันกลับเลย เพราะทางชมรมไม่ให้อยู่ให้กลับไปพัก แต่ทางกองเชียร์ยังมัดผมจุกเชียร์อยู่ไม่กลับง่ายๆ ขากลับนั่งรถตู้ของฟอรืดที่ยืมพ่อมากลับสบายกันเลย

"อ่า เหนื่อยเนะ"

ญี่ปุ่นร้องขึ้นแล้วออกมายืนนอกรถบิดขี้เกียจ

"ไป เดี๋ยวกูพาไปตัดผม"

เฟียตเดินตามลงมา

"เนะ บอยพรุ่งนี้เจอกันน้า เต้กลับบ้านดีๆน้า พี่จี๊ปอย่าทำไรเต้น้า อิอิ"

หันไปล้อเพื่อนก่อนจะเดินตามเฟียตไป ส่วนเต้อายม้วนหน้าแดงก่ำ

"เรามะกินข้าวก่อนเหรอ พ่อหมีขาวเค้าหิว"

"อือ ไปกินข้าวก่อนก็ได้"

เฟียตเองก็ตามใจ คนตัวเล็กลั่นล้าเดินนำหน้าไป ปรี่จะเข้าร้านข้าวขาหมู แต่เฟียตดึงแขนไว้

"กินข้าวธรรมดานี่ล่ะ กินอะไรได้ทุกวันวะ ข้าวขาหมู"

"แอ่ะ กินรายอ่า"

กว่าจะตกลงกันได้ก็นานพอสมควร สรุปกินข้าวราดแกง พอกินเสร็จก็เดินตามเฟียตไปร้านตัดผมร้านประจำ ญี่ปุ่นก็ขึ้นไปนั่งยุกยิกๆอยู่

"พ่อหมีขาวๆ เอาทรงไหนอ่า"

หันมาถาม

"เอ้ย อยู่นิ่งๆดิ เดี๋ยวก็ลายหรอกมึง ตัดทรงนักเรียนนั่นล่ะครับลุง"

"หัวสวยนะเราไอ้หนู อยู่นิ่งๆดิ เดี๋ยวเล็มด้านหลังออกก่อน"

ช่างตัดผมจับหัวของญี่ปุ่นคลำๆแล้วพูดออกมา รายนั้นนิ่งอยู่ได้ไม่ถึงห้านาทีก็ยุกยิกหันซ้ายหันขวา เฟียตต้องดุมาอีกถึงยอมนิ่ง พอนิ่งสักพักก็แน่นิ่งไปเลย หลับครับท่าน

"เฮ้ยไอ้หนู"

ช่างตัดผมร้องขึ้นมาเพราะญี่ปุ่นสัปงกบัตตาเลี่ยนไถไปครึ่งหัว

"ลุง"

เฟียตเองก็ร้องออกมา ญี่ปุ่นตาปรือขึ้น

"แว้กกก อารายอ่า หัวเค้า"

"บอกแล้วว่าให้นั่งนิ่งๆ ไอ้หนูก็ไม่เชื่อ"

"แอ่ะ เค้านั่งนิ่งแล้วอ่า พ่อหมีขาวอ่าหัวเค้า"

หันไปฟ้อง เฟียตเองลุกมาดู แอบอมยิ้มออกมา

"ทำไงล่ะทีนี้"

"ลุงรองหวีให้เท่ากันทั้งหัวก็แล้วกันครับ"

เฟียตบอก ส่วนญี่ปุ่นนั่งหน้าเบ้อยู่ เอาไปเอามาสกินเฮดทั้งหัว

"อ่า ตาหลกอ่า มะเอาอ่า เอาผมเค้าคืนมาน้า"

ร้องโวยวายออกมาลุงตัดผมหน้าเสีย

"เอ้ย ไอ้บ้าจะเอาคืนยังไงวะ"

"อ่า เค้าจามัดผมจุกยังไงอ่า พ่อหมีขาว แอ่ะ"

หน้าเริ่มเบ้  เฟียตเองก็คิดอยู่

"เดี๋ยวมันก็ยาว"

"มะเอาอ่า พ่อหมีขาวตัดเป็นเพื่อนเค้าดิ"

"เอ้ย"

"มะรู้อ่า ถ้ามะตัดเค้าจางอน"

เป็นงั้นไป เฟียตชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะให้ลุงตัดให้เหมือนคนตัวเล็ก พระเจ้าจอร์จไม่อยากจะบอก ญี่ปุ่นมันน่ารักมาก หน้ากลมๆใสๆ ผมสั้นเกรียนรับกับหน้าอย่างหาที่ติไม่ได้ ส่วนเฟียตจากหล่ออยู่แล้ว ยิ่งหล่อเข้าไปกันใหญ่ ดูออกแบดบอยนิดๆหน้าตาคมคาย

"แม่หมี น่ารักว่ะ"

"อิอิ เค้าหรา พ่อหมีขาวก็หล่อเนะ"

หัวเราะคิกคักออกมาลืมไปเลยที่เคยโวยวายเมื่อครู่

"ปะกลับไปสระผมจะได้นอน น่ารักจริงๆนะเรา"

"กอดๆ"

"เว้ย ถนนไม่เอาเดี๋ยวกลับไปกอดที่ห้อง"

ทั้งคู่เดินกลับเข้าหอไม่อยากให้ใครเห็นหน้า พออาบน้ำคนตัวเล็กก็ให้เฟียตสระผมให้อย่างสบายใจ ส่วนตัวเองก็เล่นอยู่กับของที่คุ้นเคย

พอตอนเช้าทั้งคู่เดินมารอขึ้นรถที่หน้าโรงเรียน เพื่อนๆรอกันอยู่เต็มแล้ว วันนี้เป็นการแข่งอีกรอบหนึ่ง ถ้าชนะรอบนี้ก็ชนะไปเลย เพราะเป็นการเก็บคะแนนสำหรับประเภททีม ส่วนประเภทคู่แข่งวันนี้เช่นกัน สองรอบ เช้าบ่าย สรุปญี่ปุ่นเจองานช้าง คู่ประเภททีมตอนเช้า คู่แรกเลย วันนี้แบ่งออกเป็นสองสนาม เพื่อให้การแข่งขันเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยอีกสนามเป็นการแข่งขันของประเภทเดี่ยวมือหนึ่งกับสอง พอแข่งเสร็จคู่แรกก็มีประะเภทเดี่ยวคั่นสองคู่แล้วตามด้วยประเภทคู่ที่แข่งคู่ กับโฟค ส่วนวันสุดท้ายเหลือแข่งคู่เดียวก็คือการแข่งคู่กับโฟคนั่นเอง ประเภททีมวันนี้รู้ผลกันไปเลย พอเดินเข้าไปหาเพื่อนๆเสียงฮือฮาก็ดังขึ้น

"อ่าปุ่น น่ารักจัง"

"เฟี้ยวว่ะ ไอ้เฟียต โหมึงกะจะหล่อไปไหนเนี่ย"

เพื่อนๆรุมแซวกันเสียงระงม เฟียตเองเขินหน้าแดง ส่วนคนตัวเล็กสนใจที่ไหนเดินปรี่เข้าไปหาเพื่อนๆ

"เราน่ารักเนะ อิอิ พวกนายไปตัดบ้างดิ เย็นสบาย"

น่านแผนการร้ายเริ่มขึ้นแล้ว

"เนี่ย พ่อหมีขาวก็ตัดเนะ เห็นมะ มีแต่คนบอกหล่อ อิอิ"

เพื่อนๆก็พยักหน้าตาม มาล้อมวงกันใหญ่ คุยกันว่าไปตัดร้านไหนยังไง เสียงดังไปทั่วบริเวณ ดังอีกแล้วญี่ปุ่น แข่งทุกวันดังทุกวัน ทำอะไรมาก็มีคนทำตาม เพราะเด็กพากันคุยกันแล้วว่าจะไปตัดผมที่ไหนดีเวลาไปถึงโรงเรียนบีเวอร์มากกะจะวิ่งออกไปนอกโรงเรียนถามหาร้านตัดผมกันเลยทีเดียว

พอถึงที่โรงเรียนบีก็เดินตามเพื่อนๆเข้าไป นักเรียนโรงเรียนทั้งสองออกันอยู่เต็มพื้นที่แล้ว ถ่ายรูปคุยกันเสียงดังจอแจ

"พ่อหมีขาวๆ กินหนมไหมอ่า"

"เอ้ย มึงจะแข่งอยู่แล้วนะ อย่ากินเยอะ"

"เนะ เค้าอยากกินหมูปิ้งอ่า"

"มันจะจุกไหมล่ะ กินไม้เดียวพอ"

"แอ่ะ กินข้าวเหนียวด้วยได้ไหมอ่า"

"อืม ไปดิ"

"กรี๊ดดดดด น้องญี่ปุ่นของเจ๊ กรี๊ดดดด พี่เฟียต เทพบุตรชัดๆ กรี๊ดดดด"

สองสาวและคณะนั่นเอง โอ้โหเสียงกรี๊ดดังจนคนบริเวณนั้นหันมามอง

"ที่สุดค่า ที่สุด หล่อมาก น่ารักมาก กรี๊ดดดด"

ทำท่าออกจะเกินจริง เหมือนเจอดารา นักเรียนบริเวณนั้นก็มุงกันใหญ่

"เฮ้ย เวอร์แล้วมึง ถอยๆกูจะไปกินข้าว กันคนให้ด้วยนะมึงปากโป้งดีนัก"

เฟียตพูดเขินก่อนจะจูงมือญี่ปุ่นฝ่าวงล้อมออกไป ส่วนญี่ปุ่นลั่นล้าอยู่ยิ้มแป้น คนมามุงรุมถ่ายรุปกันเยอะมากญี่ปุ่นก็ยิ้มแป้นให้เขาถ่าย เฟียตต้องลากแขนไป เอาล่ะสิเริ่มลำบากแล้วเพราะความดังของคนตัวเล็กที่ยืนเกาะแขนเฟียตอยู่ ชี้เอานั่นเอานี่อย่างอารมณ์ดีสนใครที่ไหนล่ะญี่ปุ่น