My Sweetheart valentine (หวานใจนายหน้าเอ๋อ)...... (ครอบครัวหน้าเอ๋อ)

ช่วงการสอบมาถึงแล้วญี่ปุ่นทำท่าอ่านหนังสืออยู่พักใหญ่ แต่พอพ้นสายตาของเฟียตหรือบอยก็จะกินนอนเป็นเรื่องธรรมดาไปไม่ได้สนใจอ่านหนังสือแต่อย่างใด


"บอยๆ เวลาสอบอ่ะทำสัญญาณให้เราหน่อยน้า"

ญี่ปุ่นสะกิดบอกบอยก่อนเข้าห้องสอบ

"หือสัญญาณอะไรอ่ะ"

"เอ๋ ก็สัญญาณว่าบอยจะกาข้อไหนไง อิอิ เราจะรอน้า"

"อ้าว นายไม่ได้อ่านหนังสือมาเหรอ เห็นอ่านเหมือนกันนี่"

"เอ๋ เราจำมะค่อยได้อ่า นะนะ ทำสัญญาณให้เราหน่อย เริ่มจากข้อแรกเลยน้า"

"จะดีเหรอปุ่น"

"ดีน้า เราคิดแล้ว ดีแน่นอน อิอิ"

ญี่ปุ่นพูดเองเออเองแล้วเดินเข้าห้องสอบไป พอถึงเวลาสอบก็คอยมองแต่บอย ตอนแรกบอยเองไม่ได้สนใจจะบอกเพราะมัวแต่ทำข้อสอบ แต่ญี่ปุ่นทำท่ากระแอมหลายๆทีเข้าบอยจึงต้องยอมทำสัญญาณ โดยทำท่ากุมขมับยกทีละนิ้ว ญี่ปุ่นยิ้มกริ่ม เอาไปเอามาทำข้อสอบเสร็จก่อนบอยอีก

"ออกเร็วจัง นายทำได้เหรอปุ่น"

"ทำได้เนะ ง่ายจาตาย อิอิ"

ยังโวได้อีก ญี่ปุ่นเก็บของเตรียมจะกลับบ้านเพราะวันนี้สอบวันสุดท้าย พรุ่งนี้พ่อก็จะมารับกลับบ้าน ระหว่างปิดเทอมเล็ก

"แอ่ะ ง่ายตรงไหน ยากจะตาย นายทำได้ก็ไม่บอกนะ"

"เดาเอาน่ะสิไอ้หญ้าแห้ง"

"เอ๋ เราไม่ได้เรียนมะเก่งเหมือนปลาดุกนี่ อิอิ คอยลอกแต่บอย"

"อ้าวไอ้นี่ แม่หมูกู กูก็ต้องลอกสิ"

"เออ ปุ่นปิดเทอมนายกลับบ้านเหรอ"

บอยถามขึ้นอายหน้าแดงอยู่ ทำท่าเขินเอก

"กลับเนะ พ่อเรามารับพรุ่งนี้อ่ะ นายไม่กลับบ้านหรา"

"บ้านเราอยู่ที่นี่นิ จะกลับไปไหนอ่า น่าอิจฉาจังเลยเนอะ"

"อ้าว แม่หมูไหนบอกจะไปเที่ยวเชียงรายกับเค้าไง"

เอกร้องขึ้น ญี่ปุ่นหันขวับทันที

"หือ เชียงรายอารายอ่า บอยไม่เห็นเคยบอก"

"อ่า คือเราว่าจะไปบ้านญาติพ่อหมูอ่ะปุ่น ไปไม่กี่วัน"

"อ่า มะเห็นชวนเลยเนะ"

"เว้ย เขาจะไปสวีทกันไอ้หญ้าแห้ง มึงไปมันจะสวีทได้ที่ไหนวะ"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่น

"แอ่ะ หวีทอารายอ่า ชิ มะสนจายเนะ ไปช่วยพ่อเก็บมังคุดดีกว่า อิอิ พอเปิดเทอมไม่เอามาฝากน้า"

"จริงเหรอปุ่น บ้านนายมีสวนมังคุดเหรอ"

"มีเนะ มีสวนมังคุด เงาะ ทุเรียน เยอะแยะ อิอิ เราจะเอามาฝากทุกคนเนะ แต่ไม่เอามาฝากปลาดุก"

"อ้าว ไอ้นี่ ปะแม่หมูเรากลับหอกัน อิอิ ไปเก็บเสื้อผ้ารอไปสวีทกัน ช่างไอ้หญ้าแห้ง กินคนเดียวระวังท้องแตกตายนะมึง"

"แอ่ะ นิสัยมะดีน้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วเดินตามหลังเพื่อนไปต้อยๆ เกือบลืมไปแล้วว่าเมื่อครู่คุยกันเรื่องอะไรเพราะพอเหลือบไปเห็นเฟียตที่กำลังเดินออกมาจากอาคารเรียนก็ปรี่เข้าไปหาทันที

"พ่อหมีขาวๆๆ ทางนี้เค้าอยู่ทางนี้"

ร้องออกไปเสียงค่อนข้างดัง อายใครน่ะเหรอ ไม่เคยมี

"ว่าไงแม่หมีอ้วน ทำข้อสอบได้ไหม"

"ทำได้เนะ ง๊ายง่าย"

"เก่งนะมึง หิวยัง"

"หิวๆ พาเค้าไปกินสุกี้หน่อยเนะ อยากกินอ่า"

เฟียตเดินมาเกาะบ่าญี่ปุ่นทันที คนตัวเล็กก็ยื่นกระเป๋าให้ถือ คนตัวใหญ่ก็ถืออย่างเคยชิน

"เออแม่หมี ปิดเทอมกลับบ้านเหรอ"

เฟียตถามขึ้นตอนนั่งกินข้าวกันอยู่

"ช่าย พอพ่อเค้ามารับเนะพรุ่งนี้อ่า"

"กูไปเที่ยวบ้านมึงได้ไหม"

"เอ๋ พ่อหมีอยากไปบ้านเค้าหรา อิอิ อายน้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าแดงทำท่าเขิน

"อายอะไรวะ ก็ที่บ้านกูไปบาหลีกัน กูไม่อยากไป อยากไปกับแม่หมีมากกว่า"

"อิอิ เดี๋ยวเค้าโทรถามพอพ่อเค้าเนะ อิอิ"

ญี่ปุ่นยิ้มร่าออกมา อย่างน้อยก็จะได้ไม่เหงาแล้วมีเพื่อนไปด้วย พอโทรศัพท์ถามพ่อของตัวเอง รายนั้นก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรดีใจเสียอีกที่ลูกชายมีเพื่อนจะตามกลับบ้าน

"พอพ่อเค้าใจดีเนะ โอเช อิอิ"

"เออ ดีเลย ที่บ้านมึงมีอะไรเที่ยวบ้างวะ"

"หือ เที่ยวไรอ่า ไปทำงานเนะ ไปช่วยพอพ่อแมแม่เค้าเก็บมังคุดเนะ อิอิ"

"อ้าว เป็นงั้นไป เออ เก็บมังคุดก็ได้วะ"

"ลูกเขยไปช่วยพ่อตาเก็บมังคุด ดีเหมือนกันเนอะ"

"อิอิ เขินน้า พ่อหมีขาวอ่า"

อายเป็นเหมือนกัน หน้าแดงปั๊ดเฟียตยิ้มออกมา

"อ่า สบายจังเนะ สอบเสร็จแล้ว อิอิ"

"วันนี้ทำรักกันไหมแม่หมีอ้วน"

"อิอิ จาทำหรา มะเอาอ่าเค้ายังเจ็บอยู่เนะ นอนกอดเค้าเฉยๆได้ไหมอ่า"

ญี่ปุ่นนอนดิ้นพรวดพราดอยู่บนเตียง เฟียตถอนหายใจแต่ก็พยักหน้า

"ได้ๆ เดี๋ยวแม่หมีอ้วนช้ำ มาๆกอดกันเฉยๆ"

"อิอิ แต่เค้าจาเล่นน้องชายพ่อแมีขาวเนะ"

"อ้าวเล่นแล้วมันขึ้นทำไงอ่า"

"เอ๋ ก็เล่นให้มันขึ้นเนะ เล่นเหี่ยวๆมะชอบอ่า อิอิ"

ยังมีหน้ามาพูดอีก ตบเตียงแปะให้เฟียตลงไปนอนใกล้ๆ

"โว้ย เมียกู ให้มันได้อย่างนี้"

เฟียตพูดออกไป แต่ก็ยอมลงไปนอนข้างๆคนตัวเล็กอย่างโดยดี

พอเช้าพ่อของญี่ปุ่นก็ขับรถมารับแต่เช้าตรู่ โทรศัพท์หาลุกชายแต่รายนั้นนอดิ้นพวดพราดไปกอดคนตัวใหญ่อยู่

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยก พ่อมึงโทรมา"

"อือ งือ"

ครางอยู่เอามือป่ายนั่นป่ายนี้

"เว้ย อะไรวะ ตื่นๆ แม่หมีอ้วน พ่อมารับแล้ว"

"อือ มะเอาอ่า จานอนเนะ"

เฟียตส่ายหน้า เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์เอง

"สวัสดีครับ คุณพ่อน้องญี่ปุ่นใช่ไหมครับ"

"อืม ญี่ปุ่นอยู่ไหมหนู พ่อมาถึงแล้วน้า"

เฟียตแทบสะอึก น้ำเสียงการพูด ช่างเหมือนกับญี่ปุ่นเสียเหลือเกิน

"ครับ ญี่ปุ่นนอนอยู่ครับ เดี๋ยวผมปลุกให้"

"เราใช่ไหมที่จะกลับบ้านกับญี่ปุ่น"

"อ้อ ครับ ผมชื่อเฟียตครับ เป็นรุ่นพี่ ผมรบกวนด้วยนะครับ คุณพ่อ"

"ดีดี พ่อหนุ่ม กลับไปเที่ยวบ้านนอกบ้าง ปลุกน้องให้พ่อหน่อย เดี๋ยวสายแม่เค้าจะรอ"

พอวางสายของพ่อไปแล้ว เฟียตก็หันมาขย้ำญี่ปุ่นทันที

"อิอิ ไม่อ้าว เค้าจานอน"

"ตื่นโว้ย พ่อมาแล้ว"

"เอ่ พ่อมาเร็วเนะ รอดิพอพ่อเค้ารู้น้า"

"เป็นลูกไม่ดีหรอกให้พ่อรอ เร็วๆแม่หมีอ้วนตื่นๆ"

เฟียตดันตัวญี่ปุ่นให้ลุกขึ้น พอลุกขึ้นก็คว้าหมับเข้าที่คอกอดไว้แน่น

"เว้ย ให้มันได้อย่างนี้"

"อาบน้ำให้เค้าน้า อิอิ"

"เออๆ ให้กูอุ้มไปว่างั้น"

"ช่ายเนะ อุ้มๆ"

พอเฟียตอุ้นเข้าห้องน้ำไปก็จัดแจงอาบน้ำให้ ญี่ปุ่นดิ้นอยู่ อาบน้ำเสร็จก็ทาแป้งตัววอก เดินตามกันออกไปหน้าหอ

"เอ๋ พอพ่อรอตรงหนายน้า"

ญี่ปุ่นมองหารถของพ่อตัวเอง แต่ก็ไม่เห็น

"รอหน้าหอมึงป่ะ"

"อิอิ ฉลาดน้าพ่อหมีขาว ปะเดี๋ยวพ่อเค้ารอนาน พ่อหมีขาวอ่ะช้า"

"น่าน กูว่าแล้ว"

เฟียตอยากจะลงมะเหงกใส่หัวเอสักทีแต่คนตัวเล็กวิ่งลั่นล้าไปข้างหน้าแล้ว พอถึงหน้าหอตัวเองญี่ปุ่นก็มองเห็นรถของพ่อตัวเอง

"พอพ่อ เค้าอยู่นี่"

วิ่งเข้าไปกอดพ่อทันที

"โห โตขึ้นเยอะน้า ญี่ปุ่นคุงของพอพ่อ"

"อ่าเค้ามะช่ายเด็กเนะ อิอิ พอพ่อนี่แฟนเค้า พ่อหมีขาว"

ญี่ปุ่นแนะนำ พ่อหันขวับทันที เฟียตเองก็ถึงกับสะอึก

"แว้กกก อะไรน๊ะ แฟนเหรอ ญี่ปุ่นคุง นี่ลูกมีแฟนแล้ว"

เสียงพ่อตะโกนออกมา เฟียตหน้าซีดเผือดลงกลัวว่าจะโดนดุเอา

"อิอิ มะค่อยหล่อเนะ แต่เค้าดูแลญี่ปุ่นน้า"

"มาใกล้ๆซิพ่อหนุ่ม"

เสียงเข้มขรึมดังก้องขึ้น เฟียตสั่นไปเลย เดินตัวลีบเข้าไปหาช้าๆก้มหน้าลง

"หล่อน้าพ่อว่า อิอิ ลูกญี่ปุ่นได้แฟนหล่อน้า"

แป่ว เฟียตอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ นี่มันครอบครัวอะไรกันหว่า

"เสน่ห์แรงนะเราญี่ปุ่นคุง"

"อ่า พอพ่ออ่า เค้ามาจีบญี่ปุ่นเองน้า ญี่ปุ่นหยิ่งจาตาย ไม่ค่อยคุยกะเค้าน้า เนี่ยสงสารเค้าเนะ มาตามตื้อ เค้าก็เลยคบๆไป"

พูดมาได้หน้าตาเฉย เฟียตทั้งหมั่นไส้ทั้งประหลาดใจ

"ไปๆลูกแม่เค้าจะรอน้า แล้วกะจะไปเที่ยวสักกี่วันล่ะพ่อหนุ่ม"

หันมาทางเฟียตที่ยืนทำหน้าเหรอหราอยู่

"เอ่อ ยังไม่รู้เลยครับคุณพ่อ"

"แอ่ะ เรียกคุณพ่อด้วยอ่า อิอิ พอพ่อ เรียกพ่อหมีขาวว่าลูกเขยดิ นะนะ"

"เอ้ย ไม่ได้ลูก ญี่ปุ่นคุงเป็นเด็กจะมีสามีตอนนี้ไม่ได้น้า แม่ยังไม่อนุมัติเลย เดี๋ยวแม่มิซาของเราก็งอนหรอก"

ที่จริงชื่อมะลิน แต่ด้วยความที่บ้าหนังญี่ปุ่น บังคับให้สามีเรียก มิซาเอะ คนเป็นสามีก็เต็มใจเรียกเพราะให้คนเป็นภรรยาเรียกตัวเองว่า "รุ่นพี่" ช่างเป็นครอบครัวประหลาดเสียนี่กระไร

"พอพ่อ หนายอ่าขาหนมเค้าอ่า"

พอขึ้นรถมาได้ก็ควานหาของกิน เฟียตนั่งคู่อยู่กับพ่อของญี่ปุ่น

"อยู่ในถุงไงลูก อย่าเพิ่งกินเยอะนะลูกเดี๋ยวถึงบ้านแล้วกินข้าวไม่ลง แมแม่เค้างอนน้า"

"อ่า เค้ากินได้เนะ แมแม่ทำอารายรอเค้าอ่าพอพ่อ"

"แกงอารายไม่รู้ อิอิ พอพ่อออกมาก่อนเนะ ว่าไงพ่อหนุ่ม นั่งนิ่งเชียว คุยได้น้า"

พ่อหันไปหาเฟียต รายนั้นถึงกับสะดุ้งตัวโหยง

"เอ่อ ครับคุณพ่อ"

"พ่อหมีขาวมานั่งกะเค้ามา เค้าจานอนตัก"

ญี่ปุ่นตบเบาะหลังแปะๆ

"อ้าวจะนอนอีกเหรอลูก เพิ่งตื่นมานะ"

"พอพ่ออ่า เค้าจานอนเล่นเนะ มาๆพ่อหมีขาว"

สรุปคนเป็นพ่อต้องจอดรถข้างทางให้เฟียตย้ายมานั่งข้างหลังกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน พอเฟียตนั่งลงปุ๊บก็นอนลงที่ตักทันทีดิ้นพรวดพราดอยู่

"กินหนมดีกว่า อิอิ หมีขาวตื่นเต้นหรา พอพ่อชวนพ่อหมีขาวเค้าคุยหน่อยเนะ เงี๊ยบเงียบ"

"อ้าว ก็พ่อพูดอยู่นิ เราล่ะมัวแต่กิน ดูแลพี่เค้าหน่อยสิญี่ปุ่น"

"อิอิ มะเอาอ่า มีแต่พ่อหมีขาวดูแลเค้าน้า เนอะๆ"

"เจ้าลูกคนนี้นี่ อย่าไปถือสานะพ่อหนุ่ม พ่อเลี้ยงมาแบบนี้ เพราะแม่มันตามใจ บ้าๆบอๆพอกันล่ะแม่ลูก"

"แอ่ะ เดี๋ยวเค้าจาฟ้องแมแม่น้า พอพ่อนินทา"

"อ้าว พ่อแค่เล่าให้พี่เค้าฟัง อย่าไปบอกแม่เค้านะ พ่อขี้เกียจตามง้อ"

"อิอิ งั้น พอพ่อซื้อไอติมให้ญี่ปุ่นดิ เอามาเผื่อพ่อหมีขาวด้วย อิอิ เนอะๆ พ่อหมีขาว"

เฟียตทำตัวไม่ถูกจริงๆกับพ่อลูกคู่นี้ พอจะเข้าใจว่าตามใจลูก แต่ดูเหมือนจะเป็นเหมือนลูกมากกว่า

"นอนดีๆดิไอ้เปี๊ยก ดิ้นจังวะ"

เฟียตดุเสียงเบาๆเพราะคนตัวเล็กดิ้นไม่ยอมหยุด

"อิอิ น้องชายแข็งอ่า ไหนๆ"

"แว้กก บ้าเหรอ เดี๋ยวพ่อเห็น"

"อ่า พอพ่อ มะต้องหันมาน้า เค้าจาเล่นน้องชายพ่อหมีขาว อิอิ"

"หือ น้องชายอารายลูกญี่ปุ่น"

พ่อทำท่าจะหันมาจริงๆ

"แอ่ะ พอพ่ออ่า อย่าหันมาเนะ เค้ามะให้หันมาน้า"

"พ่อดูจากกระจกส่องหลังก็ได้น้า จะทำอารายพี่เค้า"

"พอๆ ไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวพ่อเห็น ถึงบ้านแล้วค่อยเล่น"

เฟียตอายหน้าแดง นี่ไอ้ตัวเล็กนี่มันไม่รู้จักอายใครบ้างหรือยังไงนะ

"แอ่ะ โมโหเนะ พอพ่ออ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่น แต่เอาหัวถูน้องชายของเฟียตเล่น หัวเราะคิกคักพอใจอยู่ ทั้งสองหยอกล้อกันอยู่หลังรถ พอเริ่มชินเฟียตก็ไม่อายเหมือนกัน ส่วนพ่อก็ขับรถไปยิ้มไป พอถึงเมืองจันทร์ พ่อก็ขับรถผ่านอำเภอเมืองไปไม่กี่กิโลเมตรก็ถึงบ้าน มีต้นไม้ขึ้นอยู่ครึ้มเขียวจนมองไม่เห็นหลังคาบ้าน

"แมแม่ ญี่ปุ่นมาแล้ว แมแม่อยู่หนาย"

ยังไม่ทันจอดรถสนิทดีญี่ปุ่นก็เปิดกระจกรถแล้วแหกปากเรียกหาแม่ทันที

"ญี่ปุ่นคุง ญี่ปุ่นของแมแม่"

รายคนเป็นแม่ก็ใช่ย่อย ออกมายืนเรียกอยู่หน้าหน้าบ้านเช่นกัน

"ว้าย คิดถึงที่สุดลูกญี่ปุ่นของแมแม่"

ทั้งสองโผกอดกันแน่น

"อ่า คิดถึงเค้าไหมอ่า แมแม่ ญี่ปุ่นคิดถึงน้า"

"คิดถึงสิจ้า แมแม่คิดถึงลูกที่สุด มามะหอมที"

"อิอิ แมแม่ทำอารายให้เค้ากินอ่า หิ๊วหิวเนะ"

"อุ๊ย มีแกงหอยขมที่ลูกชอบไงค้า กับผัดเห็ดนางรม ห๊อมหอม" ดูอาหารแต่ละอย่าง

"อ่า น่ากิน น่ากิน"

"อ้าว นั่นเพื่อนหรือจ๊ะ"

แม่หันไปทางเฟียตที่เดินลงมาจากรถ เฟียตยกมือไหว้

"ลูกเขยจ๊ะ มิซา"

"ว้าย อุเหม่ปลาทูแปลงร่าง อะไรนะคะรุ่นพี่"

"อิอิ ทำมายอ่า แมแม่มะดีจายหรา มีลูกเขยเนะ"

"อ่าลูกญี่ปุ่นของแมแม่ มีแฟนแล้ว"

แมอุทานออกมา เฟียตหน้าตึงไปในตอนแรก แต่ดูท่าทางแล้วน่าจะต๊องกันทั้งบ้าน แอบอมยิ้มออกมา

"เอาน่ามิซา ไหนๆลูกญี่ปุ่นก็เป็นแฟนกับพ่อหนุ่มนี่แล้ว ไปๆเข้าบ้าน ไปพ่อลูกเขย ไปกินน้ำกินท่าก่อน"

"รุ่นพี่ไม่เข้าใจมิซาหรอกค่ะ มิซาเป็นแม่ นี่พ่อลูกเขย อ๊ะ ไม่ใช่สิ พ่อหนุ่ม ห้ามแย่งลูกญี่ปุ่นของแม่ไปนะ"

หันไปทำท่าฟูมฟายใส่เฟียต รายนั้นทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียว

"เอ่อ"

"แมแม่อ่า ไปขู่พ่อหมีขาวน้า พ่อหมีขาวยิ่งขี้กลัวอยู่น้า"

ญี่ปุ่นหัวเราะคิกคัก

"แมแม่ไม่ได้ขู่น้า แค่บอกไว้ก่อน เป็นลูกเขยก็ได้น้า แต่ห้ามแย่งลูกญี่ปุ่นไปจากแม่"

"เอ๋ พ่อหมีขาวไม่แย่งเค้าไปหรอกน้า เค้ารักแมแม่น้า"

"อ่า ญี่ปุ่นของแม่ ชื่นใจที่สุด"

เฟียตยืนอมยิ้มอยู่ไม่คิดว่านอกจากไอ้ตัวเปี๊ยกจะเอ๋อแล้ว พ่อแม่ของญี่ปุ่นก็เป็นไปในทางเดียวกัน แม่มิซาเอะของญี่ปุ่นหน้าตาสวยทีเดียว โครงหน้าของญี่ปุ่นก็มีจากแม่ ส่วนพ่อก็ใส่แว่นหนาเตอะแต่โครงหน้าก้ดูหล่อเหลาเอาการ

"เหอๆๆ นี่มันครอบครัวหน้าเอ๋อหรือเปล่าวะ"

เฟียตหัวเราะในใจเดินตามหลังเข้าไปในบ้านที่แลดูร่มรื่นน่าอยู่

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(ผู้นำแฟชั่น)

พอไปโรงเรียนสายตาทุกคนก็จ้องมองมาที่ญี่ปุ่นกับเฟียต คนตัวใหญ่ดูมีอาการเขินอายเล็กน้อย แต่คนตัวเล็กแว่นหนาไม่ได้สนใจใครเลย ตอนอยู่กับเฟียตไม่มีใครกล้าเข้ามาล้อเลียนเพราะเกรงใจ แต่พอแยกแถวกันแล้วญี่ปุ่นแยกไปห้องของตนเอง นักเรียนทั้งมัธยมต้น ทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกันต่างมารอญี่ปุ่นอยู่ ชื่อเสียงที่โด่งดังขึ้นอีกรอบเพราะข่าวลือกันไปทั่วโรงเรียนว่าญี่ปุ่นกับเฟียตคบหากัน

"เอ๋ ทำมายคนเย๊อะเยอะเนะ มาทำอารายกันน้า"

ญี่ปุ่นสะกิดบอยแล้วทำหน้างงๆ

"เออนั่นดิ พวกนี้มาทำไรกันวะ"

เอกพูดขึ้นแล้วเดินเบียดๆบอย

"นี่นายญี่ปุ่นหน้าเอ๋อ ได้ข่าวว่านายคบกับพี่เฟียตเหรอ"

เสียงของเพื่อนรุ่นเดียวกันต่างห้องจิดเสียงถามขึ้น จากนั้นก็มีเสียงจอแจดังกระหึ่ม

"เอ๋ นายรู้ได้ไงอ่ะ อิอิ เป็นความลับน้า ว่าเค้ากะพ่อหมีขาวคบกันน่ะ"

"เอ้ย ปุ่นไปบอกเขาทำไม"

บอยสะกิดบอก ญี่ปุ่นทำหน้าเหรอหรา

"ทำมายหรา นายอยากมีแฟนเหมือนเราหรา"

"วุ้ย หน้าตาก็เอ๋อๆ ทำไมพี่เฟียตชอบไปได้นะ คนน่ารักๆมีเยอะแยะ"

"นั่นสิ เราน่ารักกว่าตั้งเยอะ เรียนก็เก่งกว่า ทำไมพี่เฟียตไม่สนใจเราบ้างนะ"

"ดูสิ ทำหน้าเอ๋อแบบนี้อ่ะ เฮ้อโลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม"

สรุปว่าพวกนี้คือบรรดาแฟนคลับของเฟียตนั่นเอง บางคนตามปลื้มมาตั้งแต่มัธยมต้น แต่ก็ได้แต่ตามเพราะเฟียตไม่ได้แลตามอง

"เอ๋ พูดเหมือนอิจฉาเราเนะ อิอิ มะต้องอิจฉาน้า เพราะว่าเราน่าร้ากก เหอๆๆ พวกนายอ่าคงยากเนะ เพราะไม่น่าร้ากกก"

"แว้กกก ไอ้ญี่ปุ่นบ้า"

"อะไรกันค้า อะไรกัน มามุงอะไรกัน"

แกงค์ริต้าเดินมาทำท่าทางเหมือนนางพญาแผ่รัศมีสาวแตกแหลกราญมาแต่ไกลมีซาร่ามาด้วย

"อ่าพี่คนสวย มาหาเค้าหรา"

"ว้าย หนูญี่ปุ่นของเจ๊ นี่วันนั้นอ่ะ พี่เนเค้าเหวี่ยงเจ๊นะคะ"

ซาร่าปรี่เข้ามาหาญี่ปุ่น

"เอ๋ เจ็บไหมอ่า หนายเจ็บตรงไหน"

"ว้าย มันเป็นคำอุปทานค่า น้องญี่ปุ่นนี่ก็"

"คุณน้องคะ เรื่องข่าวลือกะพี่เฟียตอ่ะ จริงเหรอคะ"

ริต้าถามขึ้นเพราะตนก็เป็นหนึ่งในบรรดาแฟนคลับของเฟียต

"อิอิ จริงน้า"

"ว้าย กรี๊ดดด"

เสียงดังอื้ออึงขึ้นพร้อมกัน

"น้องญี่ปุ่นขา รู้ไหมว่าหักอกเจ๊นะเนี่ย"

ริต้าทำหน้าเศร้าหันไปกอดเพื่อนสาวอีกคน

"เอ๋ พี่คนสวยชอบพ่อหมีขาวเค้าหรา"

"อร๊ายย มากกว่านั้นค่า เค้าเรียกว่ารัก เป็นรักแรกพบ แค่เพียงเจอ เจ๊ก็รู้ว่า เยส คนนี้แหล่ะ คือคนที่ใช่ คือคนที่พระแม่อุมาเทวีส่งมาให้เจ๊ แต่พระแม่เจ้าขา ทำไมทำร้ายลูกเยี่ยงนี้ หัวอกลูกกลัดหนองแล้วลูกสาวแสนสวย เซล่ามูนคนนี้จะใช้ชีวิตที่บอบบางอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไรค้า พระแม่อุมาเจ้าขา"

ริต้าทำท่าคว้าดาวเพ้อออกมา

"อิอิ ตาหลกอ่า ทำท่าอารายอ่า"

"นี่ น้องญี่ปุ่นขา เจ๊กำลังอินนะค้า อย่ามาล้อเจ๊น้า นี่เห็นว่าเป้นน้องญี่ปุ่นของเจ๊นะเนี่ย เจ๊ถึงยอมหลีกทางให้ ถ้าเป็นคนอื่นเจ๊ตามไปตบมันแล้ว"

ริต้าพูดทีเล่นทีจริง

"อ่า ห้ามตบเค้าน้า เค้าน่าร้ากน้า"

"ค่า เพราะฉะนั้น คนน่ารักก็ต้องคู่กะคนหล่อ สำหรับเจ๊เกิดมาอาภัพนัก เพราะสวยเวอร์เกินไป สวยจนผู้ชายเข้าใจผิดทั้งโรงเรียนแล้วว่าเจ๊ สูงส่งเกินไปชายใดหนอถึงจะคู่ควรกับสาวงามหยาดเยิ้มอย่างเจ๊"

"แหว่ะ พอเถอะย่ะหล่อน เพ้อเยอะแล้ว สวยมากหล่อนน่ะ สวยไม่มีที่ติ สวยทุกตรง"

ซาร่าตัดประชด ริต้าทำหน้าเบ้ใส่ทันที

"ว่าแต่พี่เฟียตเป็นไงบ้างค๊ะ น้องญี่ปุ่น"

"เอ๋ พ่อหมีขาวเค้าน่ะหรา ก็ดีน้า ตามใจเค้าอ่า"

"ม่ายช่าย อันนั้นอ่า อันนั้น"

"เอ๋ อันหนายอ่า มีหลายอันเนะ"

"แหม น้องญี่ปุ่นขาไร้เดียงสาจริง ก็น้องชายอ่ะค่า ว้าย อาย"

พูดเองทำท่าอายเอง ซาร่าม้วนตัวบิดเป็นเกลียว

"อิอิ หย่ายน้า หย๊ายหย่าย"

"กรี๊ดดดด จริงเหรอค้า"

"สมคำเล่าลือ เท่าไหนค้าน้องญี่ปุ่น"

เสียงกรี๊ดของเด็กนักเรียนโรงเรียนชายล้วนดังสนั่นหวั่นไหว นี่ถ้าหลับตาฟังคงคิดว่าอยู่ในโรงเรียนหญิงล้วนเป็นแน่

"เอ๋ ก็เท่าเนี๊ยะ"

ญี่ปุ่นยกแขนตัวเองขึ้น ไม่มีเขินไม่มีอาย

"กรี๊ดดดด พระเจ้าจอร์จมันสุดยอด มันอะแมสมั่กค่า"

ริต้ากับซาร่าร้องขึ้นพร้อมกัน แต่ญี่ปุ่นเรื่องโวนี่ก็ไม่ใช่ย่อย พูดเกินจริงอยู่ร่ำไป

"อิอิ เค้าไปเรียนดีกว่าเนะ ไหนอ่าพี่คนสวย หนมเค้าอ่า"

ก่อนไปยังไถได้อีก ซาร่าล้วงเข้าไปในกระเป๋าเป้สีชมพูหวานแล้วหยิบเอาห่อขนมออกมาให้

"อ่าน่าร้ากเนะ พี่คนสวย เดี๋ยวเค้าติดต่อพี่เน๊เน้ให้เนะ"

"ว้าย จริงน้า เจ๊จะรอค่าสำหรับพี่เนของซาร่า ถึงเหวี่ยงติดกำแพงเจ็บแค่ไหน ซาร่าคนสวยและสวยกว่าริต้ายอมได้ยอมทน ซาร่าทนด้ายยค่า ชั้นจองนะยะพี่เนอ่ะ สัญญานะค้าน้องญี่ปุ่นของเจ๊"

"ชั้นเอาพี่เบนซ์"

"ว้าย งั้นชั้นเอาพี่ฟอร์ด"

ร้องเรียกกันระงมหน้าห้อง บอยต้องดึงตัวญี่ปุ่นเข้าไปในห้องเรียนก่อนที่อาจารย์จะมา

"ดังใหญ่แล้วนะปุ่นนายอ่ะ"

"แม่หมูน้อย เค้ายืมลอกการบ้านฟิสิกส์หน่อยดิ"

เอกเดินมาข้างๆส่งสายตาหวานเยิ้ม

"อ่ะ พ่อหมูไม่ได้ทำเหรอ เห็นมะเมื่อคืนบอกให้ทำก็ไม่ยอมทำ"

พูดแล้วอายหน้าแดง ญี่ปุ่นมองดูตาปริบๆ

"อ่า อิอิ พ่อหมูกะแม่หมูหรา เหมือนเราเลยเนะ เราก็พ่อหมีกะแม่หมี อิอิ"

"ก็ขอยืมมาก๊อบหน่อย มันน่ารักดี"

บอยบอกเขินๆ

"อิอิ ก็ได้เนะ แต่นายไม่มีค่าลิขสิทธิ์ให้เราหรา"

"เว้ยไอ้หญ้าแห้ง เกินไปแล้ว มึงจดไว้ตอนไหนวะ" เอกโวย  

"เอ๋ เราพูดก่อนน้า มะได้ๆ บอยต้องทำการบ้านให้เราด้วยล่ะ ไม่งั้นเราจะไปฟ้องพ่อหมีขาวเนะ ว่าบอยกะปลาดุกลอกเลียนแบบ ฮื่อ"

ฉายแววตัวโกงออกมาทันที

"เอ้ย บ้าเหรอปุ่น ก็ได้ๆ"

"เอ้ย ไม่เอานะแม่หมูน้อย แล้วของพ่อหมูล่ะไม่ทำให้เหรอ"

"แอ่ะ ขี้อิจฉาน้าปลาดุก นิสัยไม่ดี เดี๋ยวบอกบอยเหวี่ยงใส่เลย"

เพิ่งจำมาจากซาร่าเมื่อครู่เอามาใช้ทันที

"อ่า ไอ้หญ้าแห้งร้ายกาจ แม่หมูอย่าไปทำให้มันนะ เดี๋ยวแม่หมูน้อยของพ่อหมูเหนื่อย"

ลงท้ายประโยคเสียงหวาน ทำให้บอยอายม้วนไป

"แอ่ะ เป็นไรอ่าบอย อายหรา"

ญี่ปุ่นทำหน้าล้อเลียน เพื่อนๆทั้งห้องเข้ามารุมถามญี่ปุ่นเกี่ยวกับเฟียตและความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ญี่ปุ่นก็โม้แหลกไม่มีอาย เพื่อนๆทั้งชั้นต่างก็อยากมีแบบญี่ปุ่นบ้าง พอพักเที่ยงต่างก็เขียนจดหมายบอกรักเอาไปให้รุ่นพี่ เรื่องนี้โด่งดังไปทั้งโรงเรียนโดยเฉพาะในหมู่นักเรียนมัธยมต้นกับมัธยมสี่ ทำให้บรรดารุ่นน้องต่างอยากมีแฟนเหมือนกับญี่ปุ่น รุ่นพี่หลายคนถึงกับงงกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ เพราะรุ่นน้องที่มาส่งสายตาหวานฉ่ำคอยส่งจดหมายรักให้ แต่สำหรับญี่ปุ่นไม่ได้สนใจใครอยู่แล้ว โม้คุยโวตีไข่ใส่สีไปตามเคย ลั่นล้าอยู่ไม่ได้ใส่ใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอพักเที่ยงก็รีบแจ้นไปช่วยป้าขายข้าวแกงอย่างเช่นทุกวัน

"ว่างไงจ๊ะที่รักของพ่อหมี หิวไหม"

เฟียตยืนคอยอยู่แล้วที่ร้านของป้า

"อ่าพ่อหมีขาว อิอิ มาช่วยป้าขายของหรา"

"อืม มาช่วยแม่หมีไง คิดถึงจัง"

"เอ๋ คิดถึงทำมายอ่า เค้ามะเห็นคิดถึงพ่อหมีเลยเนะ"

"เฮ้ย ทำไมไม่คิดถึงวะ"

เฟียตทำเสียงดุ

"เอ๋ ก็เรียนเนะ คิดเลขกะคิดภาษาไทยเนะ ย๊ากยาก เค้าเลยมะคิดถึงอ่า"

เฟียตยิ้มออกมา "เฮ้อ มันซื่อหรืออะไรวะเนี่ย" เฟียตบ่นในใจแต่ก็เป็นสุขใจยิ่งนัก

"ป้าคร้าบ วันนี้ญี่ปุ่นพาพ่อหมีขาวมาช่วยน้า ป้าให้พ่อหมีขาวกินข้าวด้วยน้า"

ญี่ปุ่นหันไปร้องบอกป้าหลังจากทำความเคารพเรียบร้อยแล้ว

"ต๊ายตาย อะไรค๊ะ หนู อี้ปุ่ง พ่อมงพ่อหมี น่ารักเชียว ได้จ้า มาๆกินกันก่อนจะได้ช่วยป้าขาย"

"อิอิ เห็นมะพ่อหมีขาว เค้าช่วยให้พ่อหมีขาวประหยัดน้า"

"เออ เอาให้แน่ อย่ามาไถแดกไอติมล่ะมึง"

"แอ่ะ รู้ทันเค้าน้า น่าร้าก"

ญี่ปุ่นทำเนียนไม่สนใจเข้าไปยืนประจำที่โดยยังไม่ยอมกินข้าว เฟียตเองก็ยืนอยู่ข้างๆเขินเหมือนกัน

"เฮ้ย ไอ้เฟียต นี่มึงมาเป็นพ่อค้าตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"

พอเพื่อนๆกลุ่มของเฟียตมาก็แซวขึ้นทันที

"เหมือนว่ะ ฮ่าๆๆ เขาเรียกตามเมียเว้ยพวกเรา"

"ท่าจะรักจริงเว้ย ไอ้เปี๊ยก มึงมีอะไรดีวะ"

ทั้งเบนซ์ จี๊ป ฟอร์ด ยืนอยู่หน้าร้านพูดเสียงดังอยู่

"เอ๋ มาว่าพ่อหมีขาวเค้าน้า ซื้อเลยๆ พี่จี๊ปอ่า กินพะโล้น้ากะไข่ดาว จะได้โตเร็วๆน้า พี่เบนซ์มะหล่อกินผัดผักไปน้า กะไก่ทอด พี่ฟอร์ดนิสัยดีน้า เค้าแถมผัดวุ้นเส้นให้สองเส้นน้า"

"แว้กก พวกกูไม่กิ๊น"

"ป้าคร้าบ พี่เค้ามาสั่งแล้วมะเอาอ่า"

ร้องฟ้องป้าที่ทำกับข้าวเพิ่มอยู่ในบู๊ทหลังร้านถัดไปจากที่ทั้งสองคนยืนทันที

"เฮ้ย แดกเว้ย ไม่แดกไม่ได้"

เฟียตขู่ขึ้น ทั้งสามคนทำหน้าประหลับประเหลือก

"แสบจริงๆ ผัวเมียคู่นี้"

"อ่า นายๆกินข้าวหรา มาๆ พี่เบนซ์จาเลี้ยง"

"แว้กก ไอ้เปี๊ยก ใครจะเลี้ยงวะ จ่ายเองเว้ย"

ญี่ปุ่นกวักมือเรียกเพื่อนชั้นเดียวกันที่เดินมากับเพื่อนอีกคน ยืนทำท่าอายไม่กล้าเข้ามาพอญี่ปุ่นพูดขึ้นก็ปรี่เข้ามายิ้มหน้าบาน

"เอ๋ นายไฟสูงเขียนจดหมายมาให้พี่เบนซ์หรา ให้พี่เค้าดิ พี่เค้าก็อยากมีแฟนน้า"

พูดอยู่ฝ่ายเดียว แต่เด็กคนนั้นก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบเอาซองจดหมายออกมายื่นให้เบนซ์อายหน้าแดง

"เฮ้ย อะไรวะไอ้เปี๊ยก ใครอยากมีแฟน กูไม่ใช่ตุ๊ดเว้ย"

"เอ๋ เค้าก็ไม่ช่ายตุ๊ดเนะ ทำมายอ่า หัวโบราณเนะ อ่าล้าสมัยอ่าพี่เบนซ์"

ทำหน้าตาเบะหน้าย่นใส่ เฟียตหัวเราะลั่น

"สม กวนตีนเมียกูดีนัก"

"รบกวนด้วยนะครับ รุ่นพี่"

เด็กคนนั้นพูดแล้ววิ่งหนีไปเลย ท่าทางคงดูหนังญี่ปุ่นมากเกินไป

"เฮ้ย ไอ้น้อง"

เบนซ์ได้แต่อ้าปากค้าง แต่ในมือยังกำซองจดหมายอยู่

"อิอิ มีแฟนแน่ๆน้า เหอๆๆ มีดิพี่เบนซ์ จาได้เหมือนเค้ากะพ่อหมีขาว"

"ห๊า อะไรน๊ะ มึงเรียกไอ้เฟียตว่าอะไรน้า"

ทั้งสามคนร้องขึ้นทำตาโตเท่าไข่ห่าน

"เอ๋ ก็พ่อหมีขาวเนะ เค้าก็เป็นแม่หมี"

"แม่หมีอ้วนตะหาก"

เฟียตพูดขึ้นแล้วยิ้มให้

"แอ่ะ ว่าเค้าอ่า พ่อหมีขาวอ่า ชิ"

หวานใส่ไม่สนสื่อไม่สนใคร

"อ่า" ทั้งสามอ้าปากค้างมองหน้ากันเหรอหรา

"กูล่ะยอมมึงจริงๆ ไอ้เปี๊ยก มึงเอาไอ้เฟียตอยู่หมัดเลยนะเนี่ย"

ฟอร์ดพูดขึ้นก่อนจะเดินไปหาที่นั่งกินข้าว เด็กนักเรียนมองดูอยู่เต็ม คอยสังเกตุอาการของทั้งสองคน เฟียตรู้สึกเขินๆบ้าง แต่ญี่ปุ่นไม่ได้สนใจใครเช่นเคย วันนี้ขายดีไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ขายหมดเกลี้ยง ป้าดีใจใหญ่เพราะทำอาหารเพิ่มตั้งหลายรอบ ให้รางวัลคนละสองร้อย

"อ่า เค้าเก็บเองเนะ เค้าปาหยัดกว่าพ่อหมีเนะ"

"เฮ้ย ค่าแรงกูนะเว้ย"

"เอ๋ หือกะเค้าหรา เดี๋ยวตีน้า"

ญี่ปุ่น ทำหน้าย่นใส่ ฉวยเงินไปทันที เฟียตทำหน้าเซ็งๆ ที่จริงไม่ได้ใส่ใจกับจำนวนเงินแค่นี้แต่อย่างใดเพราะปกติเลี้ยงข้าวคนตัวเล็กก็หมดไปโขอยู่ในแต่ละวัน แค่อยากจะแกล้งคนตัวเล็ก พอไปนั่งกินข้าวก็ยังหวานกันอยู่ เด็กนักเรียนที่กินข้าวเสร็จแล้วตามปกติจะรีบไปทำธุระส่วนตัว ไปเล่นหรือเข้าห้องสมุดตามประสา แต่วันนี้ไม่มีใครออกจากโรงอาหารเลย คนจอแจแน่นโรงอาหารมองดูเฟียตกับญี่ปุ่นเป็นตาเดียว บอยกับเอกก็ได้โอกาสหวานกันไม่ยอมคู่นี้เหมือนกัน

"แอ่ะ ทำไมพ่อหมีมะกินไก่เนะ กินๆเนะจะได้แข็งแรง"

"แม่หมีป้อนหน่อยดิ"

"อ่า อายเนะ อ้ำ"

ปากพูดว่าอายแต่ตักชิ้นไก่ในจานยกขึ้นใส่ปากเฟียตทันที เสียงเด็กฮือฮาขึ้นทันที

"อ่า เค้าอยากกินน้ำหวานอ่า พ่อหมีขาว"

"หือน้ำเขียวเหรอ"

"ช่าย ใส่มะนาวด้วยน้า"

"จ้า แม่หมีอ้วน"

"แอ่ะ ว่าเค้าอ่า เค้ามะอ้วนซะโหน่ย เค้าแค่กลมๆเนะ อิอิ"

เฟียตเดินฝ่าฝูงชนไปซื้อน้ำให้ญี่ปุ่น ตอนแรกอายเหมือนกันแต่ตอนนี้ไม่แล้ว เพราะเขาคิดว่าเขาได้อยู่กับคนที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดแล้วในตอนนี้ อีกมุมหนึ่งของโรงอาหาร มีคนกำหมัดแน่นกัดฟันอยู่ โฟคเดินหนีไปตั้งนานแล้วพอเห็นภาพบาดตาบาดใจ พอเขารู้ระแคะระคายมาว่าญี่ปุ่นไปนอนค้างที่หอของเฟียตเหือบทุกคืนก็หัวใจสลาย พูดน้อยลงไม่สุงสิงกับใครนอกจากเพื่อนหอเดียวกัน นั่นคือโด่งซึ่งเข้าใจโฟคดีกว่าใคร แต่โฟคก็เก็บตัวเงียบ รอโอกาสที่เขาจะได้เข้าใกล้ญี่ปุ่นบ้าง รู้ว่าตอนนี้มันเป็นไปได้ยาก แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าญี่ปุ่นยังมีใจให้อยู่ไม่มากก็น้อย อีกอย่างปีหน้าเดือนมีนาคม เฟียตก็จะจบแล้ว เวลาของเขาก็จะมาถึง โฟคคิดแบบนี้แล้วจึงเดินหนีไป

"พ่อหมีขาวๆ ทำมายคนเย๊อะเยอะเนะ เค้ามาทำอารายกันอ่า"

ญี่ปุ่นถามขึ้นเมื่อกินข้าวเสร็จเดินเอามือเกี่ยวหูกางเกงนักเรียนเฟียตเดินตามกันต้อยๆไปทางร้านขายไอติม

"เขามาดูเราไง แม่หมีอ้วน"

"อ่า เค้ามะใช่น้องแพนด้าน้า มามุงดูเค้าอ่า"

"ฮ่าๆ คล้ายๆแล้วล่ะ"

"แอ่ะ ว่าเค้าอ่า อิอิ วันนี้กินสตรอแบรี่เนะ กะแคนตาลูป"

สนใจที่ไหนเดินลิ่วนำไปก่อน เจ้าของร้านคุ้นเคยกับญี่ปุ่นกว่าใครเพราะแสดงอิทธิฤทธิ์ไว้แล้วเพราะขอเขาลดราคาจนเจ้าของร้านใจอ่อน

"อย่าแดกเยอะนะเว้ย แม่หมีเดี๋ยวกลมไปกว่านี้นะ"

เฟียตล้อเลียนเมื่อได้ไอติมมาถือไว้ในมือ

"แอ่ะ ไม่อ้วนน้า เค้ากินดีกว่า อ่า อาหย่อยเนะ"

ด้านเบนซ์พอกินข้าวเสร็จก็ไปนั่งเล่นที่ห้องของชมรมแบดมินตันทำนั่นทำนี่ไป

"เฮ้ย มึงเปิดจดหมายน้องเขาอ่านหรือยังวะไอ้เบนซ์ เด็กเดี๋ยวนี้มันกล้าเนอะ"

ฟอร์ดพูดขึ้น

"เออ ไหนๆ เอามาดูหน่อยดิ มันเขียนว่าไงวะ ฮ่าๆ มีเด็กมาส่งจดหมายรักให้นะมึง"

"เฮ้ย เป็นบ้าไปแล้ว กูชอบหญิงเว้ย ไม่สนหรอกพวกบ้า"

"อ้าว ชอบหญิงแล้วไมหน้าแดงวะ ไอ้นี่ไหนเอามาดูดิ"

จี๊ปเดินมาแย่งจดหมายในมือของเบนซ์ไป

"เฮ้ย จะดีเหรอมึง"

"เออน่า กูนะถ้าได้อย่างไอ้เปี๊ยกกูก็ไม่สนหรอก หญิงหรือชาย อิจฉาไอ้เฟียตว่ะ ไอ้เปี๊ยกมันน่ารัก"

"เออนั่นดิ ถ้าได้อย่างไอ้เปี๊ยกกูก็เอาวะ"

"อ้าว ไอ้นี่ ไหนมึงบอกชอบหญิง ยังไงๆอยู่นะมึง"

ฟอร์ดดักคอ เบนซ์ทำหน้าไม่ถูก

"เว้ย ถ้าเป้นไอ้เปี๊ยกเว้ย คนอื่นกูไม่เอา"

เบนซ์แถไปจนได้

"ฮ่าๆ มึงฟังนะ พี่เบนซ์ครับ ผมชื่อ ไฟสูง อยู่ห้องเดียวกับญี่ปุ่น ผมแอบมองพี่เบนซ์มานานแล้ว พี่เบนซ์มีเสน่ห์ น่ารัก ถ้าพี่เบนซ์จะรับความจริงใจของผมได้ไหมครับ ผมจะรอพี่เบนซ์ที่หน้าโรงยิมเย็นนี้หลังเลิกเรียนนะครับ ไฟสูง"

พอจี๊ปอ่านจบเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั้งฟอร์ดทั้งจี๊ป

"เฮ้ย นิสัยเสียว่ะ มึงไปอ่านของกูทำไมวะ"

"อ้าว ไหนมึงบอกไม่คิดอะไรวะ ถ้าไม่คิดอะไรก็บอกน้องเขาไปนะเว้ย เดี๋ยวมันจะเสียใจ เอ๊ะ แล้วนี่จดหมายอะไรเยอะแยะวะ"

พอหันไปบนโตีะก็เห็นจดหมายกองอยู่เต็ม

"เว้ย อย่าบอกนะว่า"

"ไหนๆ ของใครบ้างวะ"

ฟอร์ดทำท่าอยากรู้ ทั้งสามคนช่วยกันแยกจดหมายเป็นกองๆ

"เอ้ย ของไอ้ฟอร์ด สิบห้า ของกู สิบแปด ไอ้เปนซ์ ยี่สิบห้า"

จี๊ปร้องขึ้นทั้งสามตกใจรีบคว้าจดหมายของตัวเองไปดู หันหลังให้กัน

พอเลิกเรียนญี่ปุ่นก็เดินออกมาพร้อมบอยกับเอก แต่คู่นั้นเหมือนจะมองไม่เห็นญี่ปุ่นแล้วเพราะกำลังหวานสวีทกันเรี่ยราดรายทางมา ญี่ปุ่นชวนคุยอะไรก็ไม่คุย หรือไม่ได้ยินจนญี่ปุ่นชักรำคาญ

"บอยอ่า บอยหิวข้าวมะ"

"หือ อะไรน้าปุ่น เราไม่ซักผ้าหรอกวันนี้ พ่อหมูจะเอาไปปั่นให้"

"อ่า เรามะได้ถามซักผ้าซะโหน่ย อ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้าเซ็ง พอดีเหลือบไปเห็นเฟียตกำลังเดินออกมาพร้อมเพื่อนๆ จึงปรี่เข้าไปหา

"พ่อหมีขาวๆ อิอิ หิวๆเนะ"

"เอ้ย เจอหน้ากูนี่จะแดกท่าเดียวว่างั้น"

"แอ่ะ ก็เค้าหิวอ่า แอ่ะ เหม็นอ่า ไปทำไรมาอ่า"

ญี่ปุ่นบีบจมูกไว้เพราะเข้าไปอยู่ในกลุ่มคนตัวสูงที่เนื้อตัวเปียกเพราะไปเล่นบาสฯมา ทั้งที่ตัวเองอยู่ชมรมแบดมินตัน

"ไปเล่นบาสฯมาเว้ย"

เบนซ์พูดขึ้น

"เอ๋ พี่เบนซ์ม่ายไปออกเดทหรา เพื่อนเค้าไปรอน้า"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีทั้งกลุ่ม

"เออ นั่นดิมึง เดี๋ยวน้องมันก็เสียใจหรอก"

"เฮ้ย ไอ้นี่ วันนี้นัดกูเป็นสิบคน บ้าป่ะวะ จะให้กูแยกร่างไปยังไงวะ"

"อ้าว ไอ้นี่ใครนัดก่อนมึงก็ไปกะคนนั้นดิวะ ปะแม่หมีอ้วน เรากลับห้องเรา"

เฟียตหันมาหาคนตัวเล็กที่ยื่นกระเป๋านักเรียนของตัวเองให้คนตัวใหญ่ถือให้อย่างเคย

"แหม เลิกเรียนก็ไปแหย่กันเลยนะมึง"

เบนซ์ล้อเลียน

"ทะลึ่ง ทำไมวะก็คนมันมีเมียอ่ะ มึงไม่มีก็ใช้มือช่วยไปก่อนละกัน ฮ่าๆ ไปๆ แม่หมี ไอ้พวกนี้กวนตีน"

"ไอ้นี่ พอมีเมียหน่อยเพื่อนชวนไปไหนไม่ไปเลยนะมึง อย่าหักโหมมากล่ะ เดี๋ยวน้องญี่ปุ่นกูจะช้ำ ฮ่าๆๆ"

เพื่อนๆหัวเราะเสียงดัง ญี่ปุ่นยืนฟังอยู่

"เอ๋ เค้าก็ต้องรีบไปทำลูกเนะ เค้าจะมีลูกหมีน้อยน้า มีพ่อหมีขาว แม่หมี แล้วก็ลูกหมีน้อย อิอิ"

วงแตก อึ้งกันทุกคนแม้แต่เฟียตเอง รายนั้นพอหายอึ้งรีบลากแขนคนตัวเล็กไปทันที

"ฮ่าๆๆ เว้ย ชอบไอ้เปี๊ยกนี่จริงๆ ให้ตายเถอะ"

เบนซ์พูดขึ้น แล้วเพื่อนๆก็หัวเราะตาม เฟียตเองเขินเพื่อนเดินหนีมาไกลพอสมควร

"อ่าเค้าเหนื่อยเนะ จารีบไปหนาย"

"เว้ยไอ้บ้า พูดไปแบบนั้นไม่อายเหรอวะ เดี๋ยวเค้าก็รู้ว่าแตกใน"

"เอ๋ แตกในอารายอ่า ก็เค้าอยากมีลูกหมีน้อยเนะ มะเห็นอาย"

เอากันไปใหญ่ คนตัวใหญ่เกาหัวแกรกๆ

"เว้ย มีเมียเด็กมันผิดไหมเนี่ย"

เฟียตบ่นอยู่คนเดียวเพราะคนตัวเล็กกระตุกแขนให้ตรงไปร้านขายข้าวแล้ว

My Sweetheart valentine (หวานใจนายหน้าเอ๋อ)...... (ตัวเอง)

"พ่อหมีๆ แม่หมีหิวอ่า"


พอตื่นขึ้นมาก็เขย่าตัวคนตัวใหญ่ที่นอนข้างๆทันที

"หือ กี่โมงแล้วไอ้เปี๊ยก"

"มะรู้อ่า แต่เค้าหิวเนะ"

"หือ นอนอีกหน่อยดิ กูยังไม่อยากตื่น"

"เอ๋ นอนเยอะเดี๋ยวกลางคืนมะหลับน้าพ่อหมี อิอิ"

"ไม่หลับก็เอากันไง แม่หมีอ้วน"

"อ่า ว่าเค้าอ่า เร็วๆเนะแม่หมีหิวแล้ว"

"เว้ย อ้วนเป็นหมูอยู่แล้วจะแดกอะไรนักหนาวะ ขนมซื้อมาล่ะไปกินก่อน"

เฟียตโวยวายพลิกตัวไปอีกด้าน

"เค้าตื่นมากินหมดแย้ว อิอิ"

"เฮ้ยไอ้นี่ แดกเปลืองนะมึง"

"อ่า จะตื่นไม่ตื่นเนะ เดี๋ยวเค้าขี่เลยนิ"

"ขี่ดิ"

"นี่แน่ๆๆ"

ท้าใครไม่ท้า มาท้าญี่ปุ่นซึ่งกระโดดขึ้นคร่อมกลางตัวของเฟียตเขย่ากระเด้งตัวไปมาทันที

"โอ๊ย กูหายใจไม่อ๊อก มึงจาบีบคอกูทำไม๊"

"พูดมะฟังหรา พูดไม่ฟังนี่แน่ๆ"

คนตัวเล็กเมามันไปแล้ว เฟียตจับมือของญี่ปุ่นไว้

"เออๆ ลุกก็ลุก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดิ มึงจะโทงๆอย่างนี้เหรอออกไปกินข้าวน่ะ"

เฟียตจำใจยอม ญี่ปุ่นดีดตัวขึ้นแล้ววิ่งไปรื้อหาเสื้อผ้ามาใส่ทันที หัวเราะร่าอยู่ด้วยความดีใจ พอเฟียตแต่งตัวเสร็จก็เดินออกไปหาอะไรกินกัน พอดีกับโรงเรียนเลิกเด็กนักเรียนเริ่มเดินมาทางนี้แล้ว

"เฮ้ย เดี๋ยวคนสงสัยว่าเราขาดโรงเรียน ไปร้านโน้นดีกว่าไอ้เปี๊ยก"

เฟียตบอกแล้วบุ้ยปากไปร้านที่อยู่ในซอกในหลืบของถนน

"เอ๋ อายหรา อิอิ เค้าอยากไปเอาเสื้อผ้าเนะ พรุ่งนี้จาได้ไปโรงเรียน"

"อืม งั้นกูไปรอมึงหน้าหอก็ได้"

"อิอิ น่าร้ากน้าพ่อหมีขาว"

"เออ น่ารักสิแม่หมีอ้วน"

"แอ่ะ รอน้าๆ"

ญี่ปุ่นเดินนำหน้าไปยังหอของตัวเอง เฟียตเองก็คอยจับบ่าไว้ตลอดเวลา ไม่มีเวลาไหนเลยที่ตัวจะออกห่างกัน แม้อยู่ในห้องเข้าห้องน้ำ ทำเป็นประจำจนติดเป็นความเคยชิน สำหรับเฟียตแต่ก่อนไม่จำเป็นต้องสนใจใคร อยู่ดีๆก็มีคนเข้ามาเองไม่ต้องไปวิ่งไล่ล่าให้เหนื่อยเปล่า แต่พอได้เจอได้รู้จักกับคนตัวเล็กหน้าเอ๋อคนนี้ ความรู้สึกก้เปลี่ยนไป ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเพิ่มทวีความผูกพันธ์ แม้ว่าหน้าตาท่าทางของคนตัวเล็กจะยียวนกวนประสาทอยู่ไม่น้อยแต่ก็โกรธไม่ลง ทำไมนะยิ่งอยากอยู่ใกล้มากขึ้น อยากเก็บเขาไว้ในอ้อมอกอย่างนี้ไปนานๆ

ญี่ปุ่นวิ่งแจ้นขึ้นไปบนห้องเห็นประตูปิดอยู่ก็ควานหากุญแจในเป้ที่เตรียมมาใส่เสื้อผ้า

"เอ๋ อยู่นี่นาทำมายปิดประตูน้า อิอิ ทำอารายกันแน่ๆ"

ตาพราวขึ้นมาทันที ญี่ปุ่นเปิดประตูห้องอย่างแผ่วเบา

"ตัวเองอ่ะ เค้าไม่ไหวแล้วน้า ทำไมตัวเองทำบ่อยจังเลยอ่ะ"

"ก็เวลาอยู่กะตัวเองเค้าทนไม่ไหวนี่ นะนะตัวเอง วันนี้อีกทีเดียวน้า"

ญี่ปุ่นเงี่ยหูฟังอยู่

"เอ๋ ครายอ่า ตัวเองอ่า"

เปิดประตูพรวดเข้าไปทันที

"เอ๋ ทำรายกันอ่า หนายครายอ่าตัวเองอ่ะ"

"แว้กก ไอ้หญ้าแห้ง ทำไม๊ไม่เคาะประตู๊"

เอกร้องขึ้นจากที่กำลังจะทำรักกันกับบอย บอยเองก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้

"อิอิ หนาย ซ่อนครายไว้อ่า ตัวเองอยู่หนาย"

"บ้าเหรอ ปุ่นไม่มีใครหรอก มีแต่เรากะเอกนี่ล่ะ"

ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปเปิดผ้าห่มบอยออกส่องดู

"เอ้ย ปุ่นทำอะไร๊"

"หลอกเราหรา อิอิ ออกมาน้า ตัวเอง"

"ไอ้บ้า คนรักเขาเรียกกันเว้ย มึงไม่เข้าใจหรอก ไอ้หญ้าแห้งหน้าเอ๋อ"

เอกพูดขึ้น ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่แล้วนั่งแทรกตรงกลางระหว่างบอยกับเอก

"เอ๋ บอยเป็นแฟนปลากดุกหรา อิอิ ตัวเองๆๆ"

ญี่ปุ่นล้อเลียนทันที

"เอ่อ บ้าปุ่นอ่ะ"

"เออ กูเป็นแฟนกันเว้ย รักกันๆ"

"อ่า บอยแอบเราหรา มะเห็นบอก"

"บ้าก็นายไม่เคยอยู่ห้องนิ จะบอกได้ไงอ่ะ"

"อิอิ เราก็มีแฟนน้า" ยอมใครซะที่ไหน

"หือ ใครวะแฟนมึงไอ้หญ้าแห้ง"

"แอ่ะ คนน่าร้ากเนะ ยังไงก็ต้องมีแฟน แฟนเราน้องชายหย่ายกว่าปลาดุกน้า เหอๆๆ"

หัวเราะออกมาเสียงดัง มองหน้าเอกที่เจื่อนลง

"กูยังไม่โตเต็มที่ว้อย หนอยจะใหญ่ซักแค่ไหนวะ"

เอกร้องออกมายังไม่ได้สวมเสื้อผ้า ญี่ปุ่นเหล่ตาไปที่น้องชายของเอกแล้วหัวเราะ

"อิอิ เลีกเล็กเนอะ ถึงว่าบอยมะเจ็บ เหอๆๆ เราน้าบอย เจ๊บเจ็บ อันเบ่อเร่อเนะ แข็งเอ๊าแข็งเอา ฮ่า เราล่ะเพลี๊ยเพลียเนะ"

โวทับเพื่อนอีกเอกรีบหาผ้ามาปิดไว้ทันที

"จริงเหรอปุ่น นายโดนแล้วเหรอ"

บอยตำตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

"อิอิ เขินจัง หมีขาวอ่ากวนเราทั้งคืนเนะ อิอิ ฮ้าวเนี่ยง่วงอีกแระ"

ยังคุยไม่เลิกหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"จริงดิปุ่น ของพี่เฟียตเท่าไหน่อ่า"

"หวาย มะบอกหรอก ของพ่อหมีขาวเราน้า อิอิ บอยก็เอาปลาดุกไปเนะ ปลาดุกเล็กๆ"

ล้อเลียนเพื่อนอีกตามเคย

"ไอ้หญ้าแห้ง เดี๋ยวเถอะมึง ตัวเองอย่าไปฟังมันนะ"

"เอ๋ ทำมายตัวเองอ่า เป็นแฟนกันแล้วเรียกตัวเองหรา อิอิ เช๊ยเชยเนะ"

"เออดิ คนเขารักกันว้อย"

"แล้วปุ่นเรียกพี่เฟียตว่าไรอ่า"

"เราก็เรียก พ่อหมีขาว อิอิ เนะ"

ทำท่าอายเอกเบะปากใส่

"แหวะ พอหมีขาวทุเรศว่ะ ของมึงล่ะเชยกว่า"

"หวาย เชยที่หนาย ตัวเองอ่ะเชย ตัวเอง ตัวเอง มะมีตัวเค้าหรา ตัวเค้า ตัวเราอ่าเหอๆๆ"

"ไอ้หญ้าแห้ง!!!!"

เอกโวยวายเพราะเถียงไม่สู้

"แล้วพี่เฟียตเรียกปุ่นว่าไรอ่า"

บอยอยากรู้ ญี่ปุนทำท่าอายจนเอกอยากจะไปถีบเอาเพราะมันเวอร์เกินไป

"แม่หมีขาวอ่า แว้กก เขินน้า บอยอ่า"

ญี่ปุ่นวิ่งไปกระโดดขึ้นเตียงดิ้นพรวดพราดอยู่

"อะไรวะ"

เอกกับบอยมองหน้ากัน

"น่ารักดีนะเค้าว่าอ่ะ"

"เอ้ย ตัวเองอย่าบอกนะว่าจะให้เรียก แม่บอย พ่อเอกอ่ะ"

"บ้าเหรอตัวเอง ก็เรียก พ่อหมูน้อย กะแม่หมูน้อยดิ อ่าน่าร้าก"

บอยเองก็เขินเอาผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าดิ้นพรวดพราดอยู่ สรุปเป็นเอกคนเดียวที่นั่งทำหน้าเอ๋ออยู่ พอหายอายก็เก็บเสื้อผ้าลั่นล้าอยู่ แล้วก็เดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้บอยกับเอกสวีทกันต่อ พอเดินลงจากหอไปเห็นเฟียตกำลังนั่งคุยอยู่เด็กชั้นเดียวกับญี่ปุ่นสองสามคน

"อ่า อารายอ่า พ่อหมีขาวๆ ทำรายอ่า"

ปรี่เข้ากลางวงทันที เพื่อนๆต่างห้องหันมามองหน้าญี่ปุ่น

"อ้าวมาแล้วเหรอไอ้เปี๊ยก น้องๆเขามาขอลายเซนต์ว่ะ"

"เอ่ มะเอาน้า ห้ามน้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่เพื่อน

"อะไรอ่ะนายญี่ปุ่น เราชอบพี่เฟียตก็มาขอลายเซนต์ดิ"

"เอ๋ มะขอเราอ่า มาๆเราเซ็นต์ให้ เราเซ็นต์สวยกว่าเนะ"

ญี่ปุ่นแทรกเข้าไปแล้วจะแย่งสมุดมาจากเพื่อน

"อ่าไม่เอ๊า เราจะให้พี่เฟียตเซนต์ไม่เอานายอ่า"

"เอ่ มะเอาก็ไม่ต้องเอาเนะ ไม่ให้หมีขาวเซนต์น้า"

"หือ อะไรวะไอ้เปี๊ยก"

"เค้าหิวอ่า ไปๆพาไปกินข้าว"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่เพื่อน แสดงอาการหวงออกมาอย่างไม่รู้ตัว เฟียตนั่งอมยิ้มอยู่

"เออไปๆ โทษทีนะน้องแม่หมีมันไม่ยอม อิอิ"

เฟียตลุกขึ้นแล้วพูดน้องๆที่ห้อมล้อมอยู่อ้าปากค้าง

"เอ๋ ทำมายไปคุยกะเค้าอ่าพ่อหมีขาว"

ญี่ปุ่นยังทำหน้าย่นอยู่

"ก็น้องเขามาคุยก็คุยดิวะ กูเป็นรุ่นพี่นะเว้ยจะให้เล่นตัวเหรอ"

"แอ่ะ เค้ามะชอบอ่า มะเอามะให้คุยเนะ"

"หึหึ มึงหึงกูเหรอ แม่หมีอ้วน"

"เอ่ หึงอารายอ่า เค้าหวงตะหาก"

"ฮ่าๆ นั่นล่ะ ดีๆกูชอบ"

"แอ่ะ ทำไมชอบเนะ เค้ามะชอบอ่าห้ามคุยน้า ไม่งั้นจาโดนเค้าทำโทษน้า"

"ทำไรวะ"

"มะบอก เดี๋ยวเค้าขึ้นขี่น้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ เฟียตหัวเราะชอบใจเอามือขยี้หัวคนตัวเล็กที่เดินนำหน้าอยู่ ส่วนญี่ปุ่นก็เดินหน้าย่นไป เฟียตพาญี่ปุ่นไปกินราเม็งญี่ปุ่นที่เป็นร้านเล็กๆ

"เค้าอยากกินแป้งทอดอ่า"

พอกินราเม็งเสร็จก็อยากกินอีก

"เอาดิ ซื้อไปกินที่ห้องก็ได้นี่"

"มะเอาอ่า อยากกินที่นี่เนะ"

"เออๆ ตามใจ งั้นกูสั่งกลับไปกินที่ห้องดีกว่า ห้ามแย่งน้า แม่หมีอ้วน"

"แอ่ะ ว่าเค้าอ้วนหรา พ่อหมีล่ะอ้วนอิอิ"

ทั้งสองหยอกล้อกันอยู่ ใครเดินผ่านไปผ่านมาก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองดู ความไร้เดียงสาของคนตัวเล็กประทับใจแก่ผู้พบเห็น ส่วนหน้าตาของคนตัวใหญ่ก็ดึงดูดใจเช่นกัน

"ไหนหอมแก้ม พ่อหมีหน่อยดิ๊ แม่หมี"

"อ่า จุ๊บ"

ทั้งที่เฟียตพูดเล่นเพราะไม่คิดว่าญี่ปุ่นจะกล้าหอมแก้มเขาในที่สาธารณะ แต่คนตัวเล้กไม่เคยอายใคร โน้มคอเฟียตลงมาแล้วหอมฟอดใหญ่ทั้งที่ทาโกยากิยังเลอะเต็มปาก

"เอ้ย หน้าเลอะ"

"อิอิ พ่อหมีน่าเลอะเนะ ตาหลก"

"นี่แน่"

"แอ่ะ ทาหน้าเค้าอ่า เดี๋ยวเค้าเป็นสิวน้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นเมื่อเฟียตเอามือป้ายทาโกยากิที่เลอะปากไปป้ายหน้าของญี่ปุ่น

"นิสัยไม่ดีน้า"

"น่ารักนะมึงน่ะ เมียใครวะ"

เฟียตทนไม่ไหวพูดความในใจออกไป

"เมียพ่อหมีขาวเนะ อิอิ"

เฮ้อ นี่ล่ะนะหวานใจที่เขาว่ากัน

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(ต่ออีกน้า)

"เค้าเจ็บอ่าหมีขาว ทำไมมันยังเจ็บอยู่อ่า"

ญี่ปุ่นพยายามจะนอนต่อแต่พอพลิกตัวก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา

"มึงก็อย่าขยับบ่อยดิวะ เดี๋ยวมันก็ไม่หายซะที"

"เป่าพัดลมๆ"

ว่าแล้วก็โก่งก้นให้พัดลมทันที

"เออ เอาเข้าไป มึงหิวยัง กูจะได้ไปซื้อข้าว"

"หิว เนะ อุ๊ย ปู๊ดดด"

เสียงตดที่ดังยาวเล็ดลอดออกมา

"เฮ้ย ไอ้บ้า แหวะ"

เฟียตร้องออกมากำลังจะเข้าไปกอดแต่ถอยร่นทันที

"อ่า ลมดี๊ดีเนอะ แหะๆ"

"โว้ย เอะอะก็ตด เอะอะก็ขี้ไอ้นี่อะไรของมึงวะ"

"เอ๋ ก็ตดเป็นเรื่องธรรมชาติเนะ อิอิ ไปดิหมีขาวอ่าไปซื้อข้าวมาให้เค้า เค้าหิวเนะ"

ยังไม่ยอมเอาก้นลงทำท่าอายแต่เอาแต่หน้ามุดเข้าไปในหมอน เฟียตรีบเดินออกจากห้องทันทีเพราะกลัวกลิ่นมหาภัยที่เคยลิ้มลองแล้ว พอสักพักก็เดินกลับมาพร้อมกล่องข้าว

"มึงจะไม่ใส่เสื้อผ้าว่างั้นไอ้เปี๊ยก"

"ก็มันเย็นดีนิ ซื้อรายมากินอ่า อิอิ"

"ข้าวขาหมู"

"แอ่ะ เดี๋ยวเค้าก็อ้วนเหมือนหมีขาวหรอก มะเอาอ่า"

"โว้ย อย่าเรื่องมาก แดกๆเข้าไปเถอะ มีขนมด้วย"

อย่างหนึ่งไม่ได้ก็ต้องล่อด้วยอีกอย่าง ได้ผลตามที่คาด เพราะญี่ปุ่นดีดตัวลุกขึ้นทันที

"ก็ได้ๆ อิอิ เห็นแก่หมีขาวน้า"

"กูว่าแล้ว มาๆ กินจะได้กินยา กูซื้อยาแก้อักเสบมาด้วย"

"หือ อารายอักเสบอ่า เค้าไม่อักเสบเนะ"

"ก็ตูดมึงไง เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"อ้อ อิอิ ก็หมีขาวอ่า แหย่เค้าเนะ"

"อ้าว เป็นผัวก็ต้องแหย่เมียดิ"

"หวาย เจ็บอ่า เค้าแหย่หมีขาวด้วยดิ"

"แว้กก ไอ้บ้า กูเป็นผัวเว้ย แหย่ไม่ได้"

"อ่า ทำมายอ่า เค้าก็อยากแหย่บ้างเนะ"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นนั่งอยู่ขอบเตียง มองหน้าเฟียตหลับตาปริบๆ

"ไม่เอาเว้ย เล็กเท่านิ้วก้อยริจะมาแหย่กู ฮ่าๆเดี๋ยวมึงก็ชินไปเองล่ะน่า ทนเอาหน่อยช่วงแรก"

"อ่า เจ็บเนะ หมีขาวตัวใหญ่กว่าเนะ ต้องอดทนมากกว่านิ ทำมายอ่า"

"โว้ย ขี้เกียจอธิบาย เมียเข้าใจไหม ว่าผัวขี้เกียจพูดเว้ย มาแดกข้าว พอไม่มีอะไรในปากนี่มึงป้อเชียวนะ"

"อ่า ว่าเค้านิ เทใส่จานมาดิ เค้าจากินยังงายอ่า"

นั่งดีดขาไปมาอย่างสบายอารมณ์ เฟียตส่ายหน้าแต่ก็เดินไปเทข้าวใส่จานให้หวานใจตัวเล็กพิษเยอะ

"กินข้าวแล้วทำไรอ่า มะมีไรทำเค้าจาเบื่อเนะ"

"อ่านหนังสือดิ ขาดเรียนก็อ่านหนังสือเอา"

"อ่า เค้ากลัวเค้าหลับเนะ หมีขาวอ่านให้ฟังหน่อยน้า"

"ไอ้บ้า กูเรียนมอหกเว้ย ไม่ใช่มอสี่ ของกูกูก็ยังไม่ได้อ่าน"

"แอ่ะ งั้นเอากันอีกไหมอ่า อิอิ"

"เฮ้ย มึงหายดีแล้วเหรอ"

"เอ๋ เนอะ มะเอาดีกว่า นอนๆเนะ"

ญี่ปุ่น พอกินข้าวเสร็จก็ลงไปนอนตีพุงดิ้นพรวดพราดที่เตียงทันที

"เออ ให้มันได้อย่างนี้เมียสุดที่ร้ากของกู"

"อิอิ ดูแลเค้าน้าๆ อิอิ"

ดิ้นพรวดพราดอยู่ แต่ยังไม่ใส่เสื้อผ้า เด้งก้นไปมาเฟียตเองที่กลืนน้ำลายลงคอไป

"เฮ้ย อย่าเด้งตูดมากดิวะไอ้เปี๊ยก เดี๋ยวกูอดใจไม่ไหว มึงซวยนะ"

"นี่แน่ๆ เด้งก้นๆ"

ยังไปยั่วเขาอีก เฟียตกระโดดขึ้นเตียงมาทันที

"แอ่ะ ขึ้นมาทำมายอ่า น้องชายแข็งหรา อิอิ ไหนๆ เค้าดูหน่อย"

ตาวาวขึ้นมาทันที มือก็ควานหาของที่ตนชื่นชอบ

"มึงชอบไหมไอ้เปี๊ยก น้องชายกูอ่ะ"

"เอ๋ ชอบเนะ ตาหลกดี อิอิ เด้งดึ๋งๆ"

"เอ้ย เอาดีๆ"

"เอ๋อารายอ่า ก็ชอบเล่นนิ แต่มะชอบหมีขาวเอาแหย่มาในก้นเค้าอ่า มันหย่ายเจ็บเนะ"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแต่มือยังจับเล่นอยู่

"เออน่า เดี๋ยวมึงก็ชิน ไหนดูก้นหน่อยดิ๊ หายยัง"

เฟียตดึงตัวญี่ปุ่นขึ้นมา ญี่ปุ่นไม่มีอายเลยโก่งก้นให้เฟียตดู

"หายยังอ่า เค้ายังเจ็บๆอยู่เนะ"

"มึงเลียดิของกูดิ"

"มะเอาอ่า เค้าจาอ๊วกเนะ"

"โหนะนะ เมียจ๋าเลียให้ผัวหน่อยนะ"

เป็นครั้งแรกที่เฟียตอ้อนญี่ปุ่น

"อ่ะมะเอา ไหนๆลองแหย่ดูอีกเนะ เผื่อมะเจ็บ"

ญี่ปุ่นพูดขึ้น เฟียตเองที่ตาวาวขึ้นมา

"เออ ไหนๆลองแหย่ดูอีกดิ๊ เผื่อหายแล้วเนอะ"

"อิอิ เค้าจาทำเหมือนบอยเนะ"

"หือ"

"เอ๋ บอยทูบอยเนะ หมีขาวอ่าขี้สงสัยเนะ มาๆแหย่ๆ"

ญี่ปุ่นนอนลงข้างๆเฟียต

"เฮ้ย มึงจะไม่ปลุกก่อนเลยเหรอ ให้กูแหย่เลยว่างั้น"

"เอ๋ ตื่นแล้วอ่า จะปลุกไมอ่า ขี้เซาหรา อิอิ"

ไม่เข้าใจในสิ่งที่เฟียตพูด หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"ไอ้นี่ปลุกอารมณ์เว้ย มาๆกูทำเอง"

"อิอิ เอาเลยๆ เค้าพร้อมแระ"

ญี่ปุ่นหลับตาพริ้มอมยิ้มอยู่ เฟียตหมั่นไส้ขึ้นมาจึงแกล้งเอาน้องชายแหย่เข้าไป

"แว้กกก เจ๊บบบบ"

ร้องออกมาดิ้นหนีทันที

"อ้าวไหนบอกหายแล้ว ฮ่าๆๆ"

"แอ่ะ แกล้งเค้าเนะ นิสัยไม่ดี"

"โอ๋ๆ มาๆ ปลุกอารมณ์ให้"

เฟียตปลอบแล้วดึงตัวญี่ปุ่นมากอด ไซร้ตามซอกคอวนลงมาหน้าอก เฟียตเองลีลาก็ใช่ย่อย

"อิอิ ตาหลกอ่า จั๊กจี๋เนะ"

"เฮ้ย อย่าหัวเราะดิวะ มันเสียวเว้ยไม่ใช่จั๊กจี๋"

"เอ๋ เขาเสียวกันแบบนี้หรา อิอิ เสียวอ่า เสียวๆ"

พอรู้จักก็ร้องออกมาเกินจริง

"ไอ้เปี๊ยก นี่มึงจะเอายังไงห๊า"

เฟียตเริ่มหงุด หงิดโวยวายแล้ว

"อ่า ก็เค้าเสียวเนะ ทำต่อดิหมีขาว เค้าชอบ"

"มึง ห้ามพูดนะ ครางเอาเป็นไหม"

"ครางไงอ่า หงิงๆๆ หรา"

"หนอย กูเขกกะโหลกดีไหม"

"อ่าจาทำร้ายเมียตัวเองหรา"

พอได้ทีก็พูดขึ้นมา เฟียตทำหน้าจ๋อยลง

"เออ ครางเบาๆไงเว้ย อือ อา อืออา อะไรแบบนี้ ครางยังกะหมา"

"หวาย เค้าไม่ช่ายหมาเนะ หมีขาวนั่นล่ะ เดี๋ยวเรียกหมาขาวเลยนี่"

"โว้ย ไอ้นี่ นอนนิ่งๆกูจะเลีย"

"อิอิ"

ญี่ปุ่นยอมหุบปากลงนอนดิ้นพรวดพราดเมื่อเฟียตลงลิ้น เฟียตเห็นจะได้การแล้วจึงลุกไปหยิบขวดโลชั่นมาอีก

"อิอิ เขินอ่า น้องชายหมีขาวทำมายมีเส้นเลือดนูนๆขึ้นมาเนะ น่ากลัวอ่า มันจะกัดก้นเค้าไหมอ่า"

"ฮึ่ย กูขี้เกียจพูด มันคึกเต็มที่โว้ย มาๆ ยกก้นขึ้นซะดีๆ"

เฟียตจัดแจงท่าแล้วเอาขาญี่ปุ่นมาพากที่หน้าขาของตัวเอง

"กัดหมอนดิจะได้ไม่มีเสียง"

เฟียตเริ่มรู้วิธีการ เพราะคงร้องออกมาแน่ๆ

"ฮึ่บ สู้ๆเนะ"

ญี่ปุ่นคว้าหมอนมากัดไว้อย่างว่าง่าย เฟียตค่อยๆสอดน้องชายของตัวเองเข้าไป

"อึ๊ก อ่า เจ๊บ"

ร้องออกมาแต่เสียงดังอยู่ในหมอน ญี่ปุ่นดิ้นหนีพรวดพราด

"เบาๆ นะครับเมียจ๋า เดี๋ยวผัวทำเบาๆน้า"

เฟียตพูดเสียงเบา พยายามปลุกเร้าอารมณ์ของคนตัวเล็ก

"แว้กกก ไม่เอาแย้วว เจ๊บ เจ๊บ เอาออกไป๊"

ญี่ปุ่นคายหมอนออกมาแหกปากร้องเสียงดัง

"เอ้ย เบาๆเดี๋ยวเค้าสงสัย ไหนมึงบอกจะอดทนไง นะนะแม่หมีน้อย ผัวอยากนะคร้าบ"

"อ่า อดทนๆเนะ"

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้ญี่ปุ่นอยากลองมากมายขนาดนี้ แต่ก็อดทนกัดฟันให้เฟียตสอดใส่เข้าไปจนเกือบสุดลำ พลันน้ำตาก็ไหลออกมา แต่ไม่ร้องสักแอะเม้มปากแน่น พอเฟียตเห็นก็ตกใจโน้มตัวลงกอดจูบที่หน้าผาก

"เจ็บ เหรอครับคนดี ผ่อนคลายนะ อย่าเกร็ง"

"อ่าเค้า เค้ามะได้เกร็งซะโหน่อย เค้าเจ๊บเนะ"

ญี่ปุ่นพูดออกมาทั้งน้ำตา

"ไหวไหมคนดี หือ ไหวไหมครับ"

"ไหวเนะ เค้าสู้ตายเนะ"

ยังมีหน้ามาพูด เฟียตยิ้มออกมาแล้วจูบที่ปากของญี่ปุ่นเนิ่นนาน พอญี่ปุ่นคลายความเจ็บลงก็เริ่มที่จะขยับตัว

"อ่า มันจาอึ๊อ่า หมีขาว เค้าจาอึ๊"

ญี่ปุ่นร้องออกมา

"เค้าเรียกเสียว นั่นล่ะ มึงกำลังเสียว"

"เอ๋ เสียวหรา"

"อืม โอย เสียวจังครับคนดี"

"อ่า เค้าจาอึ๊อ่า หมีขาวอ่า เค้าเหมือนอึ๊จาแตกน้า"

ญี่ปุ่นพยายามดิ้นออก แต่เฟียตก็ไม่ยอม

"เสียว เค้าเรียกเสียว ที่รักเสียวแล้วใช่ไหม"

เฟียตทำเสียงกระเส่า

"อ่า มะเสียวเนะ เค้าจาอึ๊ เค้าจาอึ๊ ฮ่า"

"แว้กกกกก ไอ้เปี๊ยกกก อีกแล้วนะมึ๊งงง"

เพราะรู้สึกว่ามีแรงดันออกมาจากก้น เฟียตถึงดันตัวลุกขึ้นมาดู พอเห็นก็ผงะออกทันที

"อ่า เค้าบอกแล้วเนะ เค้าจาอึ๊อ่า หมีขาวไม่เชื่อเค้า"

ญี่ปุ่นทำหน้าอายๆ แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้เฟียตนั่งกัดฟันเอามือปิดจมูกอยู่ คำว่าเซ็งคงน้อยไป นี่เขาผิดหรือที่มีเมียเด็ก "เฮ้อ" เฟียตถอนหายใจออกมาแล้วรีบเก็บกวาด พอเสร็จก็ตามเข้าไปในห้องน้ำ

"ว่าไงไอ้ตัวดี นี่มึงจะยอมกูดีๆสักครั้งไม่ได้เหรอ ขี้ใส่ห้องกูกี่รอบแล้ว"

เฟียตยืนหน้าบึ้ง ญี่ปุ่นหัวเราะแหะๆ

"อ่า เค้ามะได้ตั้งใจเนะ มาๆมาล้าง เดี๋ยวเค้าล้างให้เนะ"

ญี่ปุ่นทำหน้าสำนึกผิดกวักมือเรียกเฟียตเข้ามาหา

"เหม็งอ่า หมีขาวขี้แตก อิอิ"

"โป๊ก"

"อ่า หมีขาวเขกหัวเมียตัวเองน้า"

เนิ่นนานแสนนานที่ไม่ได้เขกหัวญี่ปุ่น หมั่นไส้เต็มทนเพราะลอยหน้าลอยตาพูดอยู่ได้

"ล้างเลยๆ กูจะยืนเฉยๆ"

เฟียตบอกแล้วยืนนิ่ง ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่แล้วก็เปิดน้ำฝักบัวราดตัวถูสบู่ให้

"เค้าสระผมให้น้า มามะลุกหมีขาว อิอิ"

"กวนตีนนะ กูผัวมึงเว้ย ไม่ใช่ลูก"

"เอ๋ ก็ให้เค้าสระผมนิ ก็ต้องเป็นลุกเค้าน้า"

"รีบๆล้างเข้า ตัวกูจะเปื่อยอยู่แล้ว อาบอะไรนาน"

"ก็หมีขาวตัวหย่ายนิ เค้าถูไม่ถึงอ่า ทำตัวเล็กๆดิ"

"เว้ย เออ"

เฟียตร้องออกมา แล้วนั่งลง ญี่ปุ่นเห็นเฟียตนั่งก็ขึ้นคร่อมขี่หลังทันที

"ยังจะเล่น อยู่อีก เร็วๆ"

เฟียตดุ กว่าจะอาบน้ำเสร็จก็ตัวเหี่ยวพอดีทั้งสองคน

"ทาแป้งๆ หมีขาวอ่าเค้ายังเจ็บก้นอยู่เลยเนะ"

"ไหน เออ บวมเลยว่ะไอ้เปี๊ยก ตุ่ยเชียว ฮ่าๆ"

เฟียตหัวเราะเสียงดัง ญี่ปุ่นตีหน้าผากทันที

"นี่แน่ หมีขาวล่ะทำ มะรู้ล่ะ ทาแป้งให้เค้าด้วย"

ญี่ปุ่นกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง เฟียตก็ทาแป้งให้ลูบอย่างแผ่วเบา สรุปครึ่งวันแรกไม่ได้ไปไหนกันเลย ไม่ได้เปลืองเสื้อผ้าเลยเพราะเปลือยกันทั้งสองคน

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(สำเร็จแย้วววว)

พอขึ้นมาบนห้องญี่ปุ่นก็ทำท่าเขินอายยืนบิดไปบิดมาลอกเลียนท่าทางของบอย เพราะจะให้อายจริงๆยังไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

"มึงเป็นไรวะไอ้ เปี๊ยก ยืนบิดอยู่ได้ปวดขี้เหรอ"

"แอ่ะ หมีขาวอ่า มะเข้าจายเนะ เค้าเขิน"

"หือ เขินไรวะ"

"ก็เขินหมีขาวอ่า"

"วะไอ้ นี่ จะมาเขินไรกู กูเห็นหมดไส้หมดพุงมึงแล้ว ไปๆไปอาบน้ำกูจะกินข้าว"

เฟียต ไล่ไปอาบน้ำแล้วก็เดินไปหยิบจานข้าวหลังห้องมาเอากล่องใส่ข้าวเทลงในจาน ส่วนญี่ปุ่นเดินทำท่าเขินเข้าไปอาบน้ำ

"เออ แปลกได้อีกไอ้เปี๊ยก นับวันท่าจะบ้าขึ้นทุกวัน เฮ้อ"

เฟียตบ่นพึมพัมแล้วก้มหน้าก้มตากิน ข้าว พอญี่ปุ่นออกจากห้องน้ำมา

"แว้กก มึงไม่ไปเช้ดตัววะไอ้เปี๊ยก มากอดกูทำไม๊"

"เอ๋ หมีขาวอ่า วันนี้เค้าจาทำแบบนั้นอีกน้า อิอิ เขิน"

ญี่ปุ่นปรี่เข้าไปกอดเฟียตทั้งที่เนื้อตัวยังเปียกไปด้วยน้ำ เฟียตสะดุ้งโหยงออกทันที

"เว้ย มึงแน่ใจเหรอ ไม่ใช่มาขี้ใส่ห้องกูอีกน้า"

"เอ๋ งั้นเค้า ไปอืออึ๊ก่อนเนะ อิอิ รอแป๊บน้า"

ญี่ปุ่นวิ่งเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ ส่วนเฟียตนั่งทำหน้าขยาดอยู่ สักพักญี่ปุ่นก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ยิ้มแป้นออกมาทำหน้าอายอยู่

"อิอิ เค้าพร้อมแล้วน้า มาๆ"

"อะไร กูยังไม่ได้อาบน้ำเลย"

"เร็วดิ หมีขาวอ่า ชักช้าเนะ"

เร่ง เขาอีกเฟียตทำหน้าเหวอ แต่ก็ยอมเดินเข้าไปอาบน้ำแต่โดยดี พออาบน้ำเสร็จออกมาก็เห็นญี่ปุ่นนอนคว่ำตีขาเปาะแปะอย่างเพลินใจ

"โห ยั่วกูเลยว่างั้น"

"เอ๋ อิอิ มาเลย มาเลย"

ญี่ปุ่นพลิกกาย ขึ้น เฟียตเดินเข้ามาช้าๆ

"มึงแน่ใจนะว่าจะสำเร็จ"

"เอ๋ สำเร็จดิ เค้าไปดูมาแล้ว อิอิ"

"ดูไรวะ"

"น่าหมีขาวอย่าพูด มากเนะ เค้าเสียอารมณ์"

เข้าใจพูดไปโน่น

"จะมีอะไรกันมันต้อง ปลุกอารมณ์ก่อนโว้ย จะมาเปิดแล้วแทงไม่ได้โว้ย"

"เอ๋ ปลุกยังงายอ่า ปลุกเค้าดิหมีขาว เค้าพร้อมแล้ว อิอิ"

ญี่ปุ่นนอนหัวเราะคิกคัก เฟียตเริ่มไม่แน่ใจว่าคนตัวเล็กจะเข้าใจในสิ่งที่พูดหรือไม่แต่ก็ต้องลอง เสี่ยงดู

"มึงร้องกูก็ไม่ยอมแล้วนะคราวนี้ หึ กูรอมานานแล้ว"

"เค้า ไม่ร้องหรอก อิอิ เค้าจะอดทน"

เฟียตพยักหน้าแล้วเข้าไปทาบตัวลงบนตัว ของญี่ปุ่น

"อิอิ เอาเลยหรา เขินอ่า"

"อ้าว ไอ้นี่ห้ามพูดสิเวลาจะมีอะไรกันน่ะ กูหมดอารมณ์พอดี"

"อ่ะอ่ะ ไม่พูดก็ได้ อิอิ"

ญี่ปุ่นยอมหุบปากเงียบแต่โดยดี เฟียตประกบปากทันที ญี่ปุ่นที่เคยลิ้มลองรสชาติจูบของเฟียตแล้วก็ตอบรับจูบอย่างไม่ขัดเขิน พออารมณ์พาไปญี่ปุ่นก็แสดงอาการพึงพอใจของเรือนร่างออกมา เฟียตอมยิ้มพอใจอยู่

"มึงทำให้กูบ้างดิ ไหนบอกจะทำ"

"ทำอาราย อ่า เค้ากลัวอ๊วกเนะ"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นใส่ เพราะเฟียตชี้ไปตรงน้องชายของตัวเอง

"ค่อยๆดิวะ อย่าพรวดพราดอม ของกูเล็กที่ไหน" ยังคุยโวไม่เลิก

"แอ่ะ มาๆ"

"ทำเหมือนกินไอ ติมดิ"

เฟียตบอกแล้วหลับตาพริ้ม ญี่ปุ่นค่อยๆทำตามที่บอกหน้าเหยเกแต่ก็ยอมทำแต่โดยดี

"อ่า มันหย่ายอ่า เค้าอมมะได้"

"เลียเอาดิวะเร็วๆ กูเสียว"

เฟียต เร่งญี่ปุ่นทำตาม

"อ่า เก่งนะเนี่ยเมียใครวะ"

เฟียตทำท่าชม ญี่ปุ่นเงยหน้าขึ้นมาทันที

"อิอิ เก่งหรา มาๆเค้านั่งเหมือนบอยให้เนะ"

"หือ ไอ้บอยมันนั่งใครวะ"

"อุบส์ ม่ายมีอารายเนะ มาๆเค้าจานั่ง"

"เฮ้ย จะนั่งพรวดพราดไปได้ไง ต้องทาโลชั่นก่อน"

เฟียตร้องบอกเพราะคนตัวเล็กจะนั่งคร่อมแล้ว

"ทา ดิ อิอิ"

"ไหนหันก้นมา"

"เฟียตบอก ญี่ปุ่นหันก้นมาหาเฟียตทันทีไม่มีอาย เฟียตค่อยๆทาโลชั่นลงไป

"อิอิ เย๊นเย็นเนะ"

"ห้ามร้องนะมึง"

"เอ๋ งั้นไปเอาอะไรมากัดดีกว่า อิอิ กลัวร้องเนะ"

ไม่รู้สึกว่ากำลังจะมีอะไรกัน เหมือนกำลังจะเล่นเกมหรือทำอะไรสักอย่างที่ไม่ใช่การมีเซกส์ พอเอาผ้าเช็ดตัวมาก็กัดไว้ในปาก

"เอาอย่างนี้เลย"

เฟียตถาม กลั้นหัวเราะไว้ ญี่ปุ่นทำหน้าย่นแล้วขึ้นคร่อมหว่างขาของเฟียต

"แอ๊กก ก"

ร้องออกมาแต่อยู่ในลำคอเพราะญี่ปุ่นนั่งพรวดลงไปเกือบครึ่งลำน้ำ หูน้ำตาไหลจะถอนตัวออก แต่ก็รั้งตัวไว้

"อดทนเนะอดทน"

ญี่ปุ่น พึมพัมอยู่ในใจ หลับหูหลับตาขนลุกซู่ เฟียตมองแล้วก็สงสารคนตัวเล็ก นี่ไปดูจากใครมาแน่ๆ

"ไหวไหมไอ้เปี๊ยก"

เฟียตถามเสียงอ่อนโยน รู้สึกคับแน่น

"อือ"

ญี่ปุ่นพยักหน้าทั้งน้ำตา โหย่งก้นขึ้นเพราะเจ็บ

"มาๆ กูทำเอง"

เฟียตผงกตัวขึ้นแล้ว อุ้มญี่ปุ่นให้นอนลงโดยที่ยังไม่ถอดถอนออกจากร่าง

"ถอดออกก่อน แล้วค่อยเอาเข้าใหม่ มึงจะได้ไม่เจ็บ"

เฟียตพูดญี่ปุ่นยังนอนกัดผ้า เช้ดตัวน้ำตาไหลอยู่

"อ่า แน่นจังเลยไอ้เปี๊ยก สุดยอด"

เฟียต ครางออกมา ญี่ปุ่นพยายามดิ้นหนีร่างกายมันไม่สู้ แต่ใจสู้เหลือเกิน

"สู้ เว้ย"

ญี่ปุ่นร้องออกมาในใจ แล้วกัดฟัน พอเฟียตเริ่มขยับก็ทนไม่ไหวแล้ว

"อ่า แสบๆๆ เจ๊บ เจ็บ"

ญี่ปุ่น คายผ้าเช็ดตัวอกจากร่างร้องออกมาเสียงดัง

"ทนเอาหน่อยสินะ ไอ้เปี๊ยก อีกนิดเดียว กูจะไม่ไหวแล้ว"

"อ่า ไม่เอ๊า เค้าแสบ"

"ไหนมึง บอกจะไม่ร้องไง"

ญี่ปุ่นหยุดกึก ทำหน้าย่นกัดฟันทน น้ำตาไหลออกมาอาบหน้า ทำไมมันทรมานแบบนี้นะ เฟียตเองก็พยายามโลมเล้าซุกไซร้ไปตามคอและหน้าอกของญี่ปุ่นพอจะให้เพลิด เพลินไปได้บ้าง

"อ่า กูไม่ไหวแล้ว"

เฟียตตัวเกร็งกอดญี่ปุ่น ไว้แน่น มือก็ช่วยญี่ปุ่นอยู่

"อ่า เค้าปวดฉี่ แว้กกก เค้าจาฉี่อ่า"

เฟียต ไม่สนใจเร่งมือ

"แว้กกก ฉี่แตกแย้ววว"

ญี่ปุ่นร้องออกมาไม่ เคยเลยจริงๆที่จะช่วยตัวเอง แม้จะเคยฝันเปียกแต่ก็คิดว่าฉี่รดที่นอน

"อ่า"

ญี่ปุ่น กระตุกตัวเหมือนเฟียตรู้สึกแปลกประหลาด กอดเฟียตไว้แน่น

"เอาออก เอาออก เค้าแสบ"

ญี่ปุ่นดันตัวของเฟียตออก

"เฮ้ย ไอ้เปี๊ยกเลือดออกอ่ะ"

"แงๆๆ ไอ้หมีขาวบ้า แทงเค้าจนเลือดออก นี่แน่"

ถีบโครมเข้าที่กลางอก เฟียตหงายหลังตกเตียงทันที

"เฮ้ย ไปล้างก่อน เจ็บไหม"

"อ่า รังแกเค้าอ่า รังแกเค้า"

ญี่ปุ่น ร้องไห้ออกมา เฟียตเองก็ตกใจจะเข้าหาตัวแต่ญี่ปุ่นดิ้นพรวดพราดไม่ยอมให้เข้าหา

"โอ๋ๆ ไหนบอกจะไม่ร้องไงครับ คนดี หือ"

เฟียตปลอบเสียงอ่อน

"ก็ทำ เค้าเลือดออกอ่า แสบเนะ"

ยังมีหน้ามาพูดอีก ระหว่างที่พูดก็หยุดร้องไห้ก่อนแล้วค่อยพูด

"มาๆ เดี๋ยวพาไปล้าง"

เฟียต อุ้มญี่ปุ่นขึ้นทันทีเดินเข้าห้องน้ำไป

"ฮึกๆๆๆ"

ยังสะอื้น อยู่ พอร่างโดนน้ำก็แสบร้องออกมาเสียงดังกอดเอวเฟียตไว้แน่น

"แว้กก กก แสบบบ"

"โอ๋ เดี๋ยวก็หายนะ ล้างก่อนเดี๋ยวติดเชื้อ"

"อ่า น่ากลัวเนะ ทำไมไม่บอกว่ามันน่ากลัว หือ ไอ้หมีขาวบ้า"

เริ่มโวยวาย อีกรอบ ตีอกชกตัวเฟียตอีกครั้ง

"อ้าว ครั้งแรกก็แบบนี้ล่ะน่า เดี๋ยวครั้งต่อไปก็ดวกเองล่ะไอ้เปี๊ยก ทำบ่อยๆจะได้ไม่เจ็บ"

"มะเอา อ่า เจ็บจาตาย ทำไมบอยมะเจ็บ"

"หือ"

"ล้างให้เค้าเร็วๆเนะ เค้าแสบ"

เร่งเฟียตเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

"มึงไปนั่งอึ๊ออกก่อน ดิ กูปล่อยในนะเมื่อกี๊"

"อึ๊แล้วอ่า"

"เออน่า หรือมึงอยากจะมีลูกกับกู"

"เอ๋ เค้าจาท้องหรา อิอิ ดีๆ เค้าอยากมีลูกเนะ อิอิ"

เลิกร้องไห้ไปเลย ทำสายตาเป็นประกาย

"ไอ้ นี่ ไปๆไปนั่งเบ่งออกมา"

"มะเอาอ่า เค้าจามีลูก อิอิ ตั้งชื่ออาไรดีน้า ญี่ปุ่นกะหมีขาว อิอิ"

ไม่ได้สนใจคนตัวใหญ่เลย พอล้างตัวเสร็จเฟียตก็บังคับให้นั่งชักโครกเพื่อล้างออก พอเสร็จเฟียตก็เช็ดให้เพราะเวลาฉีดน้ำเข้าไปก็ร้องโวยวายออกมาอีก

"อ่า แสบ แสบอ่าหมีขาวเค้าแสบ"

"เดี๋ยวกูใส่ยาให้ มึงออกไปก่อนไป กูขอล้างตัวก่อน"

เฟียตบอก ญี่ปุ่นเดินออกจากห้องน้ำมาก่อนเฟียต พอเฟียตออกมาจากห้องน้ำก็หัวเราะเสียงดัง เพราะญี่ปุ่นนอนให้พัดลมเป่าก้นอยู่ในท่าคลาน

"มึงทำอะไรวะไอ้ เปี๊ยก"

"ใส่ยาให้เค้าดิ หัวเราะน้าๆ เดี๋ยวๆจะโดนน้า"

ญี่ปุ่น ทำหน้าย่นใส่เฟียตไม่ได้สนใจยังโก่งก้นให้พัดลมเป่าอยู่

"มาๆ แสบหน่อยนะมึง"

เฟียตเดินไปหยิบยาเหลืองในตู้มาแล้วเอาสำลีมาชุบ ค่อยๆทาลงไป

"แว้กกกกก แสบบบบบบ"

"เฮ้ย เดี๋ยวไม่หายนะมึง"

"แสบ อ่า แสบบบ"

"เออน่า เดี๋ยวก็หาย"

พอทายาเสร็จญี่ปุ่นก็ยังนอน โก่งก้นให้พัดลมเป่าอยู่ มีการสั่งให้เฟียตไปเอาแป้งเด็กมาโรยอีกต่างหาก พอโดนพัดลมเป่าก็หลับไปเลย เฟียตที่นั่งอยู่ข้างๆก็ยิ้มออกมา

"กูรัก มึงจังเลยไอ้เปี๊ยก ทำไมมึงน่ารักแบบนี้วะ"

เฟียตจัดท่านอนของคนตัว เล็กที่เปลือยกายอยู่ เฟียตกระชับวงกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม

พอเช้า ญี่ปุ่นก็แหกปากร้องเสียงดังออกมาจากในห้องน้ำ ปลุกเฟียตให้ตื่นทันที

"เป็น อะไรวะไอ้เปี๊ยก"

"แสบบบ โอ๊ยยย แสบบ"

เฟียตเปิดประตูเข้าไป ในห้องน้ำทันที

"แหว่ะ ไอ้บ้า เหม็นฉิบหาย นี่มึงแดกอะไรมาวะ"

"ฮี่ๆ ก็เค้าอึ๊นี่"

ลืมเรื่องแสบไปเลย ทำหน้าอายๆยิ้มแห้งๆออกมา

"ล้าง ก่อนดิเดี๋ยวกูใส่ยาให้ นี่มึงยังไม่ได้อาบน้ำนี่"

"อาบให้เค้าหน่อย ดิ"

ได้ที แม้จะเจ็บแต่เรื่องแบบนี้ไม่เคยเผลอ เฟียตถอดเสื้อผ้าออกทันที

"เออ กดชักโครกก่อนดิ ไอ้บ้าเหม็นจะตาย"

"อิ อิ ดูแลเค้ากะลูกน้า อิอิ พ่อหมีขาว"

เฟียตยิ้มออกมาดึงตัวญี่ปุ่น มากอด

"ว่าไงแม่หมีขาว คืนนี้จะไหวไหมถ้าพ่อหมีขาวอยากจะทำลูกอีกอ่ะ"

"หวายๆ ไม่เอาอ่า เอาลุกคนเดียวเนะ อาบน้ำเลย อาบให้เค้าเลย"

ญี่ปุ่นใช้เฟียตแล้วยืน ล่อนจ้อนอยู่ให้เฟียตอาบน้ำให้

"มึงจะไปโรงเรียนไหวไหมไอ้เปี๊ยก"

"เอ๋ ไหวเนะ"

"มึงไม่แสบเหรอ เดี๋ยวคนก็สงสัย"

เฟียตพูดให้คิด

"เอ๋ เนอะ งั้นขาดเรียนดีกว่าเนะ อิอิ แล้วเค้าหิวข้าวทำงายอ่าหมีขาวมะอยู่เนะ"

"เออๆ กูขาดด้วยก็ได้ ดูแลเมีย"

ญี่ปุ่นหัวเราะออกมาชอบใจใหญ่ พออาบน้ำเสร็จก็มาทำท่าเดิมใส่พัดลม เฟียตลงไปซื้อเสบียงมาให้คนตัวเล็ก สรุปวันนี้ทั้งวันก็จะนอนกกันอยู่ในห้อง พ่อหมีขาวกับแม่หมีขาว หึหึ 

My Sweetheart Valentine (หวานใจ นายหน้าเอ๋อ)....(อะไรเอ่ย อยู่ใต้เตียง)

พอออกมาจากห้องน้ำก็ทำท่าเขินอาย

"แอ่ะ เหม็งอารายอ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้าย่นบีบจมูกไว้

"ไอ้นี่ ของมึงนั่นล่ะ เสือกขี้ออกมาได้ ไอ้บ้า"

เฟียตโวยวายยืนทำหน้าเซ็งอยู่ พอญี่ปุ่นออกจากห้องน้ำก็รีบเข้าไปบ้าง

"อิอิ ก็เค้าไม่เคยนิ"

ญี่ปุ่นเดินไปเปิดประตูให้ลมระบายอากาศออกไปข้างนอก พอเฟียตออกมาจากห้องน้ำก็ปรี่เข้าไปหา

"เอาอีกไหมอ่า"

"โว้ย ไม่เอาแล้ว กูล่ะเซ็งมึง คราวก่อนก็ตด คราวนี้ขี้แล้วมึงจะเอาอะไรออกมาอีก"

เฟียตตวาดเสียงดังลั่น

"อ่า หมีขาวอ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้าสลดลงไปทันที พอพูดออกไปถึงรู้ตัว

"โอ๋ๆ ไม่เอาหรอก เดี๋ยวมึงเจ็บ"

"แอ่ะ ว่าเค้าอ่า เค้าไม่เคยนิ ไอ้บ้า"

ญี่ปุ่นเอามือผลักหน้าเฟียตออกทันที

"อ่า กูขอโทษ มาๆกอดเฉยๆ"

"มะเอาอ่า แหย่เค้าบ้างดิ หมีขาวแหย่ไม่เป็นอ่า ไม่เก่งเลย"

โบ้ยความผิดไปซะอย่างนั้น

"เออ กูมันอ่อน"

เฟียตทำหน้าเซ็งดึงคนตัวเล็กมากอด

"อิอิ งั้นเค้าเล่นของหมีขาวหน่อยดิ"

ตาเป็นประกายขึ้นมา กระโดดขึ้นไปบนเตียงที่เฟียตเพิ่งปูเสร็จตบเบาะแปะๆ

"เออ ให้มันได้อย่างนี้ กูเซ็งตัวเองว่ะ เมียก้นขาวน่ารัก กูไม่มีปัญญาทำอะไร"

"อิ อิ บ่นอารายอ่า มามะหมีขาวน้อย มาให้เค้าเล่นซะดีๆ"

พูดแล้วกลิ้งไป เอาหุ่นยนต์มากอดเตรียมไว้ พอเฟียตข้นเตียงมาก็จู่โจมทันที พลิกไปพลิกมาคลึงเล่นอยู่อย่างนั้นจนน้องชายของเฟียตตื่นตัว ญี่ปุ่นหัวเราะชอบใจเล่นอยู่อย่างนั้นจนหลับคาหน้าตักของเฟียต

"เฮ้อ กูจะฟาดตอนมึงนอนดีไหมเนี่ย"

เฟียตรำพึงออกมา แต่ก็ไมได้ทำอะไรกอดญี่ปุ่นขึ้นมาไว้กับอกแล้วนอนหลับไป

พอเช้าญี่ปุ่นรีบแจ้นออกจากห้องไปก่อนไม่รอเฟียต มีจุดประสงค์คือดักรอเจอบอย พอบอยเดินมากับเอก ก็ปรี่เข้าไปหาทันที

"อิอิ ยิ้มแป้นเลยอ่า โดนอีกแล้วหราบอย"

"บ้าเหรอปุ่น"

ปฏิเสธแต่อายหน้าแดง เอกเดินมาใกล้ๆ

"อะไรไอ้หญ้าแห้ง มาแต่เช้าเชียวนะมึง"

"เมื่อ คืนเอาบอยกี่รอบอ่าปลาดุก"

"สามเอง แว้กกก"

บ้าจี้เผลอตัวบอกไป ญี่ปุ่นหัวเราะออกมา

"แอ่ะ น้อยกว่าเราเนะ เราห้าทีแน่ะ เหอๆๆ ชนะ"

คุยทับเพื่อน ทั้งที่ถ้ารู้ความจริงเพื่อนคงหัวเราะเยาะ

"เอ้ย จริงดิ แต่ไม่เห็นเดินขาถ่างเหมือนเราเลยอ่ะปุ่น"

"แน่นอนอยู่แล้ว เราเก่งน้า อิอิ หมีขาวติดจายเลย อิอิ"

ญี่ปุ่นโม้ไปทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง

"จริงดิปุ่น นายทำไงอ่ะ"

บอยดึงแขนญี่ปุ่นมากระซิบกระซาบถาม

"เอ๋ บอยมะเก่งหรา อิอิ ความลับเนะบอกมะได้"

"อ้าว ปุ่นไหนบอกจะไม่มีความลับกะเราไง อะไรอ่า"

"แอ่ะ โอเชๆ บอกก็ได้ ก็ทำเหมือนบอยอ่ะแหล่ะ บอยทำไงอ่า"

"อ้าว เราก็ทำปกตินะ"

"หือ เราต้องดูอ่า เดี๋ยวสอนให้"

"บ้าเหรอ ใครจะให้นายดู"

"อ้าว เดี๋ยวปลาดุกไม่ติดจายน้า อย่าหาว่าเราไม่เตือน อิอิ"

กลายเป็นคนขี้โกงขึ้นมาทันที

"ไม่เอาอ่ะ"

"เอ๋ ของแบบนี้มันต้องมีเทคนิคเนะ เดี๋ยวเราไปแอบดูก็ได้เนะ ปลาดุกไม่รู้หรอกน่า"

"บ้าเหรอ แต่เรารู้นี่ เราอายนะปุ่น"

"ไม่อายๆ เรายังไม่อายเลยอ่า บอยจะอายทำมายอ่า"

"แว้กก นายบ้าไปแล้ว"

"เอ๋ เราจะช่วยให้ปลาดุก ติดจายนายน้าบอย"

ญี่ปุ่นพูด บอยหน้าแดงอายดิ้นไปดิ้นมา

"ห้ามโผล่ออกมาน้า"

ในที่สุดก็ยอมจำนน ญี่ปุ่นหัวเราะร่าออกมา

"แต่ปลาดุกไม่หย่ายนี่เนอะ อิอิ บอยไม่ค่อยเจ็บหรอกม้าง ของหมีขาวเบ่อเร่ออ่า อิอิ เราก็ไม่เจ็บเนะ เราเก่ง"

ยังคุยโวไม่เลิก บอยทำหน้าเหรอหรา พอเลิกเรียนญี่ปุ่นก็รีบวิ่งกลับห้องไปก่อนบอยกับเอก 

"ไอ้หญ้าแห้งมันรีบไปไหนอ่ะบอย"

เอกถามขึ้นเพราะเห็นท่าทางของญี่ปุ่นรีบร้อนจนผิดสังเกต

"คงปวดท้องมั้ง หิวข้าวไหมอ่ะเอก"

"ฮื่อ ไม่อ่ะ บอยหิวเหรอ ไปกินข้าวกันก่อนไหม"

"อืม ก็ดี ถึงห้องจะได้ไม่ต้องลงมาอีก"

"อิอิ รู้น้าคิดอะไรอยู่"

เอกล้อเลียน

"บ้าเหรอเอก คิดอะไรอ่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะ เราขี้เกียจลงมาตะหาก"

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย ดีเหมือนกันจะได้อยู่กะบอยนานๆสองต่อสอง"

เอกพูดแล้วหัวเราะ บอยตีบ่าทันทีเขินอายหน้าแดง เดินนำหน้าไปก่อน เอกเองก็ยิ้มกริ่มเดินตาม ทั้งสองเดินเกี้ยวพาราสีกันไปตลอดทางจนถึงห้อง

"อ่า เอกทำไรอ่ะ"

พอปิดประตูปุ๊บเอกก็กอดเอวบอยไว้ปั๊บ ซุกหน้าลงตรงซอกคอ

"ชื่นใจไงครับบอย คิดถึงจะตายอยู่แล้ว"

"อ่านะ อยู่ด้วยกันทั้งวัน ยังจะคิดถึงอยู่เหรอ"

บอยหน้าแดงกว่าเดิม

"คิดถึงก้นขาวๆของบอยไงครับ ที่รัก"

"บ้าเอก คิดอยู่แต่เรื่องเดียว หมกมุ่นไปป่ะเนี่ย"

"อ้าว ก้เรารักของเรานี่นะ"

"บ้า" บอยเขินหนักกว่าเดิม เอกเองก็ไม่ยอมปล่อยตัวโดยง่าย มือก็ไวควานไปตามตัว บอยครางออกมา

"อือ ไม่เอาเอก ไปอาบน้ำก่อนเหม็นเหงื่อ"

"หือ เราไม่เหม็นอ่า ตัวบอยหอมออก"

เอกจับหน้าของบอยให้หันมาแล้วประทับริมฝีปากลงไปทันที บอยเองก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใดโต้ตอบอย่างเราร้อน ทั้งสองยืนเบียดกันอยู่กลางห้อง แล้วเอกก็ดันตัวของบอยให้ถอยไปที่เตียง

"อ่า เก่งมากเลยครับบอยของเอก"

"อิอิ"

ญี่ปุ่นที่แอบอยู่ใต้เตียงแอบขำ เพราะไม่เคยเห็นเอกพูดเพราะเสียงหวานแบบนี้มาก่อน

"หือ ขำไรครับบอย"

"อ่ะ ปะปล่าว"

บอยเริ่มเขินเพราะรู้ว่าญี่ปุ่นได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้แล้ว เอกเองก็ไม่หยุดเล้าโลม บอยเองไม่ได้สนใจอีกต่อไป

"เราขอนะบอย"

เอกพูดเสียงกระเส่า บอยพยักหน้าน้อยๆแต่พองาม อีกคนใต้เตียงหูผึ่ง

"อ่า สุดยอด"

เอกครางออกมา พรอ้มกันกับบอย

"อ่าเอก"

"หือ ทามรายอ่า"

ญี่ปุ่นที่ตอนนี้โผล่ออกมาจากเตียงแต่อยู่ตรงปลายเตียง หลบอยู่ มองดูหลับตาปริบๆพูดกับตัวเองเบาๆเพราะกลัวว่าเพื่อนจะได้ยิน

"บอยคร้าบ เราเสียว"

เอกยังครางอยู่

"ระ เราก็เสียว อ่าเอก"

บอยเสียงขาดๆหายๆ

"เอ๋ ทำไมต้องเด้งเข้าเด้งออกเนะ"

ญี่ปุ่นพิจารณาอยู่ เอกเปลี่ยนท่าให้บอยขึ้นบน พอบอยขึ้นมาบนตัวของเอก

"แว้กกก ปุ่น"

บอยแหกปากออกมาทันที

"เอ้ย ไอ้หญ้าแห้ง เข้ามาทำไม๊"

"เอ๋ ก็เข้ามาสอนบอยเนะ บอยมะเห็นเก่งเลยเนะ เราเห็นนอนเฉยๆอ่า ไม่เห็นทามอารายเลย"

พูดหน้าตาเฉยคลานออกจากเตียงมายืนกอดอกดูเพื่อนทั้งสอง ที่เริ่มอาย

"เอ๋ ทำมายไม่เด้งแรงๆเนะ บอยเด้งดิๆ"

ญี่ปุ่นเชียร์

"กูไม่สนแล้วโว้ย ไม่ไหวแล้ว"

เอกร้องออกมาแล้วเร่งขยับช่วงล่าง

"อ่า เอก อ่าไม่ไหวเหมือนกัน"

"อิอิ ตาหลกอ่า บอยเจ็บหรา"

"อ่า" บอยกับเอกครางพร้อมกันหอบแฮ่กๆ ส่วนเจ้าตัวดียืนหัวเราะอยู่หน้าแดง

"เอ๋ ทำแบบนี้กันหรา มะเห็นหนุกตรงหนายเลยอ่า"

ญี่ปุ่นยืนพูดอยู่คนเดียว ทั้งสองคนไม่ได้สนใจญี่ปุ่นเลยกลับกอดซบกันอยู่

"ไปดีกว่า อิอิ ไปหาหมีขาวดีก่า"

ว่าแล้วก็วิ่งออกจากห้องไปเลย วิ่งไปทางหอพักของเฟียตอย่างไม่ลืมหูลืมตา พอวิ่งขึ้นไปบนห้องเฟียตยังไม่กลับมา

"เอ๋ ไปหนายอ่า แฮ่กๆๆ"

ญี่ปุ่น ก้มตัวลงจับเข่าตัวเองหอบอยู่

"รอดีกว่าเนะ อิอิ วันนี้ล่ะเค้าจานั่งเหมือนบอย หุหุ แอบดูมาแย้ว"

ญี่ปุ่นหมายมาดเอา ไว้ แล้วก็หัวเราะออกมา นั่งรออยู่นานจนค่ำเฟียตก็ยังไม่กลับมา

"เฮ้ย ไอ้ยี่ปุ่นนี่หว่า โหมารอไอ้เฟียตถึงหน้าห้องเลยโว้ย"

รุ่นพี่ที่ เดินมากำลังจะเข้าห้องเห็นเข้าจึงชวนกันดูญี่ปุ่นที่นั่งชันเข่าอยู่กับพื้น

"ไอ้ หนู มึงมารอไอ้เฟียตเหรอ"

"เอ๋ มารอหมีขาวตะหาก"

ญี่ปุ่นทำหน้า ย่นใส่ไม่ได้สนใจ

"อ้าวไอ้นี่หมีขาวอะไรวะ ท่าทางกวนตีนนะมึง"

"แอ่ะ กวนตีนอารายอ่า พี่มาทำไมหรา"

"อ้าวไอ้นี่ ห้องกูอยู่ตรงนี้กูก็ต้องกลับห้องกูดิ"

"หรา หนายอ่า เค้าอยากกินน้ำอ่า ขอกินน้ำหน่อยดิพี่"

ญี่ปุ่นลุกขึ้นทันที รุ่นพี่เกาหัวแกรกๆ

"เออ กูไม่น่าถามมึงเลยนะ"

"หือ ถามได้ๆ เค้าไม่หยิ่งหรอกน่า"

ว่าไปโน่นไปยืนเกาะอยู่ข้างหลังเขาเหมือนกำลังจะสิงร่าง

"เออๆ เอานี่"

พอรุ่นพี่เปิดห้องเสร็จก็ไปหยิบขวดน้ำ มาให้ญี่ปุ่นกับยื่นแก้วน้ำให้

"แอ่ะ น้ำก็ไม่เย็นเนะ ม่ายอาหร่อย"

"อ้าว ไอ้นี่ ตกลงมึงจะแดกไม่แดก"

"อิอิ ทำมายห้องพี่ร๊กรกเนะ กวาดบ้างไหมอ่า ยี้ฝุ่นเต็มเลยอ่ะ"

"เฮ้ยมึง ออกไปเลยๆ ไม่น่าชวนเข้ามาเลยไอ้นี่"

"เอ๋ อารายอ่า นั่นน่ะ"

"แว้กก ห้ามดูโว้ย หนังสือเรียนกู"

ญี่ปุ่นเห็นหนังสือวางอยู่บนเตียงปรี่ เข้าไปตะครุบทันที

"เอ๋ หนังสือเรียนทามมายมีผู้หญิงมะใส่เสื้อผ้าเนะ วิชาอารายอ่า"

ญี่ปุ่นทำหน้างง ยังไม่ทันจะได้เปิดดูแต่เขาแย่งหนังสือเอาไปก่อนแล้ว

"วิชาเพศศึกษา โว้ย ไปๆมึงไปรอข้างนอกกูจะอาบน้ำ"

เขาไล่ทันที ญี่ปุ่นทำหน้าย่น

"แอ่ะ มะอยากอยู่หรอก รกจาตาย อิอิ ไปดีกว่า ขอบคุณน้าพี่ที่ให้เค้ากินน้ำอ่า วันหลังมาใหม่น้า"

"โว้ย ไปเลยอย่ามาอีก"

เสียงเขาไล่หลังมา พอออกไปยืนรอก็รู้สึกหิวข้าวเดินกลับลงไปข้างล่าง เดินปรี่ไปที่ร้านข้าวข้างๆหอ

"อ้าว น้องญี่ปุ่นมาหาใครครับ"

เสียงเนทักดังมาเพราะเขาก็กำลังซื้อข้าวอยู่พอดี

"อ่า พี่เน๊เน้ อิอิ ดีจัง"

"หือมาหาใครเรา วันนั้นน่ะพี่ยังไม่ได้ว่าเราเลยนะ ทำไมนัดพี่ให้ไปเจออีกระสือนั่นอ่ะ พี่นึกว่าจะได้เดทกะเราซะอีก"

เนย้อนเวลาให้ญี่ปุ่นระลึกได้ แต่เจ้าตัวกลับทำหน้าย่นไม่รับรู้

"เอ๋ ก็พี่คนสวยเค้าชอบพี่เน๊เน้นี่เนอะ ไหนอ่าข้าวเค้าอ่ะ"

"อ้าว เรายังไม่ได้กินข้าวเหรอ มาๆ กินกะพี่"

ญี่ปุ่นปรี่ไปนั่งข้างๆทันที ยิ้มร่าอย่างดีใจ

"แล้วยังไม่ตอบเลยมาหาใคร"

"เค้ามาหาหมีขาว เนะ"

"หือ ใครหมีขาว"

"เอ๋ หมีขาวก็หมีขาวเนะ เค้าจามานอนกะหมีขาว"

"เฮ้ย ทำไมล่ะ"

เนคิดลึกไปไกล มองหน้าญี่ปุ่นอยู่

"เอ่ ก็เค้ามานอนกะหมีขาวทุกวันเนะ หมีขาวเป็นแฟนเค้าน้า"

ญี่ปุ่นพูดออกไปเนแทบจะสำลักข้าว

"ห๊า อะไรน๊ะ"

เนตะโกนออกมาเสียงดังทำหน้าเหมือนเห็นผี

"มีแฟนแล้ว เหรอ น้องญี่ปุ่น"

"อิอิ เขิน มีเนะ"

"เฮ้ย ใครวะหมีขาวเนี่ย"

ญี่ปุ่น ไม่สนใจพูดต่อก้มหน้าก้มตากินข้าวที่วางอยู่ตรงหน้า

"ไอ้เปี๊ยก มาทำอะไรอยู่ตรงนี้วะ"

เสียงของตัวจริงดังมาแต่ไกล เฟียตเดินกลับมาจากโรงเรียนเหงื่อท่วมตัวเพราะแวะเล่นบาสฯกับเพื่อนๆก่อนกลับ

"อ่า หมีขาวอ่าทำมายเพิ่งมาเนะ เค้ารอน๊านนาน"

"ห๊า ไอ้เฟียตเนี่ยเหรอ หมีขาว"

เนทำเสียงตกใจอีกรอบ มองหน้าญี่ปุ่นแล้วหันไปมองหน้าเฟียต

"ทำไมวะไอ้เน มึงมาวอแวอะไรเด็กกู"

เฟียตปรี่เข้าไปหา

"เอ๋ไม่วอแวเนะ พี่เน๊เน้เลี้ยงข้างเค้าอ่า หมีขาวมากินข้าวดิพี่เน๊เน้จาเลี้ยง"

"เว้ย กูเลี้ยงน้องญี่ปุ่นคนเดียวโว้ย มึงหาแดกเอง"

"ไอ้นี่ รีบกินเลยไอ้เปี๊ยก กูซื้อขึ้นไปกินบนห้องเองก็ได้เว้ย อยู่ตรงนี้นานมีคนมองเด็กกูจะแดกเข้าไปแล้วเนี่ย"

เฟียตเขม่นเนอยู่ รีบเดินไปสั่งข้าวพอเสร็จก็ลากตัวญี่ปุ่นขึ้นห้องไปทันที เนได้แต่นั่งเอ๋ออยู่เซ็งขึ้นมาทันที