ญี่ปุ่นรู้สึกตัวขึ้นตอนตีสี่กว่าๆ เพราะเคยชินกับการตื่นเวลานี้มาทั้งสัปดาห์ พองัวเงียตื่นขึ้นก็เดินเข้าห้องน้ำทั้งที่ยังหลับตาอยู่พอล้างหน้าล้างตาแล้วก็เดินออกมา นึกขึ้นได้ว่าไม่ต้องไปซ้อมแบดแล้ว จึงเดินกลับไปที่เตียงจะนอนต่อ
"เอ๋ ทำไมบอยไปนอนเตียงปลาดุกอ่า"
ญี่ปุ่นเหลือบไปเห็นบอยที่นอนอยู่ข้างๆเอก ทั้งสองหลับไหลไม่รู้สึกตัว
"อิอิ ไม่ได้น้า ทิ้งเค้าหรา"
ว่าแล้วก็เดินไปชะโงกหน้าดูใกล้ๆ ญี่ปุ่นปีนขึ้นเตียงไปทันทีเอาตัวเองแทรกลงตรงกลาง แม้จะคับแคบแต่ก็เบียดเพื่อนๆดันเอกให้ติดฝาไป
"อิอิ ร้อนจาตายมานอนเบียดกันเนะ"
ญี่ปุ่นบ่นแต่ก็หลับตาลง บอยและเอกดิ้นอยู่สักพักก็หลับต่อพอสาย
"แว้กก ไอ้หญ้าแห้ง มึงมานอนอะไรตรงนี้"
เอกสะดุ้งตื่นก่อนใคร ปลุกให้บอยต้องตื่นขึ้นมาอีกคน แต่ญี่ปุ่นกลับนอนเอาขาพาดกลางลำตัวของเอก ส่วนมือพาดอยู่ที่คอของบอย
"เอ้ย ปุ่น ทำไมมานอนตรงนี้"
บอยสะดุ้งตื่นขึ้นแล้วมองหน้าเอก ทั้งสองมองหน้ากันอยู่ครู่ใหญ่แล้วรีบกระโจนลงจากเตียง
"อ่า ครายมาปลุกเค้าอ่า"
ตัวแสบตื่นแล้ว งัวเงียลุกขึ้นนั่งขยี้ตามองซ้ายขวา
"เอ่อ เราเข้าห้องน้ำก่อนนะ"
บอยชิ่งเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้เอกยืนเก้ๆกังๆอยู่
"ฮี่ๆ เมื่อคืนทำไมนอนกอดบอยเนะ เราเห็นน้า ปลาดุก"
ญี่ปุ่นทำหน้าล้อเลียนปรี่เข้าไปใกล้ๆเอก
"บ้า ไอ้หญ้าแห้ง มัน มัน กลัวผีเว้ยมันเลยมานอนกะกู ทำไม แล้วมึงอ่ะ ทำไมมานอนเบียดกะกู"
เอกแถไปทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้
"เอ๋ น่าฉงฉัยเนะ ทำไมเพิ่งมากลัวผีอ่า อิอิ หลอกเราไม้ได้ร๊อกปลาดุก ถามบอยดีกว่า"
ญี่ปุ่นไปยืนหน้าห้องน้ำเคาะประตู
"บอยๆ ปลาดุกเค้าบอกว่าเมื่อคืน แหย่ก้นบอยด้วยอ่า จริงป่าว"
ญี่ปุ่นย้อมสีให้เสร็จสรรพ
"เฮ้ย ไอ้หญ้าแห้ง กูไม่ได้พูดน้า"
เอกปรี่เข้ามา บอยเงียบเสียง นั่งสั่นอยู่ในห้องน้ำ
"บอยๆ บอกเราน้า ปลาดุกแหย่ก้นนายอ่ะป่าว เดี๋ยวเค้าไปฟ้องหมีขาวให้น้า ให้มาจัดการปลาดุก"
ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่เอกที่ยืนดึงแขนญี่ปุ่นให้ออกไปจากหน้าประตูห้องน้ำ ญี่ปุ่นก็หันไปล้อเอกแทน
"เอ่ ปลาดุกทำอารายบอยอ่า เรารู้น้า ไม่ต้องมาปิด"
"ทำอะไรวะ บอกว่ามันกลัวผีๆ มึงนี่อะไรไอ้หญ้าแห้ง"
"เอ๋ ทำมายต้องกอดกันอ่า มะเข้าใจเนะ"
"โว้ย กูไม่คุยแล้ว ไปหาน้ำเต้าหูกินดีกว่า ไอ้บ้าพูดไม่รู้เรื่อง"
เอกหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากห้องไป
"เดี๋ยวๆ ปลาดุก ซื้อมาฝากเราด้วยดิ เราก็หิว"
"ไอ้นี่ เออๆ"
เอกเดินไปแล้วญี่ปุ่นกระโดดขึ้นเตียงตัวเอง กลิ้งไปกลิ้งมารอบอยออกมาจากห้องน้ำ พอบอยออกมาก็ยิ้มแฉ่งแสดงสายตาท่าทางมีเลิศนัย
"ฮี่ๆ บอยอ่ะ ทำตัวแปลกๆน้า มีอะไรปิดบังเราอ่ะป่าว"
ญี่ปุ่นทำหน้าอยากรู้อยากเห็น มองหน้าบอยยิ้มๆ
"บ้าเหรอปุ่น เราไม่มีอะไร เมื่อคืนเราหนาวๆอ่ะ เลยลงมานอนกับเอก"
ผิดทางเพราะไม่ได้เตรียมกันไว้ ญี่ปุ่นทำหน้าสงสัยยิ่งกว่าเดิม
"เอ๋ แต่เมื่อกี๊ ปลากดุกบอกว่าบอยกอดเอาๆ ปลาดุกเลยแหย่ก้นบอยอ่ะ ไหนๆเจ็บอ่ะเปล่า"
ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปจับก้นบอย
"บ้าเหรอ ปุ่น เรายังไม่ได้ทำถึงขั้นนั้น"
บอยเผลอปากพูดออกมา แล้วเอามือปิดปากไว้
"เอ๋ ฮี่ๆ ทำอารายกันเนะ"
"โอ๊ย ปุ่น อย่าซักมากได้ไหมอ่ะ เราไม่ชอบ"
บอยทำท่าหงุดหงิดใส่ทันที แล้วเดินงอนตุ๊บป่องไปนั่งที่เตียง
"โอ๋ๆ เราขอโทษน้า เราก็อยากรู้เนะ ทีเราน้า เรายังไม่ปิดบอยอ่ะ เพราะบอยเป็นเพื่อนเราน้า"
ญี่ปุ่นเข้าไปง้อ บอยเหมือนคิดอะไรได้
"งั้น นายอย่าไปบอกใครนะ เราอาย"
ญี่ปุ่นพยักหน้าทำตาโตอยากรู้เท่าไข่ห่าน
"เรากับเอก ลองทำแบบที่นายทำกะหมีขาวดูอ่ะ"
"แล้วไงอ่า"
"แต่แค่จับๆอ่ะ กะจูบ ยังไม่ได้แหย่น้า"
"จริงหรา อิอิ"
ญี่ปุ่นยังทำหน้าสงสัยอยู่พอดีกับเอกเปิดประตูเข้ามาในห้อง บอยหันหน้าไปทางอื่นทันที
"ไหนๆ น้ำเต้าหู้เรา อิอิ"
ญี่ปุ่นเบนความสนใจไปยังถุงน้ำเต้าหู้ที่อยู่ในมือเอก แต่สายตาเอกกลับมองมาที่หลังของบอย
"บอยๆ มากินน้ำเต้าหู้ดิ ปลาดุกซื้อมาเผื่อนายด้วยเนะ"
"ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวลงไปกินโจ๊ก"
บอยทำท่างอน แล้วเดินลุกไปหยิบกระเป๋าสตางค์
"บอยๆ ซื้อมาฝากเราด้วยดิ เราก็อยากกิน"
บอยพยักหน้า แล้วเดินออกไปจากห้องทันที เอกจิ๊ปากส่ายหน้า
"เป็นไรวะ"
เอกบ่นแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ
"ปลาดุกไม่กินหรา"
"ไม่กินโว้ย หงุดหงิด"
"อิอิ งั้นเค้ากินน้า อิอิ หวานตูล่ะงานนี้"
มีแต่ได้กับได้ ญี่ปุ่นฟาดน้ำเต้าหู้สามถุงเกลี้ยงคนเดียว สักพักบอยก็เดินกลับขึ้นมาพร้อมถุงโจ๊กในมือสองถุง
"เอ๋ ซื้อมาฝากปลาดุกด้วยเหรอ ใจดี๊ดีเนอะ"
"ปะ เปล่า ซื้อมาให้ปุ่นนั่นล่ะ"
บอยบอกปัดไม่มองหน้าเอก
"เอ๋ เค้ากินน้อยน้า กินมะหมดหรอก อิอิ แต่กลัวบอยเสียจาย กินก็ได้ อิอิ"
ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปฉวยเอาถุงโจ๊กจากมือบอย
"ปลาดุกกินด้วยกันกะเราไหมอ่า"
"ไม่กินโว้ย"
เอกพูดเสียงแข็งแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงหันหลังให้ทันที
"เอ่ เป็นไรอ่า งอนน้าแบบนี้อ่า"
ญี่ปุ่นพูดแต่หันไปหาบอยที่ทำหน้าเหรอหราอยู่ บอยเองก็ทำหน้างอ
"บอยๆ ไปเดินเล่นกันป่ะ ไม่มีอารายทำเนะ"
"อืม ไปดิ"
"ปลาดุกๆ ไปเดินเล่นกันป่ะ"
ญี่ปุ่นถามเอกบ้างที่นอนหายใจแรงอยู่บนเตียง
"ไม่ไป"
ตอบเสียงห้วน
"ปุ่น นายถามเอกด้วยสิ ว่าวันนี้จะเอาผ้าไปปั่นไหม เราจะฝากด้วย"
"เอ๋ ปลาดุกๆ จะเอาผ้าไปปั่นป่ะ เราจะฝากด้วย เอ้ยบอยจะฝากด้วย"
ญี่ปุ่นทำหน้างงแต่ก็ถาม
"ไม่ซักโว้ย ไม่มีอารมณ์"
เอกตอบเสียงแข็งเหมือนเดิม
"ไปเถอะ ปุ่น เขาไม่ไปก็ไม่ต้องไปชวน"
บอยทำเสียงงอนเหมือนกัน ญี่ปุ่นเกาหัวแกรกๆ แต่ก็เดินออกจากห้องไปพร้อมบอย พอเดินผ่านหอนักเรียนชั้นมัธยมหก ก็มีเสียงแซวดังมาเป็นระยะๆ เพราะชื่อเสียงของญี่ปุ่นเริมดังกระฉ่อนแล้ว
"ไปไหนคร้าบบ น้องญี่ปุ่น"
"วันนี้น่ารักจังนะคร้าบ"
กลุ่มนักเรียนที่นั่งชุมนุมกันอยู่หน้าหอหันมาแซว ญี่ปุ่นก็ทำหน้าย่นใส่ไม่ได้สนใจ
"ไปไหนครับ น้องญี่ปุ่น"
เนเดินปรี่เข้ามาหา ทั้งที่กำลังยืนรอคิวซักผ้าอยู่
"เอ๋ พี่เน๊เน้ มะบอกอ่า อิอิ"
ญี่ปุ่นทำท่ายียวนแต่เช้า
"พี่ไปด้วยดิครับ เนี่ยว่างอยู่พอดี"
เนประชิดตัวยิ่งขึ้น
"มะเอาอ่า อยากไปกะบอยสองคน พี่ๆ อยากไปจริงๆหรา"
"จริงครับ ให้พี่ไปด้วยนะ"
"ซื้อหนมให้เค้าก่อนดิ อิอิ แล้วจะพิจารณา"
ญี่ปุ่นทำหน้าเจ้าเล่ห์
"เอ๋ นี่หอหมีขาวนี่นา อิอิ ขึ้นไปไถหนมหมีขาวดีกว่าเนะ บอยรออยู่กะพี่เน๊เน้น้า เดี๋ยวเรามา"
ว่าแล้วก็วิ่งขึ้นหอไปทันที ญี่ปุ่นไปเคาะประตูหมีขาวปังๆอยู่ รอตั้งนานก็ไม่มาเปิด
"ใครวะ มาเคาะแต่เช้า กูจะนอนโว้ย"
เสียงตวาดดังออกมาจากในห้อง
"หมีขาวๆ เค้าเองน้า เปิดประตูหน่อย"
ญี่ปุ่นตะโกนเข้าไปเหมือนกัน เฟียตลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียงทันที ตรงไปเปิดประตูแต่พอเปิดประตูกลับไม่เห็นญี่ปุ่นแล้ว
"เฮ้ย ไปไหนวะ หรือว่ากูหูฝาด"
"นี่แน่"
ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นขี่หลังเฟียตทันที เพราะไปแอบอยู่มุมบันได
"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก กูหายใจไม่อ๊อก"
เฟียตร้องหน้าแดงขึ้นมาทันที เพราะญี่ปุ่นกอดคอแน่นขาเกี่ยวเอวไว้
"อิอิ ไปเล้ย หมีขาว"
กระเด้งตัวอย่างสนุกสนาน เฟียตต้องลากตัวญี่ปุ่นเข้ามาในห้อง แล้วไปล้มลงเตียง
"มึงมาทำไมแต่เช้าวะ คิดถึงกูเหรอ"
เฟียตได้ทียิ้มกริ่มอยู่
"คิดถึงดิ ไหนอ่า หนมเค้าอ่ะ"
"อ้าวไอ้นี่มาถึงก็หาเรื่องแดกเลยนะมึง"
ญี่ปุ่นนอนกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์
"นี่ๆ หมีขาว อิอิ ที่หมีขาวแหย่ตูดเค้าอ่ะ"
ญี่ปุ่นพูดแล้วอมยิ้ม
"ทำไม มึงอยากลองใหม่เหรอ"
"เอ่ มีคนเลียนแบบเราด้วยน้า"
"ใครวะ"
"มะบอกดีกว่า หมีขาว ทำใหม่ดิ นะนะ"
ญี่ปุ่นเขย่าแขน เฟียตยิ้มแก้มปริทันที
"เอาดิ มึงอย่าร้องเจ็บล่ะ กูไม่หยุดจริงๆนะคราวนี้"
เฟียตบอกเอาหน้ามาใกล้
"แอ่ะ เหม็นอ่า หมีขาวยังไม่แปรงฟันหรา ยี้ไม่เอาอ่า สกปรก"
ญี่ปุ่นบีบจมูกตัวเองไว้แล้วดันตัวเฟียตออก
"เออ รอแป๊บนึง"
เฟียตทำหน้ามุ่ยเดินเข้าห้องน้ำไป แต่ก็กลับออกมาโดยใช้เวลาไม่นาน
"อิอิ เขินอ่า"
"ไม่ต้องเขิน มานี่"
เฟียตเดินเข้ามาแล้วคลานขึ้นเตียง ญี่ปุ่นโผเข้าซุกหน้าที่อกของเฟียตทันที เฟียตจับหน้าญี่ปุ่นออกมาจากอกแล้วจ้องมองอยู่เอื้อมมือมาถอดแว่นตาออก ญี่ปุ่นหยีตาทันทีที่แว่นออกจากใบหน้า เฟียตค่อยๆโน้มใบหน้าประทับริมฝีปากทันที
"อ้าปากสิ"
เฟียตบอกอยุ่ในคอเพราะญี่ปุ่นเม้มปากแน่น พอเผยอปากเฟียตก็สอดลิ้นเข้าไปทันที
"แอ่ะ หยึ๋ย มะเอาอ่า หยุ่นๆ แฉะๆ"
ญี่ปุ่นดีดหน้าออก
"ไอ้เปี๊ยก มึงอย่าขัดขืนดิ ไม่งั้นก็ไม่ได้ทำอะไรกันพอดี"
เฟียตบอกเสียงนุ่มนวล ญี่ปุ่นพยักหน้า แล้วอ้าปากหวอรอทันที เฟียตอดที่จะกลั้นหัวเราะไม่ได้
"ยังไม่ต้องอ้า ไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวแมงวันก็บินเข้าปากพอดี"
หุบปากทันที เฟียตเริ่มต้นใหม่ ค่อยๆประกบปากญี่ปุ่นหลับตาปี๋แต่ก็เผยอปากตอบรับ คราวนี้ญี่ปุ่นไม่ขัดขืนแต่ตัวสั่นเพราะเริ่มมีความรู้สึกตอบรับกับจูบของ เฟียต พอเห็นญี่ปุ่นเริ่มมีปฏิกริยาตอบสนองก็รุกหนัก มือเริ่มป่ายไปตามสะโพกลากเข้าไปในเสื้อยืดของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นเริ่มสั่นไหวกับการรุกล้ำของเฟียต พยายามดิ้นหนี เฟียตดันให้ญี่ปุ่นนอนลงกับเตียง
"ปู๊ดดด"
"อุบส์"
"อิอิ เค้าปวดอึ๊อ่า หมีขาว"
ญี่ปุ่นยิ้มเขินแล้วดันตัวเฟียตออกทันที วิ่งเข้าห้องน้ำ เพราะเมื่อเช้ายังไม่เข้าและผลจากการกินแบบระเบิดครัวเมื่อคืน เฟียตต่อยพื้นเตียงอยู่เพราะไม่ได้ดั่งใจ ญี่ปุ่นทิ้งกิ่นไว้กลิ่นที่รุนแรงกว่ากลิ่นปากของเฟียตหลายเท่านัก
"โธ่ โว้ย เมื่อไหร่ก็จะได้มึงซะที ไอ้เปี๊ยกก"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น