My Sweetheart Valentine (หวานใจนายหน้าเอ๋อ) ลดน้ำหนัก Day 2 (สลัดหมูทะ)

พอเช้าตรู่ญี่ปุ่นก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้วรีบออกมาจากห้องของเฟียตตามนัดไว้กับบอย แต่ยืนรออยู่หน้าหอนานบอยก็ไม่ยักลงมาสักที ญี่ปุ่นจึงเดินขึ้นไปตามที่ห้อง


"บอยๆ ยังมะตื่นหรา"

ญี่ปุ่นเคาะประตูเสียงดัง

"บอยๆ เรารออยู่น้า"

สักพักบอยก็เปิดประตูออกมาหัวยังฟูๆตายังปรือๆอยู่ เอกเองก็นั่งหลับตาอยู่บนเตียง

"อ่ายังมะตื่นนี่นา"

"ปุ่น เราง่วงอ่า แป๊บน้าเราขอล้างหน้าหน่อย"

"อะไรว้า ไอ้หญ้าแห้ง มาปลุกตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เลยนะมึง ขยันจริ๊ง"

"เอ๋ก็เราจะออกกำลังกายเนะ จาได้ลดความอวบลง อิอิ"

กว่าจะลงมาจากห้องก็ตีห้าครึ่งไปแล้ว ทั้งสามวิ่งตามกันเข้าไปในโรงเรียน ที่เข้าได้เพราะปีนรั้วเข้าไป วิ่งรอบสนามฟุตบอลอยู่สองรอบแล้วก็ไปตีแบด ทั้งจนสามเหงื่อชุ่ม

"แวะกินโจ๊กก่อนดีกว่าเนอะปุ่น"

บอยชวนตอนเดินออกจากโรงเรียน

"ดีเนะ เอ๋ แต่เราซื้อไปฝากพ่อหมีขาวดีกว่าเนะ อิอิ"

"แหม เป็นห่วงกันจังเนอะ น่าอิจฉา"

"เอ๋ ก็ปลาดุกก็กินกะบอยนิ อิจฉาอารายอ่า"

"เออๆ ไปก็ดีกูจะได้จู๋จี๋กันซะทีไอ้หญ้าแห้ง"

"แอ่ะ มะสนจายเนะ เดี๋ยวเรากลับไปจู๋จี๋กะพ่อหมีขาวที่ห้องก็ได้เนะ อิอิ"

ทั้งสามเดินไปร้านโจ๊ก ญี่ปุ่นสั่งโจ๊กใส่ถุงไปสองถุงเดินลั่นล้ากลับปล่อยให้บอยกับเอกสวีทกันเต็มที่ พอถึงห้องก็เปิดประตูเข้าไป เห็นเฟียตยังนอนหลับอุตุอยู่

"อ่า ตื่นสายเนะพ่อหมีขาว ตื่นๆ เค้าซื้อโจ๊กมาฝาก"

เดินไปเขย่าตัวทันที

"อืม กี่โมงแล้ววะ นาฬิกายังไม่ปลุกเลย"

"อ่า จาปลุกได้งายอ่า ก็เค้าให้มันปลุกไปแล้วนิ พ่อหมีขาวอ่า"

เหลือบไปเห็นน้องชายของเฟียตที่ชี้โด่อยู่ก็เบนความสนใจ

"อ่า น้องชายตื่นเนะ อิอิ กินโจ๊กมะ"

"แว้กกก ร้อน ไอ้บ้า"

เอาถุงโจ๊กไปอังที่น้องชายทันที เฟียตกระเด้งตัวขึ้นโดยอัตโนมัติ

"อิอิ ก็น้องชายหิวข้าวเนะ"

"เว้ยเล่นเป็นเด็กๆไปได้ ไอ้บ้า"

"กินโจ๊กไหมอ่า เค้าซื้อมาฝาก"

ทำเสียงอ่อนลงหลับตาปริบๆ เฟียตยังคงกุมน้องชายเอาไว้อยู่

"ไหนมึงลองบริการสามีดิ"

"เอ๋ อารายอ่า"

"ลองดูแลสามีสักวันดิจะทำได้ไหม"

"อิอิ ได้เนะ"

ยิ้มออกมาแล้วเดินไปหยิบชามกับช้อนมา แกะโจ๊กเทใส่ถ้วย

"ป้อนด้วยดิแม่หมีอ้วน"

"เอ๋ ทำมายอ่า มือพ่อหมีขาวเป็นอารายอ่า"

"ก็อยากให้ป้อนไง มาๆ"

"อ่า อ้ำ"

"แว้กก ร้อนๆ เป่าด้วยดิ"

เรื่องมากอีก แต่ก็อมยิ้มออกมาเพราะว่าอะไรญี่ปุ่ก็ทำตามทุกอย่าง

"ฟู่ๆๆ อ่า อ้ำ"

"น่ารักจริงๆเลย เมียใครวะ"

"อิอิ เมียพ่อหมีขาวเนะ"

ทำท่าอายก็เป็นด้วย หน้าแดงออกมา เฟียตพอใจกับสิ่งที่เห็น ญี่ปุ่นก็ป้อนเฟียตจนหมดถ้วย

"ป้อนเค้าบ้างดิ เค้าก็อยากให้ฝามีบริการเนะ"

"นั่นแน่ ว่าแล้วเชียว มาๆ"

"อิอิ เอาตับก่อนดิ"

แต่ไม่ง่ายเหมือนญี่ปุ่นป้อนตัวเอง เพราะคนตัวเล็กชี้เอานั่นเอานี่ น้อยไป คำใหญ่ไปกว่าจะป้อนเสร็จเฟียตก็เริ่มตาเขียว

"พ่อหมีขาวๆ เค้าหายอ้วนยังอ่า"

ถลกเสื้อขึ้นให้เฟียตดู

"หือ วิ่งแค่วันเดียวมึงจะหายอ้วนเลยเหรอ ไอ้บ้า กลมกว่าเดิมอีก"

"แอ่ะ เค้าวิ่งเยอะแล้วน้า ตีแบดด้วยอ่า"

"เว้ย ต้องทำทุกวันเว้ย มันถึงจะยอมลด แล้วก็อย่ากินจุบจิบเข้าใจ๋"

"อ่ายากเนะ เค้าอยากกินนี่เนะ"

"ไปๆอาบน้ำกันเดี๋ยวไปโรงเรียนสาย"

ว่าแล้วก็สลัดผ้าออกจากร่างลั่นล้าเข้าห้องน้ำไป พอแต่งตัวเสร็จก็เดินตามกันออกมาจากห้อง

"พี่เบนซ์ๆ เค้าหุ่นดียังอ่า"

เจอเบนซ์กับจี๊ปที่หน้าหอก็ปรี่เข้าไปถาม

"ฮ่าๆ ทำไมวะไอ้เปี๊ยก แก้มป่องเหมือนเดิมนะมึง"

"แอ่ะ เค้าลดน้ำหนักน้า"

"ฮ่าๆๆ คงยากนะกูว่า มึงดูผัวมึงดิตามใจขนาดนั้น อ้วนตามกันล่ะไม่ว่า"

"แอ่ะ ไม่คุยด้วยเนะ นิสัยมะดี พ่อหมีขาวไปโรงเรียนเนะ"

ทำหน้าย่นใส่แล้วเดินนำหน้าไป เฟียตเดินตามหลังมากับเพื่อน ถือกระเป๋าให้หวานใจตัวป่วนที่เดินลั่นล้านำหน้า

"มึงนี่โชคดีนะไอ้เฟียต มองทีไรกูก็ว่ามันน่ารักว่ะ มองไม่รู้จักเบื่อ"

จี๊ปพูดขึ้น

"อ๊ะๆ อย่านะมึง กว่ากูจะเจอแบบมันนี่ไม่ใช่ง่ายนะเว้ย อย่าคิดเชียวนะมึง"

"ไอ้บ้า กูไม่ได้คิดเว้ย กูแค่อิจฉามึงว่ะ ทำไมมันไม่มาเจอกูก่อนมึงวะ"

"นั่นดิ เป็นกู กูรักตายเลยแบบนี้อ่ะ"

"อ้าว เชี่ยเบนซ์ไหนบอกไม่ชอบผู้ชายไงวะ ส้นตรีนนะมึง"

"เฮ้ย ก็คนอื่นกูไม่ชอบเว้ย แต่ถ้าไอ้เปี๊ยกเนี่ย กูยอมว่ะ"

"สายไปแล้วเพื่อน กูไม่ปล่อยมันง่ายๆหรอก กูก็รักมันจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

เฟียตพูดอย่างภูมิใจยิ้มกริ่มพลางมองตามร่างของญี่ปุ่นที่เดินนำหน้าไป สายตาเพื่อนๆได้แต่มองแบบหมั่นไส้

"พ่อหมีขาวๆ กินกล้วยแขกไหมอ่า"

เดินไปยังไม่ถึงโรงเรียนก็หันกลับมาถาม

"เอ้ย ไหนบอกลดน้ำหนักไงไอ้เปี๊ยก"

จี๊ปร้องขึ้น

"เอ๋ มะได้จาซื้อนิ ถามพ่อหมีขาวเนะ เผื่อพ่อหมีขาวจาหิว"

"ฮ่าๆ ไม่เอาๆ เดี๋ยวตอนเที่ยงค่อยกิน"

เฟียตหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่ญี่ปุ่นทำหน้าเสียดายอยู่ กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอไป

"ตอนเที่ยงค่อยกินเนะ"

ว่าตามแต่สายตายังมองอยู่ไม่วางตา

"กูว่ามึงซื้อให้มันเถอะว่ะ ดูมองดิอาลัยอาวรณ์เชียว"

"ไม่ได้เว้ย เรื่องอื่นกูตามใจแต่เรื่องกินนี้ต้องคุม ไปๆหมีอ้วนไม่เห็นเดี๋ยวก็ลืม"

"อ่า เค้ามะลืมอารายง่ายๆเนะ"

แน่ะยังมาพูดอีก ทั้งเบนซ์ทั้งจี๊ปหัวเราะลั่น

"เว้ย ตอนเที่ยงค่อยกิน กินตอนเช้าๆเดี๋ยวง่วงนอน"

เดินไปดันหลังให้เดินต่อไป ญี่ปุ่นทำหน้าย่น

"เอ๋ บอยๆ กินอารายอ่า"

เหลือบไปเห็นบอยกับเอกกำลังเดินกระหนุงกระหนิงกันมา ในมือถือถุงกระดาษ

"กล้วยแขกอ่า"

"อิอิ เรากินด้วยดิ เนี่ยบอยเมื่อเช้าเราซ้อมเต้นด้วยน้า"

"เอาดิ ไหนนายซ้อมเต้นด้วยเหรอเมื่อเช้าอ่า ขยันจังเลย"

เข้าใจทำเดินเข้าไปหยิบชิ้นกล้วยแขกมายัดเข้าปากเรียบร้อยแล้ว เฟียตอ้าปากจะร้องห้ามแต่ช้าไป

"หมีอ้วน มานี่เลยๆ"

โดนลากแขนออกจากลุ่มไป

"ทำไมเป็นคนโกหกแบบนี้ไม่ดีนะ กูไม่ชอบอยากกินไม่บอกเขาดีๆวะ"

"แอ่ะ เค้ามะได้โกหกซะหน่อย ก็เต้นเมื่อเช้าจริงๆเนะ"

"ไหนมึงเต้นตอนไหน"

"เอ๋ ทำมายพ่อหมีขาวจำมะได้อ่า ก็ตอนเค้าอาบน้ำงาย"

"ตอนไหนวะ"

"ก็เนี่ยเต้นแบบเนี้ย"

ญี่ปุ่นทำท่าที่ทำเมื่อเช้า กำมือขึ้นแล้วพยักหน้าสองสามที เฟียตหัวเราะออกมา

"ไอ้บ้า เค้าเรียกเต้นเหรอแบบนี้อ่ะ"

"เอ๋ ก็ให้คอเต้นเนะ เค้ามะได้โกหกซะหน่อยมาว่าเค้าน้า"

ได้แต่ส่ายหัวยอมจำนน เอากับมันสิ ฉลาดนะเนี่ยเห็นเอ๋อๆแบบนี้ ทำจริงกับท่าที่ทำให้เฟียตดู พอตอนเย็นก็อยู่ซ้อมเต้น แม้จะยังเลือกเพลงกันไม่ได้แต่ท่าเต้นก็คืบหน้าไปหลายท่าแล้ว ทุกคนในห้องดูให้ความสนใจกับกิจกรรมเป็นอันมาก ไม่มีใครกลับก่อน อยากมีส่วนร่วมกันทุกคน วีดีโอที่หัวหน้าห้องไรท์ใส่แผ่นเอามาเปิดกับโน๊ตบุ๊คดึงดูดความสนใจจากเพื่อนๆได้เป็นอย่างดี คนคิดท่าเต้นก็คิดไป คนเต้นก็เต้นไป

"ห้องพวกนายเต้นเพลงอะไรอ่ะ"

ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับเด็กรุ่นเดียวกันแต่คนละห้องยืนดูอยู่สามคน

"ฮ่าๆ ตลกอ่ะ กระจอกมากมาย นี่แน่ใจเหรอว่าท่าเต้น"

"พวกนายมาแอบดูทำไมล่ะ"

หัวหน้าห้องร้องขึ้น ทุกสายตาหันไปมองอย่างไม่พอใจ

"อ้าวก็มาดูเฉยๆอ่ะ พวกนายอยากไปดูพวกเราซ้อมเต้นก็ได้นะ ห้องทับหนึ่งอ่ะ หึหึ ไปดูความแตกต่างไง ว่าห้องเราเหนือชั้นกว่ายังไง"

"เฮ้ย มากไปแล้วนะ จะเต้นดีเต้นเด่นก็เต้นไปดิ มาวุ่นวายกับห้องอื่นทำไม"

เอกพรวดพราดออกไป เด็กทั้งสามคนถอยกรูไป

"ไหนไปดูมันหน่อยซิ คุยนักคุยหนา จะแน่แค่ไหนเชียว"

เอกพูดเพื่อนๆก็วิ่งกรูตามไปดู แต่คนที่เต้นหัวหน้าห้องไม่ให้ไปดู เพราะกลัวว่าจะเสียกำลังใจให้อยู่ซ้อมต่อไป พอสักพักเพื่อนๆก็กลับมา

"โหย มันแน่ว่ะ ยังกะทูพีเอ็มมาเองเลยอ่า"

เสียงเพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น

"นั่นดิ ดูเป็นสเต็ปว่ะ ถ้ามันเต้นก่อนเรานี่เราอายตายเลยนะเนี่ย"

"จะพูดทำไมล่ะเพื่อนๆ เราก็มีแนวของเรา เรามาช่วยกันดิ เราอย่าไปดูเขาดิเพราะถ้าดูแล้วมีข้อเปรียบเทียบ เราต้องคิดท่าเต้นขึ้นมาใหม่"

หัวหน้าห้องพูดน้ำเสียงจริงจัง

"นั่นดิ ทำไมเราต้องไปก็อบปี๊เขาด้วยเนอะ เรามาคิดท่าเต้นเองดีกว่า"

พริกหวานเสริม ทุกเสียงในห้องก็เห็นด้วย

"งั้นเราต้องมาช่วยกันคิดท่าเต้น ส่วเรื่องเพลงเราว่าพรุ่งนี้เรามาเลือกกัน เห็นหลายห้องเน้นเพลงเกาหลี เราว่าห้องเราไม่ต้องตามใครหรอกเนอะ เป็นเอกลักษณ์"

พอตกลงกันได้ก็พากันคิดท่าเต้น คนดูในคอมพิวเตอร์ก็ดูไป พอดูเสร็จก็ผลัดกันออกมาคิดท่าเต้นให้คนที่เต้น ซึ่งซ้อมกันเป็นท่าๆไป

"เอ้ยปุ่นแฟนนายมาหาอ่ะ"

เสียงเพื่อนคนหนึ่งร้องบอกเพราะเขาเป็นคนเปิดประตูให้เฟียต

"หือ หนาย อ่าพ่อหมีขาวมาหาเค้าหรา"

"ทำไรวะหมีอ้วน"

"เค้าซ้อมเต้นเนะ"

เสียงเพื่อนๆแซวกิ๊วก๊าวขึ้นทันที เพราะตั้งแต่ตั้งโรงเรียนมาไม่เคยมีรุ่นพี่คนไหนมาหารุ่นน้องที่ห้องเรียนเลย จะมีก็แต่รุ่นน้องที่เป็นคนเอาของไปให้หรือไปตามจีบรุ่นพี่ แต่มาหาที่ห้องไม่มีมาก่อน เสียงฮือฮาดังขึ้นไม่ขาดสายจนเฟียตอายหน้าแดง

"เฮ้ย อะไรวะ พวกมึงจะแซวทำไมเนี่ย"

"มาหาแฟนเหรอพี่ อิอิ"

เสียงน้องๆรุมแซวส่วนญี่ปุ่นไม่ได้รู้สึกอายหรือเขินแต่อย่างใดเดินไปเกาะแขนเฟียตตามปกติ

"เลิกซ้อมแล้วไปหากูที่สนามบาสฯนะหมีอ้วน วันนี้กูจะเล่นบาสฯ"

กระซิบบอกเสียงเบา

"อือ"

"ทำไมอือ"

"เนะ"

"เอ้ย ไอ้นี่พูดดีๆดิ"

"พูดดีแล้วเนะ พ่อหมีขาวจะให้พูดยังงายอ่า"

"จ้าดิ"

"หวายมะเอาอ่า มันดูหว๊านหวานเนะ เค้าอาย"

"อายไรวะ พูดกับแฟนพูดเพราะๆหน่อยดิ"

"จ้า อิอิ เขินเนะ"

ยอมพูดจนได้ พอพูดแล้วก็ทำหน้าอายเขินอยู่ เสียงเพื่อนๆโห่ขึ้นเสียงดัง

"เออ ไปก็ได้วะ ไอ้พวกขี้อิจฉา"

เฟียตยอมเดินออกจากห้องไป อายหน้าแดง ห้องข้างๆก็โผล่ออกมาดู

"เจ๋งอ่าปุ่น รุ่นพี่หล่อโครตๆเลยอ่า เราอยากมีแบบนี้บ้างจัง"

"นั่นดิ ปุ่นนายทำไงอ่าถึงมีรุ่นพี่หล่อๆมาจีบ บอกเราหน่อยดิ"

กลายเป็นคนดังไปอีกแล้ว เพื่อนๆมารุมกันใหญ่

"อ่า ก็เราน่าร้ากเนะ อิอิ"

"แอ่ะ น่าเกลียด เอ๋อจะตายนายอ่ะ"

"เอ๋ เอ๋อแต่ก็น่าร้ากน้า อิอิ"

ไม่ยอม เถียงกันอยู่นานเรื่องน่ารัก กับหน้าเอ๋อจนหัวหน้าห้องต้องยุติ โดยการบอกให้ซ้อมเต้นต่อ

"บอยๆ ไปออกกำลังกายที่สนามบาสฯไหมอ่า"

"หือ นายไปรอพี่เฟียตไม่ใช่เหรอ เราไม่อยากไปอ่ะ"

"อ่า นะนะ พาเราไปหน่อย เรามะมีเพื่อนออกกำลังกาย"

"เว้ย ไปเองดิไอ้หญ้าแห้ง ไปรอผัวใครเขาให้เพื่อนไปด้วยวะ"

"แอ่ะ นิสัยมะดีน้าปลาดุก ชิไปคนเดียวก็ได้เนะ"

ทำหน้าย่นแล้วเดินหนีเพื่อนไปทางสนามบาสฯกลางแจ้งใกล้ๆสนามบอล

"มาแล้วเหรอหมีอ้วน รอแป๊บนะ กำลังหนุก"

เฟียตวิ่งเหงื่อโทรมกายออกมาจากสนามบาสฯเมื่อเห็นญี่ปุ่นเดินปรี่เข้าไปข้างสนาม

"เค้าก็จะออกกำลังกายเนะ"

"จะวิ่งเหรอ"

"เนะ เค้าจะวิ่งรอบๆสนามบาสฯ อิอิ"

"อืม ดีๆ"

เฟียตกลับลงไปเล่นบาสฯกับเพื่อนๆต่อ ส่วนญี่ปุ่นพอวางกระเป๋าลงก็ออกวิ่งรอบสนามบาสฯ วิ่งไปสักพักก็คิดท่าเต้น วิ่งไปด้วยเต้นไปด้วย รุ่นพี่ที่เล่นบาสฯอยู่ในสนามมองกันใหญ่

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยกมึงวิ่งท่าอะไรของมึงวะ"

เบนซ์ร้องทักออกไป

"เค้าซ้อมเต้นน้า อิอิ"

"เออ เอากับมัน"

ไม่ได้สนใจใครอีก วิ่งไปสามเก้าก็เต้น ญี่ปุ่นเรียกเสียงหัวเราะให้กับรุ่นพี่ในสนามบาสฯจนไม่เป็นอันเล่นเลยทีเดียว

"ปะหมีอ้วน กลับหิวข้าวแล้ว"

"เอ๋ ชวนเค้ากินอีกแล้วอ่า หนายบอกจะลดน้ำหนักเนะ"

"เฮ้ย เล่นเหนื่อยขนาดนี้ไม่กินก็เป็นลมตายดิวะ"

"เออ ไปกินหมูทะกันดีกว่าว่ะ พรุ่งนี้วันเสาร์"

จี๊ปออกความเห็น

"เออดีเหมือนกัน อยากนั่งแช่นานๆอยู่พอดี"

"ไปไหมหมีอ้วน"

"อ่า กินหมูทะก็อ้วนเนะ มะเอาอ่า พ่อหมีเราไปกินข้าวเบาๆดีกว่าเนะ"

"อะไรของมึงวะข้าวเบาๆ"

เบนซ์สงสัย

"ก็กินสลัดงายพี่เบนซ์ อิอิ จะได้ลดน้ำหนักไง"

"เอากับมัน เมื่อเช้าจะแดกกล้วยแขก ตอนเย็นจะกินสลัด"

"ทำมายอ่า ก้เค้าอยากลดน้ำหนักนิ พ่อหมีขาวเร็วๆเนะ เค้าหิว"


"ไปๆไอ้เฟียตพาเมียมึงไปกินสลัดเถอะ ดูมันอ้อนยังกะเด็ก ที่หมูทะก็มีสลัดนะมึงมีผลไม้ด้วย"

เบนซ์บอก ญี่ปุ่นหันขวับทันที

"งั้นเค้าไปกินที่หมูทะก็ได้เนะ เนอะพ่อหมีขาวเนอะ"

เสียงหัวเราะเกรียวกราวขึ้นมาทันที เฟียตได้แต่ขยี้หัวญี่ปุ่นเบาๆ สรุปก็ไปกินหมูกระทะกันทั้งกลุ่ม มีญี่ปุ่นพ่วงไปด้วย พอกินเข้าจริงจังก็ไม่แตะเลยไอ้สลัดที่ว่า กินแต่หมูกับของมันๆ ไม่ได้สนใจคำทักท้วงของใคร

"มึงดูมัน ไหนวะคนจะมากินสลัด ไอ้เปี๊ยก ปากมันแล้วมึง"

"อิอิ นี่ก็เรียกสลัดน้า สลัดหมูทะงาย อิอิ พ่อหมีขาวย่างหมึกให้เค้าหน่อยดิ"

สนใจที่ไหน กินจุ๊บจั๊บ เฟียตไม่ได้ห้ามเพราะคิดว่าห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเฟียตเองก็กระหน่ำกินเหมือนกัน

"มึงดูสองผัวเมียนี่แดก ไอ้เฟียตเบาๆหน่อยมึง โหกูย่างแทบตาย"

"ฮ่าๆ ลดน้ำหนักแป๊ะไรวะ กูเห็นแดกเอาๆ คงลงหรอกนะมึง"

เพื่อนๆต่างก็ล้อเลียนอยู่ อต่ทั้งสองคนก็ไม่สนใจ ย่างนั่นย่างนี่ให้กันอย่างเป็นสุข กว่าจะเลิกก็ท้องป่องทั้งสองคน

"อ่า พรุ่งนี้ค่อยลดเนอะพ่อหมีขาวเนอะ อิ๊มอิ่ม"

ญี่ปุ่นหัวเราะร่าอย่างสบายใจ มีเฟียตเดินกอดคออยู่ไม่ยอมห่าง ส่วนเพื่อนๆก็เดินนำหน้าบ้างข้างหลังบ้าง นี่ล่ะนะญี่ปุ่นล่ะ

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(ลดน้ำหนัก Day 1)

"พ่อหมีขาวๆ ทำมายไม่มีใครรู้จักเพลงของพ่อหมีขาวเลยอ่า"

 

ญี่ปุ่นถามขึ้นเมื่อถึงห้อง นอนกินแตงโมกระดิกเท้าอย่างสบายใจ

 

"อ้าว จะสนใจทำไมวะ ก็เพื่อนๆมึงมีแต่ฟังเพลงเกาหลีอ่ะดิ ไม่เข้าท่าจริงๆ"

 

"เอ่ แสดงว่ามันไม่ดังเนะ"

 

"ดังเว้ย ฝั่งเมกา บ้านเราไม่ค่อยมีใครฟังหรอก นักร้องผิวสีอ่ะ"

 

"แล้วทำไมพ่อหมีขาวฟังอ่า"

 

"โว้ย แล้วมึงจะเอาเพลงไรวะ เรื่องมากจริง"

 

"อิอิ เอาเพลงที่คนเขารู้จักอ่า"

 

"มาหาเองเลยไอ้นี่ วันนี้กูจะทำการบ้านนะโว้ย"

 

"เอ๋ เค้าก้มีการบ้านเนะ งั้นพ่อหมีขาวทำให้หน่อยดิ เดี๋ยวเค้าหาเองเนะ"

 

"นั่นแน่ ใช้กูอีกแล้วนะมึง"

 

"อิอิ ไม่ได้ใช้เนะ ก็พ่อหมีขาวไม่หาเพลงให้เค้าอ่า"

 

"เออๆ วิชาไรวะ"

 

"เคมีเนะ"

 

"เฮ้ย กูไม่ถนัดนะมึงเคมี"

 

"เอ๋ แล้วพ่อหมีขาวถนัดอารายอ่า มะเห็นค่อยทำการบ้านเลยเนะ"

 

"ไอ้นี่ อย่ามาย้อนกูนะมึง แล้วมึงอ่ะ ยิ่งไม่เห็นทำเลยการบ้านอ่า ถนัดวิชาไรจ๊ะแม่หมีอ้วน"

 

"แอ่ะ ว่าเค้าหรา นี่แน่"

 

ทำหน้าย่นปรี่เข้ามาขี่คอเฟียตที่กำลังนั่งเปิดสมุดจะทำการบ้าน

 

"เฮ้ย อะไรวะ มาขี่กูทำไม"

 

"ว่าเค้าหรา นี่แน่ขี่ม้าเลย"

 

ขย่มตัวเด้งไปมา เฟียตพยายามแกะออก พอลุกขึ้นได้ก็อุ้มญี่ปุ่นเหวี่ยงลงเตียง

 

"อ่า ทำรุนแรงเนะ"

 

"มึงตายแน่ไอ้เปี๊ยก"

 

กัดฟันพูดกระโจนเข้าหา

 

"แอ่ะ หนักอ่า เค้าหายใจมะอ๊อก"

 

"สมน้ำหน้า กวนดีนัก จะไปหนายแม่หมีอ้วน"

 

"อิอิ เค้าหนักเนะ"

 

"อย่ากวนเข้าใจไหม"

 

ญี่ปุ่นหน้าแดงจัดเเพราะเฟียตทับร่างเอาไว้ แต่ก็ใช่จะยอมง่ายๆ เอามือล้วงลงต่ำควานหาหมีขาวน้อยทันที

 

"อ่า จับโดนเนะ อิอิ นี่แน่"

 

พอจับได้ก็บีบทันที

 

"โอ๊ย ไอ้เปี๊ยก กูเจ็บ"

 

เฟียตกระเด้งตัวออกทันที

 

"อิอิ ทับเค้าหราๆ นี่แน่บีบหมีขาวน้อยเลย อิอิ"

 

"ปล๊อย กูเจ็บ"

 

หน้าเริ่มแดง ส่วนญี่ปุ่นเมามันขึ้นคร่อมทันที

 

"เจ็บหรา อิอิ เค้าเล่นหมีขาวน้อยดีกว่าเนะ"

 

พอเห็นเฟียตเจ็บจริงก็เปลี่ยนเป็นคลึง คนตัวใหญ่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 

"อ่า หมีขาวน้อยตื่นแล้วอ่า"

 

"เฮ้ย พอๆกูจะทำการบ้าน ยิ่งไม่ได้เอาออกนานแล้วนะมึงเดี๋ยวมึงจะซวย"

 

"อ่า มะเอาอ่าเค้ากลัวริดซี่เนะ"

 

ปล่อยมือทันที กระเด้งตัวออกไปไกล แต่เฟียตกลับครุ่นคิดอยู่

 

"แม่หมีอ้วน เรามาเอากันไหมวันนี้ นานแล้วนะที่เราไม่ได้ทำแบบนั้นอ่ะ"

 

"หวาย มะเอาอ่าเค้ากลัว"

 

"เอ้ย ไม่ต้องกลัว ถ้าผัวเป็นคนทำไม่เป็นนะ"

 

เข้าใจหลอกล่อ ญี่ปุ่นทำท่าคิดอยู่

 

"จริงหรา ถ้าพ่อหมีขาวทำมะเป็นหรา"

 

"อื้ม ถ้าผัวขอทำอ่ะไม่เป็น"

 

"จริงน้า อย่ามาหลอกเค้าน้า"

 

"เออน่า มาๆจุ๊บกัน"

 

ว่าแล้วก็โน้มตัวญี่ปุ่นลงมาจูบ รายนั้นยังเกร็งๆอยู่แต่ก็ทำตามเฟียต ไม่รู้ว่าเพราะห่างหายไปนานหรืออะไรทั้งสองโผเข้าหากันอย่างกระหาย บทเพลงรักกำลังดำเนินไป

 

"พ่อหมีขาวๆ"

 

"หือ อาราย"

 

"แล้วเพลงเค้าอ่า"

 

"เว้ย เอากันก่อนดิวะห้ามพูด"

 

"อิอิ เนะ"

 

หัวเราะชอบใจ แต่ก็ก้มหน้าก้มตาทำต่อไป เสียงครางกระเส่าของญี่ปุ่นที่เริ่มรู้งานผสานกันกับเสียงของเฟียต ร่างสองร่างเกี่ยวกระหวัดกันกันอยุ่บนเตียง พอเสร็จก็นอนกอดกันอยู่

 

"ไปอาบน้ำไอ้เปี๊ยก"

 

เฟียตบอกหลังจากที่นอนกอดกันนานพอสมควร

 

"เค้าง่วงอ่า"

 

"เออ อาบแล้วค่อยมานอน"

 

"พ่อหมีขาว ทำไมเค้ายังเจ็บๆอยู่อ่ะ หนายบอกจาไม่เป็นริดซี่อ่า"

 

"มันก็เจ็บเป็นธรรมดาล่ะ ก็เราไม่ได้เอากันมานานแล้วนี่ ไม่เป็นหรอกน่า"

 

คนตัวใหญ่ปลอบ หลังจากที่อาบน้ำออกมาก็ทาแป้งตัววอกเหมือนเคย นอนลั่นล้าอยู่บนเตียง

 

"อย่าลืมหาเพลงใหม่ให้เค้าน้า"

 

"เออโว้ย มึงนี่เหลือเกินจริงๆ การบ้านกูก็ยังไม่ได้ทำ ไหนจะของมึงอีก"

 

"เอ๋ ก็เป็นฝามีเนะ ต้องดูแลเค้าเนะ"

 

"เออ กูรู้แล้ว"

 

เฟียตบ่นแล้วเปิดสมุดทำการบ้าน ส่วนคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงกอดหุ่นยนต์นอนหลับไปแล้ว

 

"เพื่อนๆ วันนี้เลิกเรียนเราจะซ้อมเต้นกันน้า"

 

พอไปโรงเรียนก่อนเริ่มเรียนหัวหน้าไฟสูงก็ประกาศบอกเพื่อนๆ ทุกคนให้ความสนใจเป็นอย่างมาก

 

"แล้วเพลงอ่ะหัวหน้า ตกลงเอาเพลงไหน"

 

"อืม ยังไม่สรุปอ่ะ เพราะเลือกยากลองดูท่าเต้นวันนี้ก่อน"

หัวหน้าห้องแจง

"อ้าว แล้วจะเต้นเพลงไรอ่าหัวหน้า"

พริกหวานถามเพื่อนๆทุกคนก็เออออด้วย

"เต้นมันทุกเพลงนั่นล่ะ แต่ไม่เอาที่ไปซ้ำกะห้องนั้นนะ เดี๋ยวหาว่าเราก๊อบเขาอีก"

ไฟสูงแสดงความหนักใจออกมา จนอาจารย์มาก็เรียนกันตามปกติ พอเรียนจบคาบสุดท้ายเป็นแนะแนว อาจารย์วารุณีก็เข้ามาสมทบ

"ว่าไงค้าเด็กๆ ไหนเพลงอะไรบ้างเอ่ย"

"ยากอ่าจารย์ เพลงก็ยังไม่ได้เลือกเลย ท่าเต้นก็ยังคิดไม่ออก"

"หือ ไหนเปิดเพลงให้ครูฟังหน่อยสิคะ"

อาจารย์ประจำห้องบอก หัวหน้าห้องเดินไปเปิดเพลง พอเสียงเพลง Circus ดังขึ้นทุกคนก็มาล้อมวงกัน

"อ้าว เต้นสิคะนักเรียน อย่าอายสิคะ ถ้าอย่างนั้นเราจะคิดท่าเต้นได้ยังไง มาๆญี่ปุ่นมาพาเพื่อนเต้นหน่อย"

อาจารย์เรียกถูกตัว พอถูกเรียกชื่อปุ๊บก็เดินออกไปปั๊บไม่รีรอ

"ญี่ปุ่นจาเต้นท่าปลาโลมาน้า"

"หวายไม่เอาอ่า มันตาหลก"

เพื่อนๆร้องออกมาพร้อมกัน

"เอ๋ งั้นเต้นท่าอิ๊กคิวซังเนะ"

ว่าแล้วก็เต้นทันที ส่ายก้นเอานิ้วชี้ทั้งสองข้างๆทำเป็นวงๆรอบหัว เสียงหัวเราะดังครืน

"อ๊าย ญี่ปุ่นค้า มันไม่เข้ากะเพลงเลยนะคะ มาเดี๋ยวครูเต้นท่าหมิวให้ดู"

อาจารย์วารุณีเองก็อยากจะมีส่วนร่วม เดินออกไปกลางวง แล้วยกมือสองข้างขึ้นกำหลวมๆ ส่ายก้นหมุนรอบตัว นักเรียนเงียบกริบ ทุกสายตาจ้องมองไปยังการเคลื่อนไหวตามจังหวะเพลงของอาจารย์ประจำชั้นไม่คิดว่าอาจารย์จะกล้าทำถึงขนาดนี้

"อ้าว สวยจนอึ้งไปเลยเหรอคะนักเรียน ต๊ายครูเขินจัง เห็นมั้ยบอกแล้วอย่าให้ครูออกสเต็ปเอง อิอิ"

หัวหน้าห้องส่ายหน้า ดูท่าคงลำบากแล้วงานนี้ หลังจากที่เต้นกันไปคนละทิศละทางอาจารย์วารุณีก็หมดคาบสอน พออาจารย์ออกไปก็ปิดเพลง

"เราว่าท่าพวกนี้ไม่เวิร์คอ่ะ มันไม่เข้ากะเพลง เราว่ามันหญิงไป"

หัวหน้าห้องวิจารณ์

"แล้วให้เต้นยังไงอ่า"

"เปิดยูทูปดูดิ พริกไหนไอโฟนนายอ่า"

"เออ ดูทูพีเอ็มเนอะๆ"

ทุกคนรุมล้อมเข้ามา

"วันหลังเราไลท์ลงแผ่นมาให้ดูดีกว่า จะได้ดูกันทุกคน"

"ช่ายๆ เนี่ยคนเต้นเข้าไม่ถึงเลยอ่า นี่พวกนาย ช่วยคิดด้วยนะดูแล้วอ่ะ"

ป๊อบร้องออกไปทำหน้าย่น

"เอาท่านี้ไหม"

เพื่อนคนหนึ่งพอดูเสร็จก็เดินออกมาเสนอหัวหน้าห้อง

"ประโยคแรกของเพลงอ่า เราว่าน่าจะทำแบบนี้ แล้วก็แบบนี้"

เขาก้มหน้าลงเอามือหนึ่งกุมที่หน้าอก อีกมือกางยื่นอกไปข้างตัวแล้วเอนตัวไปทางซ้ายนิดหน่อยก้มหน้าลงพองาม แล้วก็ตวัดมือกลับมาปิดหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับดึงตัวกลับมาให้ยืนตรง

"อืม ดีนะดี"

หัวหน้าห้องร้องออกมาเห็นดีเห็นงาม เพื่อนๆก็ต่างแห่มาดู แล้วก็ลองทำ สะบัดหน้าขึ้นอย่างเร็วแล้วคว่ำมือลงด้านล่างระดับอก ท่าทางแข็งแรงมีพลัง เสียงเพื่อนๆทุกคนกรี๊ดกร๊าดตามประสานักเรียนโรงเรียนชายล้วน

"มาๆ เรามาลองทำตาม นี่พวกนาย ดูแล้วเอามาบอกกันด้วยนะ"

คนเต้นก็ซ้อมไป คนดูแล้วคิดท่าก็คิดไป ทุกคนดูจริงจังสนุกสนาน

"อ่า ทำเร็วอ่า เราอึดอัดเนะ"

"นายอ้วนอ่ะดิปุ่น ต้องลดหน่อยก็ดีนะเราว่า จะได้ไม่อึดอัด"

บอยบอก

"อ่า ทำงายอ่า เรามะมีเพื่อนลดเนะ พ่อหมีขาวก็เล่นบาสฯอ่า เรามะชอบเนะ จาไปเล่นแบด เล่นเสร็จเราก็กินเยอะกว่าเดิมอีก"

เริ่มรู้ตัว บอยทำท่าคิดอยู่

"งั้นเราไปวิ่งกะนายเอาไหม แล้วก็ตีแบดกันสักชั่วโมงก่อนกลับ"

"เอาจริงหราบอย"

"อืม เดี๋ยวให้เอกไปด้วย"

ทั้งสองตกลงกันแล้วซ้อมเต้นกับเพื่อน จนเหงื่อไหลไคลย้อย มืดแล้วจึงแยกย้ายกันกลับหอ เพลงที่จะใช้เต้นยังไม่สรุป ส่วนท่าเต้นก็ล่วงหน้าไปหลายท่าแล้ว ญี่ปุ่นวิ่งกลับหอกับบอย มีเอกวิ่งตาม กระหึดกระหอบขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

"เราไปรอพ่อหมีขาวดีกว่า บอยพรุ่งนี้ตื่นแต่เช้าน้า"

"อือ ได้ๆ ตีห้าเนอะ"

"อะไรอ่าแม่หมู"

"ก็จะไปวิ่งกะปุ่นอ่า พ่อหมูต้องไปด้วยน้า"

"อ้าว ทำไมอ่ะ เห็นไหมไอ้หญ้าแห้ง บอกว่าไม่ให้แดกเยอะๆ เห็นไหมลำบากกูเลย"

"เอาน่าพ่อหมูอย่าบ่นไปเลย จะได้แข็งแรงไง"

"อิอิ จริงเนอะ เดี๋ยวนี้เราไม่ค่อยได้แฮตทริกซ์เลยเนอะ อิอิ"

"บ้า"

เป็นงั้นไปคนเรา

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(I can be- Taio Cruz)

"พ่อหมีขาวๆ เค้าถามอะไรหน่อยดิ"

ญี่ปุ่นถามขึ้นระหว่างทางกลับหอ

"หือ ว่าไง"

"พ่อหมีขาวว่า เค้าชอบหมีดำด้วยได้ป่ะ"

"อะไรนะ!!!"

เฟียตหันขวับมาตาโตยังกับไข่ห่าน

"มึงว่าอะไรนะ"

"ก็เค้าว่าเค้าจาชอบหมีดำอีกคนเนะ"

"อยากตายเหรอ ไม่ได้ มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ย มีกูเป็นผัวคนเดียวไม่พอว่างั้น"

"แอ่ะ เค้าถามเฉยๆเนะ ชอบเฉยๆนี่ ไม่ได้เอามาทำผัว"

"ชอบเฉยๆก็ไม่ได้ โว้ย อารมณ์เสีย"

เฟียตหัวฟัดหัวเหวี่ยง

"อ่า มะชอบก็ได้เนะ อย่างอนเค้าน้า"

ญี่ปุ่นกระตุกแขนของเฟียตเพราะคนตัวใหญ่ทำท่างอนจริงจัง

"จำไว้นะไอ้เปี๊ยก ชอบใครน่ะมันอาจจะไม่แปลก แต่มึงจำไว้ว่ากูคือคนที่รักมึงและมึงก็รักกูเข้าใจไหม ความรักมันมีได้ทีละครั้ง ไม่ใช่รักมั่วซั่วแบบนั้นเว้ย"

เฟียตทำเสียงขรึม ญี่ปุ่นพยักหน้า

"อืม เค้าเข้าใจเนะ เค้ารักพ่อหมีขาวคนเดียวเนะ ไม่ชอบคนอื่นแล้ว"

"เออ อย่าให้เห็นนะว่าไปวอแวกับคนอื่น มึงตายแน่"

"หวาย จาทำรายเค้าอ่า"

"กูจะฆ่ามึง"

"แอ่ะ ใจร้ายเนะ ไหนอ่าจาซื้อผลไม้ให้เค้ากินอ่า"

เปลี่ยนเรื่องทันทีเพราะเห็นแววโหดร้าย

"เออๆ แหมเรื่องแดกนี่ไม่เคยลืมเลยนะมึง"

"เอ๋ เค้ามะได้กินคนเดียวเนะ พ่อหมีขาวก็กินเนะ"

ย้อนเฟียตได้แต่กัดฟันกรอดๆอยู่

"พ่อหมีขาว งานประจำโรงเรียนอ่า เค้าได้แสดงด้วยเนะ"

ญี่ปุ่นพูดขึ้นเมื่อเดินขึ้นห้อง เฟียตหิ้วถุงผลไม้ถุงใหญ่ตามหลัง

"หือ แสดงไรวะ"

"เต้นเกาหลีเนะ เนี่ยพ่อหมีขาวเลือกเพลงช่วยเค้าหน่อยดิ"

"มึงก็เลือกเอาในคอมฯกูดิ"

"อ่ามะเอาอ่า ให้พ่อหมีขาวเลือกเนะ เค้ามะชอบฟังเพลงนี่"

"เออๆ อาบน้ำก่อน"

เฟียตหายโมโหแล้ว เดินตามกันขึ้นไปบนห้อง พอเปิดห้องได้ก็ทำเหมือนเดิมกระโดดขึ้นไปบนเตียงนอนกลิ้งอย่างสบายใจ

"ไปอาบน้ำจะได้มาเลือกเพลง เร็วๆ"

"มะอาบกะเค้าหราวันนี้อ่า"

"อาบดิ มึงน่ะเร็วๆ"

เฟียตเร่งแล้วถอดเสื้อยืดที่ใส่เล่นบาสฯออก

"อาบน้ำๆ"

รายนั้นก็ลั่นล้าไปตามประสา หว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ตัวเหี่ยวเหมือนเคย เพราะคนตัวเล็กจะเล่นน้องชายหมีขาวท่าเดียว พออาบน้ำเสร็จก็เช็ดตัวทาแป้งขาววอกทั้งตัว

"หนายอ่าพ่อหมีขาว"

"เถิบไปดิ"

"มะเอาอ่า จานั่งตัก"

"เว้ย มึงนี่"

ไม่ทันจะพูดอะไรญี่ปุ่นก็ปีนขึ้นไปนั่งบนตักของเฟียตแล้วท้าวคางดูหน้าจอคอมฯกระพริบตาปริบๆ

"เพลงนี้เป็นไง"

กดเลือกเพลงนักร้องเกาหลี ญี่ปุ่นนั่งฟังอยู่

"อ่า เต้นยากเนะเค้าว่า"

"เพลงนี้อ่ะ"

เลือกอีกคน แต่ญี่ปุ่นก็บ่นนั่นบ่นนี่อยู่จนเฟียตชักจะโมโห

"เว้ย เต้นให้เป็นก่อนเถอะมึง เลือกนักนะ"

"แอ่ะ เค้าเต้นเก่งน้าพ่อหมีขาว อิอิ"

"โม้ตามเคยล่ะสิ ไหนเต้นให้ดูหน่อย"

ลุกไปจากตักทันทีไม่มีเขินไม่มีอาย พอเฟียตเปิดเพลงดังขึ้นญี่ปุ่นก็ส่ายก้นดุกดิกให้เข้ากับจังหวะ แต่มันไม่เป็นท่าเอาเสียเลย

"ฮ่าๆๆ มึงเต้นท่าอะไรวะ"

"แอ่ะ เค้าเต้นสวยจาตาย"

"เฮ้อ กูล่ะกลุ้มแทนห้องมึง ใครเลือกวะ"

"เอ๋ อาจารย์เนะ"

"ฮ่าๆๆ ทำไมเลือกมึงเนี่ย"

"แอ่ะ ไม่เอาแระ โมโหเนะ พ่อหมีขาวว่าเค้าอ่า นอนดีกว่าเนะ"

"อ้าว ไอ้นี่ตกลงจะเอาไหมเพลงน่ะ"

"พ่อหมีขาวก็เลือกเนะ เค้าจานอน"

"เออ เอาเข้าไป ห้องกูก็ต้องแสดงนะเว้ย"

"เอ่ พ่อหมีขาวเล่นด้วยหรา อิอิ เล่นเป็นอารายอ่า"

ญี่ปุ่นเดินกลับมา

"ห้องกูเขาเล่นละครเว้ย คนชมทุกปี"

"แล้วพ่อหมีขาวอ่า เล่นเป็นไรเนะ"

ยังไม่ได้คำตอบก็ไม่ยอมหยุดถาม

"ไอ้นี่ เล่นเป็น ม้า" คำสุดท้ายเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน


"อารายน้า" ยียวนอีก


"ม้าเว้ย" ตะโกนออกมา

"อิอิ ม้า"

หัวเราะออกมาจนหน้าแดง เฟียตทำหน้าไม่ถูก

"กูไม่เล่นเองเว้ย เขาบังคับ"

แก้ตัวไป

"อิอิ ม้าเนะ มามะมาให้เค้าขี่"

ปีนขึ้นหลังทันที

"เอ้ย ไอ้นี่จะนอนก็ไปนอน ม้าหล่ออ่ะใครจะทำไม"

"เนะ พ่อหมีขาวเป็นม้าหล่อเนะ อิอิ ม้าหล่อแฟนเค้าน้า"

"เออ เห็นมะ มึงควรจะภูมิใจดิ มีแฟนหล่อ"

"เนะ"

"ไปนอนไป เดี๋ยวจะเลือกเพลงให้"

"อิอิ ไปนอนเนะ"

"จุ๊บก่อนมา"

เฟียตบอกญี่ปุ่นก็หอมไปที่แก้มฟอดใหญ่ แล้วทำแก้มป่องให้เฟียตหอมคืน

"น่ารักจริงๆ แม่หมีอ้วน"

"แอ่ะ มะอ้วนเนะ"

ญี่ปุ่นปีนขึ้นไปบนเตียง ห่มผ้าหลับตาปี๋ เฟียตมองแล้วก็อมยิ้มหันไปเลือกเพลงให้หวานใจ

"บอยๆ เรามีเพลงแล้วเนะ เพลงบอยอ่า"

พอได้เพลงก็อวดทันทีเมื่อตอยเดินไปโรงเรียนเจอบอยกับเอกอยู่หน้าโรงเรียน

"ได้แล้วเหรอ เราให้พ่อหมูช่วยเลือกอ่ะ เพลง Bionic ของ ติ๊นาน้า มิกซ์ใหม่เพราะดี"

"ม่ายรู้จักเนะ นี่ๆของเรา"

ญี่ปุ่นยื่นแผ่นซีดีที่เฟียตไรท์ให้มีตัวหนังสือเขียนไว้

"ใครอ่า Taio Cruz เพลง I can be มิกซ์ด้วยนี่ เพราะไหม"

"เพราะเนะ เรายังมะได้ฟังอ่า รีบออกมาก่อน"

"เฮ้ย เพลงกูเลือกน่ะ เพราะอยู่แล้ว มึงเลือกเพลงอะไรวะ ตุ๊ดฉิบหาย"

เฟียตเดินตามมาถือเครปไว้ในมือ พอมาถึงก็ยื่นให้ญี่ปุ่นรายนั้นก็รับไปงับทันที

"อือ ตุ๊ดเนะ บอย"

"มึงเคยฟังเหรอไอ้หญ้าแห้ง"

เอกตาเขียวใส่

"เอ๋ ก็พ่อหมีขาวบอกเนะ เราก้ต้องเชื่อพ่อหมีขาวดิ เนอะๆ"

"ดีมาก ไปเข้าแถวเถอะแม่หมีเดี๋ยวไม่ทัน"

เฟียตตบบ่าญี่ปุ่นแล้วเดินตามกันเข้าโรงเรียนไป ส่วนเอกกับบอยมองแบบหมั่นไส้อยู่พยายามจะหวานให้เท่าทันแต่ทำยังไงก็ตามไม่ทันสักที

"เพื่อนๆ คาบแนะแนวเรามาประชุมกันน้า เอาเพลงมาด้วยหรือเปล่า"

หัวหน้าห้องตะโกนบอกเพื่อนๆก่อนคาบแรกเริ่มขึ้น ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจกันเป็นอย่างมาก คนที่มีรายชื่อเต้นก็เอาแผ่นซีดีออกไปให้หัวหน้าห้อง

"อืม โต้ง เพลง Sorry Sorry พริก เพลง Circus บอย เพลง Bionic ป๊อบเพลง Rising Sun ญี่ปุ่น เพลง I can be หือ เพลงใครอ่าปุ่น"

หัวหน้าห้องพลิกดูซีดีของทุกคนที่พูดมารู้จักหมดยกเว้นของญี่ปุ่น

"เอ๋ หัวหน้า เค้าดังน้า ดังมากมาย"

พูดไปทั้งที่ไม่รู้จักเหมือนกัน

"เหรอ ทำไมเราไม่ยักเคยได้ยินนะ ใครเคยได้ยินเพลงนี้บ้างอ่า"

เงียบ ต่างก็ส่ายหน้า

"หัวหน้าๆ สี่ทับหนึ่งก็เต้นนะ เขาเลือก Sorry Sorry แล้วอ่า"

เพื่อนคนหนึ่งพูดขึ้น

"อ้าว ทำไมอ่า เห็นไหมมัวแต่ช้า"

เจ้าของเพลงบ่นขึ้น

"ก็คาบแนะแนวไงเรามาเลือกกัน โหวตกันเอานะจะได้ยุติธรรม"

"แล้วท่าเต้นล่ะหัวหน้า"

บอยถามขึ้นเพราะดูท่าคงต้องซ้อมกันเยอะพอสมควร

"เรามาเปิด เอ็มวีดูเอา ก็อบคนนั้นคนนี้มาผสมกัน"

"อ่า ไม่ดีเลยอ่า ทำไมต้องก็อปคนอื่น"

ป๊อบร้องขึ้น

"งั้นทำยังไงดีล่ะ ใครมีความเห็นบ้าง"

"ก็ให้ทุกคนลองเสนอท่าเต้นมา จากที่ได้ยินเพลงแล้วเราว่าน่าจะโอเคกว่าไปก็อปเขามานะ เพราะได้ยินข่าว สี่ทับนึ่งอ่ะ ทูพีเอ็มทั้งเพลงเลยนะ"

พริกหวานเอ่ยขึ้นทุกคนพยักหน้า

"ดีๆ เราชอบเต้น เดี๋ยวเราคิดให้เยอะๆ"

"เราก็ชอบ"

เสียงอื้ออึงดังขึ้นจนอาจารย์เดินเข้าห้องมา ทุกคนจึงแตกวงออกแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเอง พอคาบแนะแนวทุกคนก็เอาโต๊ะเอาเก้าอี้ออกให้มีพื้นที่ตรงกลาง หัวหน้าห้องเอาเครื่องเล่นซีดีขนาดเล็กออกมาเปิดลองทีละเพลง แล้วให้ทุกคนคิดท่าเต้นช่วยกัน ทุกคนดูให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเพราะสีหน้าท่าทางดูสนุกสนานตามกันไป ญี่ปุ่นเองก็หัวเราะร่าเริงอยู่ พอตัวเองไปเต้นให้เพื่อนดู เพื่อนๆก็หัวเราะเกรียวกราว

"เต้นท่าอะไรอ่ะปุ่น กระดื้บๆ"

เพื่อนถามขึ้น

"เอ่ ท่าปลาโลมาเนะ กระดื้บๆๆ"

เพื่อนๆ หัวเราะจนน้ำตาไหล เพราะญี่ปุ่นยกมือทั้งสองขึ้นจับกันเหนือหัว แล้วเด้งเอวไปข้างหน้าข้างหลัง ก้นที่แน่นกางเกงเวลาเด้งไปมายิ่งน่าดู เสียงหัวเราะไม่ยอมลงง่ายๆจนคนเต้นเริ่มหน้าย่น

"เออ เพลงของญี่ปุ่นเพราะดีเนอะ ไม่เคยได้ยิน แปลกดี"

บอยบอกออกมาเมื่อหัวหน้าห้องเปิดแผ่นของญี่ปุ่น

"เห็นมะเราบอกแล้ว อิอิ"

คุยโวอีกแล้วหันไปเต้นท่าปลาโลมาต่อ ทุกคนอยู่ซ้อมกันจนค่ำจึงแยกย้ายกลับ เดินเป็นกลุ่มออกมา

"เอ๋ พ่อหมีขาวยังไม่มาเนะ"

ญี่ปุ่นมองหาเฟียตที่หน้าโรงเรียนที่ประจำที่เคยไปยืนรอ

"เอ๋ ซ้อมละครยังไม่เสร็จแน่เลยอ่า"

มองหารอบตัว

"ปุ่นไปกินข้าวกันไหม พี่เฟียตคงยังไม่มาหรอก"

บอยบอกแล้วเดินนำหน้าไปมีเอกเดินตาม

"มะเอาอ่า เราจะกินกะพ่อหมีขาว"

ร่ำลากับเพื่อนเสร็จก็เดินไปตึกของชั้นมัธยมหก ญี่ปุ่นเดินตรงไปที่ห้องของเฟียต

"อิอิ ซ้อมละครอยู่นี่เนะ"

เห็นเฟียตอยู่กับเพื่อนๆ ซ้อมละครอยู่ก็โผล่เข้าไป

"อ้าวไอ้เปี๊ยก มาหาไอ้เฟียตเหรอ"

เบนซ์เห็นก่อนใครร้องทักมา

"อิอิ ทำอารายอ่า ตาหลกเนะ"

"เว้ย เขาซ้อมละคร โน่นไอ้เฟียตคลานจนเข่าด้านอยู่โน่น"

เบนซ์บุ้ยปากไปทางเฟียตที่คลานทำท่าเป็นม้าอยู่

"เอ้ย วันนี้พอแค่นี้เถอะ เมียใครไม่รู้มาตามแล้วเว้ย"

เสียงโห่ขึ้นทันที เสียงดังลั่นห้อง เฟียตอายหน้าแดงลุกขึ้นทันที

"พ่อหมีขาวๆ เค้าหิวอ่า"

อายใครที่ไหน โพล่งออกไป เฟียตอายจนไม่รู้จะทำยังไง เดินยังจะไม่ออก

"เออๆ ปะไปกันเถอะ"

"โว้ย รักมากนะเนี่ย ดูดิ ใครเคยเห็นไอ้เสือเฟียตยอมใครแบบนี้ป่ะวะ"

"เออ ไอ้เฟียตนี่สิ้นลายเลยนะมึง ฮ่าๆๆ"

เพื่อนๆส่งเสียงล้อตามหลังมา

"เอ้ย ทำไมมาตามวะ เดี๋ยวคนก็หาว่ากลัวเมีย"

"หือ อารายอ่า ก็เค้ามะเจอพ่อหมีขาวที่หน้าโรงเรียนเนะ ก็มาตามอ่า"

"เออๆ ไปๆ กินไรดี"

"อิอิ กินขาหมูเนะ"

"นั่นแน่ พุงเบ้อเร่อขนาดนี้เดี๋ยวก็เต้นไม่ออกหรอก ไม่อายเขาเหรอ"

"อ่า งั้นมะกินขาหมูเนะ กินก๋วยเตี๋ยวก็ได้เนะ"

"เออๆ เดี๋ยวซื้อผลไม้ไปเก็บไว้กินตอนหิว"

"อิอิ เค้าเอาแตงโมน้า"

ทั้งสองคนเดินตามหลังกันลงมาจากตึก เฟียตเดินจับบ่าของญี่ปุ่นที่ลั่นล้าอยู่ด้านหน้า มือก็ถือกระเป๋าไว้ใบหนึ่ง อีกอันก็หนีบไว้ที่รักแร้ ยิ่งนานวันยิ่งผูกพันธ์ ยิ่งอยู่ด้วยกันมันยิ่งเพิ่มทวีความรู้สึก รักไหม รักมาก นี่คือคำตอบของเฟียตในตอนนี้ ส่วนญี่ปุ่นแม้จะยังไม่รู้ว่าอะไรคือรักแต่ตอนนี้เฟียตคือส่วนหนึ่งของชีวิต ไปแล้ว

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(ตัดใจ)

พอเดินกลับไปหาบอยกับเอก เอกก็หน้าบูดขึ้นมา

"อ้าว มึงไม่ไปกะพ่อหมีขาวมึงเหรอไอ้หญ้าแห้ง"

"ไม่อ่า พ่อหมีขาวไปลดน้ำหนักเนะ"

"อ้าว แล้วปุ่นล่ะ ไม่ไปลดหน่อยเหรอ"

"เอ๋เรามะอ้วนเนะบอย ไม่ลดอ่า"

"อ้วนยังกะหมู ไอ้หญ้าแห้งก้นใหญ่"

เอกล้อเลียน

"แอ่ะ มาว่าเราน้า นายล่ะปลาดุกผอมเนะ แสดงว่ามะค่อยได้กินข้าว อิอิ บอยๆ ไปกินมังคุดอีกเนอะ ไม่ให้ปลาดุกกินด้วย"

ดึงแขนบอยเดินนำหน้าไป ต่อล้อต่อเถียงกันไปตลอดทาง พอไปถึงห้องก็รีบปรี่เข้าไปหากล่องมังคุด

"เอาไปฝากหมีดำดีกว่าเนะ อิอิ เดี๋ยวเรามาน้า"

ญี่ปุ่นบอกเพื่อนแล้วหอบมังคุดกับเงาะใส่ถุงกระดาษ

"นายเอาไปให้พี่โฟคเหรอ เออดีนะ เห็นหน้าตาบูดๆเอาไปง้อหน่อยก็ดี"

บอยเสนอแล้วช่วยขนมังคุดใส่ถุง

"เดี๋ยวเรามาน้า อย่าทำอารายกันน้า"

หัวเราะคิกคักก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป เดินลัดเลาะทักคนนั้นคนนี้ก็มายืนอยู่หน้าตึกหอของโฟคก็ปาดเหงื่อ

"หนักเนะ"

เดินขึ้นตึกไป

"อาโหลๆ หมีดำอยู่หมาย"

โผล่หน้าเข้าไปมีโด่งนั่งอยู่บนเตียงอีกฝาก

"เอ้ยไอ้เปี๊ยก มึงมาหาไอ้โฟคเหรอ มันนอนว่ะ"

"เอ๋ ทำไมนอนเร๊วเร็วอ่า ยังมะมืดซะโหน่ย"

"มันเหนื่อยมั๊ง มึงอย่าไปปลุกมันล่ะ มันโมโหร้ายนะมึง"

โด่งขู่แต่กลัวที่ไหน เดินเข้าไปใกล้ๆ เห็นเฟียตนอนหลับอยู่ ท้าวคางดูหลับตาปริบๆ

"มึงหิ้วอะไรมาวะ ถุงเบ้อเร่อ"

"มังคุดเนะ เอามาฝากหมีดำ"

"อ้าว แล้วกูอ่ะ ไม่เอามาฝากกูบ้างเหรอ"

"เอ๋ พี่ก็รอให้หมีดำตื่นเนะค่อยขอเค้า อิอิ"

"อ้าวไอ้นี่ กว่ามันจะตื่นอีกนานว่ะ กูกินก่อนได้ไหมอ่ะ หิว"

"ไม่ได้เนะ เค้าเอามาฝากหมีดำ"

"เว้ย ใครมาหอนแถวนี้วะ"

โฟคโวยวายขึ้นหรี่ตาขึ้นดูก็เห็นญี่ปุ่นยิ้มแก้มปริอยู่ข้างๆ

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก มึงมาทำไรวะ"

"ก็มาหาหมีดำเนะ ทำไมนอนอ่า เหนื่อยหรา"

โฟคดันตัวลุกขึ้น โด่งยิ้มออกมา

"เออ มึงมีธุระอะไรกับกู"

"เค้าเอามังคุดมาฝากเนะ ลูกหย่ายน้า"

ยกถุงกระดาษในมือขึ้นอวด

"เออ แค่นี้ใช่ไหม กูจะนอน"

"แอ่ะ ทำไมอ่า คุยกะเค้าหน่อยเดียวเนะ คุยอีกๆ"

"เว้ย กูจะนอนมึงมากวนทำไมเนี่ย"

ทำหน้าเซ็งใส่ ญี่ปุ่นทำหน้าเอ๋อใส่

"เค้ามะได้มากวนเนะ แค่เอามังคุดมาฝากอ่า มะคุยก็ได้เนะ กลับดีกว่า"

ทำหน้าย่นใส่ทำท่าจะลุกขึ้น โฟคลังเลอยู่

"เออ คุยมาดิ มึงอยากคุยไรล่ะ"

"งอนเนะ ว่าเค้า ว่าเอาๆ"

ลุกขึ้นจริงจัง

"มีงอนเว้ย มีงอน"

โด่งล้อเลียน

"ให้พี่คนนี้กินมังคุดดีกว่าเนะ หมีดำมะต้องกิน เค้าอุตส่าห์แบกมาเนะ หนักเนะ"

มีบ่นเดินเอาถุงมังคุดยื่นให้โด่งรายนั้นตะครุบเอาทันที

"โห ลูกเบ้อเร่อเลยเว้ยไอ้เปี๊ยก หวานปากกูล่ะวันนี้"

"ไม่ต้องให้หมีดำกินด้วยเนอะพี่เนอะ"

หันไปมองมองทำหน้าย่นใส่ โฟคเองหน้าบึ้งอยู่

"มึงจะคุยหรือไม่คุย ไม่คุยก็กลับไป"

ตวาดขึ้น ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม ญี่ปุ่นสะดุ้ง

"เฮ้ย ไอ้โฟค ไปตวาดมันทำไมวะ มันอุตส่าห์เอามังคุดมาฝาก มึงนี่ก็นะ"

โด่งหันไปดุโฟคบ้าง ญี่ปุ่นยังทำหน้าย่นอยู่

"ว่าเค้าอ่า ทำไมอ่า"

หน้าเริ่มเบ้ กำมังคุดไว้แน่น

"เฮ้ยไอ้เปี๊ยก อย่าร้องนะมึง กูเอาใจใครไม่เป็นนะโว้ย"

"มึงออกไปก่อนดิไอ้โด่ง"

โฟคพูดเสียงเข้ม โด่งรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทันที

"อ่า ไปหนายอ่าพี่ เค้าก็ไม่อยู่เนะ"

ญี่ปุ่นจะเดินตามโด่งออกไป

"เดี๋ยวไอ้เปี๊ยก ไหนมึงบอกจะคุย"

"ไม่คุยเนะ ว่าเค้าอ่า นิสัยมะดี"

"มานี่ก่อนดิ กูไม่ได้ตั้งใจ"

"ชิ อย่ามาง้อเนะ เค้าม่ายใจอ่อนหรอก"

โฟคเดินเข้ามาดึงแขนไว้ ญี่ปุ่นพยายามจะปัดออก

"กูไม่ได้ตั้งใจ"

โฟคดึงญี่ปุ่นมากอดไว้ในอก กอดแน่นจนญี่ปุ่นขยับตัวไม่ได้

"แอ่ะ กอดเค้าไมอ่า เค้าจะกลับไปนอนเนะ"

"ทำไมวะไอ้เปี๊ยก มึงทำแบบนี้ทำไมวะ"

โฟคพูดออกมาเสียงขึม

"เค้าทำรายอ่า มะได้ทำอารายซะโหน่ย"

"กูปล่อยให้ไอ้หมีขาวมันแค่ปีเดียวนะ แต่หลังจากนั้นกูจะไม่ปล่อยแล้ว มึงไม่ต้องห่วง"

"เอ๋พูดรายอ่า เค้ามะรู้เรื่องเนะ"

ญี่ปุ่นไม่เข้าใจพยายามจะหันหน้ามาถาม

"มึงไม่ต้องเข้าใจหรอก แต่อย่าพยายามเข้าใกล้กูอีก เดี๋ยวกูอดใจไม่ไหว มึงเข้าใจไหม"

"เอ๋ หมีดำน้าที่เข้ามากอดเค้าอ่า เค้าจากลับแล้วเนะ"

ไม่รู้เรื่องจริงๆ โฟคเม้มปากหนัก

"มึงกลับไปได้แล้ว ถึงเวลากูจะเข้าหามึงเอง"

โฟคดันตัวญี่ปุ่นให้ออกจากห้องไป แล้วปิดประตู ญี่ปุ่นยืนงงอยู่หน้าห้อง ส่วนโฟคทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ทุบหัวตัวเองอยู่ ญี่ปุ่นเดินลงจากตึกด้วยความสับสน

"หมีดำเป็นไรอ่า"

เกาหัวแกรกๆ

"อ้าวกลับแล้วเหรอไอ้เปี๊ยก เป็นไงวะ"

โด่งที่ยืนอยู่ตรงบันไดถามขึ้น

"เอ๋ ม่ายรู้อ่า หมีดำพูดอะไรม่ายเข้าใจเนะ"

"เออน่า สักวันมึงก็เข้าใจเองล่ะ ทำอย่างที่มันบอก"

โด่งเองก็พอจะเข้าใจ ญี่ปุ่นยิ่งงงเข้าไปใหญ่เดินกลับหอตัวเอง

"บอยๆ"

ญี่ปุ่นร้องเรียก วันนี้แปลกที่สองคนไม่แสดงความรักกัน เพราะเอกมัวแต่นั่งกินมังคุดปากม่วงอยู่ บอยเองก็นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

"หือ มาแล้วเหรอปุ่น เป็นไง"

"หมีดำพูดไรไม่รู้อ่า เรามะเข้าใจเนะ"

"หือ เขาว่าไรอ่ะ"

ญี่ปุ่นเล่าที่โฟคพูดให้บอยฟัง

"อืม เราพอเข้าใจพี่โฟคนะปุ่น"

"โหแมนว่ะพี่โฟค ยอมหลีกทางให้พี่เฟียตก่อน"

เอกเสริม ส่วนญี่ปุ่นยังทำหน้างงอยู่

"มะเข้าจายเนะ เกี่ยวอารายกะหมีขาวอ่า"

"โว้ย ไอ้หญ้าแห้งเอ้ย เขาไม่ฆ่ากันตายเพราะมึงก็ดีถมไปแล้ว ไอ้บ้า"

"ปุ่น พี่โฟคน่ะคงชอบนายมากนะ เขาไม่อยากจะเจอปุ่นเพราะเจอทีไรเขาก็รู้สึกเจ็บไง เขารอให้พี่เฟียตเรียนจบก่อน ตอนนั้นเขาค่อยกลับมาหาปุ่นไง"

บอยอธิบาย ญี่ปุ่นตั้งใจฟัง

"เข้าใจหรือยังไอ้หญ้าแห้ง"

ส่ายหน้า

"อ้าว ไอ้นี่ โว้ยไม่ไหวจะเคลียร์"

เอกร้องขึ้น

"ปุ่นอ่ะ เอาน่าสักวันก็เข้าใจเองล่ะ หิวแล้วไปหาไรกินกันเถอะ"

"อืมเราก็หิวเนะ กินข้าวขาหมูเนอะ"

"อืมดีนะ อยากกินอยู่พอดี"

ทั้งสามเดินลงไปใต้หอแล้วเดินไปยังร้านขายข้าวที่เคยกิน

"แล้วทำไมหมีดำต้องออกห่างเราด้วยอ่ะบอย"

ยังไม่จบ วกถามขึ้นมา

"เว้ย ไอ้นี่มึงเสือกไม่เข้าใจเองนี่หว่า ขี้เกียจอธิบาย แม่หมูอย่าไปบอกมันนะ"

เอกร้องขึ้น ญี่ปุ่นทำหน้าย่น

"ก็พี่โฟคเขารักนายนี่ปุ่น เขาเจอนายอยู่กะพี่เฟียตเขาก็เจ็บดิ นายไม่รู้หรอก ว่าพี่เขาคงเจ็บอยู่มาก เขาถึงไม่อยากเจอนายไง รอให้พี่เฟียตเรียนจบ แล้วค่อยเข้ามาหานายไง"

"อ้อ เข้าใจเนะ"

"เฮ้อนะมึงกว่าจะเข้าใจ ไอ้บ้า"

"เอ๋ แต่เรียนจบพ่อหมีขาวก็จะมาเช่าหออยู่แถวนี้เนะ พ่อหมีขาวจะพาเราไปอยู่ด้วยอ่า"

"แว้กกก"

ทั้งเอกทั้งบอยร้องออกมาพร้อมกันตาค้าง อ้าปากหวอ

"ปุ่น จริงอ่ะ"

"จริงเนะ"

"ตายล่ะหว่า สงสารพี่โฟคจังเลยอ่ะ"

บอยพูดออกมามองหน้าญี่ปุ่นที่ทำหน้าเหรอหราอยู่ เจ้าตัวไม่ได้คิดอะไรไปไกล รู้แต่ว่าชอบโฟค แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้องรอให้เฟียตเรียนจบ พอกินข้าวเสร็จก็กลับขึ้นห้องไป ญี่ปุ่นไปอาบน้ำทาแป้งตัวขาววอก นอนเล่นไปเรื่อยๆ ส่วนเอกกับบอยก็กระหนุงกระหนิงไม่เกรงใจ จนญี่ปุ่นเลอหลับไป

"เอ้ย ไอ้เปี๊ยอกนอนเหรอวะ"

เฟียตโผ่เข้ามาเดินปรี่ไปหาญี่ปุ่นที่นอนขดอยู่บนเตียง

"เพิ่งนอนเมื่อกี๊อ่ะพี่"

"พวกมึงแดกอะไรกันยังวะ"

"แดกแล้ว เอ้ย กินแล้วพี่"

เอกโพล่งออกไป เฟียตหันขวับตาคม เอกหลบตาทันที

"ไอ้เปี๊ยกๆ ตื่นๆกลับห้องเรา"

"อือ เนะ"

"อือ เนะอะไรวะ เร็วๆกูหิวข้าว"

"อือ"

เฟียตเห็นท่าจะยาก จึงนั่งลงข้างๆตัวญี่ปุ่น

"ห้องมึงมีอะไรแดกได้ไหมวะไอ้สองตัว"

"มีมังคุดล่ะพี่"

"เฮ้ย ไม่มีมามงมาม่าเลยเหรอวะ"

"มีแต่ขนมไอ้หญ้าแห้งอ่ะล่ะ พี่จะกินป่ะล่ะ อยู่ในกระเป๋านักเรียนมันอ่ะ"

"เออ หยิบมาดิ"

เฟียตนั่งกระดิกเท้าสั่งอยู่ เอกรีบหยิบกระเป๋ายื่นให้เฟียตทันที

"ฮ่าๆๆ ขนมแป๊ะอะไรวะ"

เฟียตหยิบห่อขนมออกมาก็หัวเราะเพราะเป็นเป็นลายการ์ตูนไม่เหมาะกับวัย

"ก็มันกินแต่แบบนี้อ่ะพี่ กินดิ"

"เออๆ กูรู้แล้ว"

เฟียตนั่งมองไปรอบๆห้องแล้วหันมามองญี่ปุ่นที่นอนทำปากจุ๊บจั๊บอยู่ พอสักพักก็เขย่าตัวอีก

"เอ้ย ตื่นๆ ไปเดี๋ยวพาไปกินข้าว หมูย่างนะไอ้เปี๊ยก"

"อ่าหมูย่างหรา หมูย่าง"

กระเด้งตัวขึ้นทันที คนที่นั่งมองอยู่หัวเราะออกมา แต่เฟียตกลับชินกับท่าทางแบบนี้

"ไปๆกูหิวแล้ว"

"อ่า พ่อหมีขาวทำไมมาค่ำเนะ เค้ารอนานน้า"

"โอ๋ๆ พ่อหมีเล่นบาสฯเพลินไปหน่อยอ่ะ ไหนหอมแก้มซิหอมอ่ะเปล่า"

ญี่ปุ่นทำแก้มป่องหัวเราะคิกคัก บอยกับเอกมองหน้ากัน ที่ว่าตัวเองหวานแล้ว อายไปเลย

"ชื่นใจจังแฟนใครน้า"

"อิอิ เค้าเขินเนะ เร็วๆดิเค้าหิว"

"ปุ่น นายเพิ่งกินข้าวขาหมูมานี่"

บอยร้องขึ้น

"เอ๋ มันย่อยหมดแล้วอ่า"

"เอ้ย ไม่ได้ๆ กินแล้วไม่ให้กินอีกนะ เดี๋ยวซื้อผลไม้ให้ ไม่ต้องกินข้าว"

"แอ่ะ เค้าหิวอ่า"

"ไปๆลุก พ่อหมีหิว กินเสร็จจะได้นอน"

ญี่ปุ่นลุกขึ้นเอาเสื้อผ้าใส่เป้แล้วเดินนำหน้าไป บอยกับเอกมองหน้ากันอีกครั้ง

"พี่โฟคอ่ะ ให้เขาตัดใจเถอะเราว่า"

"ใช่ พี่เฟียตดูรักไอ้หญ้าแห้งออกจะตาย คงไม่ยอมปล่อยง่ายๆหรอกนะ"

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน)

พอเช้าทั้งสองคนก็เดินไปโรงเรียนพร้อมกัน เสียงทักจากเพื่อนรุ่นพี่รุ่นน้องดังตามรายทาง

"เอ๋ ทำมายเค้าว่าพ่อหมีขาวอ้วนเนะ อิอิ"

"ไอ้บ้า มึงนั่นล่ะ ดูดิยังกะตุ่ม"

"แอ่ะ เค้ามะอ้อวนซะโหน่ย พ่อหมีขาวๆ"

"อะไร"

"กินข้าวปะ เค้าหิวเนะ"

"น่าน ยังไม่ทันขาดคำชวนแดกอีกแล้ว แบบนี้จะลดได้เหรอวะ"

"ก็เค้าหิวอ่ะ ไม่กินข้าว สมองมะทำงานน้า"

เข้าใจพูด เฟียตส่ายหน้าแล้วพาเดินไปซอกตึกแถวหน้าโรงเรียน

"เอ๋ กินข้าวขาหมูป้าดีกว่าเนะ คิดถึง"

"เฮ้ย เล่นของหนักเลยนะมึง ไม่เอา กินข้าวผัดนี่ล่ะง่ายๆไม่อ้วน"

"แอ่ะ พ่อหมีขาวอ่า"

ทำหน้าย่นแต่ก็ยอมเดินตาม พอเข้าแถวเสร็จก็แยกย้ายกันขึ้นห้อง ญี่ปุ่นเอามังคุดมาฝากเพื่อนๆและครูที่ปรึกษา

"ต๊าย ญี่ปุ่นคะ อวบไปไหม อิอิ น่ารักเชียวแก้มป่องเลย"

อาจารย์วารุณีทักเมื่อเห็นหน้าญี่ปุ่นโผล่เข้าไปในห้อง

"อิอิ ญี่ปุ่นกินเยอะไปหน่อยคร้าบ เอามังคุดมาฝากจารย์ด้วยน้า"

"อุ๊ย ตายน่ารักจริงๆ ว้ายลูกโตมากเลยญี่ปุ่น นี่สวนที่บ้านเหรอคะ"

"เนะ สวนญี่ปุ่นมีแต่ลูกโตโตน้าจารย์ อิอิ ส่งออกนอกน้า"

กับอาจารย์ยังไม่เว้นโม้แหลก พอเสร็จก็เดินกลับห้อง

"เราว่านายต้องกินกะนอนอย่างเดียวแน่เลยปุ่น ดูกางเกงดิ อิอิ"

บอยหัวเราะคิกคักเมื่อตอนเบรคคาบเรียน

"เอ๋ ทำมายอ่าบอย"

"ก็ก้นนายอ่า ปลิ้นออกมาเลยอ่ะปุ่น"

"เออ จริงด้วย แน่นไปหมด มึงไม่อึดอัดเหรอไอ้หญ้าแห้ง"

"แอ่ะ มะอึดอัดเนะ เรามะอ้วน เราแค่อวบๆเนะ"

"เออ ปุ่นพี่เฟียตกลับบ้านกะนาย พ่อแม่นายไม่ว่าเอาเหรอ"

บอยถามขึ้นอยากรู้

"ม่ายเนะ พอพ่อแมแม่เราน่าร้าก เราบอกว่าเป็นฝามีพอพ่อ แมแม่ก็ไม่ว่าอารายเนะ"

"แว้กกก บอกแบบนั้นเลยเหรอ"

ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน

"ทำมายอ่า ก็พ่อหมีขาวเป็นฝามีเราเนะ"

"เอ่อ กล้าจริงๆปุ่น แล้วแม่ไม่ว่าเอาเหรอ"

"ม่ายเนะ แมแม่ชอบพ่อหมีขาวเราเนะ ทำบาร์บีคิวให้กินด้วยน้า อิอิ"

หันไปหาเอกทันที

"เอ่อ บอย เราว่าพ่อเราคงไม่เหมือนพ่อไอ้หญ้าแห้งหรอกนะ"

เอกทำหน้าเจื่อนไป

"ดีจังเลยเนอะ พ่อแม่นายไม่ว่าอะไรอ่ะ นี่ถ้าพ่อแม่เรารู้ว่าคบผู้ชายมีหวังโดนจับย้ายโรงเรียนแน่ๆ"

บอยพูดออกมาสายตาดูวิตกกังวล

"เอ๋ ทำมายอ่า ก็ลูกมีฝามีเนะ มะเห็นเป็นไร"

ทำท่าไม่เข้าใจ บอยส่ายหน้าแล้วเดินกลับเข้าห้องเรียนไป พอเปิดเทอมมาญี่ปุ่นก็ยังคงเป็นจุดสนใจของเพื่อนๆอยู่เช่นเคย มีเพื่อนๆเข้ามาถาม ทักทายอยู่ตลอดเวลาที่ว่างจากเรียน

"ไปแล็ปกันปะ เดี๋ยวเรียนเคมีแล้ว"

บอยชวนหอบสมุดลุกขึ้น

"ปลาดุกๆ ถือหนังสือให้บอยดิ นายเป็นแฟนบอยมะใช่หรา"

บอกเขาอีก เอกทำหน้าเหรอหรามาแย่งสมุดไปจากมือบอย

"เอ้ย นั่นพี่โฟคนี่"

บอยอุทานออกมา โฟคเองก็เดินอยู่กับเพื่อนๆ เหมือนจะไปแล็ปเหมือนกัน

"โอ้ พระเจ้าจอร์จ พี่โฟคทำไมหล่อฟาดแบบนี้วะ"

เอกร้องออกมา

"หนายๆ อ่า หมีดำๆ หมีดำไปหนาย"

พอเห็นหน้าโฟคก็ร้องออกไปวิ่งเข้าไปหา โฟคหันมายิ้มแต่สักพักก็ทำหน้าตึงเหมือนเคย ทำเป็นไม่สนใจ

"หมีดำไปหนายอ่า ทำไมมะพูดเนะ"

เข้าไปยืนใกล้ๆเงยหน้าขึ้นมองคนร่างสูง โฟคตัดผมเกรียนสกินเฮด ผิวพรรณดูผุดผ่องขึ้นหน้าตาดูหล่อเหลา ไรหนวดบางๆคลุมริมฝีปากอยู่

"ไปเรียน"

ตอบเสียงห้วนพูดโดยไม่มองหน้าเดินต่อไป

"เอ้ย ไอ้เปี๊ยก ทำไมมึงอวบจังวะ ก้นเต็มกางเกงเลยนะมึง"

โด่งเพื่อนสนิทของโฟคร้องทักขึ้น

"แอ่ะ มองก้นเค้าหรา นิสัยมะดีน้า"

เอามือปิดก้นไว้ อายหน้าแดง โฟคเองก็แอบอมยิ้มแต่เดินหนีไปแล้ว

"เอ๋ หมีดำเป็นอารายเนะ ไม่ทักทาย หยิ่งหราๆ"

ไม่ยอม วิ่งตามไปกระตุกแขนของโฟค

"หมีดำๆ เค้ามีมังคุดมาฝากน้า เดี๋ยวเอามาให้น้า"

"เอ้ย ปล่อย กูจะไปเรียน ยุ่งจังวะมึง"

"แอ่ะ ทำมายอ่า มะคุยกะเค้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นโดนสะบัดมือออก

"เฮ้ย ไอ้โฟค มึงก็คุยกะมันหน่อยดิวะ ดูหน้าดิ จะร้องไห้อยู่แล้วนั่น"

"กูไม่ใช่ผัวมันนี่หว่า กูจะไปคุยกับมันทำไมวะ"

พูดแล้วหน้าเครียดดำลงทันที ญี่ปุ่นเดินกลับไปหาเพื่อนแล้ว

"มีอะไรเหรอปุ่น เหมือนทะเลาะกันเลยอ่ะ"

บอยมองดูอยู่จับบ่าญี่ปุ่น

"หมีดำเป็นไรมะรู้อ่า มะคุยกะเค้า"

"โอ้ย ไอ้หญ้าแห้ง มึงจะให้พี่เขาคุยยังไงวะ เค้าอกหักมึงไม่รู้เหรอ"

เอกร้องขึ้น ญี่ปุ่นทำหน้าไม่ถูก จริงสินะ โฟคเคยบอกรักญี่ปุ่นก่อนเฟียตเสียอีก แต่ตอนนั้นไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้รู้สึกแปลกๆในใจ ความรู้สึกใหม่เกิดขึ้นแล้ว

"ทำมายอ่า อกหักแล้วไม่คุยกะเราหรา"

"ไอ้นี่ พี่เขาคงเสียใจโว้ย เห็นตำตาอยู่ทุกวัน มึงรู้ไหมกูเคยคุยกะพี่โด่ง เขาบอกว่าพี่โฟคอ่ะ เก็บตัวอยู่ทั้งเทอมนะมึง ข้าวปลาก็ไม่กิน เรียนก็ตก แบดฯก็ไม่ไปซ้อม น่าสงสารพี่เขาออก เพราะมึงนั่นล่ะ"

"แอ่ะ"

สะท้อนใจขึ้นมาทันที ทำหน้าทำตัวไม่ถูก

"เอก อย่าไปว่าปุ่นแบบนั้นสิ ไปๆปุ่นไปเรียนสายแล้ว"

บอยลากแขนญี่ปุ่นให้เดินตามไป ความร่าเริงหายไปทันที

"ทำไมอกหักแล้วไม่คุยกะเค้าอ่าบอย"

ยังถามอยู่คำเดิม

"ปุ่น พี่เขาคงทำใจลำบากน่ะ คงเสียใจมากที่เห็นปุ่นกะพี่เฟียตเป็นแฟนกัน"

"เอ๋ หมีดำก็เป็นแฟนเค้านิ"

"แว้กก ปุ่นพูดอะไรอ่า นายจะคบทีเดียวสองคนไม่ได้หรอกนะ"

บอยร้องออกมา ญี่ปุ่นทำหน้างง

"ทำมายอ่า ก็เราชอบหมีดำเหมือนกันเนะ ทำไมเป็นแฟนมะได้อ่า"

"หวายปุ่น นายวันทองไปป่ะ ไม่ได้หรอก นายจะแบ่งใจยังไงอ่ะ"

"เอ่ แบ่งใจไรอ่า มีแฟนสองคนทำมายต้องแบ่งใจเนะ"

บอยส่ายหน้าพูดยังไงก็ไม่เข้าใจ ญี่ปุ่นพรวดพราดลุกไปทันที

"ไปไหนปุ่น"

"จะไปหาหมีดำเนะ"

"เอ้ย"

ร้องตามไม่ทันเพราะวิ่งไปแล้ว ญี่ปุ่นวิ่งไปไม่กี่ห้องก็ถึงแลปของชั้นมัธยมห้า ด้อมๆมองๆอยู่หน้าห้องก็เห็นโฟคกำลังทดลองอะไรอยู่

"หมีดำๆ"

ร้องเรียกเบาๆ ไม่มีใครได้ยิน

"อ่ะแฮ่มๆ"

โด่งหันมา

"อะไรวะไอ้เปี๊ยก"

ทำปากพูดแต่ไม่มีเสียง ญี่ปุ่นชี้ไปที่โฟค โด่งจึงสะกิด พอโฟคหันมาญี่ปุ่นก็กวักมือเรียกให้ออกมาหา โฟคไม่สนใจ

"เอ๋ มะสนใจเนะ"

"หมีดำๆ"

ตะโกนขึ้นทันที นักเรียนทั้งชั้นหันมามองเป็นตาเดียว โฟคหน้าชาไป ลืมไปว่าคนตัวเล็กมีพิษเยอะ

"อะไรค้านักเรียน อะไรหมีดำอะไรแถวนี้ ต๊าย น้องญี่ปุ่นนี่ มาหาใครค้า"

พออาจารย์ที่กำลังสอนเห็นก็ร้องออกมาเดินปรี่มาหา

"มาหาพี่โฟคครับ"

"เป็นพี่น้องกันเหรอคะ มาหาพี่ภีรวรรศเหรอ นายภีรวรรศน้องญี่ปุ่นมาหา ออกมาหาน้องเขาหน่อยสิ"

อาจารย์ก็เป็นใจหันไปร้องเรียกโฟค รายนั้นทำหน้าเซ็งหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินออกมา

"มีไรวะไอ้เปี๊ยก"

"มาคุยกะเค้าหน่อยดิหมีดำ"

"ครูให้เวลาสิบนาทีพอไหมคะ น้องญี่ปุ่น"

"พอคร้าบ อาจารย์คนสวย"

"ว้าย น่ารักจริงเชียว ไปตรงโน้นค่ะ มีมุมให้คุยกัน อิอิ ชอบใจที่สุด"

อาจารย์บ้ายอยิ้มอายตัวม้วนเดินกลับเข้าห้องไป ญี่ปุ่นลากแขนโฟคให้เดินตามไป

"มีอะไรวะ กูเรียนอยู่นะมึง"

"เค้าก็เรียนเนะ แป๊บเดียวน้า"

ญี่ปุ่นลากแขนโฟคไปที่มุมอับ

"อ้าว ว่ามามีอะไร เสียเวลากูจริงๆ"

"หมีดำอกหักหรา"

ยิงคำถามให้คนตัวโตสะอึก โฟคทำหน้าไม่ถูก

"ใครวะอกหัก กูนี่นะเหรออกหัก ไม่มีทางโว้ย มึงเอาอะไรมาพูด"

"แอ่ะ เค้ารู้น้า ว่าหมีดำชอบเค้าอ่า แล้วก็อกหักที่เค้าเป็นแฟนพ่อหมีขาวอ่า"

"มึงจะพูดทำไม แล้วมึงมาบอกกูทำไม มึงจะเป็นเมียใครมันไม่เกี่ยวกับกู"

โฟคเสียงเครียดสายตาดุขึ้นมาทันที

"เกี่ยวเนะ ก็เค้าก็ชอบหมีดำอ่า"

"เอ้ย ไอ้นี่มึงเป็นบ้าป่ะ ชอบอะไรทีละหลายคน"

"มะรู้อ่า ก็เค้าชอบหมีดำเนะ เค้าคิดว่าหมีดำก็เป็นแฟนเนะ เป็นแฟนพร้อมกันสองคนมะได้หรา"

"ไอ้เปี๊ยก"

โฟคอ้าปากค้างมองญี่ปุ่นตาปริบๆ

"ทำมายอ่า เค้าก็ชอบหมีดำน้า ชอบเท่าๆกะพ่อหมีขาวเค้าน้า แต่หมีดำห่างๆเค้าอ่า เค้าก็เลยมะได้ไปไหนมาไหนด้วย"

"มึงหมายความว่ายังไงไอ้เปี๊ยก มึงอย่ามาพูดเล่นๆนะ"

"เค้ามะได้พูดเล่นน้า เค้าพูดจริงๆ ก็เค้าชอบหมีดำเนะ ชอบมานานแล้วเนะ"

โฟคนิ่งคิดอยู่ ญี่ปุ่นเอาหน้ามาส่องดูใกล้ๆ

"ไม่เอาโว้ย กูไม่อยากแย่งใคร กูได้เป็นผัวมึงแน่ไอ้เปี๊ยก มึงไม่ต้องห่วง รอให้ไอ้หมีขาวมึงมันจบไปก่อนเถอะ"

โฟคพูดขึ้นมองหน้าญี่ปุ่น

"เอ๋ ทำมายอ่า มะอยากเป็นฝามีเค้าตอนนี้หรา"

"เอ้ย ไอ้บ้า มึงนี่มันเหลือเกินจริงๆนะ"

"ว่าเค้าอ่า ไปเรียนดีกว่าเนะ หมีดำพูดมะรู้เรื่อง"

เป็นงั้นไป เดินหนีไปแล้ว ปล่อยให้โฟคยืนเอ๋ออยู่คนเดียว คิดไปในสิ่งที่ออกมาจากปากของญี่ปุ่น ส่วนญี่ปุ่นไม่ได้คิดอะไรมากพูดออกมาตามที่คิด พอกลับไปเรียนก็ลั่นล้าเหมือนเคย

"นี่ปุ่นเห็นอาจารย์บอกว่า อีกสองอาทิตย์มีงานประจำปีของโรงเรียนนะ"

บอยเอ่ยขึ้นระหว่างจะจบคาบเรียน

"จริงหรา มีของกินป่ะ อิอิ"

"บ้าเหรอปุ่น นายนี่นะถามหาแต่ของกิน"

"เออ นั่นดิ อ้วนยังกะหมู"

"แอ่ะ ว่าเราหรา เรามะอ้วนซะโหน่ย อิอิ"

"อ้วน อ้วน"

"ชิ ปะบอยไปกินติมกัน เบื่อปลาดุก"

"นั่น เห็นมะชวนแดกท่าเดียวนะ"

"แอ่ะ หรือนายจะไม่กิน"

สวนคืนเอกทำหน้าเหรอหรา สรุปก็เดินไปเกาะหน้าร้านขายไอติมกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

"นักเรียนคะ ห้องเราจะต้องมีการแสดงด้วยนะคะ สำหรับงานโรงเรียน อยากแสดงอะไรดีคะ"

พอคาบแนะแนวอาจารย์วารุณีก็เดินเข้ามาบอก เสียงนักเรียนเซ็งแซ่ขึ้นทันที

"งั้นเรามา โหวตกัน ไหนใครจะแสดงเต้นบ้าง ยกมือค่า แสดงละคร ยกมือค่า"

นักเรียนก็ยกมือกันจ้าละหวั่น

"สรุปเราแสดงเต้นนะคะ ครูมอบให้นายไฟสูงเป็นคนจัดการนะคะ ในฐานะที่เป็นหัวหน้าห้อง"

"เอ่อ อาจารย์ครับ แล้วเลือกนักแสดงนี่ อาจารย์ช่วยเลือกให้ได้ไหมครับ"

"อ้าวทำไมล่ะไฟสูง เธอก็เลือกเอาสิ เอาตามความสมัครใจของเพื่อนๆ"

"เอ่อ ผมคิดว่าน่าจะไม่มีใครสมัครใจ ห้องเราอาจารย์ก็รู้อยู่ว่าชอบให้บังคับ"

ไฟสูงบอกไปตามความจริง เพราะไม่มีใครสนใจเลย คุยกันสนุกสนานว่าเต้นเพลงอะไรดี ท่าไหนบ้าง แต่คนแสดงยังไม่เผยโฉมหน้าสักคน

"อืม เราจะเต้นแนวไหนล่ะ"

"เต้นแบบเกาหลีครับ"

หัวหน้าห้องพูดออกไป อาจารย์วารุณีก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่

"ญี่ปุ่น บอย พริกหวาน โต้ง ป๊อป แล้วก็เธอไง"

อาจารย์วารุณีเรียกชื่อเสียงดัง ทุกคนในห้องเงียบ

"หือ อารายอ่า มีชื่อเราด้วยเนะ"

"คนเต้นไงปุ่น มีเราด้วย"

"ทำไมไม่มีเราอ่า"

เอกร้องขึ้น

"เอ๋ ก็ปลาดุกขี้เหร่นิ อิอิ"

ล้อเพื่อนอีก เอกทำหน้าย่น บอยต้องจับมือเบาๆถึงหาย

"ออกมานี่เลยค่า ทั้งหกคนคือคนที่จะต้องแสดงการเต้นนะค้า ทีนี้เธอก็ไปจัดการเองนะไฟสูง"

อาจารย์วารุณีบอกออกไป ไฟสูงทำหน้าบอกไม่ถูก เพราะที่เลือกออกมาดูเรียบร้อยดีทุกคน ยกเว้น เจ้าตัวแสบ ที่ทำหน้าไม่สะทกสะท้านยืนหัวเราะคิกคักอยู่

"จะไหวไหมเนี่ยเรา เราจะเต้นเพลงไรดีอ่ะ เพื่อนๆ"

"เต้นเพลง ปอยฝ้ายไหม หนุกนะ"

พริกหวานเสนอ

"แว้กก บ้าเหรอพริก ไม่เอา"

"เต้นของ ซูเปอร์จูเนียร์ไหมอ่า ซอรี่ ซอรี่"

"บ้าเหรอป๊อป นั่นมัน ทูพีเอ็มนิ"

"เราว่าเต้นเพลง ของก็อบไมค์ ดีกว่านะ"

โต้งเสนอบ้าง หัวหน้าห้องทำท่าคิดหนัก

"ลองเลือกๆมานะทุกคน แล้วมาโหวตกัน ช่วยกันคิดท่าเต้นด้วยนะ"

"เอ๋ เต้นเพลงไรดีน้า"

ญี่ปุ่นไม่ออกความเห็นเพราะไม่ได้ฟังเพลงเท่าไหร่นัก

"นายไปให้พี่เฟียตช่วยเลือกดิ"

บอยออกความเห็น รายนั้นฉายแววตาขึ้นมาทันที

"อิอิ จริงเนะ ไปบอกพ่อหมีขาวดีกว่า"

ว่าแล้วก็จะวิ่งออกไปเลยแต่บอยดึงแขนไว้ก่อน

"บ้าเหรอปุ่น รอเลิกเรียนก่อนดิ นายนี่"

"แหะๆ เราตื่นเต้นเนะ อิอิ"

เกาหัวแกรกๆ

"ปุ่น ทำไมนายไม่ทำเลสิกส์อ่ะ จะได้ไม่ต้องใส่แว่น"

"หือ เลเซอร์อารายอ่า มะเอา เรามะคุ้น"

"ก็จะได้ไม่ต้องรำคาญไง"

บอยพูดจอนเดินออกมาจากห้องจะกลับบ้าน

"ต้องถามพอพ่อเนะ เจ็บอ่ะเปล่าอ่า"

"ไม่เจ็บหรอก เขาทำกันเยอะแยะ"

ญี่ปุ่นครุ่นคิดอยู่พอดีเห็นเฟียตยืนรออยู่หน้าโรงเรียนก็วิ่งแจ้นไปหา ลืมไปเลยว่าคุยอะไรกันไว้อยู่ พอเห็นหน้าก็ยื่นกระเป๋าให้ถือ

"เป็นไงวะวันนี้ คนล้อเยอะไหม"

"เอ๋ ล้ออารายอ่า มะมีเนะ"

"ทำไมคนล้อกูเยอะจังวะ ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวกูจะออกมาเล่นบาสฯ"

"แอ่ะ แล้วเค้าอ่ะ"

"ก็รออยู่ที่ห้องไงคร้าบ เมียจ๋า"

"เอ๋ รอก็เบื่อเนะ เค้ามะมีคนเล่นอ่า"

"อ้าวก็รอไง เล่นบาสฯเสร็จเดี๋ยวมานอนให้เล่น นะนะ เนี่ยอ้วนอึดอัดไปหมดแล้ว"

"งั้นเค้าไปห้องเค้าดีกว่า เล่นกะบอยเนะ อิอิ"

"เออ เอาแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวพอเสร็จจะไปรับ"

ญี่ปุ่นวิ่งกลับไปหาบอยกับเอกที่กำลังจะสวีทกันเดินขาไขว้กันอยู่ บอยทำหน้าเฉยๆ แต่เอกกลับทำหน้าเซ็งเต็มที่

My Sweetheart valentine (หวานใจนายหน้าเอ๋อ)...... (OO)

"ลูกๆค้า ตื่นได้แล้วค่า ฝนตั้งเค้ามาแล้ว เร๊ว"


เสียงคุณแม่มิซาร้องเรียกมาแต่ฝั่งริมลำธาร เฟียตรู้สึกตัวงัวเงียตื่นขึ้น คนตัวเล็กก็กอดอยู่กับอก

"แม่หมีๆ ตื่นๆ ฝนจะตกแล้ว"

"อือ"

ยังหลับตาอยู่ทำปากจุ๊บจั๊บ

"ว้าย นั่นตกแล้วลูกเฟียตเร็วๆค่า อุ้มน้องมาเร็วเดี๋ยวโดนฝนไม่สบาย"

คุณแม่มิซาวิ่งมาเก็บของให้ส่วนเฟียตก็อุ้มร่างของญี่ปุ่นขึ้น

"คุณแม่ชั่วยจับให้น้องขี่หลังผมด้วยครับ"

เฟียตร้องบอกคุณแม่มิซา พอจัดแจงท่าทางเรียบร้อยแล้วก็ลุกขึ้น ญี่ปุ่นขี่อยู่บนหลังของเฟียตที่เดินนำหน้าไปก่อน ส่วนคุณแม่มิซากับคุณพ่อก็ช่วยกันเก็บของวิ่งตามไป

"ซ่าๆๆๆ"

ฝนเทลงมาแล้ว

"แอ่ะ ครายมารดน้ำเค้าอ่า"

รู้สึกตัวตื่นขึ้นก็ดิ้นทันที

"เอ้ย อยู่นิ่งๆฝนตกเห็นไหม"

"อ่า พ่อหมีแบกเค้าหรา อิอิ ขี่ม้าเนะๆ"

พอรู้ตัวว่าร่างของตนอยู่บนหลังของเฟียตก็กระเด้งตัวใหญ่ สนุกสนานอยู่คนเดียวคนอื่นเขารีบกันหมด

"เอ้ย อย่าดิ้น เดี๋ยวปล่อยให้เดินเองนะ"

"อุ๊ นิ่งก็ได้เนะ อิอิ"

ยอมนิ่งแต่โดยดีเอามือกอดคอเฟียตแน่นเอาหน้าซุกอยู่ตรงซอกคอของเฟียต

"พ่อมหีขาว"

"หือ อะไร"

"แบกเค้าบ่อยๆได้ไหมอ่า เค้าชอบเนะ"

พูดแล้วอายหน้าแดง

"กูไม่แบก มึงก็ขี่กูอยู่แล้วนี่"

"แอ่ะ พ่อหมีขาวอ่า เค้าเขินเนะ อิอิ"

เฟียตก็เข้าใจแหย่พออายก็ดิ้นใหญ่ จนคนตัวใหญ่ต้องร้องปรามเอาไว้ กว่าจะถึงบ้านก็เปียกปอนกันทุกคน

"เนตรนารีมิซา เปียกเลยน้า"

"รุ่นพี่ก็เปียกนะคะ อิอิ มิซาเซ็กซี่ไหมอ่ะค้ารุ่นพี่"

"มากจ๊ะ ไปอาบน้ำกัน"

ไม่ได้สนใจลูกเลย คนเป็นแม่ก็โพสต์ท่าเหมือนนางแบบนิตยสาร คนเป็นพ่อก็ชมทุกท่วงท่า

"อ่า แมแม่อ่า จุ๊จิ๊กันอีกแล้วอ่า"

"อุ๊ย ลูกเห็นเลย รุ่นพี่อ่ะ มิซาอายจัง"

ทำท่าอายม้วนไป

"คุณลูกไปอาบน้ำก่อนเร็ว เดี๋ยวไม่สบาย เดี๋ยวพอพ่อจะชงโอวัลตินร้อนๆให้น้า"

"อิอิ พอ่หมีขาว เราไปอาบน้ำกันเนะ"

ญี่ปุ่นหัวเราะชอบใจ เฟียตพยักหน้าอมยิ้มแล้วถือผ้าเช็ดตัวตามคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ พอออกมาก็มากันมากินโอวัลตินร้อนนั่งเล่นเกมอยู่

"วันนี้แมแม่ทำหม้อไฟให้กินดีกว่าน้า ของทะเลยังเหลืออยู่เยอะแยะเลย"

"เย้ๆ หม้อไฟเนะ"

ญี่ปุ่นร้องออกมาทั้งที่ตาจับจ้องอยู่ที่เกม คุณแม่มิซากับคุณพ่ออาบน้ำเสร็จแล้วก็ช่วยกันทำกับข้าว บ้านนี้มีแต่กินกับนอนจริงๆ เฟียตน้ำหนักขึ้นไม่รู้ตัว ส่วนญี่ปุ่นก็เป็นเร่องปกติ แก้มป่องออกมา พากันกลมทั้งพ่อหมีแม่หมี

"ลูกเฟียตคะ คุณแม่ขอคุยด้วยอีกรอบสิคะ"

พอกินข้าวเสร็จคนตัวเล็กนั่งเล่นเกมกับคุณพ่ออยู่ คุณแม่มิซาจึงมาสะกิดเรียกเฟียตให้ไปคุยด้วย

"ครับคุณแม่"

ไม่รู้สึกประหม่าเหมือนตอนแรก

"อีกไม่กี่วันก็กลับแล้ว แม่ฝากน้องด้วยนะลูก เราก็เห็นว่าญี่ปุ่นน่ะน้องมันไม่มีจริตอะไร ใครบอกอะไรมันก็จำเอา แม่เลี้ยงของแม่มาแบบนี้ ยังไงๆ แม่ก็ฝากพ่อเฟียตดูน้องให้แม่หน่อยนะ"

ผ่อนลมหายใจระบายออกมา คุณแม่มิซาจ้องหน้าเฟียต

"ครับคุณแม่ ผมสัญญาครับ"

เฟียตรับปากเป็นมั่นเหมาะ ยิ้มออกมา "ไม่ต้องบอกผมหรอกครับคุณแม่ ตั้งแต่เจอมันแล้ว ผมอยากจะดูแลมันไปตลอดล่ะครับ เพราะมันเป็นหวานใจของผม" เฟียตตอบในใจ สักพักก็พากันขึ้นนอน เฟียตก็กอดร่างเล้กเอาไว้ในอก ส่วนคนตัวเล็กก็เหมือนเคย งัดเอาหมีขาวน้อยออกมาเล่นอย่างสนุกมือ ไม่มากไปกว่านี้เพราะกลัวว่าจะเป็นริดสีดวง กลัวจริงจัง เฟียตเองก็ไม่อยากจะทำอะไรมากเพราะอยากจะถนอมไว้นานๆเช่นกัน ทั้งคู่หลับไหลไปด้วยมีเสียงสายฝนกระทบหลังคาขับกล่อม

วันที่ต้องกลับเข้าโรงเรียน คุณพ่อเตรียมของฝากเต็มท้ายรถมีทั้งเงาะมังคุด ทุเรียนทอด ส่วนคุณแม่มิซาก็เตรียมพวกของใช้ประจำวันที่ลูกชายชอบให้เซ็ท เพราะของใช้ของญี่ปุ่นคุณแม่มิซาจะสั่งจากในเวบแล้วให้เขาไปส่งให้ที่หอ ไม่อยากจะบอกว่าเป็นของจากญี่ปุ่นแท้ๆทั้งนั้น เพราะลวดลายประหลาดๆที่เมืองไทยเขาไม่ทำกัน พอร่ำรากับคุณแม่มิซาเสร็จก็ขึ้นไปนั่งบนรถ

"คิดถึงแมแม่บ้างนะค้าลูกญี่ปุ่นของแมแม่"

คุณแม่มิซาน้ำตาคลอ

"เค้าคิดถึงแมแม่ตลอดเนะ"

"ฝากน้องด้วยนะพ่อเฟียต"

น้ำตาไหลออกมา เฟียตเองก็ทำตัวไม่ถูก นี่ส่งลูกไปเรียนหรือไปรบกันหว่า

"ลูกญี่ปุ่น ลูกญี่ปุ่นของแมแม่"

พอรถเคลื่อนตัวออกจากบริเวณบ้านก็ร้องออกมาเสียงดัง วิ่งตามรถเอามือทาบกระจกร้องไห้น่าเวทนายิ่งนัก

"เอ่อ"

เฟียตร้องออกมาตกใจกับสิ่งที่เห็น

"ไม่ต้องตกใจหรอกลูกเฟียต มิซาเขาก็เป็นแบบนี้ล่ะ เก็บอารมณ์เอาไว้เล่นมิวสิคกับพ่อ อิอิ"

"แมแม่ตาหลกอ่า"

เป็นงั้นไป เฟียตเกาหัวแกรกๆ ไม่เคยเจอ

"แมแม่ชอบเล่นมิวสิคเนอะพอพ่อ อิอิ ตีบทแต๊กแตก"

ญี่ปุ่นเสริมแล้วหัวเราะคิกคักพอใจ ท่าทางของคุณแม่มิซาเหมือนคนรักโดนพรากไปเหมือนในละครซีรี่ของญี่ปุ่น แอ๊คติ้งได้เนียนมากมาย เฟียตยิ้มออกมา เฮ้อ ครอบครัวหรรษาจริงๆเชียว

"พ่อหมีขาวแกะหนมให้เค้ากินหน่อยดิ"

พอรถออกจากบ้านได้ไม่ถึงร้อยเมตรก็ร้องหาของกินทันที เฟียตเองก็ไม่ว่าอะไรควานหาถุงขนมมาแกะให้ คนตัวเล็กก็ลั่นล้าได้สักพักก็ง่วงนอนลงบนตักของเฟียต ส่วนคุณพ่อก็คุยอยู่กับเฟียตสัพเพเหระไป เฟียตเพิ่งจะรู้ว่าที่ญี่ปุ่นโม้แตกแหลกรานนี่ได้มาจากใคร คนเป็นพ่อนี่เอง ช่างเป็นส่วนผสมที่ลงตัวเสียจริง พอถึงโรงเรียนก็บ่ายแก่ๆแล้ว เฟียตกับคุณพ่อช่วยกันยกของลงจากท้ายรถ ญี่ปุ่นก็หอบของใช้ตัวเองขึ้นหอไปก่อน

"อาโหลๆ บอย ปลาดุกมาอ่ะยัง"

เปิดประตูพวดพราดเข้าไป

"แว้กก ญี่ปุ่น"

บอยร้องออกมาเพราะทั้งสองกำลังคลุกวงในกันอยู่

เอ้ยไอ้หญ้าแห้ง ทำไมมึงอ้วนจังเลยวะ"

เอกทำตีมึนไม่รู้เรื่องแต่บอยรีบผละออกไปคว้าเสื้อผ้ามาใส่

"แอ่ะ ครายอ้วน เรามะอ้วนเนะ เราอวบเฉยๆ นายสองคนจุ๊จิ๊กันตลอดเวลาเลยเนะ ระวังน้าบอย เดี๋ยวนายจาเป็นริดซี่น้า พ่อหมีขาวบอก"

"หือ ริดซี่อะไรอ่ะปุ่น"

"ก็แหย่มากๆเนะ จาเป็นริดซี่ มีเลือดออก เจ็บเนะ"

"จริงเหรอ บ้าริดสีดวงอ่ะเหรอ"

บอยร้องขึ้นมาทำหน้าตกใจ

"มะเชื่อก็ตามใจเนะ ที่บ้านเราอ่า มีคนเป็นริดซี่เนะ อืออึ๊มะได้เลยอ่า เลือดไหลๆ ไปโรงบาลตลอดเนะ น่ากั๊ว น่ากลัว"

หลอกเพื่อนอีก บอยถึงกับหน้าซีด

"เว้ย ไอ้บ้า มันไม่ได้เป็นกันง่ายๆนะเว้ย"

เอกร้องขึ้นเพราะเห็นบอยท่าทางจะเชื่อคำโม้แหลกของญี่ปุ่น

"แอ่ะ ก็นายมะได้โดนแหย่เนะ บอยลองแหย่ปลาดุกบ้างดิ อิอิ ให้ปลาดุกเป็นริดซี่เนะ จาได้รู้สึก"

"แว้กก ไอ้บ้า อย่าไปเชื่อมันนะแม่หมูน้อย มันโกหก"

"อิอิ นี่ๆไปช่วยพอพ่อเรากะพ่อหมีขาวยกของดินายสองคนอ่า เรามีของมาฝากเนะ"

เปลี่ยนเรื่องไป เอกทำหน้าหงุดหงิดจะทำรักกันทีไรมีเจ้าตัวดีโผล่มาทุกทีสินะ พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ลงไปช่วยยกของทักทายกับคุณพ่อแต่ก็แปลกใจที่เห็นเฟียต

"พี่เฟียต"

ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน

"ทำไมวะ ไม่เคยเห็นกูรึไง ร้องซะไอ้พวกนี้นี่"

"อ่า ทำไม บ๊วมบวมอ่ะพี่"

ทั้งสองหัวเราะออกมา

"เอ้ย ใครวะบวม"

เสียกำลังใจไปทันที รีบจับตามหน้าตัวเอง

"ลูกๆ ก็แม่มิซาเค้าเลี้ยงดีนี่จ๊ะ อวบๆแบบนี้ล่ะจะได้สมบูรณ์ เราสองคนผอมไปนะพ่อว่า กินเยอะๆน้า"

เป็นงั้นไปเรื่องเข้าข้างลูกนี่ไม่มีใครเกิน

"อ้าว แล้วไอ้เปี๊ยกไปไหนวะ"

เฟียตถามหาญี่ปุ่นเพราะไม่เห็นลงมาด้วย

"โหพี่ รายนั้นน่ะ นอนกลิ้งอยู่บนเตียง มันขี้โกงจะตาย"

"หือ จริงเหรอลูก ตายจริงลูกญี่ปุ่น ทำไมทำตัวแบบนี้นะ"

"เอก"

บอยร้องปรามเพราะสีหน้าของคนเป็นพ่อไม่สบายใจ พอขึ้นไปบนห้องก็เห็นญี่ปุ่นนอนกลิ้งอยู่บนเตียงจริงๆ

"ตายแล้วลูกญี่ปุ่น ฉลาดจริงๆเล้ย ลูกพ่อ"

"แอ่ะ"

ทั้งสามคนมองหน้ากัน ทำหน้าสุดเซ็ง

"เอ้ย แกสองคนรีบๆเข้าดิ ยืนอึ้งทำแป๊ะไรวะ เร็วๆ"

เฟียตร้องทัก ทั้งสองสะดุ้งรีบยกของไปวาง

"อิอิ เดี๋ยวเค้าให้บอยกินมังคุดเนะ มังคุดพอพ่อเค้าส่งนอกน้าจาบอกให้"

ญี่ปุ่นกระเด้งตัวออกจากที่นอนวิ่งไปแกะกล่องทันที บอยกับเอกยืนมองตาเขียว แต่พอเห็นลูกมังคุดก็ทำตาโต

"โอ้โห ลูกเบ่อเร่อเลยอ่ะ"

"กินเยอะๆเลยลูก มีเงาะอีกน้า"

ญี่ปุ่นก็จัดแจงแกะกล่องออกแบ่งให้เพื่อนๆกินกันอย่างสนุกสนาน พอถึงเวลากลับก็ลงไปส่งคุณพ่อด้วยกัน

"ขับรถดีๆนะครับคุณพ่อ"

เฟียตบอก

"พ่อฝากน้องด้วยนะพ่อเฟียต"

"ครับ คุณพ่อ คุณพ่อไม่ต้องห่วงครับ"

"พอพ่อ ปิดเทอมหย่ายพาเค้าไปเที่ยวไกลๆหน่อยน้า เค้าเบื่อลำธารแล้วอ่า"

"ได้สิคุณลูก เดี๋ยวพอพ่อจะไปบอกแมแม่ให้เตรียมทริปไว้ให้คุณลุก"

กอดร่ำรากันอยู่ พอคุณพ่อกลับไปทั้งสี่คนก็เดินขึ้นหอไป

"บอยๆ ไปเที่ยวหนุกป่ะ"

"ก็ดีนะปุ่น แต่เชียงรายฝนตกอ่ะ ไม่ค่อยหนุก"

"จริงหรา ไม่เหมือนเราเนอะ พ่อหมีขาว เราเห็นปลาโลมาเนะ ตัวย้ายหย่าย"

โม้อีกตามเคย

"จริงเหรอปุ่น อยากไปจังเลย เราไปกะปุ่นก็ดีเนอะ"

"อ้าวบอย"

เอกเคืองทันที

"อิอิ ปิดเทอมคราวหน้าไปกะเราดิ เนอะๆพ่อหมีขาวเนอะ หนุ๊กหนุก มีอะไรเที่ยวเยอะแยะเลย"

เฟียตทำหน้าเซ็งแต่ก็ไม่อยากจะขัดเพราะรู้ดีว่าคนของตัวเองเป็นอย่างไร

"ไอ้เปี๊ยก ไปกลับห้องเรา"

เฟียตร้องขึ้นเพราะรู้สึกอยากจะอาบน้ำ

"อ่า ปุ่นนายจะไปนอนกะพี่เฟียตเหรอ"

"อิอิ เค้าก็ไปนอนกะฝามีเค้าเนะ เดี๋ยวเราจาเห็นบอยจุ๊จิ๊กะปลาดุก อิอิ"

"แอ่ะ"

พูดไม่ออก ได้แต่พยักหน้าเออออตาม ญี่ปุ่นเอาของฝากไว้ที่ห้องของตัวเองแล้วหอบเป้เดินตามเฟียตไป พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนตามปกติแล้วเด็กนักเรียนส่วนใหญ่กลับเข้าหอกันวันนี้ หอของเฟียตเองก็มีคนแน่นอยู่ตรงหน้าหอ ต่างก็คุยกันเล่าเรื่องที่ไปเที่ยวมาตอนปิดเทอม

"เฮ้ย ไอ้เฟียต ฮ่าๆ ทำไมมึงอ้วนจังวะ"

พอเดินไปถึงหน้าหอเพื่อนๆก็ร้องทักมาแต่ไกล

"เว้ยเฮ้ย ดูไอ้เปี๊ยก อ้วนคู่กันเลยนะมึง"

"แอ่ะ พ่อหมีขาวเขาว่าพ่อหมีขาวอ้วนอ่ะ อิอิ"

"เค้าว่ามึงนั่นล่ะ อย่ามาล้อนะเว้ย อ้วนแป๊ะไรวะ"

เฟียตตะโกนตอบเพื่อนไป

"โหนะมึง ดูแก้มมึงดิไอ้เฟียต ฮ่าๆ กลมเชียวนะมึง"

"ไอ้เบนซ์ กวนตีนนะมึง"

"เออไอ้เฟียตปิดเทอมมึงไปไหนมาวะ ท่าทางจะแดกอย่างเดียวนะมึง"

เพื่อนๆต่างกรูกันเข้ามาล้อ

"ไอ้เปี๊ยก แก้มป่องเชียวนะมึง ฮ่าๆ"

"แอ่ะ เค้ามะอ้วนน้า พ่อหมีขาวอ่ะอ้วน กินเอ๊ากินเอา"

"ขึ้นห้องไปเลยไอ้เปี๊ยก ไปๆ"

เฟียตดันหลังให้ญี่ปุ่นเดินขึ้นหอไป เพราะยิ่งอยู่เหมือนจะยิ่งเผากันเอง

"เฮ้ย มึงไปบ้านไอ้เปี๊ยกมาเหรอ"

ฟอร์ดถามขึ้นหลังจากที่ญี่ปุ่นเดินขึ้นห้องไปก่อน หน้าย่นแต่ก็ยอมเดินขึ้นห้องไป

"เออ มันพากูกินกับนอนทั้งวันเลยว่ะ ขึ้นกี่โลไม่รู้"

"เฮ้ย ตกลงมึงเอาแน่แล้วเหรอวะไอ้เปี๊ยกน่ะ ฮ่าๆ เสือสิ้นฤทธิ์เลยนะมึง แน่ว่ะไอ้เปี๊ยก เอาไอ้เฟียตอยู่หมัดเลยเว้ย"

เบนซ์ล้อเลียนจับนั่นจับนี่อยู่

"ไอ้นี่เดี๋ยวเถอะมึง ไปอาบน้ำดีกว่าโว้ย เมียกูรอ"

"แหมมึง พอมีเมียหน่อยห่างเพื่อนเลยนะ"

"อ้าว เมียนี่หว่า กูรักของกูอ่ะ ใครจะทำไม ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรักเว้ย ฮ่าๆๆ พวกมึงคงไม่มีสินะ"

เฟียตเดินขึ้นห้องไปปล่อยให้เพื่อนทำตาร้อนมองหน้ากันอยู่

"พ่อหมีขาวๆ เค้าอ้วนจริงๆหรา มะเห็นอ้วนเนะ แค่อวบๆ อิอิ"

"อ้วน นี่ล่ะเขาเรียกอ้วน ดูดิ กูเลยพลอยอ้วนตามไปเลย"

"หือหนายพ่อหมีขาวมะเห็นอ้วนเนะ อิอิ อวบๆ"

เดินไปจับท้องของเฟียตดึงเสื้อขึ้นตบเบาๆหัวเราะคิกคักอยู่

"คราวนี้ก็อย่าแดกเยอะล่ะ ลดๆบ้าง"

"เอ๋ เราจาลดน้ำหนักกันเนะ อิอิ"

ทำท่าเป็นจริงเป็นจังไป

"เออ ไปอาบน้ำดิ เหนียวตัว"

"เอ่ พ่อหมีขาวๆ"

"อาราย"

"เค้าหิวอ่า"

"แว้กก เพิ่งบอกไปจะลดน้ำหนัก อะไรของมึงวะ"

"ก็เค้าหิวอ่า"

"กูว่าแล้ว เหอๆๆ มีเมียเป็นหมูก็คราวนี้ล่ะกู"

เฟียตบ่นแล้วเดินลงไปข้างล่าง เดี๋ยวนี้รู้งานพอคนตัวเล็กบ่นหิวก็หาให้กินทันที

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(งอน)

"คุณลูกคะ วันนี้อากาศดี เดี๋ยวแมแม่จะพาไปปิคนิกที่สวนหลังบ้านนะคะ ดีไหมคะ"

 

อีกไม่กี่วันญี่ปุ่นก็ต้องกลับไปโรงเรียนแล้ว คุณแม่มิซาจึงอยากมีเวลากับลูกชายให้มากที่สุด

 

"เอ๋ที่ลำธารอ่ะเหรอแมแม่"

 

"จ้า ลำธารกำลังสวยน้า เดี๋ยวแมแม่ทำอาหารไปเยอะๆ"

 

"อิอิ พอพ่อไปด้วยไหมอ่า"

 

"ไปสิจ๊ะ ไปกันทุกคน คุณลูกไปเตรียมตัวได้แล้วจ้า เดี๋ยวสายแดดร้อนน้า"

 

"ไปปิคนิกๆ"

 

ญี่ปุ่นร้องเป็นเพลงลั่นล้าวิ่งขึ้นไปบนห้อง

 

"พ่อหมีขาวๆ แมแม่จาพาไปปิคนิกน้า แต่งตัวเร็วน้า"

 

เฟียตยังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง รู้สึกว่าน้ำหนักตัวจะเพิ่มขึ้น เพราะอยู่ที่นี่ไม่ได้ทำกิจกรรมอะไรเลย

 

"หือ ไปปิคนิกเหรอ ที่ไหนวะ"

 

"ที่ลำธารหลังบ้านเนะ"

 

"เว้ย ไม่เอา"

 

"เอ๋ กลัวปูหนีบหรา อิอิ"

 

"ไอ้บ้า มันมีอะไรน่าปิคนิกวะแค่ลำธาร"

 

"อ่า พ่อหมีขาวอ่า เดินไปอีกหน่อยมีก้อนหินเนะ มองเห็นภูเขาอ่า"

 

ญี่ปุ่นปีนขึ้นไปบนเตียงขึ้นคร่อมอย่างเคย

 

"เออๆ ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆวะ เซ็งจะตายอยู่แล้ว"

 

เฟียตบอกแต่ยังไม่ลุกเพราะคนตัวเล็กขึ้นทับตัวไว้

 

"ทำมายพ่อหมีขาวเอาแต่นอนอ่า เนี่ยอ๊วนอ้วนเนะ"

 

"เอ้ย กูอ้วนขึ้นจริงเหรอ"

 

เฟียตกระเด้งตัวขึ้นแล้วเดินไปหน้ากระจก

 

"จริงเนะ ตัวหย่ายอ่า เต็มไม้เต็มมือ"

 

พูดแล้วก็หัวเราะ

 

"ไอ้นี่ มึงนั่นล่ะอ้วนดูดิ ตันไม่รู้จะตันยังไงแล้ว"

 

"แอ่ะ ว่าเค้าหรา ก็พ่อหมีขาวอ่า พากินๆแล้วก็นอนๆเนะ"

 

"อ้าว โทษกูอีกว่างั้น"

 

"เร็วๆเนะ เค้าอยากกินแซนวิชกะน้ำหวานแล้วเนะ"

 

"อือ เดี๋ยวเปลี่ยนแค่กางเกงก็ไปได้ละ"

 

"อิอิ เค้าจาใส่สีฟ้าน้า พ่อหมีขาวก็ใส่สีฟ้า จะได้ใส่เหมือนกันเนะ"

 

ญี่ปุ่นจัดแจงเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อออกมาใส่ เฟียตเองก็เอาเสื้อสีฟ้าของตัวเองออกมาใส่อย่างว่าง่าย พอเสร็จก็เดินลงไปข้างล่าง

 

"อ่า แมแม่"

 

ญี่ปุ่นตะลึงเพราะเห็นคุณแม่มิซาสวมชุดเนตรนารี

 

"เป็นไงค้า เนตรนารีมิซา อิอิ"

 

"อิอิ แมแม่อ่า ตาหลกเนะ"

 

เฟียตเองก็หัวเราะออกมา ญี่ปุ่นเดินหัวเราะไปดูใกล้ๆ

 

"ก็แหมคุณลูกขา นานๆทีน้า แมแม่จะได้รำลึกความหลังตอนเรียน"

 

"พร้อมกันหรือยังเอ่ย"

 

"แว้กก พอพ่อ"

 

คนเป็นพ่อเดินลงมาในชุดลูกเสือเหมือนกัน เฟียตหัวเราะจนน้ำตาไหล

 

"อย่าหัวเราะสิลูก ก็พอพ่อจะไปปิคนิกทั้งที ต้องมีกันหน่อย จริงไหมจ๊ะมิซา"

 

"ใช่ค่า อุ๊ยรุ่นพี่ เทห์มั่กมั่กค่า"

 

ทำท่าเหมือนสาววัยรุ่นที่คลั่งไคล้หนุ่มหล่อ คนเป็นลูกมองหน้ากันแล้วอายไปเลย

 

"น้องมิซาน่ารักมากนะจ๊ะวันนี้ คิดถึงตอนเรียนมัธยมเลยล่ะ"

 

"อุ๊ย รุ่นพี่ชมมิซาเหรอคะ เขินจัง"

 

"อ่า แมแม่จะไปกันได้ยังอ่า จีบกันอยู่ได้เนะ มะอายลูกหรา"

 

"ไปค่ะคุณลูก ป่ะเดี๋ยวแดดร้อน ช่วยกันถือของหน่อยเร๊ว"

 

คณะลูกเสือเนตรนารีออกเดินทางแล้ว มีธงสีด้วยขอบอก คนเป็นพ่อเดินนำหน้า ลูกๆอยู่กลางส่วนคนเป็นแม่ปิดท้าย

 

"รุ่นพี่คะ ผีเสื้อ อุ๊ย สวยมากค่ะ น้องมิซาอยากถ่ายรูป"

 

วางของลงทำท่าเหมือนเห็นของสวยที่สุดในโลก ทำตาใหญ่วิ๊งๆ

 

"อ่า แมแม่งั้นเค้าเดินไปก่อนน้า เค้าอยากจะนั่งเล่นที่ริมลำธารแล้วอ่า พอพ่อแมแม่มีแต่จีบกันเนะ"

 

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วเดินนำหน้าไปเฟียตเองก็หัวเราะคิกคักอยู่เดินตามคนตัวเล็กไป

 

"เออ สวยว่ะ มองเห็นภูเขาด้วย"

 

"เค้าบอกแล้ว อิอิ มานั่งตรงนี้ดิพ่อหมีขาว"

 

ญี่ปุ่นปีขึ้นไปบนก้อนหินตบมือแปะๆตรงก้อนหิน

 

"หือ มองเห็นชัดกว่าตรงนี้เหรอ"

 

"อื้มเนะ"

 

เฟียตปีนตามขึ้นไป

 

"โห สวยว่ะมองเห็นภูเขาเป็นแนวเลย สวยๆ"

 

"พ่อหมีขาว ทำเหมือนไททานิกหน่อยดิ"

 

"หือ อะไรน๊ะ"

 

"เอ๋ มะเคยดูหรา ฮิตจาตาย แมแม่ชอบเปิดให้ดูเนะ ที่เค้าไปยืนตรงเรืออ่า แล้วก็ทำแบบนี้"

 

ญี่ปุ่นกางแขนออกยืนอยู่ตรงปลายหิน

 

"ฮ่าๆ น้ำเน่าว่ะ ไอ้บ้า กูไม่เคยดูโว้ยหนังตุ๊ดแตกแบบนั้นอ่ะ"

 

"แอ่ะ จาทำเหรอไม่ทำอ่า"

 

ญี่ปุ่นหันมาทำหน้ายักษ์ใส่

 

"เออๆ แม่โรส มาแจ๊คจะกอด"

 

พูดแล้วก็หังเราะ

 

"อิอิ แจ๊ค กอดเค้าน้า อิอิ"

 

ช่างจดช่างจำเสียเหลือเกิน พอเฟียตมายืนข้างหลังก็กางมือออกยิ้มกริ่ม

 

"พ่อหมีว่าแม่หมีอ้วนไปจริงล่ะ กลมดิ๊กเลยว่ะ"

 

คนกำลังเคลิ้ม ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่

 

"แอ่ะไม่แมนติกเลยอ่า พ่อหมีขาวอ่า ว่าเค้าน้า"

 

"โอ๋ๆ มาๆ กอดใหม่ แม่หมีอ้วน ตุ้ยนุ้ย"

 

"แอ่ะ มะเอาเนะ เค้ามะได้อ้วนซะโหน่ย เค้ากะลังอวบ อิอิ"

 

แถไปจนได้ สรุปเฟียตก็ต้องยืนกางแขนให้ญี่ปุ่นเอาเป็นหลัก เพราะรายนั้นเดินวนไปเวียนมาไม่ยอมอยู่นิ่งอยู่บนโขดหิน

 

"ลูกๆค้า มามะมากินแซนวิชกัน แมแม่ชงน้ำหวานให้ด้วยน้า"

 

เสียงคุณแม่มิซาร้องมา ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ผ้าพันคอที่ตอนออกจากบ้านยังเป็นเกลียวเรียบร้อยตอนนี้มันหลุดลุ่ยเหมือนเพิ่งไปฟัดกับใครมา

 

"อ่า แมแม่ไปทำรายมาอ่า ทำไมหัวฟู๊ฟู"

 

ญี่ปุ่นปีนลงจากก้อนหินก่อนเฟียต แล้วปรี่ไปหาคุณแม่มิซา

 

"อ้อ ก็วิ่งไล่จับกับรุ่นพี่น่ะค่ะลูกญี่ปุ่นขา อิอิ ปล่อยแมแม่บ้าง"

 

หัวเราะทำท่าอายอยู่ ญี่ปุ่นยืนเท้าสะเอวยืนดูอยู่

 

"อ่า พอพ่อทำมายกางเกงในอยู่นอกกางเกงอ่า อิอิ ทำอารายกันแน่ๆเลยอ่า"

 

ญี่ปุ่นทำหน้าสงสัย

 

"ไม่มี๊คุณลูก พอพ่อไปฉี่มา"

 

กางเกงชั้นในที่ดึงขึ้นสูงทับเสื้อนักเรียนไว้ คงรีบจนเผลอ คนเป็นพ่อไม่อายเท่าไหร่ แต่คนเป็นแม่อายม้วนอยู่

 

"อ่า หลอกเค้าหรา อิอิ พอพ่อแมแม่ไปจุ๊จิ๊กันแน่ๆ อิอิ"

 

"ว้ายไม่เอาค่ะลูกญี่ปุ่นขา ไม่จุ๊จิ๊น้า แมแม่แค่ไปรำลึกความหลังกับรุ่นพี่นิดหน่อย อ๊ายเขิน รุ่นพี่ค้า บอกลุกสิค้า"

 

เอามือปิดหน้าอายม้วนอยู่

 

"ไอ้เปี๊ยก มานี่ๆ อย่าไปกวนพ่อกับแม่ ไปเราไปนั่งตรงโน้น อากาศเย็นสบายไปนอนกลางวันกัน"

 

เฟียตแม้จะอมยิ้มจนแก้มปริปวดกรามไปหมดแต่ก็มาดึงตัวญี่ปุ่นออกไป

 

"อ่า เอาหนมไปด้วยเนะ จาได้นอนกิน พ่อหมีขาวเอาหมอนไปด้วยน้า เค้าจาได้นอน"

 

หันมาสั่ง เฟียตอยากจะตะเพิดใส่แต่ก็ยอมทำตาม คนตัวเล็กเดินตามไปใต้ร่มไม้ใหญ่ริมลำธาร เอาเสื่อปูลงแล้วทิ้งหมอนลง คนตัวเล็กกระโจนเข้าเสื่อทันที

 

"อิอิ เย็นสบายเนะ มาๆพ่อหมีขาว มาป้อนเค้าหน่อย"

 

นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เฟียตเริ่มหมั่นไส้เต็มทน

 

"เออ สบายนะมึง เป็นเมียทำไมให้ผัวป้อนวะ ต้องป้อนผัวดิ"

 

"เอ๋ แล้วทำมายฝามีมะป้อนเค้าอ่า ภรรยาก็หิวเนะ ป้อนๆ"

 

สนใจที่ไหนนอนดิ้นแด่วๆให้เฟียตป้อน ดันหน้าดันหลังเฟียตกัดฟันหมั่นไส้อยู่

"อ่ะแดกเข้าไป อ้วนยังกะหมู"

เฟียตเอาแซนวิชยัดเข้าไปในปากของญี่ปุ่น

"อู้อี้ๆ แอ่ะ ทำมายอ่า พ่อหมีขาวอ่า"

ทำหน้าย่นลุกขึ้นมา

"อ้าว ก็ป้อนไง ฮ่าๆ"

"นิสัยมะดี ป้อนเค้าดีๆมะได้หรา"

"เว้ย ไม่แดกเองวะ เลิกทำตัวเป็นเด็กซะที"

เฟียตโพล่งออกไป ญี่ปุ่นอึ้งอ้าปากค้าง แล้วค่อยๆเบะปาก

"เค้าเด็กแล้วมายุ่งกะเค้าทำมายอ่ะ"

พูดเหมือนจะร้องไห้ออกมา เฟียตตกใจไม่คิดว่าจะงอนเป็นด้วย

"เฮ้ย กูไม่ได้ตั้งใจ กูล้อเล่น"

เฟียตเอื้อมมือไปดึงตัวจะกอด แต่คนตัวเล็กไม่ยอมปัดมือออก

"ไม่ต้องมายุ่ง เค้าเด็กแล้วไม่ชอบใช่ไหม"

เบะปากหนักหนักกว่าเดิม เฟียตทำหน้าไม่ถูก

"เฮ้ย มึงจะไปไหนไอ้เปี๊ยก"

ญี่ปุ่นไม่ตอบเดินหนีไปแล้ว เฟียตลุกขึ้นเดินตามคว้าแขนไว้ แต่ญี่ปุ่นสะบัดออก งอนจริงจัง

"โอ๋ๆ พ่อหมีขอโทษน้า อ่ะให้ทุบ"

"ไม่ต้องมายุ่ง อยากได้ผู้ใหญ่ก็ไม่ต้องมายุ่งกะเค้า"

พุดเคล้าน้ำตาออกมา เฟียตใจสั่นไหวไปไม่คิดเลยว่าญี่ปุ่นจะงอนด้วยเรื่องแบบนี้

"เอ้ย ไอ้เปี๊ยก งอนจริงเหรอวะ"

เฟียตดึงตัวญี่ปุ่นให้หันหน้ามา พอหันหน้ามาก็ตกใจ น้ำตาเอ่อนองเต็มสองตา แว่นตาหนาๆไม่ได้บังไว้ได้เลย

"ไอ้เปี๊ยก นี่ โกรธจริงๆเหรอ"

"ฮึกๆ"

"พ่อหมีขอโทษน้า ขอโทษน้า"

เฟียตใจหล่นหายไป กอดร่างที่เริ่มอวบไว้แต่คนตัวเล็กขืนร่างไว้

"ไอ้บ้า"

ญี่ปุ่นทุบพยายามดิ้นออกจากวงแขนแต่เฟียตเองก็กอดแน่นยอมเจ็บ

"ทำกะเค้าแบบนั้นทำมายอ่า ยัดปากเค้าทำมายอ่า ไอ้บ้า"

ร้องไห้สะอึกสะอื้น

"พ่อหมีไม่ได้ตั้งใจน้า พ่อหมีขอโทษ อย่าโกรธพ่อหมีน้าแม่หมี"

"ฮึกๆ เค้าก็มีความรู้สึกน้า เค้าก็น้อยใจเป็นน้า"

สิ่งที่ญี่ปุ่นพูดออกมาเสียดแทงใจเฟียตเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เคยได้ยินญี่ปุ่นพูดในทำนองนี้มาก่อน เพราะความร่าเริงที่แสดงออกมาทำให้เขาลืมไปว่าญี่ปุ่นเองก็เป็นเด็กคนหนึ่ง ที่มีหัวใจ มีความรู้สึกเช่นกัน

"ขอโทษน้าแม่หมี พ่อหมีขอโทษ"

ทั้งกอดทั้งจูบตามหน้าผาก แต่คนตัวเล็กดิ้นทั้งต่อยทั้งตี

"อย่าโกรธน้า อย่าโกรธพ่อหมีน้า พ่อหมีผิดไปแล้ว"

เฟียตเองก็พยายามปลอบเอาให้ลงแต่ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าที่คนตัวเล็กจะยอมสงบ พอนิ่งก็หลับไปเสียในอ้อมกอดของเฟียต เฟียตอุ้มร่างอวบของญี่ปุ่นมาค่อยๆวางลงบนเสื่อ พอเวลานอนก็เป็นญี่ปุ่นคนเดิม ทำปากจุ๊บจั๊บอยู่

"กุผิดเองล่ะไอ้เปี๊ยก กูลืมไปว่ามึงก็คงน้อยใจเป็นเหมือนกัน กูขอโทษนะ กูจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว เห็นมึงร้องไห้ทีไรกูจะบ้าตาย"

เฟียตพูดออกมาเบาๆจ้องมองร่างญี่ปุ่นเนิ่นนาน แล้วค่อยๆลงไปนอนข้างๆกอดร่างนั้นไว้ ทั้งสองนอนหลับอยู่ริมลำธารเสียงน้ำไหลอากาศเย็นสบายลมพัดเอื่อยๆ แดดไม่แรงมาก ส่วนคุณแม่มิซากับคุณพ่อก็ลั่นล้ากันอยู่ถ่ายรูปกันใหญ่ เขินอายกันเหมือนสาววัยรุ่นที่กำลังตกหลุมรักซึ่งกันและกัน

"อือ หิวอ่า"

ญี่ปุ่นงัวเงียตื่นขึ้น พอรู้สึกตัวก็พูดออกมา ลืมตาขึ้นมองเห็นเฟียตกอดอยู่ก็ตีทันที

"กอดเค้าทำมายอ่า"

"หือ ตื่นแล้วเหรอ"

"มะต้องมากอดเนะ เค้าเป็นเด็กนี่"

ยังไม่หายงอนทำหน้าบ่นใส่

"อ้าว ไม่กอดเมียแล้วให้ผัวกอดใครล่ะคร้าบ แม่หมี"

"อ่า มะชอบมะช่ายหรามีเมียเด็ก ไปๆไม่ต้องมากอด"

เฟียตกอดไว้แน่นหอมไซร้ตามซอกคอ ญี่ปุ่นดิ้นหัวเราะคิกคัก เฟียตค่อยโล่งใจขึ้นหน่อย

"เอ๋ นี่แน่ ว่าเค้าหรา"

ญี่ปุ่นเอามือดันหน้าของเฟียตออกแล้วตีลงไปที่หน้าผาก เฟียตเองก็ไม่ยอมแพ้กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่

"อ่า เค้าอึดอัดเนะ อ่า น้องชายตื่นแล้วอ่า"

เป็นงั้นไป

"เล่นดิ น้องชายพ่อหมีคิดถึงแม่หมีแล้วอ่ะ"

เฟียตยอมแต่โดยดีพยายามทำคะแนนเต็มที่ คนตัวเล็กหัวเราะคิกคักมุดลงต่ำทันที

"อาโหลๆ น้องชายหมีขาวตื่นหรา อิอิ"

ล้วงเข้าไปในกางเกงงัดออกมาคลึงเล่น ลืมไปเลยว่าไม่กี่นาทีก่อนงอนอยู่

"แต่มะเอาอ่ามะเล่นดีกว่าเนะ กลัวเป็นริซซี่ อิอิ นอนๆน้า"

"อ้าว ไม่เล่นแล้วเหรอแม่หมี"

"มะเอาอ่า เค้ากลัวริซซี่"

เฟียตคิดผิดไป ไม่น่าหลอกไปอย่างนั้นเลย

"กินดีกว่า หิวแระ เนอะแม่หมีเนอะ"

"แอ่ะ เค้าจากินเองเนะ ไม่ต้องมาป้อน"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่น

"อ่ะๆ เดี่ยวพ่อหมีป้อน นะนะ"

เฟียตลุกขึ้นมาแกะแซนวิชออกแล้วเอาปากงับไว้ข้างหนึ่ง

"อ่า ตาหลกอ่า อิอิ"

เฟียตจับหน้าญี่ปุ่นให้หันมากัดอีกข้างตอนแรกก้หัวเราะไม่ยอม แต่ก็งับเข้าไปจนได้

"อร่อยไหม"

"หย่อยเนะ"

เคี้ยวจุ๊บจั๊บอยู่

"ไอ้เปี๊ยก"

เฟียตเรียกมองตาหวาน

"หือ อารายอ่า"

"กูรักมึงนะ รักมาก"

เฟียตพูดออกไปตาเป็นประกาย

"อิอิ เค้ารู้เนะ"

"อ้าว มึงไม่ซึ้งเลยเหรอ"

"ฮื่อ เฉยๆอ่า ก็เค้าก็รักพ่อหมีขาวนิ"

ญี่ปุ่นพูดออกไปหน้าตาเฉย เฟียตเองที่เป็นฝ่ายยิ้มเห็นฟันขาวเขาโผเข้ากอดญี่ปุ่นทันที

"แม่หมียอดดวงใจ หวานใจของพ่อหมี"