เฟียตนอนกอดญี่ปุ่นอยู่จนบ่ายแก่ๆด้วยอากาศที่เย็นสบายคนตัวเล็กพอหลับสนิท ก็เหมือนตุ๊กตาไปเสียไม่ดิ้นไม่งอแง เฟียตเองก็นอนหลับอย่างเป็นสุขความอบอุ่นจากร่างกายถ่ายทอดถึงกัน
"อือ เอาอีกๆ พ่อหมีขาวเนะ เอาอีกๆ"
ญี่ปุ่นละเมอออกมาทำปากจุ๊บจั๊บ
"หือ อาราย"
เฟียตครางออกมาแล้วดิ้นไปอีกทาง
"เอาอีกๆ เอาอีกเนะพ่อหมีขาว"
แม้จะหลับก็ใช่จะยอมดิ้นตามไปเอาปากไปดูดที่คางของเฟียตอยู่ คุณแม่มิซาเห็นว่าบ่ายมากแล้วไม่เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนก็ขึ้นมาตามพอเห็น ลูกชายนอนกอดกันอยู่ก็ตกใจ
"รุ่นพี่คะ รุ่นพี่"
ร้องเรียกสามีเสียงหลง
"มีอะไรมิซา ลูกเป็นอะไร"
"อ๊าย ดูลูกญี่ปุ่นของเราสิคะ กอดผู้ชาย มิซา มิซาเขินอ่ะ"
เป็นงั้นไปทำท่าเขินหน้าแดงโผเข้ากอดสามี
"ก็มันรักของมันนี่นะมิซา ถามจริงๆเถอะมิซาไม่เสียใจเหรอที่ลูกชอบผู้ชายด้วยกัน"
ผู้เป็นสามีถามเสียงขรึมดึงตัวภรรยาออกจากห้องไป
"รุ่นพี่คะ มิซาไม่เคยเสียใจค่ะ ไม่ว่าลูกญี่ปุ่นของมิซาจะรักใคร มิซาเลี้ยงของมิซามามิซารักลูกมาก แค่คนๆนั้นที่ลูกญี่ปุ่นรัก จะรักและดูแลลูกญี่ปุ่น แค่นี้มิซาก็พอใจแล้วล่ะค่ะ แล้วรุ่นพี่ล่ะคะ เสียใจไหมที่ลูกเป็นแบบนี้"
"ไม่เลยจ๊ะ รุ่นพี่แล้วแต่มิซา เพราะรุ่นพี่ก็รักลูกมากเหลือเกิน"
"แล้วมิซาล่ะคะ รักมากไหม"
"รักสิจ๊ะ รักปานจะกลืนกิน"
"อุ๊ย รุ่นพี่อ่า มิซาเขินน้า"
"กว่าลูกจะตื่น เราไป จุ๊จิ๊กันอีกไหมจ๊ะ มิซาจ๋า"
"บ้า รุ่นพี่อ่ะ พูดอะไรก็ไม่รู้ มิซาว่าคราวนี้เป็นตีมนางพยาบาลดีไหมคะ อิอิ"
หวายเป็นงั้นไป พูดแล้วอายวิ่งเข้าห้องไป ผู้เป็นสามียิ้มกริ่มวิ่งตามเข้าไป ส่วนญี่ปุ่นพองัวเงียตื่นตาเห็นเฟียตนอนอยู่ห่างๆก็เอามือตีที่ตัวทันที
"เอ้ย อะไรวะไอ้เปี๊ยก คนจะนอน"
"ทำไมไม่กอดเค้าอ่า นอนไม่กอด นี่แน่"
ทำหน้าย่นใส่ขึ้นคร่อมทันที
"โอ๋ๆ มาๆกอด ก็มันมีเผลอบ้างนี่หว่า"
"มะได้เนะ ห้ามเผลอ กอดเค้าๆ ไม่งั้นไปฟ้องแม่มิซาน้า ว่าพ่อหมีขาวมะกอดอ่า"
"อ้าวไอ้นี่ เออๆ มาดิ มาๆกอดๆนะนะ แม่หมีอ้วนน่าร้าก"
"อิอิ เค้ารู้หรอกเนะ"
เฮ้อเฟียตถอนหายใจออกมาคนตัวเล็กหัวเราะคิกคักพอใจ แล้วดิ้นลงไปให้เฟียตกอด
"หิวแล้วว่ะแม่หมี พ่อหมีหิวแล้วอ่ะ"
"เอ๋ เค้าก็หิวเนะ แมแม่ทำอารายให้เค้ากินน้า"
กระเด้งตัวขึ้นมาจากอ้อมกอดเฟียตทันที
"เอ้ย ไปไหนวะ"
"เอ๋ก็ไปหาแมแม่เนะ พ่อหมีหิวเนะ เค้าจาไปบอกแมแม่ให้ทำของกินให้อ่า"
"อ้าวนะมึง บทจะไปก็ไป"
ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นออกไปจากห้องทันที ส่วนเฟียตก็ล้มลงนอนท่าเดิม
"แมแม่ แมแม่ ทำอารายให้เค้ากินอ่า เอ๋ ไปหนายอ่า"
พอลงไปข้างล่างก็ไม่เห็นใครญี่ปุ่นเดินหารอบบ้าน
"แมแม่ พอพ่อไปหนาย แมแม่"
"อุ๊ย รุ่นพี่ ลุกเรียกแล้ว ตายแล้วรีบลงไปดีกว่า"
"อ่ามิซา นอนกอดกันก่อนสิจ๊ะ รุ่นพี่เพิ่งจะถึงสวรรค์เอง"
"อ่า รุ่นพี่คะ มิซาก็เพิ่งถึงเหมือนกันน้า แต่ลูกเรียกแล้วอ่า เดี๋ยวลูกก็บุกมาถึงห้องหรอกค่า"
คุณแม่มิซาลุกขึ้นสวมชุดแล้วรีบเดินลงไปหาลุกชาย
"แมแม่ แมแม่อยู่หนาย"
"อยู่นี่ค่าลูกญี่ปุ่นของแมแม่ ตื่นแล้วเหรอค้า"
"อ่าแมแม่อ่า หายตัวเนะ ทำอารายอ่า"
"อ้อ แมแม่กำลังนวดให้พอพ่อค่ะคุณลูกขา พอพ่อเขาปวดขา"
"อิอิ ทำมายแมแม่ใส่ชุดพยาบาลเนะ หัวก็ฟู๊ฟู ตาหลกอ่า"
หัวเราะแม่ซะงั้น ฝ่ายคุณแม่มิซาก็หันไปหากระจกที่หน้าห้องน้ำ
"กรี๊ดด ทำไมแมแม่มีสภาพไม่สวยเช่นนี้ค้า หวายอายที่สุด รุ่นพี่นะรุ่นพี่"
รีบเอามือลูบผมแต่ชุดพยาบาลคงจะเปลี่ยนไม่ทัน
"ก็พอพ่อเขาปวดขานี่คะลูกญี่ปุ่น แมแม่ก็เลยต้องรักษาน้า เลยนิ๊ดนึงอ่ะค่ะคุณลุกขา หิวแล้วใช่ไหม มาๆเดี๋ยวแม่เอาหนมให้กินก่อนน้า"
เฉเปลี่ยนเรื่องไปได้ รีบเดินเข้าครัวหาอะไรมาปิดปากลุกชายเสีย ส่วนญี่ปุ่นก็เดินตามหัวเราะผู้เป็นแม่อยู่
"เอ วันนี้เรากินอาหารทะเลแบบบาร์บีคิวดีไหมคะคุณลูกขา แมแม่จะได้โทรสั่งเขา"
"อ่า กินเนะ เค้าอยากกิน เอากุ้งตัวหย่ายๆน้าแมแม่"
"จ้า แล้วพ่อเฟียตของลูกล่ะค้า ตื่นหรือยัง มาช่วยแม่เอาเตาออกมาตั้งหน่อยเร๊ว"
"อ่า ไปปลุกเนะ เดี๋ยวเค้าไปปลุก"
วิ่งขึ้นบนบ้านทันที พอเปิดประตูก็กระโดดขึ้นขี่เฟียตทันที
"เว้ย อะไรวะ ตกใจหมด"
"อ่า ทำไมนอนไม่ตื่นเนะ แมแม่ให้มาตามไปยกเตาอ่าพ่อหมีขาว เค้าจากินทะเลบีคิวเนะ"
"เหรอ เออๆ แต่มึงลงก่อนได้ไหมกูหนักเว้ย"
"แอ่ะ เค้าไม่หนักเนะ เบ๊าเบา"
"แม่หมี น้ำหนักขึ้นป่ะวะ"
"เอ๋ ม่ายน้า เค้าหุ่นดีจาตาย"
"นะ ลงๆเดี๋ยวไปช่วยแม่ ยิ่งหิวๆอยู่"
"อ่า เค้าขี่เล่นหน่อยน้า"
"เว้ยมาขี่อะไรตอนนี้ เดี๋ยวตอนกลางคืนค่อยขี่"
"อ่า ก็น้องชายพ่อหมีขาวแข็งเนะ แข็งปุ๊บขี่ปั๊บงาย อิอิ"
"เอ้ย ขี่มากๆไม่ดีนะเว้ย เดี๋ยวหลวม"
"เอ๋ อารายอ่า หลวมอาราย"
"ก็ก้นมึงดิจะหลวมมันไม่ดี"
"อ่า หลวมแล้วไมไม่ดีอ่า อืออึ๊ง่ายจาตาย อิอิ"
"ไอ้บ้า มันไม่ดี มันจะเป็นริดสีดวงเว้ย เจ็บ เลือดไหล น่ากลัว"
"หวาย น่ากลัวเนะ มะขี่ดีกว่า"
ลงจากร่างเฟียตทันที คนตัวใหญ่ตั้งใจจะหลอกเพราะไม่ไหวจะต่อสู้ เพลียเหลือเกิน พอหลอกได้ก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เฟียตเดินไปเปลี่ยนกางเกงให้รัดกุมกว่าเดิมแล้วเดินลงจากบ้านไปช่วยคุณแม่มิซาเตรียมเตา
"เย้ย"
พอลงไปถึงก็ถึงกับตาค้างอ้าปากหวอ
"อะไรคะลูกเฟียต แม่เป็นพยาบาลค่า เป็นตีมของวันนี้"
พูดหน้าตาเฉยเฟียตได้แต่อมยิ้มไม่พูดอะไรต่อ ก้มหน้ากลั้นหัวเราะอยู่
"รุ่นพี่คะ ช่วยลูกเฟียตยกเตาเตรียมถ่านด้วยนะคะ เอาตั้งที่เดิมนะค้า"
พอเห็นผู้เป็นสามีเดินลงมาก็ร้องบอก ผู้เป็นสามีเห็นสภาพภรรยาก็ยิ้มกริ่มชอบใจ พอตั้งเตาเสร็จสักพักของก็มาส่งเป็นอาหารทะเลสดกับผักหลายชนิด
"แมแม่ใกล้เสร็จอ่ะยังอ่า เค้าหิวเนะ"
ตัวป่วนเดินลงมาแล้วปรี่เข้าไปหามารดา
"อุ๊ยคุณลูกขา ไปช่วยพี่เค้าล้างปลาหมึกก่อนนะค้า เดี๋ยวเสร็จแล้ว"
"อ่า เค้าหิวเนะ"
"มากินทุเรียนทอดก่อนมาลูกญี่ปุ่นเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"
คนเป็นพ่อร้องมากำลังล้างผักล้างปลากับเฟียตอยู่
"อ่า มะเอาอ่า ทุเรียนทอดเบื่อแล้วเนะ"
"งั้นมาช่วยล้างปลามาไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวก็เสร็จ"
เฟียตบอกบ้างญี่ปุ่นเดินงุดๆไปหาทันที
"อิอิ ล้างไงอ่า น่าหนุกเนะ"
พอเดินไปก็ดันคนเป็นพ่อออกตัวเองก็แทรกเข้าไปทำอย่างที่เฟียตทำ หัวเราะคิกคักอยู่ พอเสร็จคุณแม่มิซากับคุณพ่อก็ช่วยกันเสียบไม้โดยมีลูกทั้งสองช่วยด้วย
"อ่า ห๊อมหอมเนะ แมแม่เอาย่างเฉยๆเนะ เค้าจาจิ้มน้ำจิ้มของแมแม่"
เพราะคุณแมแม่มิซาทำน้ำจิ้มสองประเภท คือน้ำจิ้มบาร์บีคิวกับน้ำจิ้มซีฟู๊ด ญี่ปุ่นชอบกินอย่างหลัง เฟียตก็เอาด้วย ยืนรอบเตาย่างกันอย่างสนุกสนาน
"กินโค๊กหน่อยไหมลูก"
"มะเอาอ่า เค้าจากินน้ำหวาน พ่อหมีขาวกินโค๊กหรา"
"อือ"
"กินน้ำหวานก็ได้ค่าเดี๋ยวแมแม่ไปเอามาให้"
ทุกคนดูมีความสุข เป็นครอบครัวสุขสันต์เสียจริง เฟียตยืนมองทุกคนแล้วยิ้มออกมา ดีใจที่ได้มาที่นี่ เพราะแบบนี้นี่เองญี่ปุ่นถึงมีสุขภาพจิตดี เพราะพื้นฐานครอบครัวของเขาดี คอยรักเอาใจใส่กัน
"เล่นโปเก๊ไหมอ่า พ่อหมีขาว"
"อืม เล่นดิ"
"เดี๋ยวพอพ่อต่อน้าลูกญี่ปุ่น"
"อ่า พอพ่อก็ช่วยแม่เก็บเนะ"
"อ้าว พอพ่อก็อยากเล่นน้า"
"อิอิ มะเอาอ่า เค้าจาเล่นกับฝามี"
"อ่า คุณลูกใจร้าย"
ได้แต่ร้องออกมาเพราะคนเป็นลูกจูงมือเฟียตเดินไปห้องนั่งเล่นแล้ว เสียงหัวเราะดังก้องออกมา
"ลูกญี่ปุ่นขา คุ๊กกี้ค่า ฝีมือแมแม่เองนะค้า"
พอสักพักใหญ่ๆก็ถือถาดใส่คุ๊กกี้เอามาให้ลูกๆ ทั้งสองก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
"ไปอาบน้ำได้หรือยังค้า มืดแล้วน้า"
พอค่ำลงก็ถึงเวลาอาบน้ำ เฟียตลุกจากที่ส่วนคนตัวเล็กทำหน้าย่นอยู่
"มาเร็วแม่หมีอ้วนไปอาบน้ำ"
"แอ่ะ อารายๆก็อาบน้ำ เค้ามะได้ไปหนายซะโหน่ย อาบบ่อยๆเดี๋ยวตัวลอกเนะ"
"ไอ้บ้า เหม็นจะตายเพิ่งกินข้าวมา มาเร็วๆอย่าท่ามาก"
ทำหน้าย่นแต่ยอมลุกแต่โดยดี พอผู้เป็นพ่อแม่เห็นก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะปกติเวลาญี่ปุ่นดื้อไม่ค่อยมีใครบังคับได้ แต่นี่เฟียตกลับทำได้
"อาบน้ำน้าพอพ่อแมแม่"
"จ้าคุณลูก ถูหลังให้พี่เค้าด้วยน้า"
หัวเราะออกมาแล้วมองหน้าสามี
"อ่า งั้นเราอาบเหมือนลูกบ้างน้ามิซา"
"อุ๊ย มิซาเขินนะคะรุ่นพี่"
ทำท่าอายบิดตัวไปมา
"ไม่ต้องเขินหรอกน่า ทำยังกะไม่เคย"
"ว้าย รุ่นพี่อ่า รอลูกอาบเสร็จก่อนนะค้า ใจเย็นนะค้ารุ่นพี่"
พอเฟียตกับญี่ปุ่นอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นห้องไปคนตัวเล็กก็นอนรอให้คนตัวใหญ่มาทาแป้งให้ ดิ้นพรวดพราดอย่างมีความสุข
"เอากันเนะ"
"เฮ้ย ไอ้นี่"
"อ่า มะเอาดีกว่าเค้ากลัวเป็นริดซี่ อิอิ"
พอเฟียตขึ้นมาบนเตียงก็โผเข้าไปหากอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่
"จะนอนเลยเหรอ นอนมาทั้งวันแล้วนะ"
"เอ๋ มะนอนแล้วทำรายอ่า"
"ก็เล่นเกมไง ห้องนี้ก็มีทีวีนี่"
"อิอิ ฉลาดน้าพ่อหมีขาว ไปยกเกมมาเนะ เค้าจารอ"
"อ้าวไอ้นี่ ไปช่วยกันดิ ยกคนเดียวยกไม่หมดหรอก"
"แอ่ะ ใช้เค้าน้า"
"เออ มึงนั่นล่ะเร็วๆ"
เฟียตเดินลงไปข้างล่าง ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วก็เดินตามลงไป
"อุ๊ยอย่าค่า รุ่นพี่ อิอิ ไม่อ๊าว"
เสียงคุณแม่มิซาดังออกมาจากห้องน้ำ เฟียตอมยิ้มแล้วเดินไปห้องนั่งเล่น
"น่านะ มิซานิดเดียว"
"ไม่เอาค่า เดี๋ยวมีซาร้องดัง อายลูกเค้าน้า"
"ลูกขึ้นบ้านไปแล้วน่านะ"
"เอ๋ พอพ่อ ทำอารายแมแม่หรา อิอิ เค้าได้ยินน้า"
"ว้ายย เห็นไหมค้ารุ่นพี่"
"ไม่มีอะไรค่าคุณลูก แมแม่กะพอพ่ออาบน้ำน้า"
"อิอิ เค้ามะเชื่อเนะ เค้ายังมะอาบเฉยๆเลยอ่า แมแม่เล่นน้องชายพอพ่อหรา"
"ว้ายย ลูกญี่ปุ่น ไม่เอาค่า ไม่พูด แมแม่เขิน"
ญี่ปุ่นเอาหูแนบประตูตะโกนโต้ตอบพ่อแม่อยู่นอกห้องน้ำ
"ไอ้เปี๊ยก ไปกวนอะไรพ่อแม่ มานี่ เดี๋ยวเถอะมึง"
เฟียตร้องขู่มาเสียงดัง ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วเดินงุดๆไปหา
"พ่อหมีขาว ทำไมต้องเป็นริดซี่เนะ"
ญี่ปุ่นสงสัยตอนยกเกมขึ้นไปบนบ้านแล้ว
"ก็เอากันบ่อยไง มันจะเป็น มึงอยากเป็นเหรอ"
"หวาย ไม่เอาอ่า เป็นแล้วก็เจ็บเนะ เค้ากลัว"
"ฮ่าๆๆ กลัวก็ไม่ต้องเอา เดี๋ยวพอจะเอาพ่อหมีบอกเองน้า"
"เอ๋ ทำมายอ่า พ่อหมีบอกแล้วจาไม่เป็นหรา"
"เออดิ ต้องให้สามีเป็นคนทำนะถึงจะไม่เป็น"
"อิอิ งั้นฝามีมะทำหราคืนนี้อ่า"
"ไม่เอาเว้ย เอาบ่อยๆไม่ดี พ่อหมีเพลีย"
"อ่า โด๊ปๆๆ เนะ"
"มาๆเล่นเกม มึงนี่อะไรวะ"
"อ่า นั่งตักๆ"
"เว้ย แล้วจะเล่นยังไงอ่ะ"
"เอ๋ ก็เล่นเหมือนเดิมเนะ แค่เค้านั่งตักอ่า มีปัญหาหรา"
ทำหน้าจริงจังขึ้นมา
"เออๆ เว้ย คุณเมียนี่พูดยากจริงวะ"
ไม่ได้สนใจปีนขึ้นไปบนตักเฟียตแล้วหัวเราะคิกคักกดเกมเล่นอย่างสบายอารมณ์ ตอนแรกเฟียตก็รำคาญเพราะเล่นเกมไม่ถนัดแต่เอาไปเอามาก็ชิน
"พ่อหมีขาว ทำไมน้องชายแข็งอีกแล้วอ่า อิอิ"
"อ้าว ก็มึงนั่งทับอยู่แบบนี้ไม่ให้แข็งได้ไงวะ"
"อ่า น่าฉงฉานเนะ แต่เค้าไม่ลุกน้า อิอิ ชอบให้น้องชายพ่อหมีขาวแข็งๆ"
"ไอ้นี่ แข็งมากๆมันเจ็บนะมึง"
"อ่าเจ็บหรา หนายๆ เค้าเป่าให้"
"เว้ย ไม่ต้อง นั่งนิ่งๆก็พอเดี๋ยวมันก็ลง"
"อิอิ หรา เค้านั่งนิ่งๆก็ไม่แข็งหรา"
พูดแล้วหัวเราะนั่งทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไปเสีย เฟียตอมยิ้มหัวเราะอยู่ในคอ
"แต่ยากว่ะ อยู่ใกล้ๆมึงแล้วมันแข็งตลอดล่ะ"
"อิอิ ทำมายอ่า เค้าน่าร้ากหรา"
"เออ มึงน่ารัก รักจะตายอยู่แล้วเนี่ย"
"อิอิ กอดเค้าหน่อยเนะ"
"อืม"
เฟียตจากที่กอดอยู่แล้วก็กระชับวงแขนแน่นขึ้นอีก คนตัวเล็กก็หัวเราะคิกคักชอบใจอยู่ ไม่รู้ทำไมยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรัก แม้จะทำตัวยียวนไปบ้างแต่ตอนนี้เฟียตก็รักคนตัวเล็กหมดหัวใจ คิดภาพไม่ออกเลยว่าวันไหนถ้าห่างกัน เขาจะทำยังไง เขาจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพ่อหวานใจตัวยุ่งคนนี้
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น